ได้เวลาทวงหนี้!
ได้เวลาทวงหนี้!
“ ยกเลิกการเสิร์ฟ ยกเลิกการจ้างงานทั้งหมด กูไม่เอาแล้ว กูไม่เลี้ยงแล้ว กูไม่มีเงินจ่ายให้พวกมึง!! ” มาลีไม่คิดกลัวเสียหน้าอีกต่อไป เธอแหกปากลั่นก่อนหาทางกลับขึ้นเวทีให้ได้ในตอนนี้!
“ หยุดการแสดงด้วย! อาหารทั้งหมดห้ามนำออกมาเสิร์ฟ!! ” มาลีแทบคลั่งหลังพุ่งตัวกลับขึ้นมาบนเวทีได้!
“ ปิดไฟ! ปิดเครื่องเสียงสิวะ! ” ทีมแสงเสียงมองหน้ากัน ก่อนหัวหน้าทีมจะตอบสั้นๆอย่างแอบพูดคุยกับฝ่ายอื่นมาแล้ว
“ ดำเนินงานต่อ คุณหญิงมาลีคงเมามากแล้ว.. ตอนนี้เราต้องจัดงานให้จบเพื่อเป็นหลักฐาน ตอนฟ้องร้องค่าเสียหายจะได้ชัดเจน! ” เขากล่าวอย่างเป็นทุกฝ่ายที่เห็นตรงกัน
ดนตรีอินโทรดังขึ้น ไฟเวทีสว่างกว่าเดิม ศิลปินเดินขึ้นเวทีพร้อมเสียงกรี๊ดของคนดู!
“ สวัสดีครับทุกคน! ” นักร้องคนดังพูดทักทายอย่างไม่คิดสนใจหญิงบ้าบนเวที!
เสียงเฮดังกึกก้องแตกต่างจากมาลีที่ส่ายหน้า ในตอนนี้คนทั้งงานทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนไปเสียแล้ว ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่ไม่ว่าจะเดินไปไหน ผู้คนก็อยากจะเข้ามาทักทายด้วยกันทั้งนั้น!
“ ไม่! ต้องหยุด! ทุกคนหยุดกิน! ห้ามกินนะ! ”
ไมโครโฟนของเธอดับลงทันที ก่อนเสียงตะโกนนั้นจะถูกเสียงดนตรีกลบจนแทบไม่เหลือ
“ ก็เห็นใจอยู่นะ แต่แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? ” ชาวบ้านโต๊ะหนึ่งหันมองหน้ากันอย่างทำตัวไม่ถูก
“ คุณเขาเชิญพวกเรามากินฟรี อาหารก็ลงโต๊ะแล้ว จะให้ลุกกลับบ้านเลยก็เสียของแย่.. ”
“ จริง!! เขาจัดเองแท้ๆ จะมาบังคับพวกเราได้ยังไง! ” ชาวบ้านเองก็ไม่คิดจะลุกกลับ ทุกคนล้วนเสพสุขกับงานฟรีในครั้งนี้!
“ ถ้าพวกแกยังกินกันต่อ! พวกแกทุกคนต้องจ่ายเงินให้ฉัน! ” มาลีชี้นิ้วไปทั่วงาน หลังเห็นว่าไม่มีใครคิดฟังเธอเลย!
ทั้งลานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนชายชราคนหนึ่งจะหัวเราะออกมา
“ อ้าว.. ตอนเชิญบอกว่าฟรี แล้วจะมาเก็บเงินกลางงานได้ยังไง! ”
“ ฉันนั่งรถมาจากหมู่บ้านตั้งหลายชั่วโมง ไม่มีใครบอกว่าต้องเสียเงิน! อย่ามาโกงกันนะ! ” หญิงอีกคนส่ายหน้า คำพูดนั้นทำเอามาลีแทบระเบิดเลย! โกง! โกงอย่างนั้นเหรอ! เธอต่างหากที่กำลังถูกพวกมันทุกคนรวมหัวกันโกง!
“ ถ้าจะเก็บเงินก็ต้องบอกตั้งแต่แรกสิ นี่กินไปแล้ว จะมาเก็บทีหลังได้ยังไง ” ชายหนุ่มโต๊ะข้างๆพูดขึ้น ก่อนตัวเขาจะสั่งเบียร์มาเพิ่มอีกสองลัง!
วินาทีนี้มันชัดเจนเลยว่าไม่มีใครคิดหยิบกระเป๋าสตางค์อย่างแน่นอน! ทุกคนเพียงสนใจกับอาหารและเครื่องดื่มตรงหน้า สนใจแค่นักร้องบนเวทีที่ทำการแสดง!
มาลียืนอยู่กลางเวที เธอถือไมโครโฟนที่ไร้ประโยชน์เอาไว้แน่น สายตามองผู้คนนับหมื่นที่กำลังดื่มกินและหัวเราะอย่างสนุกสนาน.. ดื่มกินด้วยเงินของเธอเพียงคนเดียว!
“ หลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อครับผู้กำกับ? ” ไทม์หันไปถามกับนายตำรวจที่กำลังทานข้าวอย่างตั้งใจ ดูเหมือนกับข้าวในคืนนี้จะเป็นของดีแทบทุกอย่างเลย!
ผู้กำกับวางช้อนลงชั่วครู่ ก่อนเหลือบมองไปยังเวทีที่กำลังเกิดความวุ่นวาย
“ ถ้าถามผม.. งานคืนนี้ก็คงดำเนินต่อไปจนจบครับ ”
“ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย.. ” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอ
“ ทีมงานทุกฝ่ายมีสัญญาว่าจ้างเป็นลายลักษณ์อักษร ร้านอาหารก็มีใบสั่งซื้อ นักแสดงก็มีสัญญา ส่วนสถานที่ก็มีค่าเช่า ทุกอย่างถูกเตรียมเอาไว้หมดแล้ว ”
“ หมายความว่า.. ”
“ หมายความว่า ต่อให้เจ้าภาพขึ้นไปตะโกนยกเลิกตอนนี้ ก็ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างจะหายไปครับ ” ผู้กำกับยิ้มบางๆ
“ ยิ่งงานเริ่มไปแล้ว ค่าเสียหายก็ยิ่งเกิดขึ้นจริง ”
“ งั้นก็กินต่อเถอะครับ ” ไทม์พยักหน้าอย่างเข้าใจ
“ ฮ่าๆๆ! อร่อยทุกอย่างเลยด้วย เป็นโต๊ะจีนที่ใจป๋าจริงๆ! ” ผู้กำกับหัวเราะออกมา เขากับลูกน้องแทบจะกวาดทุกจานลงท้องไปหมดแล้ว
เมย์ที่นั่งอยู่ข้างๆกลับเงียบมาตลอด เธอมองอาหารตรงหน้าอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนตักกับข้าวเข้าปากช้าๆ นี่อาจเป็นมื้ออาหารที่แปลกที่สุดในชีวิตของเธอ..
เวลาผ่านไปอีกเกือบห้าชั่วโมง.. เสียงเพลงสุดท้ายค่อยๆเบาลง ก่อนนักร้องหมอลำคนสุดท้ายจะโค้งให้ผู้ชมหน้าเวที!
“ ขอบคุณทุกคนมากครับ! ขอให้เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ! ”
เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายของค่ำคืนนี้! จากนั้นงานเลี้ยงที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนนับหมื่นก็เริ่มสลายตัวอย่างรวดเร็ว!
โต๊ะจีนที่เคยแน่นขนัดเริ่มว่างลงทีละโต๊ะ รถยนต์หลายร้อยคันทยอยเปิดไฟหน้า ผู้คนเก็บของ เด็กๆวิ่งตามพ่อแม่ คนแก่เดินกลับขึ้นรถ ชาวบ้านกลุ่มใหญ่พากันพูดถึงคอนเสิร์ตและอาหารฟรีตลอดทางกลับบ้าน!
“ งานใหญ่จริงๆว่ะ! ”
“ กูไม่เคยกินฟรีแบบนี้มาก่อนเลย ”
“ อาหารเหลือเยอะขนาดนี้ด้วย! นี่กูขอกลับบ้านมาเพียบเลยนะ ฮ่าๆๆ ”
“ คราวหน้าถ้ามีอีกกูมาแน่นอน! ”
“ มันจะมีได้ไง คนโง่ที่ไหนจะจัดงานเลี้ยงแบบนี้เพื่อเป็นหนี้กัน! ”
เสียงหัวเราะค่อยๆเคลื่อนห่างออกไป จนในที่สุดพื้นที่ที่เคยเต็มไปด้วยคนนับหมื่น ก็เหลือเพียงเก้าอี้ว่างเปล่า โต๊ะที่เต็มไปด้วยจานอาหาร และเศษแก้วพลาสติกที่วางระเกะระกะอยู่ทั่วบริเวณ!
ไฟบนเวทีค่อยๆดับลงทีละดวง จอ LED ขนาดยักษ์ดับสนิท เสียงดนตรีเงียบลง ความคึกคักทั้งหมดหายไปในเวลาไม่ถึงสามสิบนาที!
“ คุณหญิงครับ.. ” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น กับตัวมาลีที่นั่งหมดแรงอยู่ข้างเวทีเพียงคนเดียว เวลานี้แม้แต่หลานดาวสุดที่รักก็ยังหายหัว!
ผู้จัดการฝ่ายบัญชีของงานกำลังถือแฟ้มหนาเตอะเดินเข้ามา
“ ค่าใช้จ่ายเบื้องต้นครับ ”
“ ตอนนี้ทีมงานกำลังรวบรวมยอดสุดท้ายอยู่ แต่ยอดที่ยืนยันได้แล้วประมาณสี่สิบแปดล้านกว่าบาท.. ”
“ สี่สิบแปด.. ” มาลีหน้าซีด
“ ยังไม่รวมอะไรอีก? ”
“ ค่าศิลปินที่เหลือ ” ชายคนนั้นเปิดเอกสาร
“ ค่าไฟและระบบแสงสีเสียง ”
“ ค่าเวที ค่ารื้อถอน ”
“ ค่าแรงทีมงานส่วนที่เหลือ ”
“ ค่าอาหารและเครื่องดื่มที่เกินจากจำนวนประมาณการ.. ” เขาหยุดเล็กน้อย
“ รวมถึงค่าความเสียหายจากการทะเลาะวิวาทของกลุ่มคนที่เข้าร่วมด้วย.. ”
“ คนตีกันแล้วฉันไปเกี่ยวอะไร.. ” มาลีแทบจะอยากร้องกรี๊ด ก่อนพูดเสียงแข็งใส่อีกฝ่ายเพื่อให้สรุปยอดซักที!
“ พูดมาเลย! สรุปแล้วทั้งหมดมันเท่าไร! ”
“ ประมาณห้าสิบสองล้านบาทครับ ”
“ ห้าสิบสองล้าน?! ” มาลีแทบทรุด
“ เงินกู้ฉันมีแค่ห้าสิบล้าน! ”
“ เรื่องนั้นผมทราบครับ ” ผู้จัดการยิ้มแห้ง
“ แต่ค่าใช้จ่ายเป็นเรื่องของทางคุณหญิงกับผู้รับจ้าง.. ” พูดจบเขาก็วางแฟ้มลงตรงหน้า
ปึก! เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังขึ้นอย่างชัดเจน มาลีจ้องเอกสารตรงหน้า ใบสั่งอาหาร สัญญาจ้างศิลปิน ค่าเช่าเวที ค่าระบบไฟ ค่าเครื่องเสียง ค่าแรง ทุกอย่างล้วนมีตัวเลขขั้นต่ำในหลักแสนกันทั้งนั้น!
ไม่มีใครยอมยกเลิกให้เธอ ไม่มีใครใจดีพอจะบอกว่าไม่เป็นไร.. ธุรกิจไม่ใช่การเล่นขายของ เธอสั่งเอง เธอเซ็นเอง เธอกู้เอง และคืนนี้.. เธอก็ซวยเองเช่นกัน!
“ ฉันไม่มีเงิน.. ” มาลีพึมพำ
“ เงินห้าสิบล้านของคุณ เสี่ยจักรได้จ่ายให้ทีมงานทั้งหมดแล้ว ยอดที่เหลือ.. ผมคิดว่าทีมงานน่าจะให้เวลาคุณหญิงได้ ” เขาพูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินออกไป ทิ้งให้หญิงวัยกลางคนยืนอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงที่เหลือเพียงซาก
“ เมย์.. ” มาลีหันไปมองลูกสาว แต่โต๊ะที่ไทม์กับเมย์เคยนั่งอยู่เมื่อครู่กลับว่างเปล่าไปเสียแล้ว
เมย์กลับไปพร้อมไทม์ตั้งแต่ผู้คนเริ่มทยอยออก เธอไม่ได้หันกลับมามองแม่อีก เวลาของบทเรียนครั้งใหญ่มาถึงแล้ว!
มาลีเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งช้าๆ มือทั้งสองข้างสั่นเทาไปหมด..
“ ทำไม.. ทำไมถึงไม่มีใครช่วยฉันเลย.. ”
“ หาตัวตั้งนาน คุณหญิงมาลีมานั่งอยู่ตรงนี้นี่เอง! ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง คำพูดนั้นทำให้มาลีตัวแข็งทันที!
เธอจำเสียงนี้ได้..
“ เสี่ยจักร.. ” มาลีเสียงเบาต่ออีกฝ่าย ที่กำลังเดินตรงเข้ามาพร้อมลูกน้องด้านหลัง
“ งานเลี้ยงจบแล้ว ” เสี่ยจักรยิ้มบางๆ
“ คนในงานก็กลับหมดแล้วด้วย ” เขาเหลือบมองรอบบริเวณ
“ เหลือแค่เจ้าของงานกับเจ้าหนี้.. ” คำว่าเจ้าหนี้ทำให้มาลีหน้าซีดลงทันที เสี่ยจักรใช้นิ้วเคาะแฟ้มสัญญากู้เงินเบาๆ
กึก.. กึก.. กึก..
“ ทีนี้เราก็คุยกันได้แล้ว ”
“ เสี่ย.. ฉันขอเวลา ”
“ เวลา? ” เสี่ยจักรหัวเราะเบาๆ
“ เวลาน่ะฉันให้ได้ แต่ปัญหาคือดูเหมือนลูกสาวของคุณหญิงจะถูกไล่ออกจากงานแล้ว.. แบบนี้โอกาสที่จะใช้หนี้คืนได้ก็แทบไม่มีอยู่เลยน่ะสิ! ” รอยยิ้มนั้นกลายเป็นเอาเรื่อง ตัวเขาเองที่เสียเงินไปแล้ว ย่อมไม่โอเคเป็นที่สุดกับลูกหนี้ที่ไร้โอกาส!
“ พูดมาอีมาลี! มึงจะใช้หนี้กูได้ยังไง! ถ้าคืนนี้มึงตอบกูไม่ได้ ร่างกายมึงกูจะเอาไปผ่าขายอวัยวะ! จากที่นี่ไปกัมพูชาก็ไม่ได้ไกล ชิ้นส่วนภายในมึงอาจช่วยให้กูได้หนี้คืนซักยี่สิบล้าน หลังจากนั้นค่อยไปจับตัวลูกสาวมึงแล้วเอาไปขายต่อ! ” มันกล่าวได้อย่างไม่คิดเกรงกลัวกฎหมาย! เสี่ยจักรคนนี้โหดเหี้ยมเกินมนุษย์อย่างแท้จริง!
“ เสี่ย.. อย่านะ ไม่! เสี่ยทำแบบนั้นไม่ได้ แบบนั้นมันผิดกฎหมายนะ! ” มาลีหวาดกลัวจนแทบฉี่ราด!
“ กฎหมาย? มึงคิดว่ากูทำแบบนี้มาแล้วกี่ครั้งกัน? ลูกหนี้สวะแบบมึงกูส่งไปขายเป็นชิ้นส่วนให้พวกคนจีนมาแล้วเกินร้อยชีวิต คิดว่าเงินทองมันหามาได้ง่ายๆเหรอวะ! กูต้องเสียเวลาส่งคนไปให้พวกเขมรตั้งเท่าไร! ฮ่าๆๆๆ ” มันหัวเราะใส่เสียงดังลั่น กฎหมายบ้านเมืองดูเหมือนจะไร้ค่าไปแล้วในสายตาของเสี่ยจักรคนนี้!