กูไม่เอาแล้ว!
กูไม่เอาแล้ว!
“ นี่พวกแกกำลังพาดพิงฉันอยู่เหรอ? ” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอันตราย ขนาดในงานนี้มีทั้งผู้หลักผู้ใหญ่และนายตำรวจอยู่เต็มไปหมด แต่คนๆนี้กลับไม่ได้แสดงออกว่าเกรงกลัวใครเลยแม้แต่คนเดียว!
เสี่ยจักรค่อยๆก้าวออกจากโต๊ะ VIP ทีละก้าว.. รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นดัง กึก.. กึก..
ลูกน้องร่างใหญ่ในชุดดำกว่ายี่สิบคนลุกขึ้นยืนแทบจะพร้อมกัน ทั้งหมดเดินตามหลังเขาเป็นแถวอย่างมีระเบียบ ภาพนี้ราวกับมีกองกำลังส่วนตัวเลยก็ว่าได้!
บรรยากาศทั้งงานเย็นวาบลงในทันที หลายคนรีบก้มหน้าหลบสายตา บางโต๊ะถึงกับเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก เพราะในจังหวัดนี้.. ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงของเขา!
ชายวัยห้าสิบกว่ามองตรงไปยังไทม์กับเมย์ สายตาเขาคมกริบเหมือนสัตว์นักล่า!
“ เด็กสมัยนี้.. ” เขาพูดช้าๆพร้อมแสยะยิ้ม แสยะยิ้มแบบที่ทำให้หลายคนขนลุกได้!
“ ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม.. แต่กล้าพูดชื่อกูต่อหน้าคนเป็นหมื่น! ” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ
“ ก็ดี.. หลายปีแล้วที่ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าฉัน! ”
ชาวบ้านหลายคนเริ่มถอยเก้าอี้ เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วงาน
“ ซวยแล้ว.. ”
“ ไปหาเรื่องมันทำไมวะ.. อาหารกับเหล้ายังไม่ทันออกเลย.. ”
“ ไอ้เสี่ยเลวนี่มันของจริง เคยมีคนติดหนี้มันแล้วหายไปทั้งครอบครัวด้วยนะ! ” ขนาดชาวบ้านเองก็ยังรับรู้ แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจกลับไม่อาจจับมันเข้าคุกได้เลย
แม้จะเป็นเพียงคำลือ แต่นั่นก็มากพอจะทำให้ความหวาดกลัวแผ่กระจายไปทั่วทั้งงาน!
เสี่ยจักรยกนิ้วขึ้นเพียงนิดเดียว ลูกน้องชุดดำด้านหลังก็หยุดพร้อมกันทันที! วินัยนี้ราวกับทหาร!!
ชายวัยกลางคนหันไปมองมาลี ก่อนหัวเราะออกมา
“ นี่ คุณหญิงมาลี.. ”
“ ฉันอุตส่าห์ให้เงินเธอมาสร้างฝันตั้งห้าสิบล้าน! แต่ดูสิ.. ฝันยังไม่ทันจบ ก็มีคนมาทำลายมันเสียแล้ว น่าเสียดายจริงๆเลย ฮ่าๆๆ! ”
“ ใช่ค่ะเสี่ย! บอกพวกมันสิ! เงินแค่นี้เมย์จ่ายได้อยู่แล้ว! ลูกฉันรวยจริง! ” มาลีรีบพยักหน้ารัวๆ ราวกับเจอที่พึ่งสุดท้าย..
เสี่ยจักรเหลือบตามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ
“ รวย? กูเคยพูดเหรอว่าลูกมึงรวย? ”
“ แต่.. แต่เสี่ยบอกเองว่ายัยเมย์มีเงินหมื่นล้าน เธอรวยมากไม่ใช่เหรอ.. ” มาลีชะงักไปเลย ทำไมตอนนี้เสี่ยจักรถึงกลับคำได้ล่ะ..
“ ฉันแค่พูดว่า.. คนระดับรองประธานน่าจะหาเงินมาใช้หนี้ได้ ” เสี่ยจักรยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ กูก็พูดแค่นั้น ส่วนที่มึงไปมโนต่อเอง อันนั้นมันไม่ใช่ปัญหาของกู!! ”
“ ไม่.. ไม่สิ อะไรนะ! ” วินาทีนั้นมาลีถึงกับหน้าถอดสี เธอเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา อีกฝ่ายแทบไม่เคยรับปากอะไรกับเธอแบบเป็นชิ้นเป็นอัน เขาแค่พูดปั่นหัวแล้วโยนเงินให้พร้อมสัญญาหนี้..
“ โดนหลอกเต็มๆ.. นั่นแหละงานถนัดของไอ้เสี่ยจักร! ”
“ เขาไม่เคยรับปากเลยนี่หว่า เขาแค่พูดให้ฟังแล้วเธอก็ดันเชื่อเอง! ”
“ คิดไปเองทั้งนั้น.. งานนี้บอกเลยว่ายากแล้ว! ”
“ เสี่ย.. ทั้งหมดนี้เสี่ยหลอกฉันเหรอ.. ” มาลีกัดปากถามอย่างเจ็บแค้น
“ หลอกลวงอะไร ” เสี่ยจักรหัวเราะเบาๆ
“ คนจะกู้กูก็ปล่อย คนจะเซ็นกูก็ให้เซ็น ธุรกิจแบบนี้มันผิดตรงไหนกัน กูทำทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมาย คนที่เซ็นยอมรับเงื่อนไขของกูมันคือตัวมึงเอง! กูบังคับเหรอวะ? ก็ไม่!! ” เขาล้วงสัญญาเงินกู้ออกมาชูเหนือศีรษะ!
“ เอกสารทุกใบลายเซ็นจริง ลายนิ้วมือจริง ถูกต้องตามกฎหมาย ” เขาหันไปมองผู้กำกับอย่างท้าทายอำนาจ!
“ ผู้กำกับ ผมพูดผิดตรงไหนมั้ยครับ ฮ่าๆๆๆ! ”
ผู้กำกับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น..
“ สัญญาเป็นเรื่องทางแพ่ง.. ตราบใดที่ไม่มีหลักฐานว่ามีการข่มขู่ หลอกลวง หรือบังคับให้ลงชื่อ การบังคับใช้สัญญาย่อมต้องเป็นไปตามกระบวนการกฎหมาย แต่เรื่องของดอกเบี้ย.. ” เขาตอบอย่างต้องข่มใจเอาไว้มาก
“ ได้ยินหรือยัง ” เสี่ยจักรยิ้มกว้างทันที
“ แม้แต่ผู้กำกับก็ยังพูดแบบนี้ ” เขาสะบัดเอกสารในมือเบาๆ
“ ยอดเงินต้นห้าสิบล้านบาท ส่วนดอกเบี้ย.. ” เขาหยุดเว้นจังหวะ พลางมองมาลีที่เริ่มตัวสั่น
“ เอาไว้คุยกันทีหลัง ไม่ต้องรีบ เพราะมันจะเป็นไปตามกฎหมายแน่นอน ฮ่าๆๆ! ”
“ เอ้าๆ! นิ่งเงียบกันไปทำไม จัดงานฉลองต่อสิ ลูกหนี้กูอุตส่าห์จัดงานเลี้ยงให้ซะใหญ่โต! เต็มที่กันหน่อยสิวะพวกมึง!! ” คำว่าลูกหนี้ดังสะท้อนไปทั่วงาน มาลีทรุดฮวบลงนั่งบนเวที ใบหน้าเธอชัดเจนแล้วว่าเพิ่งมองเห็นความจริง!
“ ยัยเมย์.. ช่วยแม่ด้วย.. ” มาลีหันไปขอร้องลูกสาว ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออกเลย
“ โต๊ะนี้ยังว่าง เรานั่งรอกินของดีกันเถอะ ” ไทม์ชวนเมย์นั่งลง โดยมีผู้กำกับและลูกน้องที่นั่งลงด้วย
“ เอาจริงเหรอครับคุณไทม์.. ” ผู้กำกับถามกับความคิดนี้
“ อาหารทำเสร็จแล้ว การแสดงก็ใกล้เริ่ม ผมพูดเลยว่าตอนนี้หมดสิทธิ์จะแก้ไขทุกอย่าง ในเมื่อต้องจ่ายเงิน เช่นนั้นพวกเราก็นั่งกินให้อร่อยเถอะ ขอบคุณเจ้าภาพด้วยนะครับ! ฮ่าๆๆ! ” เขาพูดขณะนั่งลงอย่างสบายใจ
เมย์มองหน้าไทม์อย่างคิดหนัก ก่อนตัวเธอจะนั่งลงช้าๆตามไปด้วย
“ ผมเห็นด้วยกับคุณไทม์นะ ครั้งนี้พวกเราไม่อาจช่วยได้จริงๆ ขนาดผมพูดเตือนก่อนขึ้นเวทีแล้ว ตัวเธอก็ยังไม่คิดรับฟังเลย.. ” ผู้กำกับพูดเสริมก่อนบอกให้ลูกน้องนั่งพักได้ งานนี้คงได้อิ่มฟรีกันไปหนึ่งมื้อ
“ ยัยเมย์! ” นั่งกันได้เพียงไม่นาน มาลีที่รีบวิ่งลงมาจากเวทีก็มุ่งหน้ามาหาลูกสาว!
“ ช่วยแม่ก่อน! แกคุยกับท่านประธานสิ! ให้เขารับแกกลับเข้าทำงานอีกครั้ง! ”
“ ให้เขารับแก แล้วเอาเงินมาช่วยแม่ก่อนนะ! ” เธอแทบจะคลานเข่าเข้าหาลูกสาว
“ แม่! นี่แม่ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ว่าหนี้ก้อนหนี้หนูช่วยไม่ได้! ” เมย์ตอบทันทีอย่างไม่คิดช่วยเหลือ หนี้ห้าสิบล้านนี้มันเกินคำว่ากตัญญูไปเยอะเลย!
“ แล้วแกจะให้แม่ทำยังไง! แกอยากเห็นแม่ถูกพวกมันฆ่าตายอย่างนั้นเหรอ! เสี่ยจักรมันโหดมากนะ! ไม่ใช้หนี้ให้มัน มันฆ่าตายทุกคน! ” เธอกอดขาลูกสาวเอาไว้แน่น ความกลัวตายที่แสดงออกมามันช่วยทำให้หลายสิ่งชัดเจน เธอคนนี้ไม่ได้มีปัญหาทางจิตอย่างที่คิดไว้ เพียงแต่เป็นคนโง่เกินเยียวยาก็แค่นั้น!!
เมย์ค่อยๆดึงขาตัวเองออกมา ใบหน้าที่เปียกน้ำตาเมื่อครู่กลับนิ่งสงบลงอย่างน่าประหลาด
เธอไม่ได้สะบัด ไม่ได้ผลัก เธอเพียงถอยออกมาอย่างไม่คิดจะเข้าใกล้อีก!
“ แม่ควรคิดได้ตั้งแต่ไปยืมเขาแล้ว! ที่สำคัญถึงหนูจะอยากช่วยแต่ก็ไม่มีปัญญา ห้าสิบล้านนะคะไม่ใช่ห้าสิบบาท! ” เป็นครั้งแรกที่เมย์หนักแน่นว่าไม่เอา!
“ เมย์.. ” มาลีเบิกตากว้าง ลูกสาวตู้เอทีเอ็มคนนี้ ไม่เคยกล้าปฏิเสธเธอมาก่อน!
“ แกเซ็นรับหนี้แทนแม่จะได้มั้ย.. ” คำขอสุดเลวทรามถูกเอ่ยออกมา!
“ ฝันไปเถอะแม่! หนี้ใครหนี้มัน กู้ได้ก็ต้องใช้เอง! ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารมื้อนี้นะคะ หนูจะกินดื่มให้เต็มที่ เอาให้สมกับเงินห้าสิบล้านบาทที่แม่จ่ายไปเลย! ” เมย์พูดเสียงแข็งก่อนหันไปมองอาหาร ที่พนักงานของโต๊ะจีนกำลังค่อยๆทยอยยกเข้ามา
“ แกใจดำกับแม่ได้ยังไง แกมันไอ้ลูกชั่ว ลูกทรพี! ” มาลีทรุดลงไปนั่งกับพื้น
“ ถ้าหนูช่วยวันนี้.. อีกไม่นานแม่ก็จะก่อเรื่องใหม่ แล้วก็ให้หนูตามแก้อีก ”
“ หนูเหนื่อยแล้วกับชีวิตแบบนี้ หลังจากนี้ไปชีวิตใครชีวิตมัน! แม่เองก็ไปหาเงินใช้หนี้บ้างนะ ลองเริ่มต้นด้วยการทำงานดู ทำอะไรก็ได้ ไม่ใช่กินนอนไปวันๆ! ”
ผู้กำกับที่นั่งอยู่เงียบๆถึงกับพยักหน้า ไม่มีคำพูดใดเพิ่มเติมใดๆจากคนในโต๊ะ เพราะสิ่งที่เมย์พูดคือความจริงที่สุดแล้ว!
ไทม์เองก็ไม่ได้พูดต่อ เขาเพียงหยิบผ้าเย็นขึ้นมาเช็ดมือ ก่อนหันไปมองทางครัวที่อาหารกำลังออกมา!
เป็ดพะโล้.. กุ้งแม่น้ำเผา.. ปลานึ่งซีอิ๊ว.. ต้มยำทะเล.. อาหารแต่ละจานทยอยถูกยกลงตามโต๊ะอย่างต่อเนื่อง!
อีกด้านหนึ่งบนเวที วงดนตรีเองก็กำลังเริ่มงาน ศิลปินรับเชิญชุดแรกเดินขึ้นเวทีตามกำหนด!
“ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาจนเกินไป.. ” พิธีกรยิ้มกว้างขณะเร่งดำเนินรายการต่อ เขาเองก็ปล่อยให้งานพินาศตอนนี้ไม่ได้ เพราะหากตัวงานไม่เสร็จสิ้น เงินงวดสุดท้ายหลังจบงานของทุกคนก็อาจจะมีปัญหา!
“ เชิญทุกท่านรับประทานอาหาร พร้อมรับชมกับการแสดงชุดแรกได้เลย! ”
เสียงปรบมือดังขึ้นทันที ผู้คนเริ่มหยิบช้อนอย่างไม่คิดจะสนใจในเหตุการณ์ก่อนหน้า งานนี้ขอแค่พวกตนได้กินฟรีดื่มฟรีก็พอแล้ว ใครจะเป็นหนี้ ใครจะตีกัน นั่นมันก็เป็นเรื่องของเขา!!
ไทม์มองภาพนั้นเงียบๆก่อนพูดเพียงประโยคเดียว
“ เงินห้าสิบล้าน กำลังถูกใช้ไปตามประสงค์ของเจ้าภาพแล้ว ”
เมย์มองตามเช่นเดียวกับทุกคน อาหารนับพันโต๊ะ เวทีคอนเสิร์ต แสง สี เสียง ศิลปิน ทุกอย่างเดินหน้าต่อ ไม่มีใครหยุดได้อีก!
มาลีหันไปเห็นภาพนั้นพอดี วินาทีนั้นดวงตาเธอก็เบิกกว้าง!
“ มะ.. ไม่! หยุด! หยุดเสิร์ฟ! หยุดเดี๋ยวนี้! นั่นเงินกูทั้งนั้น!! ” เธอกรีดร้องสุดเสียง ก่อนพยายามวิ่งแหกปากกลับขึ้นเวทีอย่างเสียสติ
“ จะทำอะไรครับ คุณหญิงมาลี! ” เจ้าของโต๊ะจีนที่จ้างมาเร่งจับแขนเธอไว้ ในใจเขาล้วนรู้ดี ว่าถ้าปล่อยเธอคนนี้ให้ขึ้นเวทีได้ ปัญหาหลังจากนั้นอาจทำให้งานของเขาไม่ราบรื่น..
“ ยกเลิกการเสิร์ฟ ยกเลิกการจ้างงานทั้งหมด กูไม่เอาแล้ว กูไม่เลี้ยงแล้ว กูไม่มีเงินจ่ายให้พวกมึง!! ” มาลีไม่คิดกลัวเสียหน้าอีกต่อไป เธอแหกปากลั่นก่อนหาทางกลับขึ้นเวทีให้ได้ในตอนนี้!