คำว่าบ้านที่แตกต่างกัน
คำว่าบ้านที่แตกต่างกัน
ไทม์ฟังเงียบๆจนจบ ก่อนสายตาจะกวาดมองทุกคน ชายวัยหกสิบ.. หญิงวัยห้าสิบ.. แม่ครัว.. คนสวน.. พ่อบ้าน.. คนขับรถ.. ทุกคนต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตา ด้วยคงจะรู้แล้วว่าไทม์คือประธานคนใหม่ของบริษัท เป็นเขาที่ทำให้เจ้านายคนก่อนต้องล้มละลาย!
“ ต้องขออภัยจริงๆครับ.. ” หัวหน้าพ่อบ้านเป็นคนก้าวออกมา
“ พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน ถ้าคุณไม่สะดวก พวกเราจะออกไปเดี๋ยวนี้ครับ.. ” พูดจบทุกคนก็เตรียมหยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองทันที
“ เดี๋ยวก่อนครับ ” เสียงของไทม์ดังขึ้น ทุกคนหยุดนิ่งก่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ส่งยิ้มให้
“ ใครบอกว่าจะให้ไปล่ะครับ ” ทั้งห้องเงียบลงทันที ไทม์เดินเข้าไปหาหัวหน้าพ่อบ้านอย่างเป็นมิตร ครั้งก่อนที่เขาพาคุณหนูลินินหนีเที่ยว ก็เป็นชายคนนี้นี่แหละ ที่บอกให้เขาดูแลคุณหนูด้วย..
“ ผมกำลังหาคนอยู่พอดี บ้านหลังนี้ใหญ่เกินกว่าที่ยัยเมย์เพื่อนผมจะดูแลเองได้ ที่สำคัญเวลาพ่อแม่ผมมาเยี่ยม พวกท่านก็จะได้สะดวกสบายกัน ” ไทม์กล่าวหลังหันไปพยักหน้ากับเมย์แล้ว เธอเองก็ไม่ได้ติดใจหากจะให้ชายหนุ่มเป็นคนเลือก
“ บริษัทก็เพิ่งขยายตัว เพราะงั้นงานของผมกับเมย์ก็เลยมีเยอะมาก ถ้าพวกคุณยังไม่มีที่ไป.. ” เขาหยุดเล็กน้อย
“ ผมยินดีรับทุกคนเข้าทำงาน ไม่สิ.. กรุณามาทำงานให้บ้านของพวกเราด้วยนะครับ! ” เขาพูดอย่างจริงใจ ประโยคนั้นทำให้ทั้งบ้านเงียบสนิท แม่ครัววัยหกสิบถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก คนสวนเบิกตากว้าง แม้แต่หัวหน้าพ่อบ้านก็ยังนิ่งอึ้ง
“ จะ.. จริงเหรอครับ.. ” กรุณามาทำงาน.. พวกเขาไม่เคยเจอเจ้านายที่สุภาพขนาดนี้มาก่อน
“ จริงครับ เงินเดือนจะอ้างอิงจากมาตรฐานตลาด ซึ่งก็น่าจะมากกว่าที่เดิมสองเท่าสำหรับพวกคุณ ” ไทม์พยักหน้ากับเงินเดือนของพวกเขา ที่ก็ถูกอดีตประธานกดขี่จนแทบไม่มีเงินเก็บ..
“ มีประกันสังคม มีโบนัส มีวันหยุด ถ้าทำงานดีก็มีการปรับเงินเดือนทุกปี ” เรื่องเหล่านี้ทำเอาแม่บ้านต้องดวงตาเป็นประกาย!
“ แต่มีกฎข้อเดียวที่อยากให้ทุกคนรักษา.. ”
“ บ้านหลังนี้ไม่มีนายกับบ่าว ทุกคนคือคนทำงานเหมือนกัน ผมให้เกียรติทุกคน และก็หวังว่าทุกคนจะให้เกียรติผมด้วย ”
“ ขอบพระคุณครับ! ” หัวหน้าพ่อบ้านโค้งตัวลงเก้าสิบองศา ข้อเสนอและแนวคิดแบบนี้ ใครจะเชื่อว่าพวกเขาจะมีโอกาสได้รับไว้!
“ พวกเราจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด ” เพียงประโยคเดียวแม่บ้านหลายคนก็น้ำตาซึมออกมา ทั้งหมดไม่ได้ร้องไห้เพราะได้งานใหม่ แต่ร้องไห้เพราะเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ที่มีเจ้านายมองพวกตนอย่างเท่าเทียมกันซักครั้ง..
ลินินที่ยืนอยู่ด้านหลังเงียบมาตลอด ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอค่อยๆเดินออกมาก่อนโค้งตัวให้ทุกคน..
“ ขะ.. ขอโทษนะคะ.. ” เสียงของเธอสั่น
“ ที่ผ่านมา.. หนูเคยทำตัวไม่ดีกับทุกคนเอาไว้มาก.. แม้จะดูเป็นการแก้ตัวในตอนที่สายไป แต่หนูก็ขอโทษจริงๆค่ะ.. ” หญิงสาวก้มศีรษะค้างอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครพูดอะไร กระทั่งหัวหน้าพ่อบ้านเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า
“ คุณหนูลินินครับ.. เงยหน้าขึ้นก่อนเถอะ ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้าๆ ขณะที่ชายสูงวัยยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“ ทุกคนที่นี่ไม่เคยโกรธคุณหนูเลย ”
“ เอ๊ะ.. ทั้งๆที่ฉันทำไปขนาดนั้น.. ” ลินินชะงัก
“ พวกเราทำงานอยู่บ้านหลังนั้นมานาน มีหรือจะดูไม่ออก.. ” หัวหน้าพ่อบ้านหัวเราะเบาๆ
“ อย่าลืมสิครับว่าคนที่เลี้ยงคุณหนูมาก็คือพวกเรา นิสัยแท้จริงของคุณหนูเป็นยังไง คนทั้งบ้านก็ต่างรู้ดีกันทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นคิดเหรอว่าตอนที่คุณหนูหนีเที่ยวเมื่อวันก่อน จะเป็นคนทั้งบ้านที่ตามจับไม่ได้จริงๆ.. ” เขาพูดออกมาอย่างจริงใจ แค่ไล่จับคุณหนูคนเดียว คนสวนคนขับรถที่ออกแรงอยู่ทุกวัน มีหรือจะไล่ตามให้ทันไม่ได้!
“ คุณหนูเป็นเด็กดีมาตั้งแต่เล็ก ” แม่ครัวพยักหน้าตาม
“ เวลาคุณท่านไม่อยู่.. คุณหนูยังแอบเอาขนมมาแบ่งพวกเราเลย ”
“ จำได้ดีเลยค่ะ ” แม่บ้านอีกคนหัวเราะ
“ บางครั้งยังแอบช่วยถือของเข้าครัวด้วย ”
“ เวลาคุณท่านดุ.. คุณหนูก็ร้องไห้อยู่คนเดียวเสมอ ” คนสวนเสริมขึ้น
“ พวกเรารู้กันหมดครับ หลายครั้งที่คุณหนูทำตัวร้ายๆ ก็เพราะคุณท่านสั่งไว้ว่าต้องทำ.. ถ้าไม่ทำก็จะถูกดุ ถูกลงโทษ ”
“ พวกเรารู้เรื่องนี้มานานแล้วครับ ” หัวหน้าพ่อบ้านยิ้มอย่างอบอุ่น
“ เพราะงั้น.. ไม่มีใครโกรธคุณหนูเลย ”
น้ำตาที่ลินินพยายามกลั้นไว้ทั้งวันไหลออกมาทันที..
“ ฮึก.. ขอโทษ.. หนูขอโทษจริงๆค่ะ ”
“ ไม่ต้องขอโทษแล้วลูก ” แม่ครัวอาวุโสรีบเดินเข้าไปกอดเธอเบาๆ
“ ต่อจากนี้ก็เริ่มต้นใหม่ โอกาสมาถึงแล้วไม่ใช่เหรอ ต้องขอบคุณคุณไทม์เขาให้มากๆนะ ”
“ เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าการเป็นคนดียังไงก็ต้องมีคนเห็น ” เมย์เองก็เดินเข้ามาจับมือเพื่อนรักไว้
ลินินพยักหน้าทั้งน้ำตา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า ตัวเองไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากเป็นลูกสาวผู้เอาแต่ใจอีกต่อไป
ส่วนไทม์ที่ยืนมองภาพทั้งหมดอยู่เงียบๆก็เผยรอยยิ้มบ้าง บ้านหลังนี้ดูเหมือนจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหลายคนแล้ว!
“ ว่าแต่ลินินจะเอายังไง ย้ายมาอยู่กับฉันที่นี่ดีมั้ย? ไทม์เขามีคอนโดของตัวเองอยู่แล้ว ส่วนพ่อแม่ไทม์เองก็มีบ้านที่ต่างจังหวัดให้กลับ ” เมย์ถามบนโต๊ะอาหารที่ทุกคนได้นั่งทานพร้อมกัน ไม่แบ่งแยกว่าจะเป็นคนสวนหรือคนงาน..
“ ฉัน.. ฉันเตรียมคอนโดเอาไว้แล้ว.. ” เธอลังเลเล็กน้อย ด้วยภาพของพ่อที่นั่งอยู่หน้าบ้านก็ยังติดตา
“ มาอยู่กับฉันสิจะได้ทำงานด้วยกัน คอนโดนั่นก็ให้พ่อของเธอไปอยู่ ให้เขาแค่ที่อยู่แต่ไม่ต้องให้เงินเดือน ถ้าเขาอยากมีเงินใช้ก็ต้องทำงาน ” เมย์เสนอกับความคิดนี้ที่ลินินดูจะเห็นด้วยโดยง่าย!
“ พรุ่งนี้พ่อว่าจะกลับบ้านแล้วนะลูก.. ” พ่อของไทม์เองก็พูดขึ้นมาบ้าง ตัวเขากับภรรยาทิ้งบ้านมานานแล้ว ตอนนี้จึงคิดได้ว่าถึงเวลากลับ..
“ เอาจริงเหรอครับพ่อ ไม่คิดจะอยู่ที่นี่กับผมจริงเหรอ บ้านฝั่งตรงข้ามตอนนี้ก็กลายเป็นทรัพย์สินของผมแล้วนะ หรือจะให้ผมสร้างบ้านหลังใหม่ให้.. ” ไทม์เสนออย่างต้องการจะให้พ่อแม่อยู่กับเขา หมู่บ้านเดิมที่เคยอยู่มันก็ดี เสียอย่างเดียวคืออยู่ไกลจนเกินไป หากมีใครล้มป่วยขึ้นมาคงลำบาก..
“ พ่อเป็นห่วงที่นา.. ลูกไม่ต้องกังวล พ่อกับแม่อยู่นั่นมาหลายสิบปี ทุกอย่างล้วนคุ้นชินไปหมดแล้ว ” เขาพูดแบบนั้น แต่สายตากลับมองดูรอบบ้านก่อนเหลือบไปยังรถหรูที่จอดอยู่..
“ หรือจะให้ผมไปสร้างบ้านใหม่ให้ที่ขอนแก่น.. ” ไทม์เสนอต่อด้วยอยากจะให้พ่อแม่มีชีวิตที่ดีขึ้น ดีสมกับความร่ำรวยของเขา
“ แบบนั้นก็น่าสนใจนะลูก ปรับปรุงบ้านเดิมซะหน่อยก็ดี ” แม่ของไทม์ยอมรับข้อเสนอนี้ ก่อนจะตกลงกันว่าพรุ่งนี้คงได้ออกเดินทาง..
“ งั้นผมไปด้วยคนครับ ยังไงก็ต้องไปส่งพ่อแม่ให้ถึงบ้าน ” เขาเสนอตัวอย่างคนที่ว่างแล้ว
ตื๊ดดด.. ทว่าในช่วงเวลานั้น โทรศัพท์มือถือของเมย์ดันสั่นไม่หยุด.. สายหนึ่งพยายามโทรเข้ามาอย่างต่อเนื่อง!
“ แม่.. ” เธอแทบจะมือสั่นขึ้นมาเลย แม่ของเธอที่วันๆเอาแต่ผลาญเงินสร้างหนี้ อยู่ดีๆก็โทรหาในวันดีแบบนี้ได้ยังไง..
เมย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนกดรับสาย..
“ ฮัลโหลแม่.. ” ยังไม่ทันจะพูดต่อ.. เสียงผู้หญิงวัยกลางคนก็ดังลั่นออกมาจากปลายสายด้วยความตื่นเต้นจนแทบฟังไม่ทัน
“ เมย์!! จริงหรือเปล่าลูก!! ”
“ ข่าวในโทรทัศน์กับในอินเทอร์เน็ตที่เขาพูดกัน มันเรื่องจริงใช่มั้ย!! ”
“ เขาบอกว่าลูกได้เป็นรองประธานบริษัทหมื่นล้านแล้ว! ” ทั้งโต๊ะอาหารหันมามองเมย์พร้อมกัน
“ ค่ะแม่.. เรื่องจริง.. ” หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ
“ ว้ายยย!! ” เสียงกรี๊ดดังจนเมย์ต้องขยับโทรศัพท์ออกห่างหู
“ แม่รู้อยู่แล้ว! ลูกสาวแม่เก่งที่สุด! ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านแตกตื่นกันหมดแล้ว! เมื่อกี้นี้ยัยดาวเพิ่งวิ่งมาบอกแม่เอง! ตอนแรกแม่ก็ไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ต้องเชื่อแล้ว! ”
“ ยัยดาวเหรอ.. ” เมย์ถึงกับขมวดคิ้ว
“ ใช่! ยัยดาวลูกอาแกนั่นแหละ! ”
“ มันประกาศไปทั่วหมู่บ้านแล้ว ว่าลูกสาวบ้านเราได้เป็นรองประธานบริษัทใหญ่! ลูกสาวแม่รวยหมื่นล้านแล้ว! ”
“ ตอนนี้ทั้งผู้ใหญ่บ้าน อบต. ร้านชำ ร้านก๋วยเตี๋ยว เขารู้กันหมดแล้ว! มีแต่คนถามว่าเมื่อไรเมย์จะกลับบ้าน! ”
เมย์ยกมือกุมหน้าผากทันที เธอแทบมองภาพออก ยัยดาว ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบคงวิ่งเล่าแทบทุกบ้าน เธอคนนี้ที่งานการไม่รู้จักทำ วันๆคิดแต่จะหาสามีรวยมาเลี้ยงดู.. ช่างเป็นหลานสาวที่เข้ากับแม่เธอได้ดีจริงๆ ความคิดทั้งคู่แทบจะถอดแบบกันมา!
“ แม่.. แล้วโทรมามีอะไรเหรอคะ ”
“ มีสิ! ” น้ำเสียงอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
“ แม่ว่าจะจัดงานเลี้ยงใหญ่! ฆ่าหมูฆ่าวัวเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน! งานนี้ต้องฉลองให้สมเกียรติลูกสาวแม่! ”
“ เดี๋ยวนะแม่! งานแบบนั้นมันใช้เงินตั้งเท่าไร แล้วเราจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านไปเพื่ออะไรกัน ไม่เห็นจะมีประโยชน์เลย! ” เมย์ถึงกับสำลักน้ำ นี่แหละนิสัยแม่เธอ เงินทองไม่เคยหาได้ แต่พอมีเมื่อไรก็ใช้จ่ายมือเติบแบบไม่ยั้งคิด ทุกวันนี้ก็เอาแต่สูบเลือดสูบเนื้อ มองเมย์เป็นตู้เอทีเอ็มเพียงเท่านั้น!