ได้เวลาขายของ

“ เอาล่ะๆ ตอนนี้เรารู้ช่วงเวลาที่ข้ามไปได้ ประเทศจีน ราชวงศ์หมิง.. แบบนี้ก็ต้องศึกษาหาความรู้กันซะหน่อย ส่วนเรื่องทองคำที่ได้มา ถ้าเอาไปขายในร้านทองเลยก็คงได้ แต่ของเก่าล้ำค่าแบบนี้.. มูลค่าจริงๆของมันต้องไม่ใช่สี่แสนห้าหมื่นบาทตามราคาทอง! ”

เช้าวันใหม่มาถึง.. แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเก่าๆเข้ามาในห้องเช่าของไทม์ เสียงรถบนถนนดังอยู่ห่างๆพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด

ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ไทม์ค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะนอนนิ่งอยู่บนเตียงพักใหญ่

“ นาฬิกาปลุกนี่อีกแล้ว จริงสิ.. ไม่ต้องไปทำงานแล้วนี่หว่า ” ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ จากนั้นรอยยิ้มก็ค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ ฮ่าๆๆๆ จริงด้วย! วันนี้เราไม่ต้องไปทำงานแล้ว! ” เขาหลับตาลงเพื่อเสพสุขกับวันว่างๆที่ไม่ต้องตื่นเช้า เมื่อคืนไทม์มัวแต่ตื่นเต้นกับตำลึงทองจนเผลอหลับไปทั้งชุดจีน เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ากล่องไม้ใส่ทองคำยังวางอยู่ข้างหมอน ความสุขก็พุ่งทะลุเพดานอีกครั้ง

ฟึ่บ! ไทม์ที่หลับตาจนพอใจแล้ว รีบเปิดกล่องไม้เพื่อตรวจสอบสิ่งของด้านใน ตำลึงทองสามก้อนยังนอนเรียงกันอย่างสง่างาม ทุกอย่างไม่ใช่ฝันแต่มันคือเรื่องจริง! นี่คือพลังวิเศษของจริงที่เขาได้รับครอบครอง!

“ ไม่ได้ฝัน.. เราจะรวยได้แล้วจริงๆ! ” เขาหยิบขึ้นมาหนึ่งก้อนแล้วหมุนดูไปมา ตราประทับราชวงศ์หมิงยังคมชัด สภาพสมบูรณ์จนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีอายุกว่าสี่ร้อยปี!

“ ถ้าขายเป็นทองได้สี่แสนห้าหมื่น.. ”

“ แต่ถ้าขายเป็นโบราณวัตถุ.. ” ไทม์เปิดโทรศัพท์ทันที นิ้วเริ่มค้นหาข้อมูลอย่างรวดเร็ว ราชวงศ์หมิง.. ตำลึงทอง.. หยวนเป่า.. ของสะสม.. การประมูล.. ยิ่งได้อ่าน ดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้าง!!

“ บางชิ้นหลักล้าน? ”

“ บางชิ้นหลายล้าน!? ”

“ เฮ้ย เดี๋ยวนะ! ” ไทม์รีบวางโทรศัพท์ลง

“ ใจเย็นก่อน ของพวกนั้นมีเอกสาร มีที่มา มีประวัติการครอบครอง แต่ของเรานี่.. ” เขาก้มมองตำลึงทองในมือ ของแท้เกินไป แท้ชนิดที่เพิ่งถูกหล่อออกมาจากโรงกษาปณ์เมื่อวานนี้เอง! หากเอาไปให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบ เกรงว่าผลจะออกมาน่ากลัวกว่าที่คิด!

“ ระบบ ผมถามหน่อย.. ”

[ กรุณาระบุคำถาม ]

“ ถ้าผมนำของจากอดีตมาปัจจุบัน มันจะส่งผลต่อประวัติศาสตร์ไหม? ”

[ ไม่ส่งผล หากโฮสต์ไม่ทำอะไรที่มันบ้าบอจนเกินไป.. ]
[ อดีตที่โฮสต์เดินทางไปเป็นเส้นเวลาที่ถูกตรึงไว้แล้ว ]
[ การกระทำของโฮสต์เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์โดยสมบูรณ์ ]
[ ไม่มีปรากฏการณ์ย้อนแย้งของกาลเวลา ถ้าตัวโฮสต์ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็น.. ]

“ งั้นก็หมายความว่า.. ”

“ ต่อให้ผมเอาทองออกมาหมื่นตำลึง โลกก็ไม่พัง? ”

[ ถูกต้อง ]

“ เชี้ยย โคตรสุด! ” ไทม์เริ่มเข้าใจความน่ากลัวของระบบนี้มากขึ้น นี่ไม่ใช่ระบบหาเงินธรรมดา แต่มันคือเครื่องผลิตทรัพยากรไร้ขีดจำกัด!

“ เดี๋ยวนะ.. ”

“ ถ้าผมมีทองโบราณจำนวนมากเกินไป คนก็ต้องสงสัยอยู่ดี ”

[ วิเคราะห์ถูกต้อง ]
[ แนะนำให้โฮสต์สร้างแหล่งที่มาของรายได้อย่างสมเหตุสมผล ]
[ หลีกเลี่ยงการนำสมบัติจำนวนมากเข้าสู่ตลาดในระยะเวลาอันสั้น ]

“ นั่นสินะ.. เราต้องหาคนที่ไว้ใจได้ในการปล่อยของ บางครั้งตัวตนปลอมก็สำคัญ ตลาดมืดอาจช่วยได้ในช่วงแรก.. ” ไทม์ที่เคยทำงานในฝ่ายการตลาด ย่อมรู้ดีว่าปัญหาไม่ใช่การหาเงิน แต่มันคือการอธิบายว่าได้เงินมาจากไหน อยู่ดีๆคนเงินเดือนสามหมื่นจะมีเงินหลายสิบล้าน นั่นมันไม่สมเหตุสมผล..

“ แต่ยังไงก็ต้องขายสามชิ้นนี้ก่อน เราเองก็อยากตั้งตัวได้ซะที ไม่เอาแล้วห้องพักรูหนูแบบนี้.. ” เขาตั้งใจอย่างมั่นคง

“ หลังจากนั้นก็เอาเงินไปซื้อของ เพื่อนำกลับไปขายที่สมัยราชวงศ์หมิง.. เราไม่จำเป็นต้องรีบในการกลับไป โชคดีที่ไม่ได้ผูกพันธะกับใครเอาไว้เลย ” เขาชื่นชมตัวเองเรื่องนี้ เพราะถ้าไปช่วยเหลือสาวงามเอาไว้ซักคน ตัวไทม์ก็คงต้องรีบกลับเพราะไม่มีข้ออ้างให้หายตัวไปนาน

“ ที่ไหนจะรับซื้อบ้างมั้ยนะ.. ” เขาเลื่อนโทรศัพท์มือถือต่อไป ก่อนพบเข้ากับร้านรับซื้อของเก่า ซึ่งเจ้าของน่าจะเป็นคนจีน..

“ ธุรกิจของคนจีนในไทย? รับซื้อของเก่าเนี่ยนะ ” ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆให้เลย กับประเทศของเราที่ตอนนี้มีทุนจีนหมุนเวียนมากกว่าทุนไทยเสียอีก

แต่ถึงจะบ่นแบบนั้น นิ้วของเขาก็ยังกดเข้าไปดูรายละเอียดร้าน

ร้านรับซื้อของเก่า.. ร้านประมูล.. นักสะสม.. ผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบ.. ยิ่งอ่าน ไทม์ก็ยิ่งปวดหัว

“ ยุ่งยากชะมัด ” หากขายเป็นทองคำ เขาเดินเข้าร้านทองร้านไหนก็ได้ แต่ถ้าจะขายในฐานะโบราณวัตถุ มันก็ต้องมีการตรวจสอบ มีผู้เชี่ยวชาญ มีที่มา มีประวัติการครอบครอง และปัญหาสำคัญที่สุด..

“ เราจะบอกว่าได้มาจากไหน.. ” ไทม์ถอนหายใจ

“ แต่ไม่ลองก็ไม่รู้ ยังไงก็ต้องลุยแล้วงานนี้! ” เขาตัดสินใจก่อนรีบอาบน้ำแต่งตัว วันว่างๆที่ไม่ต้องรีบออกจากห้อง ท้องถนนวันนี้จึงดูแตกต่างไปมาก..

“ ช่วงเวลาที่คนอื่นเขาเข้างานกันหมดแล้ว ถนนกรุงเทพมันโล่งได้แบบนี้เลยสินะ ” เขาพูดกับตัวเองก่อนเดินตรงไปยังรถไฟฟ้า

ไทม์ใช้เวลาเดินทางอยู่พักใหญ่ก่อนจะมาถึงย่านห้วยขวาง ย่านที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอีกหนึ่งศูนย์รวมของชาวจีนในกรุงเทพ

ป้ายภาษาจีนสีแดงทองแขวนเรียงรายอยู่ตามอาคาร ร้านอาหาร ร้านขายยา ร้านชา ร้านเครื่องราง และร้านค้าหรูหราหลายแห่งเปิดเรียงกันตลอดสองข้างทาง

“ คนเยอะเอาเรื่องเลยแฮะ นี่ประเทศจีนมันแคบจนคนต้องหนีมาอยู่ไทยกันหมดหรือยังไง.. ” เขาก้มมองกล่องไม้ในกระเป๋าสะพายอีกครั้ง ภายในนั้นมีทรัพย์สินมูลค่าหลายแสน หรืออาจหลายล้านก็เป็นได้..

ความรู้สึกตื่นเต้นทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย จากนั้นสายตาของเขาก็หยุดลงที่อาคารหลังหนึ่ง มันเป็นตึกห้าชั้นซึ่งตกแต่งด้วยหินอ่อนสีเข้ม

หน้าประตูมีป้ายทองขนาดใหญ่ หอประมูลจิ้นเป่า! ตัวอักษรจีนสีทองสลักอย่างวิจิตร

หน้าทางเข้ามีรถยุโรปราคาหลายล้านจอดเรียงกันอยู่ Benz  BMW  Porsche แม้แต่ Rolls-Royce ก็มี!

“ ร้านรับซื้อของเก่าหรือธนาคารกันแน่วะเนี่ย.. ” ไทม์กลืนน้ำลาย เขาเคยคิดว่าที่นี่น่าจะเป็นร้านเก่าๆซึ่งมีตาแก่ใส่แว่นนั่งเช็ดแจกันอยู่หลังเคาน์เตอร์ แต่สถานที่ตรงหน้ากลับดูเหมือนบริษัทการเงินระดับประเทศเสียอย่างนั้น..

เมื่อเดินเข้าไปด้านใน แอร์เย็นฉ่ำก็พัดปะทะใบหน้า พื้นหินอ่อนสะอาดจนสะท้อนเงาได้ โคมไฟคริสตัลขนาดใหญ่ห้อยอยู่กลางโถง พนักงานต้อนรับในชุดสูทสีดำยืนประจำจุดอย่างเป็นระเบียบ!

“ สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามาติดต่อเรื่องใดคะ ” หญิงสาวกล่าวพร้อมรอยยิ้มของมืออาชีพ แน่นอนว่าภาษาที่เธอใช้นั้นมันคือภาษาจีนแบบที่ไม่คิดจะพูดไทย..

“ เอ่อ.. ผมมีของเก่าอยากให้ช่วยประเมินราคา ” ไทม์ตอบกลับเป็นภาษาจีนด้วย ดูเหมือนพลังวิเศษนี้จะใช้ได้ในทั้งสองโลก!

หญิงสาวพยักหน้า สีหน้าไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย เหมือนเจอคนลักษณะนี้แทบทุกวัน

“ รบกวนเชิญทางนี้ค่ะ ” 

ไม่นานนักไทม์ก็ถูกพาเข้าไปยังห้องรับรองพิเศษ ห้องกว้างขวางพร้อมชุดโซฟาหนังแท้ มีชาร้อนและขนมเสิร์ฟให้อย่างดี เพียงไม่นานชายชาวจีนวัยประมาณหกสิบปีก็เดินเข้ามา ผมเขาหงอกเล็กน้อย สวมเสื้อจีนลายมังกรที่ดูดี ดวงตาคมกริบแบบนักธุรกิจที่ผ่านโลกมามาก!