บุตรสาวที่หายดี
บุตรสาวที่หายดี
“ เท่าที่คนของเราหาข้อมูลมาได้ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขที่รับเงินจากพวกมัน! กฎหมายที่สมควรจะเป็นปัญหาทั้งหมด ก็เลยผ่านได้ในวันเดียว!! ” สิ้นคำรายงานนั้น ผู้คนทั่วทั้งห้องประชุมก็ขมวดคิ้วในทันที รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข.. คนระดับนั้นไม่ใช่ตัวตนที่เล่นด้วยได้โดยง่าย!
“ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข.. ” เสียงหนึ่งพึมพำออกมาจากมุมห้อง บรรยากาศที่เดิมทีเต็มไปด้วยความมั่นใจก่อนหน้านี้ กลับหนักอึ้งลงในทันที..
ไม่มีใครไม่รู้ว่าคนระดับนั้นมีอำนาจมากเพียงใด ต่อให้เครือโรงพยาบาลมหานครจะมีเงินมหาศาล มีนักวิจัยชั้นนำ และมีพันธมิตรทางธุรกิจมากมาย แต่เมื่ออีกฝ่ายมีผู้มีอำนาจระดับประเทศคอยเปิดทางให้ การเดินเกมตอบโต้ทางธุรกิจย่อมไม่ง่ายเหมือนเดิมอีกแล้ว..
“ ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเขาย่อมไม่เจอปัญหาเรื่องใบอนุญาตและการขยายสาขาในอนาคตแน่ครับ ” เตชิตขมวดคิ้ว
“ แบบนี้ต่อให้กดดันกลับก็คงยาก อีกฝ่ายเล่นเข้าหารัฐมนตรีกระทรวงก่อนเลย.. ” ไทม์เริ่มใช้สมองต่อเช่นกัน ทุกคนในห้องนี้ไม่มีใครคาดคิดเลยจริงๆ ว่าคนจีนที่มาแย่งตลาดในไทย กลับเข้าหารัฐบาลไทยได้มากกว่าพวกเขา..
“ รัฐบาลเรามันเป็นบ้าอะไร ทำไมถึงต้องสนับสนุนโรงพยาบาลจีนให้เข้ามาเปิดกิจการในไทยด้วย ในไทยเรามันขาดแคลนโรงพยาบาลขนาดนั้นเลยเหรอ! สู้เอาเวลาเอางบประมาณไปช่วยเรื่องผลิตแพทย์รุ่นใหม่ยังจะดีกว่า! ” เตชิตเองก็ยังส่ายหน้า การเปิดโรงพยาบาลไม่ใช่ปัญหาสำหรับประเทศไทย เพราะปัญหาจริงๆมันคือระบบจากรัฐบาลที่ย่ำแย่ ทุกโรงพยาบาลแทบจะขาดทุนสะสมจนใกล้ล้มละลาย!
ไทม์เอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนมองข้อมูลทั้งหมดบนหน้าจอ
โรงพยาบาลจงเหอ.. ศาสตราจารย์ธนวัฒน์.. ผู้มีอำนาจในรัฐบาล.. และยารักษาโรคมะเร็งที่กำลังจะเปิดตัวในช่วงเวลาเดียวกัน ทุกอย่างเชื่อมโยงกันจนแทบไม่ต้องเดา!
“ พวกมันตั้งใจจะเข้ามาแย่งตลาดเราโดยตรง แถมรัฐบาลเองก็อยากจะมีส่วนร่วมในยาตัวนี้ ยาที่จะสร้างกำไรได้แบบมหาศาล.. ”
“ สมกับเป็นประเทศไทยจริงๆ แทนที่จะสนับสนุนบริษัทในไทยให้รุ่งเรือง พวกมันกลับเลือกจับมือกับบริษัทต่างชาติที่ให้ผลประโยชน์โดยตรงในทางลับมากกว่า! ” ชายหนุ่มพูดไปก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ ตอนเป็นพนักงานเงินเดือน ความชั่วช้าของรัฐบาลย่อมมีผลกระทบ แต่นั่นก็ไม่ใช่ภาพใหญ่ที่เห็นได้แบบชัดๆเหมือนตอนนี้่
“ หนึ่งสิ่งที่พวกเรามีแต่อีกฝ่ายไม่มีคือตัวยา ยาเราดีกว่าแน่ๆ เพราะมีทั้งผลวิจัยระยะยาวและสมุนไพรหายากในการผลิต.. ” ไทม์กล่าวในสิ่งที่เป็นข้อได้เปรียบ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนเดินไปยังจอขนาดใหญ่ด้านหน้าห้อง
“ พวกมันมีเงิน ซึ่งเราก็มี! ”
“ พวกมันมีคนใหญ่คนโตสนับสนุน แต่เราก็มีพันธมิตรของเราเช่นกัน ”
“ พวกมันมีโรงพยาบาลจากจีนเป็นเบื้องหลัง แน่นอนว่าถึงไม่อยากจะพูดแบบนั้น แต่ฝ่ายเราก็มี! ” ไทม์หยุดอยู่หน้าจอ ก่อนหันกลับมามองทุกคน
“ ต่อให้พวกมันมีรัฐมนตรีช่วยเปิดทาง ต่อให้มีเงินมหาศาล ต่อให้ซื้อพื้นที่ข่าวได้ทั้งประเทศ ”
“ แต่ถ้ายาของพวกมันสู้เราไม่ได้ ทุกอย่างก็ไม่มีความหมาย ” น้ำเสียงของไทม์หนักแน่นขึ้น
“ ในทางกลับกัน ถ้ายาของเราสามารถพิสูจน์ได้ว่ารักษาคนได้ผลจริง ต่อให้พวกมันมีคนสนับสนุนมากกว่านี้อีกสิบเท่า ก็ไม่มีทางกลบผลลัพธ์ทางการแพทย์ได้ ” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ทุกคนเข้าใจแล้วว่าไทม์กำลังหมายถึงอะไร.. การทดสอบครั้งสุดท้ายในประเทศจีน การทดสอบระดับสากลที่คนทั่วโลกจะให้การยอมรับ!
“ เป็นโชคดีของเรานะครับ ที่เส้นสายของท่านประธานเข้ามาช่วยเหลือได้ทัน ” เตชิตกล่าวหลังจบการประชุม ขณะที่ตัวเขากำลังเดินตามไปส่งไทม์ขึ้นรถ
“ โรงพยาบาลที่เราร่วมโครงการนี้ด้วย จะไม่มีวันทอดทิ้งพวกเราครับ คู่แข่งของเราคือโรงพยาบาลอันดับสองในประเทศจีน แต่คู่ค้าของเราก็คือโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเช่นกัน หนึ่งในจีนกับหนึ่งในไทยร่วมมือกัน กรุ๊ปเราไม่มีวันแพ้แน่นอน! ” ไทม์ยืนยันอย่างมั่นใจ และนั่นก็ทำให้รองประธานอย่างเตชิตมั่นใจตามไปด้วย!
“ ผมจะเตรียมพร้อมทุกอย่างเอาไว้ให้เองครับ ” เขารับปากอย่างจริงจัง
“ ระวังเรื่องสมุนไพรด้วย.. ” ก่อนขึ้นรถ กลับเป็นไทม์ที่คิดได้ขึ้นมาในเรื่องนี้
“ สมุนไพรเหรอครับ? ”
“ ใช่.. ถ้าพวกมันไม่มีสมุนไพรหายากที่ผมนำมาให้ในครั้งก่อน ต่อให้มีสูตรยาครบถ้วนก็ของออกมาไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? การที่พวกมันมั่นใจแบบนี้ ก็แปลว่าพวกมันต้องหาช่องทางค้นหาสมุนไพรได้เช่นกัน ผมเป็นกังวลว่าอาจมีคนลักลอบส่งของไปให้อีกฝ่าย.. ” คำพูดนั้นของไทม์ทำให้เตชิตถึงกับนิ่งเงียบไปเลย
“ จริงด้วยสิ.. ผมเองก็ลืมคิดไปเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้!! ”
“ ตรวจสอบให้ชัดเจนครับ เฝ้าระวังเรื่องนี้ให้มากที่สุด หมอธนวัฒน์เองก็ทำงานกับฝ่ายเรามานาน ไม่แน่ว่าอาจจะยังมีคนที่คิดช่วยเหลือ! ” ไทม์กล่าวไว้เพียงเท่านี้ก่อนขึ้นรถแล้วขับออกไป ในใจเขาก็อยากจะพุ่งเป้าไปที่ลูกชายของอีกฝ่ายโดยตรง เพียงแต่ในเมื่อไม่มีหลักฐาน ชายหนุ่มก็หวังเพียงตัวลูกจะคิดได้มากกว่าตัวพ่อ..
“ คุณเตชิตเขาเป็นคนฉลาด ต่อให้เราไม่พูดออกไปตรงๆ แต่เขาก็ต้องตรวจสอบตัวลูกเป็นคนแรกอยู่แล้ว.. ” ชายหนุ่มอมยิ้มกับเรื่องนี้ ในที่สุดก็ได้เวลาพักผ่อนของเขาเสียที สองวันนี้ก่อนถึงเวลาเดินทาง ตัวไทม์ก็คิดจะเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงให้สำเร็จ เขายังต้องหาสิ่งของล้ำค่าติดไม้ติดมือไปประเทศจีนด้วย!
“ สองวันนี้ขออยู่ในโลกยุคอดีตไปยาวๆเลยก็แล้วกัน! ” เขาคิดก่อนเลี้ยวรถเข้าห้าง เสบียงที่นำไปมันถึงเวลาเพิ่มเติมให้เต็มคลังแล้ว!
. . .
“ อิสระเหนือกาลเวลา! ” ชายหนุ่มในชุดจีนโบราณเปิดใช้งานพลังของระบบ
วูบ! แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัว ก่อนทุกสิ่งตรงหน้าจะเปลี่ยนแปลงไปในพริบตา จากห้องพักในคอนโดใจกลางกรุงเทพ กลายเป็นเรือนพักภายในโลกยุคอดีตอีกครั้ง
ไทม์ก้าวออกมาจากห้อง ก่อนสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด
“ โลกนี้ยังคงดีจริงๆ.. ”
ไม่มีเสียงรถยนต์ ไม่มีเสียงเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังรบกวน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านต้นไผ่ กับเสียงผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ตามปกติ
ชายหนุ่มเดินออกมาจากเรือนรับรองอย่างอารมณ์ดี ครั้งนี้เขาตั้งใจจะอยู่ที่นี่นานกว่าปกติ เพราะอีกเพียงสองวันก็จะต้องเดินทางไปประเทศจีนในโลกยุคปัจจุบันแล้ว ดังนั้นก่อนออกเดินทาง ไทม์ก็คิดจะเตรียมตัวไปให้มากซักหน่อย..
“ ถ้าเอาของดีจากยุคนี้ไปฝากพวกคนจีน มันก็น่าจะช่วยสร้างความสัมพันธ์ได้อีกทางนึง.. ” เขาคิดไปถึงของล้ำค่าที่ถูกใจคุณหนูหลิว รวมถึงสมุนไพรหายากที่อาจทำให้ครอบครัวของเธอยินดีมากยิ่งขึ้น..
ช่วงเวลานี้เป็นหัวค่ำพอดี ผู้คนทั้งจวนเจ้าเมืองโดยเฉพาะระดับเจ้าบ้านจึงกำลังทานข้าวกันอยู่..
“ ไม่รู้ว่าท่านเจ้าเมืองกำลังทำอะไร.. ” เขาคิดขณะเดินตรงไปตามเส้นทาง กลิ่นอาหารจางๆลอยหอมมาตามลม
ตลอดเส้นทาง คนรับใช้ภายในจวนที่พบเห็นต่างพากันก้มหัวให้ ชัดเจนว่าพวกเขาจดจำได้ดีถึงตัวตนของชายหนุ่ม!
“ คุณชาย..! ท่านเจ้าเมืองอยู่ที่ศาลาริมน้ำเจ้าค่ะ ” เสียงของสาวใช้คนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้า ก่อนตัวเธอจะเร่งนำทางให้ไทม์ในทันที
ไม่นานนัก ภาพศาลาริมน้ำขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ศาลาแห่งนี้ตั้งอยู่กลางสระน้ำ มีสะพานไม้เชื่อมต่อกับริมฝั่ง รอบด้านเต็มไปด้วยดอกบัวและต้นไม้เขียวขจี แสงจากโคมไฟสีส้มอ่อนทำให้บรรยากาศในยามค่ำคืนดูอบอุ่นเป็นพิเศษ
และภายในศาลานั้น ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ เขาสวมชุดผ้าไหมสีเข้ม ท่าทางสง่างามสมกับเป็นผู้ปกครองเมือง
แต่สิ่งที่ทำให้ไทม์ต้องหยุดฝีเท้าไปเล็กน้อย กลับเป็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายเขา หญิงสาวรูปร่างบอบบาง ใบหน้าสวยหวาน เธอกำลังถือชามข้าวด้วยสองมือ แถมยังกำลังรับประทานอาหารด้วยตัวเอง!
“ ดีขึ้นมากแล้วสินะ ” เขาจำได้ทันที เฉินลั่วอิง! หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ยังนอนป่วยอยู่บนเตียง อาการของเธอในตอนนั้นเรียกได้ว่าเกือบลาโลกไปซะแล้ว..
ไม่เหมือนกันตอนนี้ ที่เธอกลับกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น แม้ใบหน้าจะยังดูซีดเซียวกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย แต่ดวงตากลับสดใสกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด
“ ลั่วอิง เจ้าดูสิ! ” เฉินกั๋วกงสังเกตเห็นไทม์เป็นคนแรก เขาวางตะเกียบลงทันที ก่อนลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด
“ ท่านเซียน.. เอ่อ.. คุณชาย! ” อีกฝ่ายรักษาสัญญาที่จะไม่พูดมากเรื่องเทพเซียน ต่อหน้าลูกสาว ไทม์คือคุณชายที่ผ่านมาช่วยเหลือ! น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความยินดีที่จะต้อนรับ!
เฉินลั่วอิงเองก็รีบลุกขึ้นตามก่อนหันมอง ก่อนดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยหลังได้พบเห็นใบหน้า..
“ ช่างรูปงามยิ่งนัก.. ท่านพ่อ เขาเป็นคุณชายจากตระกูลใดกัน.. ” เธอพูดถามอย่างสนใจ สำหรับหญิงสาวแล้ว บุรุษรูปงามผู้มากล้นไปด้วยความสามารถ แถมยังได้ช่วยชีวิตของเธอเอาไว้อีก.. หากไม่เรียกสิ่งนี้ว่าพรหมลิขิตแล้วจะเรียกว่าอะไร!!