แนวคิดที่จะร่ำรวย

สามตำลึงทอง.. เมื่อครู่ระบบบอกว่าเพียงหนึ่งตำลึงทองก็เลี้ยงครอบครัวชาวบ้านได้เป็นสิบปี ทองคำแบบนั้นหากนำไปขายในยุคปัจจุบันจะได้เงินเท่าไร.. ตอนนี้ทองบาทละเท่าไรนะ หกหมื่นเหรอ?! แค่คิดเขาก็รวยแล้ว!!

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา.. ลูกน้องสองคนก็เดินกลับมาพร้อมกล่องไม้ใบหนึ่งและห่อผ้าสีฟ้าสวย

เมื่อเปิดกล่องไม้.. ประกายสีทองก็สะท้อนเข้าตาไทม์ทันที ภายในมีก้อนทองคำคล้ายเรือสำเภาสามก้อนวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ นี่คือหยวนเป่า หรือตำลึงทองแบบที่เคยเห็นผ่านตากันมาบ้างในละคนจีนย้อนยุค!

แต่ละก้อนทองถูกหล่อเป็นตำลึงทองหยวนเป่าอย่างประณีต มีตราประทับของทางราชการอยู่ด้านบน ซึ่งนั่นสำหรับคนในยุคเราแล้ว มันคือสิ่งที่ช่วยให้แยกได้ว่าเป็นตำลึงทองจากยุคไหน!

“ เชิญคุณชายตรวจสอบได้ ”

ไทม์หยิบขึ้นมาหนึ่งก้อน น้ำหนักพอประมาณ แต่ก็เบากว่าที่คิดไว้

[ ตรวจพบโลหะมีค่า ]
[ วิเคราะห์เสร็จสิ้น ]
[ ทองคำบริสุทธิ์ประมาณ 97.4% ]
[ น้ำหนักเฉลี่ยต่อก้อน 37.3 กรัม ]
[ มูลค่ารวมเมื่อแปลงเป็นทองคำในยุคปัจจุบัน : ประมาณ 150,000 บาท ]

“ !!! ” ไทม์แทบหลุดอุทานออกมา แค่ปลากระพงนึ่งมะนาวตัวเดียวสามตำลึงทอง คิดเป็นเงินรวมกว่า 450,000 บาท!!

“ สงบไว้.. สงบไว้โว้ยไอ้ไทม์.. ” เขารีบเตือนตัวเองให้อย่าแสดงอาการเหมือนคนไม่เคยเห็นเงิน ตอนนี้ภาพลักษณ์ของเขาคือคุณชายลึกลับจากต่างแดน หากพลาดขึ้นมา คนพวกนี้อาจสงสัยเอาได้!

“ ใช้ได้ ” เขาพยักหน้าช้าๆ ราวกับเห็นเงินจำนวนนี้เป็นเรื่องธรรมดาในแต่ละวัน

ภาพนั้นยิ่งทำให้เจ้าของโรงเตี๊ยมมั่นใจทันที คนผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน! แม้แต่ตำลึงทองสามก้อนก็ยังไม่อาจทำให้สีหน้าเปลี่ยนได้! เขาจะต้องเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่จากเมืองหลวง ดีไม่ดีอาจเกี่ยวข้องกับราชวงศ์!

“ ส่วนสิ่งนี้.. ” เจ้าของโรงเตี๊ยมยื่นห่อผ้ามาให้

“ ถือเป็นของขวัญจากข้า ตอบแทนข้าวขาวคุณภาพสูงที่ท่านมอบให้! ”

ไทม์เลิกคิ้วเพราะเมื่อคลี่ผ้าออก ด้านในกลับเป็นชุดจีนสีดำสลับขาว ซึ่งปักลายเมฆอย่างเรียบง่ายดูถ่อมตน มันไม่หรูหราเกินไป แต่ก็ดูดีกว่าชุดชาวบ้านไปหลายระดับ!

“ คุณชายน่าจะเป็นคนต่างถิ่นต่างเมือง หากสวมใส่สิ่งนี้จะช่วยให้ผู้คนชินตามากขึ้น ” เจ้าของโรงเตี๊ยมกล่าวพลางยิ้ม

“ ข้าไม่มีเจตนาสอดรู้สอดเห็น เพียงแต่ในเมืองชายแดนช่วงสงครามแบบนี้ คนที่แต่งตัวโดดเด่นเกินไป มักถูกเพ่งเล็งจากทั้งโจรและทางการ ” เขาผลักชุดเข้ามาตรงหน้า

“ ชุดนี้เหล่าคุณชายและบัณฑิตในเมืองก็มักจะสวมใส่กัน.. ”

ไทม์มองชายชราตรงหน้า ดูเหมือนอีกฝ่ายจะหวังสร้างมิตรภาพมากกว่ากำไรจากอาหารเพียงมื้อเดียว

“ ขอบคุณมาก ”

“ ฮ่าๆ! เล็กน้อยเท่านั้น! ” เจ้าของโรงเตี๊ยมหัวเราะ

“ หากวันหน้าท่านมีอาหารแบบนี้อีก โรงเตี๊ยมสกุลหลิวของข้ายินดีรับซื้อเสมอ! ”

ไทม์พยักหน้า แต่ในใจกลับคิดไปไกลกว่านั้นแล้ว

“ หากข้าไม่ได้มีเพียงอาหาร แต่ยังมีของล้ำค่าอย่างอื่นด้วยล่ะ? ”

“ สำหรับเมืองชายแดนแล้ว อาหารและเสบียงถือเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุด ส่วนพวกแก้วแหวนเงินทองของล้ำค่าอื่นๆนั้น คุณชายอาจต้องเดินทางเข้าไปใกล้เมืองหลวงถึงจะขายได้ ” เขาแนะนำก่อนพูดชื่อเมืองถัดไป ที่แม้อยู่ไม่ห่างจากเมืองชายแดนแห่งนี้มากนัก แต่ก็จัดเป็นเมืองหลักที่มีผู้คนมากกว่า

ไทม์จดจำชื่อเมืองนั้นเอาไว้ในใจ ก่อนลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ

“ เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน ”

“ หวังว่าเราจะได้พบกันอีก ” เจ้าของโรงเตี๊ยมสกุลหลิวยกมือคารวะ

“ หากท่านมาที่นี่เมื่อใด ห้องชั้นสองจะเปิดรับท่านเสมอ ” เขาดูจะอยากรู้จักไทม์จริงๆ

“ ขอบคุณสำหรับความหวังดี มาครั้งหน้าข้าอาจมีเสบียงจำนวนมากติดมือมาด้วย ถ้าท่านรับซื้อได้ เช่นนั้นคงดีไม่น้อย ” ไทม์ยิ้มตอบอย่างจริงใจก่อนจะหันหลังกลับ ข้าวสารอย่างนั้นเหรอ เดี๋ยวเขาไปเหมามาจากห้างซักร้อยกระสอบก็ยังได้! ประเทศไทยเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของโลกอยู่แล้ว อยากได้เท่าไรล่ะ เขาจัดให้ได้หมดนั่นแหละ!!

ที่ด้านนอก เมืองชายแดนยังคงวุ่นวายตามเดิม ทหารจำนวนมากวิ่งกันขวักไขว่ เสียงตะโกนดังเป็นระยะ แต่กลับไม่มีใครคิดจะวุ่นวายกับไทม์แล้ว ชุดที่เขาใส่อยู่ช่วยยกฐานะจริงๆ!

“ ปิดประตูเมือง! ”

“ ห้ามผู้ใดออกจากเมือง! ”

“ ค้นหาหญิงสาวคนนั้น! ”

ไทม์มองภาพตรงหน้า ก่อนส่ายหัวเบาๆ

“ รีบหนีกลับก่อนดีกว่า ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาของเราเลย ” เขาไม่มีความคิดจะเข้าไปเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย หญิงสาวลึกลับคนนั้นจะรอดหรือไม่ จะถูกจับเป็นหรือจับตาย ทุกอย่างล้วนไม่เกี่ยวอะไรกับเขา อย่างน้อยก็ในตอนนี้..

“ เป้าหมายอันดับหนึ่ง หาเงิน! ”

“ เป้าหมายอันดับสอง หาเงินเพิ่ม!! ”

“ เป้าหมายอันดับสาม หาเงินให้เยอะกว่าเดิมร้อยเท่า!!! ” ไทม์พยักหน้ากับแผนชีวิตของตัวเอง จากนั้นก็เดินเข้าไปในตรอกเงียบๆแห่งหนึ่ง

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครมองอยู่..

“ ระบบ กลับบ้าน.. เอ่อ.. อิสระเหนือกาลเวลา!! ”

[ ยืนยันการเดินทางกลับ! ]

วูมมมม!! แสงสีทองปรากฏขึ้นอีกครั้ง ภาพเมืองโบราณค่อยๆบิดเบี้ยว บ้านไม้ ถนนดิน ผู้คนในชุดจีนโบราณ ทุกอย่างค่อยๆเลือนหายไป!

. . .

ฟุ่บ! ไทม์รู้สึกเหมือนเท้าแตะพื้นอีกครั้ง เมื่อเปิดตาขึ้น ชายหนุ่มผู้ข้ามกาลเวลาก็ได้กลับมายังห้องเช่าเลขที่ 409 ตามเดิมแล้ว!

พัดลมเก่าๆยังหมุนอยู่ เสียงรถบนถนนยังดังอยู่ไกลๆ นาฬิกาบนผนังเดินไปตามเวลาที่เขาใช้ และนั่นก็ทำให้ตอนนี้ยังเป็นเวลากลางคืนในวันเดียวกัน วันแห่งหายนะที่คุณหนูลินินสร้างให้..

“ เวลาที่ใช้ไปเท่ากันเลย แบบนี้การที่เราโดนสั่งพักงานก็เป็นประโยชน์แล้วสิ! ” เขารู้สึกดีกับตัวเองเป็นครั้งแรก ดูเหมือนปัญหาทั้งหมดจะถูกแก้ไข ความซวยจากคุณหนูบ้าบออะไรนั่น เริ่มกลายเป็นผลดีกับตัวเขาเข้าให้แล้ว!

ไทม์ฉีกยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะรีบเรียกของที่เขาเก็บไว้ในมิติส่วนตัวออกมา

วูบ! ตำลึงทองสามก้อนในกล่องหรูปรากฏขึ้นบนเตียง ประกายสีทองสะท้อนแสงไฟในห้อง คราวนี้ไม่ต้องกลัวใครเห็น ไม่ต้องกลัวใครจะมาสงสัยอีก และเขาสามารถแสดงอาการได้เต็มที่ในห้องของตนเอง!

“ ฮ่าๆๆๆๆ! ” เสียงของเราะนั้นดังลั่นแบบไม่ต้องเกรงกลัวสายตาใคร!

“ รวยแล้วโว้ย!! คราวนี้กูรวยแล้วจริงๆ! ไอ้ไทม์ มึงจะได้รวยแล้ว ฮ่าๆๆๆ ” ความอัดอั้นทั้งหมดถูกปลดล็อคออก ปัญหาเรื่องงานและเงินถูกแก้ไขในทันที!

“ พักงานเหรอ! ไอ้ประธานบริษัท ไอ้แก่หน้าโง่! ต่อจากนี้ไปกูไม่ง้อมึงแล้วโว้ย! ” เขากอดกล่องใส่ตำลึงทองเอาไว้แน่น ก่อนทิ้งตัวลงนอนอย่างเต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ อย่างน้อยๆสวรรค์ก็มีตา ฟ้าเบื้องบนยังไม่คิดจะบีบให้เขาต้องตายเพราะคุณหนูนั่น ลูกคนรวยที่ทำอะไรแบบไม่คิด!!

“ เอาล่ะๆ ตอนนี้เรารู้ช่วงเวลาที่ข้ามไปได้ ประเทศจีน ราชวงศ์หมิง.. แบบนี้ก็ต้องศึกษาหาความรู้กันซะหน่อย ส่วนเรื่องทองคำที่ได้มา ถ้าเอาไปขายในร้านทองเลยก็คงได้ แต่ของเก่าล้ำค่าแบบนี้.. มูลค่าจริงๆของมันต้องไม่ใช่สี่แสนห้าหมื่นบาทตามราคาทอง! ” เขาคิดอย่างรอบคอบ ตำลึงทองจากสมัยราชวงศ์หมิง ของแท้คุณภาพสูงที่แทบไม่ต่างจากของใหม่ หากกลุ่มนักสะสมได้เห็นมัน เกรงว่าแม้แต่พิพิธภัณฑ์ก็ยังต้องการ!