วิสัยทัศน์ต่อจากนี้
วิสัยทัศน์ต่อจากนี้
“ ..ยุคสมัยแห่งการกดขี่เพื่อความร่ำรวยของคนเพียงคนเดียวมันได้จบสิ้นลงไปแล้ว! ไม่มีอีกแล้วที่พนักงานจะต้องถูกเรียกเก็บเงินเพื่อกิจกรรมของบริษัท! หลังจากนี้ไปบริษัทจะทำทุกอย่างเพื่อพนักงาน!.. ”
เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วอาคาร พนักงานหลายคนถึงกับโห่ร้อง! ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครเห็นคุณค่าของคนทำงานตัวเล็กๆ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสที่บริษัทแห่งนี้ จะเห็นหัวพนักงานแบบพวกตนขึ้นมาได้บ้าง!
เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข่าวการเปลี่ยนแปลงผู้ถือหุ้นและคณะผู้บริหารชุดใหม่ก็แพร่สะพัดไปทั่วบริษัท เช้าวันนั้นจึงถูกประกาศให้เป็นวันแห่งการเปลี่ยนแปลงสำหรับทุกคน!
แทนที่จะเร่งเปิดระบบให้ทุกคนกลับไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไทม์กลับเลือกสิ่งที่ไม่มีเจ้าของบริษัทคนไหนเคยทำมาก่อน
“ ประกาศจากฝ่ายบริหารครับ.. วันนี้บริษัทหยุดการทำงานทั้งหมดหนึ่งวัน! พนักงานทุกคนสามารถเข้าใช้ห้องประชุมใหญ่ได้ในอีกสามสิบนาที เพื่อรับฟังนโยบายใหม่ โครงสร้างบริษัท เงินเดือน สวัสดิการ และทิศทางขององค์กรหลังการเปลี่ยนแปลง! ” เสียงประกาศดังไปทั่วทั้งอาคาร เดิมทีพนักงานหลายคนคิดว่าจะถูกเรียกไปเซ็นเอกสารเลิกจ้าง แต่กลับกลายเป็นว่า ผู้บริหารคนใหม่กำลังเชิญทุกคนเข้าร่วมการประชุม!
ห้องประชุมใหญ่ซึ่งจุคนได้กว่าพันคนเต็มแน่นในเวลาไม่นาน ทุกสายตาจับจ้องไปยังเวทีด้านหน้า ไม่นานนัก ไทม์ก็เดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมเมย์และลินิน
เสียงปรบมือดังขึ้นทันที ชายหนุ่มยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ
“ ก่อนอื่น.. ผมขอขอบคุณทุกคนที่ยังเลือกอยู่กับบริษัทแห่งนี้ แม้ว่ามันจะเอาเปรียบพวกเราทุกคนมานาน! ” เขาเปิดประเด็นได้อย่างน่าสนใจ จนแผนกการตลาดหลายคนต้องปรบมือตามอีกครั้ง
“ ผมรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกคุณทำงานหนัก แต่กลับได้รับผลตอบแทนที่ไม่สมเหตุสมผล และวันนี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป! ” หน้าจอขนาดใหญ่ด้านหลังสว่างขึ้น หัวข้อแรกปรากฏขึ้นทันที โครงสร้างผู้บริหารชุดใหม่
ทั้งห้องเงียบกริบ ไทม์ยิ้มบางก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง
“ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะเข้ารับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารของบริษัทแห่งนี้อย่างเป็นทางการ และอย่างที่หลายคนอาจพอจะรู้แล้ว ผมยังเป็นประธานของเครือโรงพยาบาลมหานครอีกด้วย! ”
เสียงปรบมือดังก้องอย่างตื่นเต้น หลายคนยืนขึ้นปรบมือโดยไม่รู้ตัว หน้าจอเปลี่ยนไปยังรายชื่อลำดับถัดมา รองประธานกรรมการบริหาร
เมย์!! หญิงสาวก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อยก่อนโค้งให้พนักงานทุกคน! การมาของเธอทำให้เพื่อนร่วมงานหลายคนต้องตาค้าง! เสียงปรบมือยังคงดังต่อเนื่อง
ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลายคนเคยร่วมงานกับเมย์มาก่อน จึงรู้ดีว่าหญิงสาวคนนี้มีฝีมือเพียงใด แม้อายุงานจะไม่มาก แต่ความสามารถของเธอก็เป็นที่ประจักษ์มานานแล้ว!
ชื่อถัดไปถูกเปิดขึ้นมา ทว่าชื่อนั้นกลับทำให้ทั้งห้องฮือฮายิ่งกว่าเก่า.. ผู้ช่วยรองประธานกรรมการบริหาร ลินิน!!
“ ฉะ.. ฉันเหรอคะ? ” หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง ลินินหันไปมองไทม์อย่างตกตะลึง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย แม้แต่เมย์เองก็หันมามองด้วยความประหลาดใจ..
“ ใช่ ” ไทม์ยิ้มก่อนพยักหน้า
“ ตั้งแต่วันนี้ เธอจะเป็นผู้ช่วยรองประธาน เรียนรู้งานทุกอย่างจากเมย์ซะ ไม่ว่าจะเป็นการบริหาร การเงิน การลงทุน การเจรจาธุรกิจ หรือการดูแลพนักงาน เรื่องบางอย่างโดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับตัวตนระดับสูง คุณคือคนที่รู้จักบุคคลดีกว่าเมย์มาก ผมรู้นะว่าที่ผ่านมา ตัวคุณก็แค่แกล้งเป็นไร้ความสามารถไปวันๆ นักเรียนนอกดีกรีระดับโลกแบบคุณ มีเหรอจะทำงานไม่ได้! ” เขาพูดในเรื่องจริง ลินินนั้นเก่งเพียงแต่ไม่อยากทำงาน ที่สำคัญเส้นสายระดับผู้บริหารหมื่นล้านก็ยังเป็นเธอที่มีมากกว่า เมย์เองแม้จะเก่งแต่ก็ไร้เส้นสาย หากไม่มีลินินคอยช่วย อนาคตย่อมเป็นเรื่องยาก!
ทั้งห้องเริ่มซุบซิบกัน ลินินเม้มริมฝีปากแน่นอย่างพยายามช่างใจ..
“ แต่.. ฉันเป็นลูกสาวของประธานคนก่อน.. ”
“ ผมเองก็เป็นลูกจ้างของประธานคนก่อนเหมือนกัน ทุกคนในห้องนี้ก็ด้วย พวกเราก็แค่ต้องทำงานต่อเพื่ออนาคตของตนเอง! ” ไทม์ตอบในสิ่งที่ทุกคนต้องพยักหน้า ถูกแล้ว.. ถ้าจะพูดกันเรื่องคนทรยศ ทุกคนในห้องนี้ก็ทรยศเจ้านายเก่ากันมาทั้งนั้น ไม่มีอะไรต้องแบ่งแยกเลย!
“ ที่สำคัญ เดิมทีบริษัทนี้มันเป็นของครอบครัวคุณ ตัวคุณมีสิทธิ์ในหลายสิ่งไม่ใช่ผม เงินแค่สามหมื่นล้านมันไม่ใช่ตัวเลขที่มากพอจะทำให้ผมใจสั่นได้ เพราะงั้นหากวันนึงผมเห็นแล้วว่าสมควร ตัวคุณก็อาจจะได้ขึ้นมาเป็นประธานแทนผมในซักวัน! ” เขาพูดเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคนไปเลย ไทม์ไม่ได้คิดจะแย่งชิงบริษัท เขาเพียงอยากแก้แค้นก็เท่านั้น การปรับปรุงให้มันดีขึ้นก็แค่การรับผิดชอบต่อส่วนรวม.. ไม่อย่างนั้นถ้าทำลายมันไปเลยทุกคนก็ซวยหมด!
พนักงานนับพันตรงหน้าชะงัก แม้แต่อดีตผู้บริหารหลายคนก็เงยหน้าขึ้นมอง
“ สิ่งที่พ่อของคุณทำ มันเป็นเรื่องของพ่อคุณ บริษัทแห่งนี้ไม่ได้มีความผิด พนักงานที่นี่ทุกคนก็ไม่ได้มีความผิดเช่นกัน เราจะช่วยกันทำให้ที่นี่เป็นสถานที่ทำมาหากินอย่างเป็นธรรม! คนขยันต้องร่ำรวย คนขี้เกียจที่เอาเปรียบเพื่อนร่วมงานก็ต้องถูกกำจัดออก! เชื่อผมเถอะ ในฐานะคนที่เคยเป็นพนักงาน ผมเข้าใจดีว่าอะไรคืออะไร! ”
ทั้งห้องเงียบสนิท ขณะรอดูคำตอบของลินินเพียงคนเดียว..
น้ำตาของหญิงสาวไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอก้มศีรษะลงลึกที่สุดเท่าที่เคยทำมา!
“ ขอบคุณค่ะ ฉันสัญญาจะตั้งใจเรียนรู้ทุกอย่าง และจะไม่ทำให้ความหวังดีของไทม์ต้องเสียเปล่า! ”
“ ส่วนทุกคน.. ” ไทม์เพียงยิ้ม ก่อนหันกลับไปหาพนักงานนับพันคน
“ พวกเราจะเติบโตไปด้วยกัน อย่างที่ผมพูด คนขยันต้องร่ำรวย! และครอบครัวของคนเก่งที่ทุ่มเทให้บริษัท ก็ต้องสุขสบายไปด้วยเช่นกัน! ”
“ เฮ้!!! ” เสียงปรบมือดังสนั่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ หลายคนลุกขึ้นยืนทั้งน้ำตา ในสายตาของพนักงานทุกคน ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีที่ยืนอยู่บนเวทีนั้น ไม่ได้เป็นเพียงเจ้าของบริษัทคนใหม่ แต่คือผู้นำที่ทำให้พวกเขาเริ่มเชื่อว่า บริษัทแห่งนี้กำลังจะมีอนาคตที่ดีกว่าเดิมอย่างแท้จริง!
“ หลังประกาศการแต่งตั้งประธานคนใหม่ ลูกค้าเก่าของเราเกือบทั้งหมดก็เสนอตัวกลับมาในทันทีเลย ไม่พอยังมีลูกค้ารายใหม่ที่เป็นพันธมิตรกับเครือโรงพยาบาลมหานครเข้ามาติดต่อด้วย ตลาดหุ้นที่เคยดิ่งลงเหว กลับกลายเป็นดีดตัวขึ้นจนมูลค่าบริษัทเท่าเดิมในพริบตา! ไม่สิ.. คิดว่าวันนี้มูลค่าของบริษัทอาจสูงถึงสามหมื่นห้าพันล้าน! ” เมย์รายงานในห้องพักของประธานบริษัท หลังเสร็จสิ้นการประชุมเรียบร้อยแล้ว โดยมีลินินที่ช่วยตรวจสอบข้อมูลอย่างเป็นงาน เธอคนนี้เก่งจริง แถมวันนี้ก็ยังตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่แล้วด้วย!
“ ถือว่าทิศทางเป็นไปได้ด้วยดี หลังจากนี้ทั้งสองคนก็ช่วยกันทำงานนะครับ ผมไม่ได้ว่างจะเข้ามาตลอด ” ไทม์เลือกโยนภาระในทันที เพราะขนาดเครือโรงพยาบาลแสนล้าน ตัวเขาก็ยังไม่คิดจะสนใจเลย..
“ ทำตัวสมกับเป็นนายทุนเลยนะ ฉันละเชื่อแล้วจริงๆ ” เมย์ส่ายหน้ากับภาระชิ้นใหญ่ที่ไทม์มอบให้ แน่นอนว่าเธอไม่คิดจะปฏิเสธ เพราะนี่คือการยกระดับชีวิตของตนเองเช่นกัน!
“ ยังไงซะ.. ฉันก็ต้องขอบคุณไทม์ที่ให้โอกาส มึงแม่งโคตรเพื่อนแท้เลยว่ะ! ” เมย์ตบบ่าเขาเบาๆอย่างรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ถ้าไม่มีไทม์ พนักงานแบบเธอต่อให้เก่งกาจซักแค่ไหน แต่ก็ไม่มีวันจะได้ขึ้นมาเป็นผู้บริหารระดับสูงแบบนี้!
. . .
ลิฟต์ค่อยๆเคลื่อนลงสู่ชั้นใต้ดินที่ไร้ผู้คน..
ติ๊ง.. ประตูเปิดออก ชั้นใต้ดินที่เคยมืดหม่นยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง กลิ่นกระดาษเก่า แฟ้มเอกสารสูงเกือบชนเพดาน เครื่องปรับอากาศตัวเก่าที่ส่งเสียงครางเบาๆอย่างไร้การดูแล..
สิ่งเดียวที่แตกต่างจากทุกวันในครั้งนี้ ก็คือคนทั้งสองที่กำลังลงมา!
เพียงได้เห็นที่นี่ คนนึงก็ยืนหน้าซีดอย่างสิ้นหวัง ส่วนอีกคนกลับโกรธจัดที่ตนเองต้องลงมาอยู่ในจุดนี้!
ชาญชัยและอดีตประธานบริษัท.. ชายผู้ถูกเนรเทศลงมาจากสวรรค์ ที่แห่งนี้ไม่ใช่ห้องทำงานของประธานที่อยู่ชั้นบนสุด แต่มันคือสถานที่ต่ำต้อยที่แม้แต่เขาเองก็ไม่เคยคิดจะลงมา!
“ อะไรกันล่ะเนี่ย มีคนถูกส่งลงมาอีกแล้วเหรอ ไอ้ประธานนั่นมันจริงๆเลย ชอบแกล้งพนักงานจนเป็นนิสัยไปแล้วสินะ! ” เป็นเสียงของพี่สมชายที่บ่นออกมา หลังพบว่าวันนี้มีคนใหม่ถูกย้ายมาอีกแล้ว
“ ห้องก็มีอยู่นิดเดียว งานเองก็ไม่มีอะไรให้ทำ ขยันส่งกันมาจริงๆเลย ให้ตายสิ! ” เขาบ่นก่อนเดินไปดูหน้าเพื่อนร่วมงานคนใหม่..
“ เชี่ย!! ” แก้วกาแฟราคาถูกแทบจะหลุดมือ หลังได้เห็นว่าหนึ่งในสองคนที่ลงมาพร้อมกล่องใส่ข้าวของส่วนตัวนั้น ดันเป็นท่านประธานบริษัทตัวเป็นๆที่ตนเองไม่เคยพบเจอ!
“ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันครับ ท่านประธาน.. ท่านประธานลงมาที่นี่ได้ยังไง! ” เขาถามอย่างคนที่ไม่ได้รู้ข่าว แน่ล่ะ.. ชั้นใต้ดินแบบนี้เสียงประกาศย่อมมาไม่ถึง!
ปัญหาคือสมชายเองก็ไม่ใช่คนโง่ เขาพอจะมองออกว่าสีหน้าแบบนั้นมันคืออะไร.. นี่ไม่ใช่สีหน้าของคนที่ทรงอำนาจ กลับกันมันดันเหมือนสีหน้าของคนที่เคยถูกส่งลงมาก่อนหน้านี้! หากไม่นับรวมไอ้หนุ่มนั่นที่ดูจะสบายใจแบบสุดๆคนนึงล่ะนะ..