คนที่ใครๆก็คุ้นหน้า

“ ตามนั้นเลยไทม์ ไปบริจาคก่อนเพื่อที่จะได้มีข้ออ้างกับชาวบ้านได้ คนผิดคือแม่ฉัน เรื่องทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่ฉันที่เป็นคนต้นคิด.. ” เมย์รับคำอย่างเห็นด้วย ถ้าเธอทำโครงการของตัวเองสำเร็จดีแล้ว เมื่อชาวบ้านหันกลับมาด่าก็จะด่าได้ไม่เต็มปาก!

รถกระบะโตโยต้าคันเก่าที่ผ่านการใช้งานมานานกว่ายี่สิบปีค่อยๆถูกสตาร์ตขึ้น เสียงเครื่องยนต์ดังครืดเบาๆก่อนจะเดินเรียบอย่างคุ้นเคย

รถโรลส์รอยซ์ถูกจอดเก็บไว้ใต้ถุนบ้าน การนำรถคันนี้ไปงานเมย์อาจไม่เหมาะอีกต่อไป

“ ต้องเจ้าคันนี้นี่แหละ.. ไม่มีใครหันมามองแน่นอน ” เขาหัวเราะอย่างคุ้นชิน กระบะคันนี้คือคันประจำบ้านที่แทบจะมีอายุไม่ต่างจากเขาเลย!

“ ดีที่สุดแล้ว ฉันยังไม่อยากจะเป็นตัวเด่นของงาน ถ้าตำรวจจะจับแม่ฉันวันนี้ เอาจริงๆฉันอาจยินดีก็ได้นะ.. ” เมย์ถอนหายใจขณะขึ้นนั่งข้างคนขับ

“ เติมน้ำมันไว้เต็มถังแล้ว ขับไปได้เลย ” พ่อของไทม์กล่าวอย่างไม่ได้จะไปด้วย ทั้งสองคนคิดจะอยู่ทำความสะอาดบ้านซักหน่อย หลังต้องทิ้งบ้านไปหลายวัน

“ ครับพ่อ ผมจะรีบกลับ ” เขารับคำว่าจะกลับมาทานอาหารเย็นด้วย

“ แวะเข้าอำเภอก่อนนะ ” เขาพูดกับเพื่อนสาวขณะขับรถออกไป

“ กดเงินก่อนสินะ ” เมย์เข้าใจทันที เพราะตอนนี้ตัวเธอเองก็ได้โทรนัดกับโรงพยาบาลและโรงเรียนที่สนใจเรียบร้อยแล้ว

“ จะกดเท่าไร.. ” เธอถามต่อด้วยก็อยากจะรวมบริจาค.. ไม่สิ จริงๆแล้วคนออกเงินควรจะเป็นเธอ

“ หนึ่งร้อยสิบล้าน ” ไทม์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนกำลังพูดถึงเงินหลักพัน

“ หา?.. ” ทั้งรถเงียบไปสามวินาทีก่อนเมย์จะร้องออกมา

“ ร้อย.. สิบล้าน? ”

“ อืม ”

“ มึงพูดเหมือนจะกดเงินไปซื้อข้าวแกงเลยนะ! เงินร้อยล้านเลยนะโว้ย! ”

“ ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อตั้งใจจะช่วยเหลือกันแล้ว ช่วยทั้งทีก็ต้องมากหน่อย โรงเรียนหลายแห่งในอำเภอนี้ยังขาดแคลนงบประมาณ ห้องคอมพิวเตอร์ก็เก่า อาคารบางหลังก็ต้องซ่อมมานานแล้ว ” ไทม์ตอบด้วยรอยยิ้ม เขามองออกไปยังท้องนาเบื้องหน้าที่แสนคุ้นเคย

“ กูว่าจะบริจาคสิบล้านให้กองทุนการศึกษาของโรงเรียนในพื้นที่ ส่วนโรงพยาบาลชุมชนให้หนึ่งร้อยล้าน ”

“ เยอะไปมั้ยวะไทม์.. ”

“ โรงพยาบาลชนบทเกือบทุกแห่งขาดทั้งเครื่องมือ บุคลากร แล้วก็อาคารรักษาผู้ป่วย ถ้าเงินก้อนนี้ช่วยให้คนรักษาได้มากขึ้น มันก็คุ้ม.. ” เมย์เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าตามไปด้วย

“ มึงนี่นะ.. ”

“ กูเองก็คนที่นี่ บริจาคให้บ้านเกิดตัวเองมันไม่มีมากน้อยอะไรหรอก ถึงหน้าตากูจะเกาหลี แต่เลือดกูก็ขอนแก่นแท้ๆเหมือนกันนะ ฮ่าๆๆ ” เขาหัวเราะเบาๆ แม้มันจะดูติดตลก แต่ความคิดของไทม์ก็ยอดเยี่ยมจริงๆ!

“ นี่สินะ การทำตัวให้สมกับเป็นประธานบริษัทแสนล้าน ใจมันต้องได้แบบนี้จริงๆ ”

“ อย่ายกยอกันเลย เงินก็แค่เครื่องมือแบบนึง ซึ่งกูมีโคตรเยอะเลยในตอนนี้ ฮ่าๆๆ ”

“ ใครจะคิดว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้ยิน ทีเมื่อก่อนมึงนี่โคตรจะประหยัด! ฮ่าๆๆ ”

รถกระบะคันเก่าค่อยๆแล่นเข้าสู่ตัวอำเภอ ถนนเริ่มคึกคักขึ้น ร้านทอง ร้านขายยา ร้านอาหารตามสั่ง และตลาดสดเรียงรายอยู่สองฝั่งถนนเหมือนทุกวัน

ผ่านไปไม่นาน อาคารสองชั้นของธนาคารก็ปรากฏอยู่ด้านหน้า

ลานจอดรถมีรถยนต์จอดอยู่พอสมควร ส่วนใหญ่เป็นรถกระบะของชาวบ้าน รถเก๋งของข้าราชการ และรถขายของที่พ่อค้าแม่ค้าใช้

ไทม์ขับรถเข้าไปจอดในมุมหนึ่งอย่างเงียบๆ ไม่มีใครสนใจรถกระบะเก่าๆคันนี้แม้แต่น้อย

ทั้งสองลงจากรถก่อนเดินเข้าไปภายในธนาคาร ด้านในเต็มไปด้วยผู้คนตามปกติ บางคนมาฝากเงิน บางคนมาชำระค่างวด บางคนมาต่อคิวเปิดบัญชี 

ไทม์เดินตรงไปที่เครื่องกดบัตรคิว ก่อนกดเลือกเมนูถอนเงินสด..

ติ๊ด.. กระดาษหมายเลขคิวค่อยๆเลื่อนออกมา

A128 เขาหยิบบัตรคิวส่งให้เมย์ดู

“ อีกห้าคิว รอไม่นาน ”

ทั้งสองเดินไปนั่งรอบริเวณเก้าอี้รับรอง เมย์กวาดสายตามองผู้คนรอบตัวก่อนหัวเราะเบาๆ

“ ถ้าพูดบอกคนพวกนี้ ว่าเราสองคนกำลังจะมาถอนเงินสดร้อยล้าน คิดว่าจะมีใครเชื่อมั้ย ฮ่าๆๆ ” เมย์กระซิบถามอย่างนึกสนุก ก่อนตัวไทม์จะแอบคิดมากไปเล็กน้อย สาขาในอำเภอแบบนี้ จะมีเงินสดมากพอให้เขาถอนออกมามั้ยนะ..

ถึงอย่างนั้นสีหน้าของเขากลับไม่ได้กังวลจนเกินไป อาจเพราะเขารู้ดี สิทธิ์ของบัตรที่เขาถืออยู่ไม่ใช่บัตรธรรมดา การถอนเงินจำนวนมากแม้ไม่ได้นัดมาล่วงหน้า ล้วนเป็นบริการที่สามารถดำเนินการได้ผ่านสิทธ์ของบัตรใบนี้!

เพียงไม่นาน เสียงประกาศก็ดังขึ้น

“ หมายเลข A128 เชิญที่ช่องบริการหมายเลขสามค่ะ ” 

ไทม์ลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ทั้งสองเดินไปยังเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานสาววัยประมาณสามสิบปี เธอเงยหน้าขึ้นมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มตามมาตรฐาน

“ สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการใช้บริการอะไรคะ ” ไทม์หยิบบัตรประชาชนและบัตรธนาคารสีดำออกมาวางบนเคาน์เตอร์อย่างสุภาพ

“ ผมต้องการถอนเงินสดครับ ” พนักงานรับบัตรไปเสียบเครื่องอ่าน ก่อนเงยหน้าถามตามขั้นตอน

“ ไม่ทราบว่าต้องการถอนเงินจำนวนเท่าไรคะ ”

“ หนึ่งร้อยสิบล้านบาทครับ ” ไทม์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบที่สุด

“ .. ” รอยยิ้มบนใบหน้าพนักงานค้างอยู่ราวสองวินาที เธอก้มมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ก่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า..

“ ขอ.. ขออภัยนะคะ ”

“ เมื่อสักครู่นี้.. คุณลูกค้าระบุยอดถอนว่าเท่าไรนะคะ? ”

“ หนึ่งร้อยสิบล้านบาทครับ ” ครั้งนี้ไทม์พูดชัดถ้อยชัดคำกว่าเดิม ด้านหลังเคาน์เตอร์.. พนักงานอีกสองคนที่บังเอิญได้ยินถึงกับหันมามองพร้อมกัน!

พนักงานสาวกลืนน้ำลายเบาๆ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นมืออาชีพ

“ รบกวนขอเวลาตรวจสอบข้อมูลสักครู่นะคะ ”

“ ได้ครับ ” ไทม์พยักหน้าสบายๆ ราวกับยอดเงินที่เพิ่งพูดออกไปเป็นเพียงหนึ่งแสนบาท

พนักงานเสียบบัตรเข้ากับเครื่องอ่าน ก่อนพิมพ์ข้อมูลลงในระบบอย่างรวดเร็ว

ติ๊กๆๆ.. ไม่กี่วินาทีต่อมา... ดวงตาของเธอก็ค่อยๆเบิกกว้างขึ้น

ยอดเงินในบัญชี.. มากเสียจนหน้าจอแสดงตัวเลขยาวเกือบเต็มบรรทัด

และที่ทำให้เธอชะงักยิ่งกว่าเดิม คือสถานะของบัตรที่แสดงอยู่บนระบบ เธอไม่เคยเห็นรหัสลูกค้าแบบนี้มาก่อนตั้งแต่เข้าทำงาน

สิทธิประโยชน์หลายช่องขึ้นเป็นสีทอง พร้อมข้อความว่า VIP! Exclusive! Priority Executive Service!

และที่ด้านล่างสุด.. มีข้อความสีแดงเด่นขึ้นมาทันที กรุณาแจ้งผู้จัดการสาขาเข้าดูแลลูกค้าโดยตรง!

พนักงานสาวสูดหายใจลึก เธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

“ คุณลูกค้าคะ.. รบกวนรอสักครู่นะคะ ดิฉันจะเรียนเชิญผู้จัดการสาขามาดูแลด้วยตัวเองค่ะ ”

“ ได้ครับ ” ไทม์ตอบสั้นๆ เขาเองก็พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าคงเป็นขั้นตอนของธนาคาร

“ บัตรมึงนี่มันอะไรกันแน่วะ.. ” เมย์ที่ยืนอยู่ข้างๆแอบกระซิบ

“ ก็บัตรธนาคารไง ”

“ กูไม่ได้หมายถึงแบบนั้น! ”

“ ฮ่าๆๆ เป็นถึงประธานบริษัทก็ต้องมีสิทธิพิเศษบ้างสิ ” ไทม์หัวเราะเบาๆ เพราะเขาเองก็อธิบายไม่ถูกว่ามันทำอะไรได้บ้าง

“ แค่บ้างเหรอ.. นี่ผู้จัดการเดินออกมาเองเลยนะ! ”

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องทำงานของผู้จัดการสาขา ชายวัยห้าสิบกำลังเซ็นเอกสารกองหนึ่งอยู่

ก๊อก! ก๊อก!

“ ขออนุญาตค่ะผู้จัดการ ”

“ เชิญ ” พนักงานสาวรีบเปิดประตูเข้ามา

“ มีลูกค้าท่านหนึ่งต้องการถอนเงินสดค่ะ ” 

“ เท่าไร ” ผู้จัดการไม่เงยหน้า เขาเพียงคิดว่าเรื่องแค่นี้จะบอกเขาทำไมกัน..

“ หนึ่งร้อยสิบล้านบาทค่ะ ”

ปลายปากกาที่กำลังเซ็นเอกสารหยุดนิ่งทันที..

“ เท่าไรนะ? ”

“ หนึ่งร้อยสิบล้านบาทค่ะ ”

“ เขาได้แจ้งล่วงหน้าหรือเปล่า บอกเขาไปว่าไม่ได้.. ” ผู้จัดการเงยหน้าขึ้นแล้ว

“ ตามระเบียบต้องเป็นแบบนั้น แต่ดูเหมือนว่าฉันจะทำไม่ได้.. ” เธอส่งหน้าจอแท็บเล็ตที่ดึงข้อมูลลูกค้าจากระบบภายในให้ดู

ผู้จัดการรับแท็บเล็ตมา ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนทันที

“ ระดับสิทธิ์แบบนี้.. ” เขาพึมพำเบาๆ ตลอดเวลาหลายสิบปีที่ทำงานธนาคาร เขาเคยเห็นลูกค้าระดับนี้เพียงไม่กี่ครั้ง แต่คนเหล่านั้นล้วนเป็นมหาเศรษฐี นักธุรกิจระดับประเทศ หรือเจ้าของกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่!

ไม่มีใครอายุยี่สิบห้าปีเลยสักคน!

“ เชิญลูกค้าเข้าห้องรับรอง VIP ก่อน ”

“ แล้วชงกาแฟ.. ไม่สิ ” เขารีบเปลี่ยนคำ

“ เอาเครื่องดื่มทุกอย่างที่มีไปบริการ! ”

“ ค่ะ! ” พนักงานสาวรีบรับคำก่อนเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

ผู้จัดการรีบจัดเนกไทให้เรียบร้อย สูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินออกจากห้องทำงานด้วยตัวเอง..

“ สวัสดีครับคุณลูกค้า ” เขายกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“ ผมเป็นผู้จัดการสาขาครับ ก่อนอื่นต้องขออภัยที่อาจต้องใช้เวลาสักเล็กน้อย เนื่องจากยอดเงินที่คุณลูกค้าต้องการถอนมีจำนวนค่อนข้างสูง ”

“ ไม่เป็นไรครับ ” ไทม์ยิ้มตอบ

“ ขอบพระคุณครับ ” ผู้จัดการผายมือเชิญทั้งสองเข้าไปยังห้องรับรอง VIP ที่อยู่ด้านใน กาแฟ น้ำผลไม้ ขนม และน้ำดื่มหลายชนิดก็ถูกนำมาวางเต็มโต๊ะอย่างรวดเร็ว

ขณะเดียวกันผู้จัดการก็หยิบโทรศัพท์สายภายในขึ้นมา

“ ประสานสำนักงานใหญ่ด่วนครับ ขอรถขนเงินสำรองและแจ้งศูนย์บริหารเงินสดด้วย ”

“ ลูกค้าจะถอนหนึ่งร้อยสิบล้านบาท ครับ.. ใช่ครับ.. สิทธิ์ลูกค้าผ่านแล้ว ”ฅ

“ ยืนยันแล้วครับ เงินสดสามารถจัดเตรียมให้ได้ แต่เนื่องจากจำนวนค่อนข้างมาก จึงอาจใช้เวลาสักระยะในการรวบรวมธนบัตรและดำเนินการตามขั้นตอนด้านความปลอดภัย ไม่เกินสามสิบนาทีครับ! ” เขาเงียบเล็กน้อยก่อนกล้ายืนยันเวลา ระดับสมาชิกบัตรของไทม์นั้นสูงมาก คนระดับนี้ไม่สมควรจะปล่อยให้ต้องรอ!

ระหว่างที่ผู้จัดการกำลังตรวจสอบเอกสารอีกครั้ง สายตาของเขาก็เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างไทม์โดยไม่ตั้งใจ

ตอนแรกเขาไม่ได้สังเกต แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้า..

“ นี่มันคนที่กำลังเป็นข่าวไปทั้งจังหวัด.. ”