หมู่บ้านที่ไร้ผู้คน
หมู่บ้านที่ไร้ผู้คน
[ เห็นป้ายหรือยัง? แม่ติดไว้แค่สิบสองป้ายเอง เดี๋ยวใกล้ถึงหมู่บ้านจะมีป้ายใหญ่กว่านี้อีก! ]
“ แค่สิบสอง แม่พูดว่าแค่อย่างนั้นเหรอ!! ”
เมย์อ่านซ้ำอีกรอบ แค่สิบสองป้าย แค่สิบสองป้ายทั่วจังหวัดก็เท่านั้น!!
“ สิบสองป้ายยังเรียกว่าแค่.. นั่นมันไม่ได้ติดทั่วจังหวัดแล้วเหรอ.. ” พ่อของไทม์ถึงกับสำลักน้ำที่ยกขึ้นดื่ม ส่วนไทม์ได้แต่จับพวงมาลัยแน่น ก่อนถอนหายใจยาว
โรลส์รอยซ์ยังคงเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักอย่างนุ่มนวล แต่ยิ่งเข้าใกล้อำเภอของเมย์มากเท่าไร ความรู้สึกทุกคนในรถก็ยิ่งหนักอึ้งมากขึ้นเท่านั้น
ผ่านไปอีกสิบกิโลเมตร.. ป้ายที่สาม.. ป้ายที่สี่.. ป้ายที่ห้า.. ราวกับกำลังเข้าสู่สถานที่จัดงานมหกรรมระดับจังหวัด!
“ ยินดีต้อนรับรองประธานบริษัทสี่หมื่นล้าน! ”
“ ลูกสาวคนเก่งของคุณหญิงมาลี! ผู้ได้รับตำแหน่งใหญ่โตระดับชาติ! ”
“ ร่วมรับประทานอาหารฟรี พร้อมร่วมสนุกตลอดคืน! ” ประกาศนี้มาพร้อมรายชื่อศิลปิน และกำหนดการแสดงแบบยาวเหยียด!
“ ระดับชาติบ้าบออะไรกันแม่! ” เมย์คำรามด่าในทุกป้ายที่ขับผ่าน!
อีกครู่หนึ่งรถก็เริ่มเข้าสู่เขตอำเภอ สิ่งแรกที่ทุกคนเห็นไม่ใช่ร้านค้า ไม่ใช่ตลาด แต่เป็นซุ้มโครงเหล็กขนาดใหญ่ที่พาดข้ามถนน!
ผ้าสีชมพูผูกเป็นระย้าพร้อมลูกโป่งสีทองนับร้อยลูก ตรงกลางแขวนป้ายขนาดมหึมาเอาไว้!
“ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน รองประธานบริษัทสี่หมื่นล้าน คุณเมย์ ”
“ โดย.. คุณหญิงมาลีผู้เป็นมารดา ” ด้านล่างตัวเล็กกว่าหน่อย แต่ก็ไม่ได้ด้อยกว่าเจ้าภาพของงานเลยซักนิด
เอี๊ยดดดด! ไทม์ถึงกับแตะเบรกเบาๆ ทั้งรถเงียบกริบ ขณะที่พ่อของไทม์ค่อยๆโน้มตัวไปมอง
“ ซุ้มตั้งคร่อมถนนเลยเหรอ.. นี่เทศบาลเขายอมได้ไงกัน! ”
“ นี่เขาขออนุญาตหรือยังเนี่ย.. ไม่ใช่ไปสัญญากับเทศบาลว่าจะบริจาคเงินหรอกนะ.. ” แม่ของไทม์อ้าปากค้างไปด้วย
“ ไทม์.. กูยากตายว่ะ ” เมย์ยกมือปิดหน้า
ยังไม่ทันได้ตั้งสติรถก็แล่นผ่านซุ้มเข้ามา ก่อนจะพบเข้ากับรถอีกหลายสิบคันที่กำลังวิ่งไปในทิศทางเดียว..
รถกระบะ.. รถตู้.. รถบัส.. แม้แต่รถทัวร์ก็มี ทุกคันติดกระดาษไว้หน้ารถ ร่วมงานคุณเมย์!
ไทม์มองภาพนั้นแล้วหันไปพูดกับเมย์
“ คนพวกนี้ดูเหมือนจะไปงานเดียวกับเรา.. ”
“ น่าจะใช่ ” เมย์กลืนน้ำลายขณะหันมองรถร่วมทางที่เยอะขึ้นเรื่อยๆ ความหรูของโรลส์รอยซ์เริ่มกลายเป็นจุดสนใจ! โชคดีที่หมู่บ้านของเมย์ค่อนข้างจะอยู่ในเมืองกว่า ถนนหนทางจึงไม่ได้เป็นทางดิน..
ยังพูดไม่ทันจบรถกระบะคันหนึ่งก็ขับแซงขึ้นไป ด้านหลังรถบรรทุกคนมาเต็มคัน คนบนรถตะโกนคุยกันอย่างสนุกสนาน
“ รีบๆเด้อเดี๋ยวโต๊ะเต็ม! ”
“ เขาว่าแจกอาหารฟรีตลอดงาน! ”
“ ได้ข่าวว่ารองประธานบริษัทสี่หมื่นล้านกลับบ้าน! ”
“ เศรษฐีใจบุญไม่เลี้ยงแค่ข้าว แต่ยังเลี้ยงเหล้าด้วย! ” ยิ่งพูดก็ยิ่งมั่วกันไปไกล
เมย์ค่อยๆหันกลับมามองไทม์ สีหน้าของเธอซีดจนแทบไม่มีเลือด
“ กูว่าพวกเราควรเปลี่ยนแผนนะ ” ไทม์ถอนหายใจยาวอย่างนึกสงสารอยู่ในใจ
“ เปลี่ยนแผนเหรอ.. ? ”
“ แวะเข้าบ้านกูก่อน แล้วค่อยขับรถกระบะคันเก่าของพ่อกูไปงานแทน.. ” ไทม์คิดแบบนั้นจริงๆ ตอนแรกก็แค่อยากขับรถดีๆไปส่งเพื่อนสาว แต่พอเห็นว่าแม่เธอยิ่งทำก็ยิ่งเยอะไปเรื่อย การขับรถหรูเข้าไปคงไม่ดี..
“ เห็นด้วย! ” เมย์พยักหน้ารัวทันที
“ ถ้าเข้าไปตอนนี้.. ฉันว่าคนคงจับฉันขึ้นเวทีแน่เลย! ”
“ ขนาดยังไม่ถึงหมู่บ้าน.. คนก็รู้กันทั้งอำเภอแล้ว ” พ่อของไทม์หัวเราะแห้งๆ
คิดได้แบบนั้นโรลส์รอยซ์ของบ้านไทม์ก็เลี้ยวเปลี่ยนเส้นทางในทันที ทั้งหมดมุ่งหน้าสู่บ้านไทม์ที่ไกลออกไปเล็กน้อย ยังโซนทุ่งนาที่เริ่มเงียบสงบมากกว่า..
ถนนคอนกรีตสายเล็กค่อยๆแยกออกจากเส้นทางหลัก เสียงรถราที่เคยคึกคักค่อยๆจางหาย เหลือเพียงสายลมที่พัดผ่านท้องนาเขียวขจีทั้งสองฝั่ง
โรลส์รอยซ์สีดำแล่นผ่านคันนา ผ่านคลองชลประทาน ผ่านศาลาพักริมทางที่ไทม์คุ้นตาตั้งแต่เด็ก ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ราวกับเวลาของที่นี่ไม่เคยเปลี่ยนไป
“ ถึงแล้วครับ.. ” ไทม์ยิ้มบางกับหมู่บ้านห่างไกลที่ไม่ได้หรูหรา ทุกคนที่นี่ล้วนทำไร่ทำนากันซะส่วนใหญ่
เมย์หันมองออกไปนอกหน้าต่างทันที บ้านไม้ยกใต้ถุนสูงหลายหลังเรียงตัวอยู่ไม่ห่างกันนัก รอบบ้านต่างเต็มไปด้วยต้นมะม่วง ต้นมะพร้าว และยุ้งข้าวเก่าแก่
ด้านหลังเป็นทุ่งนาสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศสงบจนได้ยินแม้แต่เสียงจักจั่น
แต่ยิ่งมองยิ่งเข้ามาลึกทุกคนในรถก็เริ่มขมวดคิ้ว..
“ แปลกแฮะ ” พ่อของไทม์มองซ้ายมองขวา
“ คนไปไสเบิ้ด.. ”
ปกติแล้วช่วงสายแบบนี้ชาวบ้านต้องนั่งจับกลุ่มอยู่ใต้ต้นไม้บ้าง บางคนซ่อมรถไถ บางคนกำลังตากข้าว เด็กๆก็ต้องวิ่งเล่นกันอยู่หน้าบ้าน แต่วันนี้ทั้งหมู่บ้านกลับเงียบผิดปกติ ไม่มีแม้แต่คนเดียว..
“ แม้แต่หมาก็ยังไม่เห่าเลย ” แม่ของไทม์พูดพลางมองไปรอบๆ แม้แต่เจ้าด่างที่ชอบวิ่งไล่รถทุกครั้งก็ยังไม่เห็น
“ หรือทุกคนจะออกไปทำนาหมด ตอนแรกคิดว่าการขับรถเข้ามาของเรา จะทำให้เพื่อนบ้านแตกตื่นเสียอีก.. ” ไทม์ชะลอรถลงขณะหันมอง
“ ไม่น่าใช่ ช่วงนี้ยังไม่ถึงเวลา ” พ่อของเขาส่ายหน้า
โรลส์รอยซ์ค่อยๆแล่นลึกเข้าไปในหมู่บ้าน ผ่านบ้านหลังแรกที่เงียบสนิท ผ่านบ้านหลังที่สองซึ่งก็เงียบไม่ต่างกัน ผ่านศาลาประชาคมที่ไม่มีแม้แต่เสียงเปิดวิทยุ
“ ไทม์.. หมู่บ้านมึงเงียบไปมั้ย.. กูนึกว่าบ้านหมู่ร้าง.. ” เมย์มองภาพตรงหน้าอย่างประหลาดใจ
“ ปกติไม่เป็นแบบนี้นะ หมู่บ้านกูนี่ห่างไกลจากคำว่าเงียบสงบไปเยอะเลย ฮ่าๆๆ ” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ครั้งก่อนแค่รู้ว่าบ้านเขามีเงินก็ยังแห่มารวมตัวกันได้ นับแค่ที่โผล่มาวันนั้นก็ร่วมร้อยคนแล้ว!
รถเลี้ยวผ่านลานวัดประจำหมู่บ้านซึ่งอยู่ถึงก่อนบ้านไทม์ที่ไม่ไกล ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนหัวเราะออกมาแทบพร้อมกัน
ลานวัดว่างเปล่าแต่มีป้ายกระดาษแผ่นหนึ่งติดอยู่หน้าศาลา วันนี้ปิดวัดชั่วคราว.. พระและชาวบ้านไปงานเลี้ยงหมู่บ้านข้างๆกันหมด..
“ เชี่ย.. ว่าแล้วเชียวว่าหายกันไปไหน ว่าแต่พระจะไปงานเลี้ยงทำไมกัน ไปแล้วฉันกับเขาได้เหรอ! ” ไทม์ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเลย งานนี้แม่เมย์ทำเรื่องแล้วจริงๆ!
“ โอ๊ยตาย.. แม้แต่หลวงพ่อยังไปนำเขา! งานนั่นมันใหญ่โตจนถึงขั้น ขนพระทั้งวัดไปได้เลยเหรอ! ฮ่าๆๆ ” แม่ของไทม์ถึงกับยกมือปิดปากพร้อมเสียงหัวเราะ
“ นี่.. ” เมย์ได้แต่มองป้ายด้วยสีหน้าว่างเปล่า
“ ขนาดหมู่บ้านไทม์ที่อยู่ห่างกันไปคนละอำเภอ ชาวบ้านทั้งหมดก็เดินทางไปร่วมงานแล้ว.. ให้ตายสิ.. ”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เสียงเครื่องยนต์รถไถก็ดังขึ้นจากท้ายหมู่บ้าน
ตึกๆๆๆ ชายชราคนหนึ่งขับรถไถคันเก่าเข้ามาช้าๆ เมื่อเห็นโรลส์รอยซ์จอดอยู่ เขาก็รีบดับเครื่องทันที
“ เอ๊ะ.. ใครขับรถมาจอดหน้าบ้านบักประสิทธิ์.. ” ชายชรารีบเข้ามาดู
“ อ่าว! ไอ้ไทม์ กลับบ้านแล้วติ! ” เขาทักกับชายหนุ่มที่ลงมาเป็นคนแรก ก่อนสายตาจะหันไปเห็นพ่อแม่ไทม์ที่ด้านหลัง
“ สวัสดีครับตาแสง ” ไทม์ยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้ม
“ คนอื่นไปไหนกันหมดเหรอ ”
“ ไปงานเลี้ยงหมดแล้ว ตั้งแต่ช่วงบ่ายกะเริ่มทยอยขึ้นรถกัน ” ตาแสงหัวเราะเสียงดัง
“ เห็นว่าเขาสิแจกกินฟรี! หมอลำดังหลาย โต๊ะจีนกะมี เหล้ากะฟรี ผู้ใหญ่บ้านพาคนไปทั้งหมู่บ้านเลยนะ! ” ชายชราพูดต่อ ก่อนหันไปหาประสิทธิ์อย่างคนคุ้นเคย
“ ได้ข่าวปลดหนี้ธนาคารได้แล้ว ก็เลยพาลูกเมียไปเที่ยวทะเลกันมาใช่มั้ย สนุกมั้ยล่ะลักประสิทธิ์? ”
“ ดีที่สุดเลยล่ะตาแสง ว่าแต่นี่ไม่ไปกับเขาด้วยเหรอ? ”
“ โอ๊ยๆไม่ไหว นั่งรถไกลๆแล้วปวดตัว ” เขาโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะหันไปมองรถหรูที่ไทม์ขับมา
“ รถอะไรแปลกตาดีจริง ของเจ้าไทม์มันเหรอ? ไปทำงานในกรุงเทพคงมีเงินหลาย ” เขากล่าวชมอย่างไม่ได้คิดอิจฉา คนแก่รุ่นนี้หลายคนก็ปลงจิตปลงใจกับความอิจฉาผู้อื่นไปนานแล้ว มีแต่จะยินดีกับลูกหลาน!
“ ใช่ครับตาแสง ช่วงนี้พอมีเงินอยู่บ้าง เก็บเงินได้หน่อยก็ออกรถเผื่อขับกลับบ้านไกลๆ ” ไทม์ยิ้มรับไปอย่างไม่ได้คิดมาก ก่อนตัวเขาจะยื่นแบงค์พันไปให้อีกฝ่าย
“ เอาไว้ซื้อเหล้าขาวนะครับ ” เขาให้แบบไม่คิดอะไรเลย ตาแสงคนนี้ที่รีบเข้ามาก็เพราะเป็นห่วง หลังรู้ว่าบ้านของพ่อแม่เขาไม่มีคนอยู่หลายวัน ความหวังดีแบบนี้ยังไงก็ต้องตอบแทน
“ โอ้! ขอบใจๆ เด็กดีจริงๆนะไทม์ ” อีกฝ่ายรับไปแบบไม่คิดมาก ให้ก็ถือว่ามีน้ำใจ ไม่ให้ก็ไม่ว่ากัน..
“ เอายังไงต่อลูก ไปนั่งกินน้ำในบ้านเราก่อนดีมั้ย ” แม่ของไทม์หันมาถาม ขณะที่ผู้เป็นพ่อกำลังเปิดประตูบ้านที่ชั้นบน
“ นั่งพักก่อนก็ดีครับ เดี๋ยวผมต้องรอพ่อไปหยิบกุญแจรถมาให้ ขับเจ้ากระบะคันนั้นไปยังไงผู้คนก็ไม่สะดุดตา ฮ่าๆๆ ” ไทม์อมยิ้มกับแผนการในใจที่เริ่มคิดแล้ว
“ เดี๋ยวเตรียมเงินสดไปบริจาคให้โรงพยาบาลกับโรงเรียนกัน คนพวกนั้นจะจัดงานอะไรก็ทำไป พวกเราแค่เดินหน้าทำโครงการให้เห็นผลก่อนก็พอ ” เขาพูดกับเมย์ที่ตอนนี้กำลังโทรหาตำรวจอีกครั้ง
“ ตามนั้นเลยไทม์ ไปบริจาคก่อนเพื่อที่จะได้มีข้ออ้างกับชาวบ้านได้ คนผิดคือแม่ฉัน เรื่องทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่ฉันที่เป็นคนต้นคิด.. ” เมย์รับคำอย่างเห็นด้วย ถ้าเธอทำโครงการของตัวเองสำเร็จดีแล้ว เมื่อชาวบ้านหันกลับมาด่าก็จะด่าได้ไม่เต็มปาก!