LNCrawler

เงินซื้อใจ

ข้ามมิติสู่ยุคอดีต ขนสมบัติไปมาเพื่อเป็นมหาเศรษฐี — novel.dek d.com · All chapters

เงินซื้อใจ

“ เปล่าครับ แค่ตกใจนิดหน่อย ” เขาพูดได้แค่นี้จริงๆ ความสามารถที่น่ากลัวของระบบไม่ใช่แค่การเดินทางข้ามเวลา แต่มันยังมีการบอกข้อมูลที่ยอดเยี่ยมด้วย เพียงแค่พลังนี้พลังเดียวก็จัดเป็นพลังวิเศษได้แล้วไม่ใช่เหรอ!

“ ตกใจที่ฉันเป็นประธาน? ” เธอยิ้มบางๆ เห็นได้ชัดว่าเจอปฏิกิริยาแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน อายุแบบเธอคงยากที่จะเชื่อว่าเป็นประธานของบริษัทหมื่นล้าน แถมยังทำธุรกิจเกี่ยวกับของโบราณอีก..

“ นิดหน่อยครับ ผมนึกว่าจะเป็นคุณปู่สักคน ” เขายิ้มตอบอย่างเป็นมิตร ด้วยอายุที่ใกล้เคียงกัน การพูดคุยก็เลยง่ายกว่า

“ หลายคนก็คิดแบบนั้น ” หลิวซินเยว่นั่งลงตรงข้าม ก่อนจะเปิดกล่องไม้ขึ้นมา วินาทีที่เห็นตำลึงทองทั้งสามก้อน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

เป็นครั้งแรกที่แววตาเย็นชาคู่นั้นปรากฏความตกใจอย่างตื่นเต้น..

“ ของจริง.. ” เธอพึมพำเบาๆจากนั้นก็หยิบขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด ผ่านไปหลายนาที หญิงสาวจึงวางมันลงอีกครั้ง..

“ ลุงเฉิน ”

“ ครับประธาน ”

“ ผลการประเมินของคุณต่ำไป ”

“ เอ๊ะ? ” เฉินกั๋วหมิงถึงกับอึ้ง

“ ต่ำไปหรือครับ? ”

“ ใช่ ” หลิวซินเยว่พยักหน้า

“ ต่ำมาก ” เธอหันมามองไทม์

“ คุณไทม์คะ ”

“ ครับ? ”

“ ฉันขอถามตรงๆ คุณมีเพียงสามก้อนนี้.. หรือยังมีอีก? ” ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที เฉินกั๋วหมิงถึงกับหันมามองไทม์ เพราะหากมีอีก.. ความหมายของเรื่องนี้จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!

แต่ไทม์ที่ผ่านงานฝ่ายขายและการตลาดมาหลายปี ย่อมไม่หลุดปากออกไปง่ายๆ

“ สมมุติว่ามีล่ะครับ? ” 

“ ถ้าอย่างนั้น.. ” หลิวซินเยว่ยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มแรกที่จริงใจตั้งแต่เดินเข้ามา

“ ฉันอาจอยากทำธุรกิจระยะยาวกับคุณมากกว่าซื้อขายเพียงครั้งเดียว ” คำพูดนั้นทำให้ไทม์หรี่ตาลงเล็กน้อย นักธุรกิจสาวคนนี้ดูเหมือนจะมองเห็นโอกาสเดียวกันกับที่เขามองเห็นแล้ว

“ คนที่มีของดีแบบนี้ได้ ฉันมั่นใจเลยว่าคุณต้องมีอีก และของตรงหน้านี้ก็คือของที่มีระดับต่ำที่สุด.. ” เธอพูดต่ออย่างจริงจัง

“ เป็นแบบนั้นครับ แม้จะบอกที่มาไม่ได้ แต่ผมยังมีของดีอีกมากให้คุณในอนาคต ไม่พอ.. หากคุณต้องการสิ่งใด ตัวผมยังสามารถจัดหาให้ได้ด้วย! ” ไทม์เริ่มกลายเป็นนักธุรกิจไปแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องหาของมั่วๆมาขาย สู้ให้อีกฝ่ายพูดสิ่งที่ต้องการมาเลยจะดีกว่า

คำพูดนั้นของไทม์ดูจะเกินคาด หลิวซินเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องมองไทม์อย่างพิจารณา ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างอยู่ในใจ

“ ฉันขอซื้อสามก้อนนี้ก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องธุรกิจระยะยาวกัน ”

“ ได้ครับ ” ไทม์พยักหน้า

“ โดยปกติแล้วคนที่มีของแบบนี้อยู่ในมือไม่ควรเป็นฝ่ายตั้งราคาเอง เพราะคุณไม่รู้ว่ามันมีค่ามากแค่ไหน ”

“ ไม่เหมือนฉันที่รู้.. ” เธอพูดในสิ่งที่ทำให้ไทม์แปลกใจ ทว่าแม้แต่เฉินกั๋วหมิงก็พยักหน้าเห็นด้วย ในวงการของสะสม การที่เจ้าของไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงเป็นเรื่องปกติ แต่คนซื้อที่มีจริยธรรมจะไม่กดราคา และดูเหมือนหลิวซินเยว่จะเป็นคนประเภทนั้น

หญิงสาวเปิดแท็บเล็ตขึ้นมา ก่อนจะเลื่อนข้อมูลบางอย่างให้ไทม์ดู

“ หยวนเป่าทองคำยุคราชวงศ์หมิงที่มีสภาพใกล้เคียงที่สุด เคยถูกประมูลในต่างประเทศเมื่อหลายปีก่อน ”

“ ราคาสุดท้ายอยู่ที่ประมาณสิบห้าล้านบาทไทยต่อก้อน ”

“ แต่ของชิ้นนั้นมีรอยสึกหรอ และมีความบริสุทธิ์ของทองต่ำกว่าของคุณ! ” เธอพูดอย่างต้องการจะแสดงความบริสุทธิ์ใจ นี่คือความจริงใจเพื่อการค้าขายในอนาคต!

หัวใจไทม์กระตุกวูบ สิบห้าล้าน.. สิบห้าล้านบาทต่อก้อน!?

“ ส่วนของคุณ.. ” เธอหยิบตำลึงทองขึ้นมาอีกครั้ง

“ ผิวโลหะสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยการฝังดิน ไม่มีการกัดกร่อน ไม่มีรอยขัดแต่งภายหลัง ที่สำคัญตราประทับยังคมชัดอย่างไม่น่าเชื่อ ” ยิ่งฟังไทม์ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป ไอ้เจ้านี่มันไม่ได้สมบูรณ์เพราะเก็บรักษาดี แต่มันเพิ่งถูกหล่อออกมาจริงๆต่างหาก!

“ หากส่งเข้าประมูลระดับนานาชาติ ฉันเชื่อว่ามันมีโอกาสแตะยี่สิบล้านบาทต่อก้อนได้ ”

“ แต่นั่นจะใช้เวลานาน และมีขั้นตอนมากมาย ” เธอวางตำลึงทองลง ก่อนมองไทม์เพื่อยื่นข้อเสนอ

“ ฉันเสนอราคาซื้อสดวันนี้ สำหรับทั้งสามก้อน ”

“ ห้าสิบล้านบาท ”

เคร้ง! ถ้วยชาที่เฉินกั๋วหมิงถืออยู่แทบหล่นจากมือ แม้แต่เขาเองก็ไม่คิดว่าประธานจะให้ราคาสูงขนาดนี้!

ส่วนไทม์.. สมองเขาขาวโพลนไปแล้ว ห้าสิบ.. ล้าน.. บาท.. 

50,000,000 นั่นมันมีเลขศูนย์อยู่กี่ตัวกันนะ ทั้งหมดนี่มาจากปลากระพงนึ่งมะนาวหนึ่งตัว!?

[ โฮสต์กำลังอยู่ในอาการช็อกระดับอ่อน ]
[ ขอแนะนำให้รักษาภาพลักษณ์ไว้ ]

“ .. ” ไทม์สูดหายใจเข้าลึกๆ ชายหนุ่มพยายามเก็บอาการสุดชีวิตก่อนพยักหน้าช้าๆ

“ เป็นราคาที่ยุติธรรมครับ ”

เฉินกั๋วหมิงเกือบสำลักน้ำชา ยุติธรรม!? เด็กหนุ่มคนนี้ยังนิ่งได้อีกหรือ!?

ส่วนหลิวซินเยว่กลับยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอยิ่งมั่นใจมากขึ้น คนตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา เพราะถ้าเป็นคนทั่วไป หากได้ยินตัวเลขห้าสิบล้านคงลุกขึ้นร้องกรี๊ดไปแล้ว

“ ดีค่ะ งั้นเรามาเซ็นสัญญากัน ” หญิงสาวส่งเอกสารบางอย่างมาให้ มันเป็นสัญญาซื้อขายของสะสมแบบถูกต้องตามกฎหมาย

ทุกอย่างโปร่งใส ทุกอย่างเสียภาษีได้ ทุกอย่างตรวจสอบได้ ราวกับเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว

“ เงินจะโอนเข้าบัญชีคุณทันทีหลังเซ็น และ.. ” เธอหยุดเล็กน้อย

“ ฉันมีของขวัญอีกอย่างหนึ่ง ” ไทม์เลิกคิ้ว

“ ของขวัญเหรอครับ? ”

หลิวซินเยว่หยิบกล่องนามบัตรสีดำออกมาวางบนโต๊ะ ตรงกลางมีตราสีทองงดงาม

“ บัตรสมาชิกระดับพิเศษของบริษัทเรา เจ้าของส่วนใหญ่เป็นมหาเศรษฐี นักสะสมระดับประเทศ และราชวงศ์ต่างชาติ ”

“ ตั้งแต่วินาทีนี้ คุณคือคนที่เราสนใจ แน่นอนว่าบัตรนี้มีการต่ออายุเป็นรายเดือนและรายปี ถ้าคุณทำไม่ได้อย่างที่พูด เพียงไม่นานบัตรของคุณก็จะหมดอายุ แต่ถ้าทำได้.. ฉันหวังว่าคุณจะได้เป็นสมาชิกระดับพิเศษอย่างถาวรของเรา ”

“ เอ่อ.. แล้วมันใช้ทำอะไรได้ครับ? ” ไทม์มองบัตรในมืออย่างงุนงง

“ หากคุณนำของมาขาย คุณจะได้รับการประเมินโดยตรงจากฉัน ”

“ ไม่ต้องต่อคิว ไม่ต้องเสียค่าตรวจสอบ และข้อมูลทุกอย่างจะถูกเก็บเป็นความลับระดับสูงสุด! ”

“ คุณไทม์ ฉันไม่สนใจว่าของพวกนี้มาจากไหน ฉันไม่สนใจว่าคุณค้นพบสมบัติลับของตระกูล หรือเจอคลังสมบัติโบราณ.. ”

“ แต่ถ้าคุณมีของระดับเดียวกันนี้อีก.. ” ดวงตาสวยคู่นั้นเป็นประกาย

“ บริษัทของฉันพร้อมรับซื้อทั้งหมด ไม่จำกัดวงเงิน ต่อให้เป็นหลักร้อยล้านหรือหลักพันล้านบาทฉันก็เอา! ” หัวใจของไทม์เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เพราะเขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้กำลังพูดความจริง

ดูเหมือนไทม์จะเจอแหล่งเงินของเขาแล้ว ปัญหาคือเธอไม่รู้เลยว่าแหล่งสมบัติของเขาไม่ใช่คลังสมบัติ ไม่ใช่สุสานจักรพรรดิ ไม่ใช่ตระกูลโบราณ แต่คือทั้งยุคสมัยนั้นจริงๆที่ชายหนุ่มจะหยิบฉวยอะไรมาก็ได้!!

ไทม์มองสัญญาตรงหน้าอีกครั้ง ทุกอย่างเรียบร้อยสมบูรณ์ ลายเซ็นถูกเซ็นแล้ว ตำลึงทองทั้งสามก้อนถูกส่งมอบ จนเหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย!

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น ไทม์ก้มมองหน้าจออย่างไม่ใส่ใจนัก แต่เพียงวินาทีถัดมา ร่างกายของเขาก็แข็งค้างไปทั้งตัว!!

[ เงินเข้า 50,000,000 บาท ]

“ .. ”

“ .. ” ห้าสิบล้านบาท ตัวเลขแปดหลักปรากฏอยู่บนหน้าจออย่างชัดเจน

นี่ไม่ใช่เงินในเกม ไม่ใช่ภาพตัดต่อ ไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือเงินสดจริงๆที่อยู่ในบัญชีธนาคารของเขา!

ไทม์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ก่อนก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง แล้วเงยหน้าขึ้น แล้วก้มลงอีกครั้ง ราวกับกลัวว่าตัวเลขนั้นจะหายไป!!