กับดักคนโง่
กับดักคนโง่
“ นี่มันคนที่กำลังเป็นข่าวไปทั้งจังหวัด.. ” ตอนแรกเขาไม่ได้สังเกต แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้า..
ผู้จัดการพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนภาพป้ายไวนิลขนาดมหึมาที่เห็นระหว่างขับรถมาทำงานเมื่อเช้าจะผุดขึ้นมาในหัว
หญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนเดียวกับในป้ายเหรอ..?
เขาแอบหันไปมองอีกครั้งอย่างแนบเนียน ใช่จริงๆ ใบหน้าสวยใสแบบนี้จำผิดได้ยาก รองประธานบริษัทสี่หมื่นล้านคนใหม่.. หญิงสาวที่กำลังเป็นข่าวไปทั่วทั้งจังหวัด!
เจ้าภาพงานเลี้ยงใหญ่ที่ถูกพูดถึงแทบทุกอำเภอในค่ำคืนนี้!
“ ที่แท้ก็คุณเมย์นี่เอง.. กดเงินไปเพิ่มสำหรับค่ำคืนนี้เหรอครับ คนในธนาคารสาขาเราเองก็คิดจะไปร่วมงานด้วยกันซะทุกคน ” เขาชวนคุยอย่างเป็นมิตร ก่อนกล่าวแสดงความยินดีเสียยกใหญ่
พนักงานหญิงที่กำลังยกเอกสารเข้ามาเองก็อดแอบมองเมย์ไม่ได้
“ ใช่คนเดียวกับในป้ายแน่ๆ.. ” เธอกระซิบกับเพื่อนด้านข้าง
“ ต้องใช่แหละ หน้าตาเหมือนกันเลย แถมยังถอนเงินร้อยล้านอีก! ”
“ รองประธานบริษัทสี่หมื่นล้าน.. สมแล้วจริงๆที่มีเงินทองมากมายขนาดนี้! ” เสียงกระซิบเบาเสียจนแทบไม่มีใครได้ยิน ปัญหาคือเมย์ดันได้ยินเต็มๆเพราะหูดีไปหน่อย..
หญิงสาวได้แต่ยกมือกุมหน้าผาก เธอพูดไม่ออกกับทั้งคำถามและคำนินทาเหล่านี้!
“ ผู้จัดการครับ ถ้าผมบอกว่างานเลี้ยงที่กำลังจัดขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเพื่อนสาวคนนี้ของผมเลย ผู้จัดการจะคิดเห็นว่ายังไง?? ” ไทม์ถามบ้างขณะมองตาอีกฝ่าย เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขานั้นจริงจัง
“ ไม่เกี่ยวอย่างนั้นเหรอ.. แต่.. แม่ของคุณเมย์ก็เป็นผู้จัดเองนี่.. ” ผู้จัดการชะงักไปเลย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีก..
“ แม่ของเมย์จัดงานขึ้นมาเองครับ เมย์พยายามค้านแล้วแต่ก็ไม่อาจทำได้ อีกฝ่ายน่าจะป่วยทางจิตเบาๆจนไม่คิดรับฟัง ตอนนี้เมย์แจ้งตำรวจแล้ว ส่วนเงินที่กดมานี้ก็ไม่ใช่ของเมย์ อย่างที่คุณน่าจะเข้าใจ เข้ารับตำแหน่งได้ไม่ถึงสามวัน ตัวเมย์จะมีเงินทองแบบนั้นได้ยังไง.. ” เขาพูดอธิบายได้อย่างมีเหตุผล ซึ่งอีกฝ่ายเองก็ต้องเข้าใจ..
“ นั่นสิ ขนาดคนใหญ่คนโตในธนาคารเราก็ยังไม่ได้มีเงินทองมากมายแบบนี้.. ผมเองก็แอบคิดเอาไว้แล้วเชียว ว่าตำแหน่งรองประธานมันไม่ได้แปลว่าจะมีหุ้นส่วนในบริษัทด้วย คนทำงานเหมือนกัน สุดท้ายแล้วก็รับแค่เงินเดือน.. ” เขาพยักหน้า
“ ที่ผมถามก็เพราะอยากจะให้ผู้จัดการช่วยประเมินให้หน่อย ถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เหล่าผู้จัดงานที่จ้างมาคงไม่เริ่มงานแบบไม่ได้รับเงินมัดจำ.. ”
“ เท่าที่ผมรู้มานะครับ ดูเหมือนคุณหญิงมาลี.. เอ่อ.. แม่ของคุณเมย์จะจ่ายเงินส่วนแรกไปแล้ว ตามข่าวที่คนเขาลือกันมานะ.. ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายของงานระดับจังหวัดแบบนี้.. ” ผู้จัดการถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมากดตัวเลข..
“ โต๊ะจีนหลายร้อยโต๊ะ.. เวทีมาตรฐานคอนเสิร์ต.. เครื่องเสียง.. ระบบไฟ.. ศิลปิน.. หมอลำ.. ระบบรักษาความปลอดภัย.. ห้องน้ำเคลื่อนที่.. เต็นท์.. รวมถึงค่าแรงคนงานอีกหลายร้อยคน.. ”
“ งานระดับนี้น่าจะใช้เงินหลักหลายสิบล้านบาทครับ.. ”
“ หลาย.. สิบล้าน? ” เมย์ถึงกับหน้าซีด
“ ครับ ” ผู้จัดการพยักหน้า
“ ถ้าจัดเต็มอย่างที่เป็นข่าว บางงานอาจแตะห้าสิบล้านบาทก็ไม่แปลก ”
“ แม่ฉันเอาเงินมาจากไหน.. ” เมย์กำมือแน่นทันที นั่นคือคำถามที่ทุกคนกำลังสงสัย
ผู้จัดการนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมองซ้ายขวาเหมือนระวังว่าจะมีคนนอกได้ยิน จากนั้นจึงลดเสียงลง
“ อันนี้เป็นเพียงการคาดเดาของผมนะครับ ไม่ใช่ข้อมูลของธนาคาร.. ”
“ ครับ ” ไทม์พยักหน้าให้พูดต่อ
“ ถ้าคุณเมย์ไม่ได้เป็นคนออกเงิน.. ” ผู้จัดการลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“ และคุณหญิงมาลีก็ไม่ได้มีทรัพย์สินหรือสภาพคล่องมากพอ.. ผมเกรงว่า.. ”
“ เงินก้อนแรกสำหรับจ่ายให้คนจัดงาน อาจมาจากเสี่ยเงินกู้คนหนึ่งในจังหวัดขอนแก่นเรา.. ”
“ เสี่ยเงินกู้? ” เมย์รีบเงยหน้าขึ้นอย่างจริงจัง
“ คนในแวดวงการเงินแทบทุกคนรู้จักครับ เขาปล่อยเงินเร็ว ไม่ต้องใช้เอกสารยุ่งยาก คนที่กู้ธนาคารไม่ผ่านหลายคนก็หันไปพึ่งเขา ”
“ แต่.. ดอกเบี้ยและเงื่อนไขที่ตามมา มักสร้างปัญหาใหญ่ให้ลูกหนี้อยู่เสมอ ” ผู้จัดการถอนหายใจอีกครั้ง
“ ธนาคารเคยเจอเรื่องเกี่ยวกับเขาด้วยเหรอครับ ” ไทม์ขมวดคิ้ว
“ บ่อยครับ ” คำตอบสั้นๆนั้นกลับหนักแน่น
“ ลูกค้าหลายรายของเราฐานะดี มีที่ดิน มีบ้าน แต่เอกสารไม่พร้อม หรือมีประวัติบางอย่างที่ทำให้กู้ไม่ผ่าน ”
“ พอผิดหวังก็เดินออกจากธนาคาร แล้วอีกไม่กี่วันก็ไปหาเสี่ยคนนั้น ” ผู้จัดการวางมือบนโต๊ะ
“ ตอนแรกทุกคนดีใจเพราะได้เงินง่าย แต่หลังจากนั้นหลายคนก็กลับมาหาเราอีก.. ”
“ ไม่ใช่เพื่อกู้เงิน แต่เพื่อขอให้ธนาคารช่วยซื้อหนี้หรือรีไฟแนนซ์ออกจากเขา ”
“ แล้วช่วยได้ไหมคะ ” เมย์เม้มริมฝีปาก
“ บางรายช่วยได้ แต่หลายรายก็สายเกินไป ” ผู้จัดการส่ายหน้า
“ เพราะภาระหนี้สูงเกินกว่าที่ธนาคารจะช่วย.. สุดท้ายก็ต้องขายที่ดิน ขายบ้าน บางครอบครัวถึงขั้นแตกแยก ”
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที ผู้จัดการพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ ที่น่ากังวลคือเสี่ยคนนี้มีอิทธิพลพอสมควร มีลูกน้องเยอะ มีคนรู้จักในหลายวงการ ข่าวลือเกี่ยวกับเขามีมาตลอดหลายปี แต่ก็ไม่เคยเห็นมีคดีไหนเอาผิดเขาได้อย่างจริงจัง! ”
“ ผมขอย้ำอีกครั้งนะครับ.. สิ่งที่พูดเป็นเพียงข้อมูลที่คนในพื้นที่รับรู้และพูดถึงกัน ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่ธนาคารยืนยันให้ได้ ” เขารีบยกมือขึ้นเล็กน้อยอย่างระวังตัวเช่นกัน
“ เข้าใจครับ ” ไทม์พยักหน้าช้าๆ ส่วนเมย์กลับเริ่มกำมือแน่นกว่าเดิม
ถ้าแม่ของเธอนำเงินมาจากแหล่งแบบนั้นจริง เรื่องนี้คงไม่ได้จบลงแค่การจัดงานเลี้ยงที่ใหญ่เกินตัว แต่มันอาจกลายเป็นปัญหาหนี้ก้อนมหาศาล ที่พร้อมจะลากทั้งครอบครัวลงเหวไปด้วย!
“ แม่คิดอะไรได้โง่เกินไปแล้ว ฉันเป็นรองประธานบริษัทหลายหมื่นล้านก็จริง แต่ฉันไม่ได้เป็นเจ้าของเงิน นี่แม่คงคิดว่ารองประธานคือเจ้าของเงินครึ่งนึงสินะ.. ” เมย์แทบจะอยากโทรไปด่าอีกรอบ เพียงแต่กดโทรไปก็เท่านั้น เพราะอีกฝ่ายคงไม่คิดรับแม้แต่สายเดียว
“ แม่มึงน่าจะคิดแบบ.. ลูกสาวมีเงินอย่างน้อยๆก็หมื่นล้าน ใช้ซักห้าสิบล้านจะเป็นไรไป.. เหมือนคนมีเงินหมื่นแล้วซื้อข้าวจานละห้าสิบกินนั่นแหละ.. ” ไทม์ตบบ่าเพื่อนสาวเบาๆ เรื่องนี้แม้แต่เขาเองก็คิดว่าหนัก ความหนักมันไม่ใช่เรื่องเงิน แต่มันคือความเป็นแม่ที่ตัดขาดกันได้ยาก..
“ ไทม์.. ถ้ากูได้ตำแหน่งนี้มาเพราะความสามารถล้วนๆ ไม่ได้มีมึงที่คอยช่วยเหลือในฐานะประธาน ไม่ได้มีมึงที่สนับสนุนเงินทอง.. มึงคิดว่าหนี้ก้อนนี้ ชาตินี้กูจะใช้คืนให้เขาได้หมดปะวะ.. ” เมย์หันมาถามไทม์อย่างจริงจัง เธอกล้าพูดได้เลยว่าไทม์คือผู้มีพระคุณ แล้วเธอก็กล้าพูดต่ออีกว่าตำแหน่งงานนี้ หากเอาแค่เงินเดือนล้วนๆ หนี้สินห้าสิบล้านแบบมีดอกเบี้ย หาเงินเก่งให้ตายก็ใช้หนี้ไม่ไหว!
“ เออๆกูเข้าใจ สำหรับพนักงานเงินเดือนแล้ว ห้าสิบล้านมันเยอะเกิน ” ไทม์พูดก่อนหันไปหาผู้จัดการอีกครั้ง
“ ผมฝากเน้นย้ำกับตำรวจให้หน่อยได้มั้ยครับ เราสองคนไม่ใช่คนที่ตำรวจในพื้นที่จะเกรงใจ เมย์ได้โทรแจ้งไปนานแล้ว แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เคลื่อนไหวเลย.. ”
“ เอ่อ.. ได้ครับ ผมจะช่วยติดต่อหาผู้กำกับให้ ส่วนเรื่องการพูดคุย อันนี้พวกคุณคงต้องจัดการเอง ” ผู้จัดการช่วยเหลือได้เต็มที่เพียงแค่นั้น ซึ่งนั่นมันก็มากพอแล้ว ขอแค่ได้คุยกับผู้กำกับ ทิศทางของการจัดการอาจง่ายขึ้น..
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากด ก่อนจะติดต่อได้อย่างรวดเร็ว..
“ ครับ.. มีเรื่องอยากรบกวนสักนิด.. ”
“ ตอนนี้คุณเมย์อยู่ที่ธนาคารครับ อยากคุยกับท่านโดยตรง ” ผู้จัดการส่งโทรศัพท์ให้เมย์ในที่สุด
“ สวัสดีค่ะผู้กำกับ.. ” เมย์รีบรับมาแนบหูทันที
“ ครับคุณเมย์ ” เสียงปลายสายยังคงสุขุม
“ ผมทราบเรื่องแล้ว ไม่คิดเลยนะครับ ว่าคุณแม่ของคุณจะสร้างปัญหาใหญ่โตแบบนี้ได้.. ”
“ งั้นช่วยหน่อยได้ไหมคะ ฉันโทรแจ้งตำรวจไปแล้วตั้งแต่ช่วงเช้า แต่ดูเหมือนจะยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย.. ” เมย์รีบพูดแทบไม่หยุด
“ ตอนนี้คนทั้งจังหวัดเข้าใจผิดว่าฉันเป็นเจ้าภาพ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เรื่องจะยิ่งบานปลาย.. ” เธอสูดหายใจเข้าลึก ก่อนเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนผู้กำกับจะถอนหายใจออกมา
“ คุณเมย์.. มีบางเรื่องที่ตำรวจทราบอยู่แล้วครับ ”
“ หมายความว่ายังไงคะ ” เมย์ชะงัก
“ เรื่องเงิน ” ผู้กำกับตอบช้าๆ
“ จากข้อมูลที่เรามี.. คุณหญิงมาลีไปยืมเงินจากเสี่ยประจักษ์ ” เพียงได้ยินชื่อนั้น ผู้จัดการธนาคารที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็หลุดถอนหายใจออกมาเบาๆ
เสี่ยจักร.. คนที่หลายวงการรู้จักกันดี
“ ยืมจริงเหรอคะ.. ” เมย์หน้าซีดทันที
“ เท่าที่เราตรวจสอบได้.. ใช่ครับ โชคดีที่ทางตำรวจเองก็กำลังแอบติดตามข้อมูลของเขาอยู่ เราเลยพบว่ามีการโอนเงินครั้งใหญ่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ และผมก็เชื่อว่าที่ลูกน้องของผมหลายคนไม่ยอมทำงาน มันเป็นเพราะเสี่ยจักรได้ซื้อพวกเขาไปหมดแล้ว.. อีกฝ่ายน่าจะต้องการให้แม่ของคุณเป็นหนี้ เพื่อที่จะได้กดดันเอาเงินจากคุณในอนาคต หน้าที่การงานของคุณอาจกลายเป็นคนที่ต้องหาเงินให้เขาในทุกๆเดือนแทน.. ” ผู้กำกับกล่าวอย่างมองว่านี่แหละ แผนการที่แท้จริงของอีกฝ่าย ดีไม่ดีงานนี้อาจเป็นเขาที่ช่วยพูดยอ จนทำให้แม่เมย์หลงผิดคิดจัดงานขึ้นมาก็เป็นได้!