คุณหญิงกับผีน่ะสิ!

“ ไม่ขับเข้าหมู่บ้านหนูด้วยจะได้มั้ยนะ ” เมย์พูดหยอกต่ออย่างทำใจเอาไว้แล้ว การหลบซ่อนแกล้งจนมันไม่มีผลอีกต่อไป เพราะฐานะรองประธานหมื่นล้านของเธอกำลังเป็นที่ถูกพูดถึงไปครึ่งจังหวัด!

โรลส์รอยซ์สีดำค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์อย่างนุ่มนวล ไทม์นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ข้างกายคือเมย์ ส่วนเบาะหลังเป็นพ่อกับแม่ของเขาที่กำลังมองวิวสองข้างทางอย่างสบายอารมณ์

การเดินทางครั้งนี้แม้จะเป็นการกลับบ้าน แต่ทุกคนก็ต่างรู้ดีว่าสำหรับเมย์แล้ว ตลอดเส้นทางมันไม่ใช่ความสุขเลย..

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง รถแล่นออกนอกกรุงเทพเข้าสู่ถนนสายหลัก ซึ่งมุ่งหน้าสู่ภาคอีสานอย่างต่อเนื่อง ภายในรถเงียบอยู่พักใหญ่ จนกระทั่ง..

ตื๊ดด! โทรศัพท์ของเมย์สั่นขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวหลับตาลงเหมือนคนไม่อยากเปิดดู แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วกดอ่าน..

“ .. ” เพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของเธอก็เริ่มแปลกไป

“ เป็นอะไร ” ไทม์เหลือบถามขณะขับผ่านโคราชไปช้าๆ

เมย์ยื่นโทรศัพท์มาให้โดยไม่พูดอะไร ชายหนุ่มเหลือบตาดูเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะกระตุกทันที!

มันเป็นภาพเวทีกลางแจ้งขนาดใหญ่ มีโครงเหล็กตั้งสูงหลายเมตร ด้านหลังติดป้ายไวนิลขนาดมหึมา!

..ขอแสดงความยินดี รองประธานบริษัทสี่หมื่นล้าน น้องเมย์ลูกสาวแม่มาลี! ความภาคภูมิใจของชาวขอนแก่น!..

ชื่อหมู่บ้านถูกพิมพ์ตัวโตเสียหลังจากนั้นจนเห็นได้ชัด ด้านหน้าเวทีมีการตั้งเต็นท์เรียงกันเป็นสิบหลัง โต๊ะจีนกำลังทยอยขนลงจากรถบรรทุก ไม่พอยังมีรถเครื่องเสียงอีกหลายคันจอดเรียงอยู่!

“ เมื่อวานยังมีแค่เวทีเล็กๆเองนะ.. ” เมย์สูดหายใจลึกอย่างคิดว่ามันเกินไปแล้ว ที่ห้ามไปทำไมถึงไม่ฟัง เธอบอกชัดแล้วไงว่าไม่มีเงิน!

ติ๊ง! ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[ รีบโอนเงินมาได้แล้ว ทีมงานที่แม่จ้างไว้กำลังทวงเงินงวดแรก! ]

ตามมาด้วยรูปใหม่ คราวนี้เป็นรูปหมูหันหลายตัวที่กำลังถูกยกลงจากรถ ไม่พอยังมีวัวทั้งตัวแขวนอยู่ข้างเตา แม่ครัวเป็นสิบคนกำลังช่วยกันหั่นผัก

[ อาหารเริ่มมาถึงแล้ว นี่แค่เริ่มต้น รายจ่ายจริงอาจซักหนึ่งล้าน แกรีบโอนเงินมาซักที! ]

“ .. ” ไทม์ที่ได้อ่านด้วยถึงกับนิ่งเงียบ เขาเริ่มจะอยากถามแล้วว่าแม่ของเมย์นั้นปกติดีใช่มั้ย เพราะถ้าเธอป่วย.. เขาอยากแนะนำให้พาไปรักษา

“ โอ้โห.. ” พ่อของไทม์โน้มตัวมาดูจากเบาะหลัง

“ งานแต่งกำนันยังไม่ใหญ่ขนาดนี้เลย นี่มันเกือบจะเป็นงานประจำปีของจังหวัดไปแล้วนะ! ทุกอย่างฟรีหมดเลยเหรอลูก.. ” แม่ของไทม์เองก็เบิกตา งานใหญ่ขนาดนี้แต่ทุกคนเข้าฟรี ฟรีแบบกินเลี้ยงจัดเต็มได้เลย!

“ หนูเริ่มกลัวแล้วค่ะ.. ” เมย์ยกมือกุมหน้าผาก ก่อนบอกว่างานนี้แม่เลี้ยงชาวบ้านแบบฟรีๆแน่นอน นิสัยเธอมันหน้าใหญ่ยิ่งกว่าผู้ว่าเสียอีก!

ยังไม่ทันพูดจบ..

ติ๊ง! รูปใหม่ถูกส่งมาอีก คราวนี้เป็นภาพรถแบ็กโฮที่กำลังปรับพื้นที่ข้างศาลาประชาคม มีคนงานช่วยกันปักเสาไฟประดับ ด้านข้างมีรถสุขาเคลื่อนที่เข้ามาจอด

“ … ” ทุกคนในรถเงียบพร้อมกัน ไทม์อ่านข้อความใต้รูปก่อนอยากจะหันรถกลับเสียตอนนี้

[ คนมาเยอะกว่าที่คิดเลยต้องขยายพื้นที่เพิ่ม.. ]

“ ขยายพื้นที่.. นี่มันงานบ้าอะไรกัน ทำไปทำไมล่ะแม่!! ” เมย์แทบร้องไห้

ติ๊ง! รูปใหม่ตามมาติดๆ คราวนี้เป็นรูปนักร้องสาวแต่งตัวแต่งหน้ากันอยู่หลังเวที

[ จ้างนักร้องมาแล้ว คืนนี้มีหมอลำด้วย ขยายพื้นที่ก็ต้องเพิ่มความบันเทิงให้ผู้คน! ]

“ หา!! แม่บ้าไปแล้วเหรอ! ” เมย์แทบกรีดร้อง

“ หมอลำ!?  แม่ไปจ้างหมอลำมาทำไม!! ” เธอโวยวายก่อนส่งข้อความกลับไปต่อว่า ไม่พอยังพยายามโทรหาเพื่อติดต่ออีก ปัญหาคือส่งไปยังไงอีกฝ่ายก็ไม่คิดอ่าน เธอตอบกลับเพียงโอนเงินมาได้แล้ว

“ โทรไปก็ไม่รับ เอาแต่พูดว่ารีบโอนเงินๆ นี่มันอะไรกัน! มัดมือชกฉันอย่างนั้นเหรอ!! ”

“ จากแค่งานเลี้ยงหมู่บ้าน ตอนนี้น่าจะเป็นงานประจำปีขอนแก่นแล้วล่ะ.. ” ไทม์เองก็ทำตัวไม่ถูกไปด้วยเลย เขาไม่คิดเช่นกันว่าสเกลงานมันจะใหญ่โตขึ้นจนกลายเป็นแบบนี้ได้!

ติ๊ง! ข้อความล่าสุดเด้งขึ้นมา

[ คนจากหมู่บ้านข้างๆก็จะมา ผู้ใหญ่บ้านโทรชวนกันหมดแล้ว ไม่แน่ว่าคืนนี้นายอำเภอกับท่านผู้ว่าก็อาจจะมาด้วย! แม่จะได้ใช้ชื่อเรียกตัวเองว่าคุณหญิงซะที ฮ่าๆๆ! ]

“ คุณหญิงกับผีน่ะสิ! หนูไม่มีเงิน แม่เข้าใจมั้ยว่าหนูไม่มีเงิน! ” เมย์ส่งข้อความกลับไปสู้อย่างร้อนใจ ทว่าสิ่งที่อีกฝ่ายส่งกลับมาคือ..

[ ตอนนี้กำนันสองตำบลตอบรับแล้วนะ นั่นคือคนที่จะมาแน่ๆ! ]

“ โว้ย!! แม่รับสายหนูเดี๋ยวนี้เลย! ถ้าแม่ยังไม่หยุด หนูเองก็จะไม่ไปที่นั่นแล้ว! หนี้สินทั้งหมดก็แบกรับไปเองนะ! ”

ติ๊ง! ข้อความใหม่ส่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่รูปแต่เป็นข้อความเสียง เมย์กดเปิดทันทีอย่างร้อนใจ!

“ ยัยเมย์! รีบโอนห้าแสนมาเดี๋ยวนี้เลย! เมื่อกี้นายอำเภอโทรมายืนยันแล้ว ท่านกับผู้ว่าจะมาร่วมงานด้วย! แม่ต้องเพิ่มเต็นท์อีก! แล้วก็สั่งดอกไม้เพิ่มด้วย! นักข่าวท้องถิ่นก็บอกว่าจะมาทำข่าว! ” เสียงแม่ดังลั่นออกมาทั่วทั้งรถ

“ รีบโอน! ถ้าเงินไม่พอเดี๋ยวแม่จะยืมคนอื่นก่อนนะ! ”

สิ้นเสียง.. ทั้งคันรถก็ตกอยู่ในความเงียบอย่างไม่เข้าใจ..

พ่อของไทม์ถึงกับยกมือเกาหัว คนเรามันจะอยากเป็นหนี้ขนาดนั้นทำไมกันนะ คนที่เคยเป็นหนี้เพราะทำนาแบบเขา ทุกเช้าค่ำมีแต่ความคิดจะอยากปลดหนี้..

รถโรลส์รอยซ์ยังคงแล่นไปตามถนนมิตรภาพอย่างสงบนิ่ง ทว่าบรรยากาศภายในรถกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง.. เมย์นั่งกดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเครียดตลอด ยิ่งรถเข้าใกล้จังหวัดขอนแก่นมากเท่าไร ข่าวจากแม่ของเธอก็ยิ่งถี่ขึ้นเท่านั้น!

ผ่านอำเภอหนึ่ง.. ติ๊ง!

ผ่านอีกอำเภอ.. ติ๊ง!

ผ่านจังหวัดใกล้เคียง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

“ แม่ส่งทุกห้านาทีเลยเหรอ.. ” ไทม์อดถามไม่ได้

“ ไม่.. ” เมย์ตอบเสียงแผ่ว

“ ตอนนี้ทุกนาทีแล้ว.. ส่งมาแต่เรื่องของตัวเอง ไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูดเลยซักคำ.. ” หญิงสาวเปิดดูอย่างหมดอาลัย ก่อนจะเห็นภาพล่าสุด..

เป็นรูปแถวรถทัวร์หลายคันที่จอดอยู่ริมถนน พร้อมข้อความจากแม่ที่ทำให้เธออยากกระโดดลงรถเสียตอนนี้

[ คนจากอำเภอข้างๆกำลังเดินทางมา! งานนี้ใหญ่โตถูกใจคุณหญิงมาลีจริงๆ! ]

“ ถึงขั้นเรียกตัวเองว่าคุณหญิงไปแล้ว! ฉันแจ้งความเลยดีกว่า รีบให้ตำรวจเข้าไปจับแม่ บอกเขาว่าแม่ป่วยเป็นบ้าดีมั้ย? ” เมย์คิดกับวิธีหาทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้

“ งานบุญบั้งไฟยังบ่มีคนหลายปานนี้เด้อ.. ” แม่ของไทม์ได้แต่มองหน้าสามี ทุกคนหัวเราะไม่ออกไปแล้ว

“ เป็นความคิดที่ดีนะเมย์ แจ้งความกันเถอะ บอกตำรวจไปว่าพูดเตือนแม่มาหลายชั่วโมงแล้ว แต่แม่ไม่คิดฟังเลย เธอน่าจะป่วยจนสร้างปัญหา.. ” ไทม์สนับสนุนกับเรื่องนี้ การยุติความเสียหายเอาไว้ที่ตรงนี้อาจดีกว่า

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา.. ป้ายยินดีต้อนรับสู่จังหวัดขอนแก่นก็ปรากฏให้ได้เห็น ทันทีที่รถวิ่งผ่านป้ายจังหวัดเมย์ก็ถอนหายใจ.. เธอโทรแจ้งตำรวจแล้ว แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะทำงานได้แบบเชื่องช้า ไม่สิ.. เจ้าหน้าที่ดูจะรับฟังแบบไม่สนใจ เขาเหมือนคนที่กำลังรีบร้อนเตรียมตัวไปไหนต่อซะมากกว่า! ซึ่งเมย์ก็ภาวนาอย่าให้เป็นแบบที่เธอคิด..

“ ถึงซะที ถนนที่คุ้นเคย.. ” พ่อของไทม์ยังไม่ทันพูดจบ สายตาของทุกคนก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างอยู่ริมถนน

“ ดะ.. เดี๋ยวนะ ” 

ไทม์ชะลอรถก่อนมองตามสายตาของเพื่อนสาว จากนั้นแม้แต่เขาเองก็นิ่งไปเหมือนกัน

ริมถนนสายหลัก.. ป้ายไวนิลขนาดมหึมาถูกติดไว้.. ตัวอักษรสีแดงสดสะดุดตาจนมองเห็นได้จากระยะไกล!

“ ขอเชิญร่วมงานฉลองความสำเร็จ! ผู้เข้ารับตำแหน่งรองประธานบริษัทสี่หมื่นล้านคนใหม่! คุณเมย์ ลูกสาวคุณหญิงมาลี! ” ไม่เพียงเท่านั้น แต่ด้านล่างยังมีรูปของแม่เมย์ที่ถูกขยายจนเกือบเท่าตัวจริง พร้อมๆกับภาพของศิลปินที่จ้างมานับสิบชีวิต!

“ ศิลปินดัง หมอลำชื่อดัง อาหารโต๊ะจีนฟรีทั้งงาน! กินดื่มได้ไม่อั้น!! ” แม่ของไทม์พูดอ่านด้วยน้ำเสียงสั่น งานระดับนี้ไม่ใช่แค่เงินล้านแล้ว สิบล้านก็อาจไม่พอ!!

“ ทุกท่านเข้าร่วมได้ ไม่จำกัดจำนวนแขก! ” พ่อของไทม์อ่านประโยคหลัง ก่อนทั้งคันรถจะเงียบไป..

“ มีแผนที่งานให้ซะด้วย.. ” ไทม์กล่าวกับมุมล่างของป้าย แผนที่นั้นบอกเส้นทางไปยังหมู่บ้านของเธออย่างละเอียด พร้อมลูกศรสีแดงขนาดใหญ่ตลอดเส้นทาง..

“ ติดป้ายเชิญริมถนนใหญ่ไม่พอ ยังมีป้ายบอกเส้นทางจนถึงงานอีก.. ” พ่อของไทม์ถึงกับอ้าปากค้าง

“ คนที่ผ่านไปผ่านมาคงคิดว่ามีงานมหกรรมจังหวัด.. ” แม่ของไทม์ยกมือทาบอก แขกที่เข้าร่วมงานจะเท่าไรกันเนี่ย!

แต่ความตกใจยังไม่จบเพียงเท่านั้น เพราะเมื่อรถแล่นต่อไปอีกไม่ถึงห้ากิโลเมตร.. ป้ายที่สองก็โผล่มาให้เห็น!

ใหญ่กว่าเดิมอีก คราวนี้เปลี่ยนพื้นหลังเป็นสีทอง!!

“ อีกไม่นานพบกับ รองประธานบริษัทสี่หมื่นล้าน ความภาคภูมิใจของชาวขอนแก่น ” เห็นได้ชัดว่าเพิ่งทำเสร็จแล้วนำมาติดในทันที

“ บริษัทยังไม่ทันจะถึงสี่หมื่นล้านดี แม่ก็เวอร์ไปซะไกลเสียแล้ว! ” เมย์ค่อยๆเอาหัวโขกกับคอนโซลหน้ารถ

ตุ้บ.. ตุ้บ.. ตุ้บ..

“ หนูโคตรจะอายเลย! มุดลงดินแล้วหนีไปเลยได้มั้ย! ” 

“ มึงใจเย็นก่อนเพื่อน เดี๋ยวรถกูพัง ” ไทม์จับบ่าห้าม แม้จะติดตลก แต่ลึกๆก็แอบเป็นห่วงนั่นแหละ

ติ๊ง! ข้อความใหม่จากแม่ถูกส่งเข้ามา ช่างเป็นการส่งที่ถูกจังหวะซะเหลือเกิน จังหวะนรก..

[ เห็นป้ายหรือยัง? แม่ติดไว้แค่สิบสองป้ายเอง เดี๋ยวใกล้ถึงหมู่บ้านจะมีป้ายใหญ่กว่านี้อีก! ]

“ แค่สิบสอง แม่พูดว่าแค่อย่างนั้นเหรอ!! ”