กำเนิดลมปราณ

“ นี่ยังจะกินไหวอีกเหรอ งานเลี้ยงนั่นอาหารไม่อร่อยหรือยังไง! ” แม่ของไทม์ที่เห็นว่าลูกปลอดภัยแล้ว พูดแซวขึ้นก่อนเปิดจานใส่อาหารให้เขาดู..

“ อร่อยครับ แต่กินเท่าไรก็เหมือนยังไม่เต็มท้อง ” ไทม์หัวเราะแห้งๆ เขาตักอาหารตรงหน้าเข้าปากอย่างรวดเร็ว

“ ค่อยๆกินสิลูก เดี๋ยวติดคอ ”

“ วันนี้เจอเรื่องเยอะไปหน่อยครับแม่ ร่างกายมันเลยเหมือนต้องการพลังงานเพิ่ม ” ไทม์ตอบไปตามนั้น เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องลมปราณแม้แต่น้อย

หลังจากฝึกวิชาพื้นฐานมาระยะหนึ่ง เขาเริ่มรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของตัวเองเปลี่ยนไปจริงๆ แม้จะยังห่างไกลจากคำว่าจอมยุทธ์ แต่ประสาทสัมผัส การตอบสนอง และความอึดของร่างกายก็ดีขึ้นกว่าเดิมมาก

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่พละกำลัง แต่เป็นการรับรู้ ตอนที่อยู่บนถนนเปลี่ยวก่อนหน้านี้ เขาสามารถรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวรอบตัวได้อย่างละเอียด แม้จะอยู่ในความมืดก็ตาม!

ถ้าฝึกต่อไปเรื่อยๆ แล้วโลกยุคโบราณมีพลังลมปราณที่เข้มข้นกว่าโลกในยุคปัจจุบันจริง ตัวเขาก็อาจจะสามารถก้าวไปได้ไกลกว่าที่คิด

“ มึงคิดอะไรอยู่ ” เมย์ถามขึ้นขณะทานอาหารไปด้วย การรอคอยมานานหลายชั่วโมงเริ่มทำให้มื้อดึกมีความหมาย..

“ คิดเรื่องพรุ่งนี้ ”

“ พรุ่งนี้มีอะไร? ”

“ ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าชีวิตหลังจากนี้คงวุ่นวายขึ้นเยอะ อย่างน้อยๆผู้กำกับก็คงโทรมา ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะเบาๆแต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง

คืนนี้เขาจะกลับไปยังโลกอดีต และครั้งนี้เขาต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า! 

หลังจากกินข้าวเสร็จ ไทม์ได้ขอแยกตัวขึ้นห้องทันที เขาปิดประตูก่อนตรวจดูรอบห้องจนแน่ใจว่าจะไม่มีใครเข้ามารบกวน..

“ ระบบ ” ชายหนุ่มเรียกใช้งานโดยไม่ต้องเปลี่ยนชุด จวนเจ้าเมืองคงมืดค่ำไปมากแล้ว การไปครั้งนี้ก็เพื่อกำจัดศพซะให้สิ้นซาก!

“ อิสระเหนือกาลเวลา ”

[ ยืนยันการใช้งาน ]

วูมมม! ความรู้สึกเดิมกลับมาอีกครั้ง แสงสีทองสว่างวาบ โลกทั้งใบเหมือนถูกบิดออกจากกันในพริบตา ร่างกายของไทม์รู้สึกเบาหวิว ก่อนทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้น แสงจันทร์ส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาในห้อง เสียงแมลงยามค่ำคืนดังอยู่ไกลๆ กลิ่นธูปอ่อนๆลอยอยู่ในอากาศ ไทม์นั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ ตีหนึ่งแล้วแบบนี้ ทั้งจวนคงไม่มีใครตื่นอยู่นอกจากพวกเวรยาม.. ” เขากล่าวขณะมองดูโดยรอบ

ห้องพักที่ท่านเจ้าเมืองจัดไว้ยังอยู่เหมือนเดิม เรียบง่ายและสงบ ที่นี่ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้หากไม่ได้รับอนุญาต นับเป็นส่วนหวงห้ามที่สุดในจวนไปเลยก็ได้ในตอนนี้!

ไทม์ลุกขึ้นจากเตียงก่อนเดินไปเปิดประตูห้อง เงียบ.. ทั้งจวนเงียบสงบ มีเพียงแสงโคมไฟจากทางเดินที่ส่องสว่างจางๆ..

“ ตอนกลางคืนที่นี่เงียบจริง ไม่เหมือนโลกยุคเราเลย ” เขาเดินออกมาอย่างช้าๆ พื้นที่ด้านหลังจวนอาจเหมาะสมกับการทำลายศพ..

“ พลังเร่งเวลาคงช่วยไม่ได้ หนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี แล้วนี่ต้องใช้กี่ปีศพพวกนี้ถึงจะสลาย.. เผาทิ้งหรือฝังกลบไปเลยน่าจะดีกว่า ” เขาคิดขณะเดินออกมาทางประตูหลัง โชคดีที่ไม่มีใครเฝ้าอยู่แม้แต่คนเดียว!

ไทม์เดินลัดเลาะออกจากจวนไปยังพื้นที่รกร้างด้านหลัง ที่นี่ห่างจากตัวจวนพอสมควร รอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้และพงหญ้า แทบไม่มีผู้ใดเดินผ่านในยามค่ำ..

ชายหนุ่มเปิดคลังระบบ ก่อนนำสิ่งที่ต้องจัดการออกมา

“ เอาล่ะ.. ” เขาถอนหายใจยาว เรื่องนี้ต้องทำให้เรียบร้อยที่สุด

เสื้อผ้าและสิ่งของจากโลกอนาคตถูกแยกออกจากร่าง นี่คือกระบวนการป้องกันครั้งสุดท้ายก่อนกำจัดศพ!

ชายหนุ่มฉลาดพอจะไม่ปล่อยให้สิ่งของเหล่านี้หลุดออกไปในโลกยุคโบราณ เพราะเพียงเสื้อผ้าสักตัว โทรศัพท์สักเครื่อง หรือวัสดุแปลกๆเพียงชิ้นเดียว ก็อาจกลายเป็นหลักฐานที่บอกได้ทันทีถึงยุคสมัย..

“ อย่างน้อยๆโลกในอนาคตก็ไม่ต้องตกใจ ที่ขุดพบเจอโทรศัพท์รุ่นใหม่แต่มีอายุกว่าสี่ร้อยปี.. ”

ไทม์จัดการกับร่องรอยทั้งหมดให้เรียบร้อย ก่อนใช้วิธีที่เหมาะสมกับพื้นที่และธรรมชาติรอบตัว

“ จบสักที ” ไทม์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า เสี่ยจักรผู้แสนยิ่งใหญ่ในขอนแก่น บัดนี้มานอนเป็นศพไร้ญาติอยู่ที่เมืองจิ้นอันในสมัยราชวงศ์หมิงแล้ว!

“ ใหญ่โตคับฟ้ามานานหลายปี มาถึงตอนนี้ก็หวังว่าดวงวิญญาณของเสี่ย จะโทรหาคนใหญ่คนโตให้ช่วยเหลือได้นะครับ ” เขาพูดเป็นประโยคสุดท้ายก่อนหันหลังกลับ ถ้าในโลกนี้มันมีผีสางหรือวิญญาณร้ายอยู่จริง ไอ้เสี่ยนี่ก็ต้องรอเขาอีกห้าร้อยปีถึงจะได้เจอกัน ถ้ามันหาทางกลับไทยได้ล่ะนะ..

ชายหนุ่มเดินผ่านความมืดมุ่งหน้ากลับเข้าสู่จวนเจ้าเมืองอย่างเงียบๆ ทว่าเมื่อกลับมาถึงห้องพัก ไทม์ก็ไม่ได้เดินทางกลับโลกยุคปัจจุบันในทันที สายตาเขาหันมองไปยังพื้นที่ว่างกลางห้อง..

“ ในเมื่อกลับมาแล้ว.. ” ชายหนุ่มนั่งลงกับพื้น

“ ลองดูสักครั้งก็แล้วกัน ” ก่อนหน้านี้เขาเคยศึกษาวิชาลมปราณมาอย่างละเอียด แต่การฝึกฝนนั้นกลับเป็นเพียงทฤษฎีในตำรา พลังธรรมชาติของโลกยุคใหม่บางเบาเกินไป! ตัวเขาไม่อาจดูดซับสิ่งใดได้เลย!

ไทม์หลับตาลง มือวางบนหัวเข่า ลมหายใจค่อยๆช้าลงอย่างมีระเบียบ..

หนึ่งครั้ง.. สองครั้ง.. สามครั้ง..

“ หายใจเข้า.. ”

“ หายใจออก.. ” จิตใจของเขาค่อยๆสงบลง ในตอนแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงเสียงแมลงจากด้านนอกและเสียงลมพัดผ่านต้นไม้

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มปรากฏ!

“ นั่นคือ.. ” ไทม์ขมวดคิ้ว บางสิ่งบางอย่างกำลังลอยอยู่ในอากาศ!

มันมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่กลับสัมผัสได้ด้วยจิตใจ พลังงานบางเบาเหมือนสายหมอก ซึ่งกำลังรวมตัวกันช้าๆ ก่อนค่อยๆไหลเข้าสู่ร่างกายเขาอย่างเป็นธรรมชาติ!

วูบ.. หัวใจของไทม์เต้นแรงขึ้นทันที!

“ สัมผัสได้แล้ว! ” นี่เป็นครั้งแรก! ครั้งแรกจริงๆที่วิชาลมปราณของเขาสามารถสัมผัสกับพลังธรรมชาติได้อย่างชัดเจน!

ชายหนุ่มไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย เขารีบทำตามเคล็ดวิชาอย่างเคร่งครัด ปล่อยให้พลังงานเหล่านั้นค่อยๆไหลผ่านร่างกายตามเส้นทางที่ตำรากำหนด

จากภายนอกเข้าสู่ภายใน จากภายในหมุนเวียนส่งต่อ! 

ทุกครั้งที่พลังเคลื่อนผ่านร่างกาย ความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่กระจายออกมา มันเหมือนเลือดทุกหยดกำลังถูกชำระล้างให้บริสุทธิ์!

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ หนึ่งชั่วโมง.. สองชั่วโมง.. สามชั่วโมง.. ไทม์ยังคงนั่งนิ่ง

พลังธรรมชาติรอบตัวถูกดึงเข้ามาทีละน้อย จนในที่สุด!!

ปัง! เสียงบางอย่างดังขึ้นในจิตใจของเขา! ร่างกายของไทม์สั่นสะท้านเล็กน้อย พลังที่กระจายอยู่ทั่วร่างพลันรวมตัวกัน!

จากเดิมที่เป็นเพียงความรู้สึกเลือนราง บัดนี้กลับกลายเป็นพลังงานสายเล็กที่สามารถควบคุมได้อย่างแท้จริง!

“ สำเร็จ.. ” ไทม์ลืมตาขึ้นทันที! เขามองฝ่ามือตัวเอง ความรู้สึกนั้นชัดเจนจนไม่ต้องสงสัย!

ชายหนุ่มสามารถสัมผัสพลังลมปราณได้แล้ว! และนี่ก็หมายความว่า ตัวเขาได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางของจอมยุทธ์อย่างแท้จริง!

“ ขั้นแรก.. ขั้นรวบรวมลมปราณระดับหนึ่ง เราทำได้แล้ว! ” ไทม์พึมพำด้วยความตื่นเต้น ที่ขั้นนี้ตัวเขาจะมีพลังเทียบเท่ากับคนสามคน!

แม้จะไม่ได้กลายเป็นยอดฝีมือในชั่วข้ามคืน แต่ตัวเขาก็เดินผ่านประตูบานแรกมาได้แล้ว! จากนี้ไปเขาสามารถฝึกฝนได้อย่างแท้จริง!

“ ขั้นแรกนี้จะช่วยให้เราปลอดภัย แต่นั่นก็ยังเทียบไม่ได้เลยกับจอมยุทธตัวจริง ” เขาพูดอย่างถ่อมตนเอาไว้ก่อน ในโลกอนาคตตัวเขาอาจไร้เทียมทาน แต่ในโลกยุคอดีต.. แม้แต่ชายชราในจวนเจ้าเมืองก็ยังแข็งแกร่งกว่าเขาไปมาก หากขั้นรวบรวมลมปราณคือจุดแรกเริ่ม ชายชราผู้นั้นก็อยู่ในขั้นที่สี่จากทั้งหมดเจ็ดขั้น! ไม่พอในแต่ละขั้นก็ยังมีสิบระดับอีก!

“ หนทางยังอีกยาวไกล ไม่รู้เหมือนกันนะว่าตอนที่เราไปถึงกรุงศรีอยุธยาได้แล้ว ที่นั่นจะมีวิชาแปลกๆเหมือนประเทศจีนบ้างมั้ย.. ” เขาคิดอย่างไม่ได้เป็นกังวลมากนัก อาวุธในมือเขาอย่างปืนพกก็ยังแรงพอจะฆ่าจอมยุทธได้ พลังปราณที่มีก็แค่ส่วนเสริมสำหรับการป้องกัน! คิดได้แบบนั้นตัวไทม์ก็หันดูนาฬิกา..

“ จะเช้าอีกแล้ว ได้เวลาเดินทางกลับ.. ” ชายหนุ่มพูดเสียงเบา กับเวลายามเช้าแบบนี้ที่อีกไม่นานแม่เขาก็คงมาปลุก..

“ อิสระเหนือกาลเวลา.. ”

วูบบบ! ร่างของไทม์หายไปอีกครั้ง..

. . .

เช้าวันใหม่ในจังหวัดขอนแก่นได้มาถึง แสงแดดอ่อนสาดผ่านหน้าต่างและทุ่งนา ความสงบเงียบของหมู่บ้านเช่นนี้ มันช่างแตกต่างจากโลกภายนอกที่กำลังวุ่นวายอย่างหนัก! ข่าวใหญ่กำลังถูกพูดถึงไปทั่ว!!

“ เสี่ยจักรและลูกน้องกว่ายี่สิบคนหายตัวไปอย่างลึกลับ! ”

“ จากข้อมูลแล้วไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาหายไปไหน รู้เพียงว่ารถ SUV หลายคันถูกพบจอดทิ้งไว้บนถนนสายเปลี่ยว ส่วนตัวเสี่ยจักรและคนของเขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย! ” เสียงข่าวยามเช้าดังขึ้น

“ ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวจากงานเลี้ยงเมื่อคืนก็ยังถูกพูดถึงอย่างต่อเนื่องในโลกออนไลน์.. ” ข่าวใหญ่ยังคงมีเรื่องของงานเลี้ยงเข้ามา 

เพียงไม่กี่ชั่วโมง เรื่องราวของเสี่ยจักรก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาสำคัญของผู้คนทั้งจังหวัด! เขาหายไปไหน หายไปได้ยังไง แล้วงานเลี้ยงเมื่อคืนมันคืออะไรกันแน่..