กรุงศรีจอมเจ้าเล่ห์
กรุงศรีจอมเจ้าเล่ห์
“ ดินแดนนั้นนำเครื่องราชบรรณาการมาถวายเสด็จพ่ออยู่หลายครั้ง ทั้งผ้าแพร เครื่องเทศ ของหายาก รวมถึงสิ่งของจากดินแดนอื่น.. เอาจริงๆก็มาบ่อยจนเกินไปเสียด้วยซ้ำ มาบ่อยจนท่านพ่อต้องบอกว่าให้เว้นระยะบ้าง เพราะมันมากจนเกินไป.. ”
“ มาบ่อยแล้วไม่ดีอย่างนั้นเหรอ.. ” ไทม์รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้ นี่ดินแดนบ้านเกิดเขาถึงขั้นมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง?
“ ดีกับผีน่ะสิ! ดินแดนที่ด้อยกว่าแบบกรุงศรีอยุธยา หากนำของล้ำค่ามาถวายเป็นเครื่องราชบรรณาการ ตามธรรมเนียมแล้วราชสำนักเราก็ต้องส่งมอบของที่ดีกว่ากลับไป เพราะฉะนั่นทุกครั้งที่พวกเขามา ก็ย่อมเป็นฝ่ายเราที่เสียเปรียบ! ” เธอบ่นออกมาอย่างรำคาญใจ ดูเหมือนเรื่องราวระหว่างสองราชวงศ์จะไม่ได้มีเพียงแค่นี้..
“ เท่าที่เห็น.. ดูเหมือนมันจะมีอะไรมากกว่านี้สินะ.. ” ชายหนุ่มพูดถามพร้อมมองตาอีกฝ่าย เขาหมายจะให้องค์หญิงใหญ่เล่าเรื่องทั้งหมดออกมา..
องค์หญิงมู่หรงเงียบไปอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจยาว
“ มี.. และเรื่องนั้นแหละที่ทำให้ข้ารำคาญดินแดนนั้นที่สุด ”
“ พวกเขาส่งเครื่องราชบรรณาการมามากมายก็จริง แต่ทุกครั้งที่ส่งมา มักจะมีจดหมายอีกฉบับติดมาด้วย ”
“ จดหมาย? ”
“ เป็นจดหมายจากองค์ชายใหญ่ของกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา ”
“ องค์ชายใหญ่? ” ไทม์ชะงัก นี่เขากำลังรับฟังเรื่องราวนอกประวัติศาสตร์อะไรอยู่!
“ อืม! ” องค์หญิงมู่หรงพยักหน้า ก่อนสีหน้าจะเริ่มเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
“ เขาหมายปองจะอภิเษกกับข้า ”
“ หา? ”
“ เจ้าได้ยินไม่ผิด ” องค์หญิงกอดอกก่อนพูดต่อ
“ หลายปีมาแล้วที่พวกเขาพยายามส่งคนมาสู่ขอข้า ครั้งแรกส่งราชทูตมา ครั้งที่สองส่งขุนนางระดับสูงมา ครั้งที่สามส่งเครื่องบรรณาการมามากกว่าเดิม ”
“ แล้วครั้งล่าสุด.. ” นางหยุดไปเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นกุมขมับ
“ พวกเขาส่งของหมั้นมาเสียเลย ”
“ ของหมั้น? ”
“ ใช่! ส่งมาโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากเสด็จพ่อ? ” องค์หญิงตอบทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ชัดเจนเลยว่าเธออยากทุบตีอีกฝ่าย
“ นั่นแหละที่ข้าเรียกว่ามัดมือชก! ”
ไทม์แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ องค์หญิงผู้สง่างาม ยอดยุทธ์ขั้นหกระดับแปด ผู้สามารถสังหารศัตรูนับร้อยได้ด้วยตัวคนเดียว.. กลับกำลังบ่นเรื่องถูกส่งของหมั้นมาให้แบบไม่ถามเจ้าตัวเสียอย่างนั้น
“ แล้วเสด็จพ่อท่านว่าอย่างไร? ”
“ พระองค์ไม่ได้ตอบรับ ”
“ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ? ” เป็นไทม์ที่มองออก
“ นั่นแหละปัญหา.. ” องค์หญิงมู่หรงนิ่งบ้าง การแตกหักของราชวงศ์ทั้งสองย่อมไม่ใช่เรื่องดี..
“ ฮ่าๆๆๆๆ ” ไทม์หลุดหัวเราะออกมา
“ อย่าหัวเราะนะ! ” เธอหันมามองค้อนใส่
“ ท่านรู้หรือไม่ ว่าของหมั้นที่พวกเขาส่งมาครั้งล่าสุดมีมากแค่ไหน? ”
“ จะซักเท่าไรกันเชียว? ”
“ รถม้าหลายสิบคัน!! ”
“ เชี้ย!! ” ไทม์ถึงกับเผลออุทานออกมาเลย! สมบัติที่ขนมามากมายเพียงนี้ แล้วของที่ต้องได้รับกลับไปล่ะ มันจะมากมายแค่ไหน? ของเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่คุณหนูหลิวอยากได้มาโดยตลอดหรอกเหรอ!
“ ผ้าไหมชั้นดี เครื่องประดับ หยก ทองคำ เครื่องเทศ ของหายากจากแดนใต้ รวมถึงม้าศึกอีกจำนวนหนึ่ง ” ไทม์ถึงกับอ้าปากค้าง
นี่มันไม่ได้เรียกว่าสู่ขอแล้ว! นี่มันขนคลังสมบัติของกรุงศรีมาทั้งคลังเลยไม่ใช่หรือ!
“ แล้วทำไมถึงไม่ส่งคืนไปตั้งแต่แรก? ”
“ เพราะมันถูกส่งมาในนามของเครื่องราชบรรณาการ ” องค์หญิงตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
“ หากส่งคืนทันที ก็เท่ากับเป็นการฉีกหน้ากษัตริย์ของพวกเขา ต่อหน้าราชสำนักทั้งแผ่นดิน! ”
“ เสด็จพ่อจึงต้องเก็บเอาไว้ แล้วยังต้องเตรียมของส่งมอบคืนให้แก่อีกฝ่ายด้วย.. ”
“ ดูเหมือนจะไม่ปกติ.. ไม่แน่ว่าแผนการขอหมั้นนั้น อาจเป็นอุบายที่จะได้ส่งของมามากขึ้น.. ” ไทม์เริ่มเข้าใจเรื่องทั้งหมด คนกรุงศรีมันก็เหลี่ยมเอาเรื่องเลยไม่ใช่เหรอ!!
“ ข้าเองก็คิดเช่นนั้น!! ” นี่คือจุดที่องค์หญิงรับไม่ได้! อีกฝ่ายเล่ห์เหลี่ยมมากมายจริงๆ
“ หากสงครามจบลง ข้าต้องเดินทางไปที่นั่นเพื่อคืนของหมั้นด้วยตนเอง.. ”
“ ตามธรรมเนียม หากฝ่ายหนึ่งส่งของหมั้นมาแล้ว อีกฝ่ายก็ต้องไปคืนด้วยตนเองหากคิดปฏิเสธการแต่งงาน ”
“ และในเมื่ออีกฝ่ายเป็นราชวงศ์ของดินแดนใหญ่ การปฏิเสธต่อหน้าราชทูตก็ยังไม่เพียงพอ ” เธอบ่นเบาๆในสิ่งที่ทำให้ไทม์ต้องยิ่งสนใจ! นี่มันเรือหรูสำหรับเดินทางไปยังเป้าหมาย! อยู่ดีๆตัวเขาก็ได้วิธีเดินทางเสียอย่างนั้น!!
“ ถ้าเจ้าต้องเดินทางไปที่นั่น.. งั้นก็แปลว่าข้าสามารถเดินทางไปพร้อมเจ้าได้น่ะสิ? ”
“ จริงด้วย.. ” องค์หญิงชะงัก
ทั้งสองมองหน้าก่อนจะเงียบไปพร้อมกัน จู่ๆเรื่องที่ดูเหมือนจะไร้สาระ กลับกลายเป็นเส้นทางที่สะดวกที่สุดในการพาไทม์ไปถึงกรุงศรีอยุธยาได้!
“ ขอเพียงเจ้าช่วยยุติสงครามในครั้งนี้ด้วยชัยชนะ ขบวนเรือของราชสำนักก็พร้อมออกเดินทางในทันที! ” องค์หญิงรับปากไทม์อย่างมั่นใจ เธอเองก็ไม่คิดจะเก็บของหมั้นแบบนั้นเอาไว้นาน!
“ งั้นก็จัดไป! เดี๋ยวพ่อคนนี้จะช่วยถล่มกองทัพศัตรูในแดนเหนือให้เอง ฮ่าๆๆ! ” ไทม์ยกยิ้มก่อนทั้งสองจะแยกย้ายกันไปที่พัก ตัวไทม์เองหลังเข้าตำหนักที่ฮ่องเต้จัดเตรียมเอาไว้ให้ ก็ต้องเปิดระบบเดินทางกลับโลกยุคปัจจุบันในทันที!
วิ้งงง! ชายหนุ่มลืมตาขึ้นบนเตียงของตนในห้องคอนโด.. ช่วงเวลายาวนานตลอดสองวันได้จบสิ้นลงแล้ว และวันพรุ่งนี้เมื่อเขาลืมตาตื่น การเดินทางไปยังประเทศจีนยุคปัจจุบันก็จะเริ่มต้นขึ้นทันที!
. . .
เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางห้องนอนที่เงียบสงบ
ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ไทม์ค่อยๆลืมตา ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างสะลึมสะลือ ความเหนื่อยสะสมตลอดสองวันช่างไม่ธรรมดา..
“ แปดโมงแล้ว.. ” เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ วันนี้เขามีเรื่องสำคัญต้องจัดการมากมาย
การเดินทางไปจีนครั้งนี้ไม่ใช่การท่องเที่ยว แต่มันคือก้าวสำคัญของบริษัททั้งหมด ทั้งการทดสอบยารักษามะเร็งครั้งสุดท้าย และการเตรียมเปิดตัวผลิตภัณฑ์ของเครือโรงพยาบาลมหานคร!
ไม่พอยังมีการขยายตัวของเครือข่ายการค้าส่ง อิมพีเรียมโลจิสติกส์กรุ๊ปที่เมย์ดูแลอยู่อีก
หลังแต่งตัวเสร็จ ไทม์หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กขึ้นมา ก่อนตรวจเอกสารอีกครั้ง..
“ หนังสือเดินทาง.. เอกสารบริษัท.. ทุกอย่างครบ! ” เขาปิดกระเป๋า ก่อนเร่งกดลิฟต์ไปยังชั้นจอดรถในทันที แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้ของดีติดมือมาเลย แต่ตอนนั่งเครื่องบินอยู่ เขาเองก็มีโอกาสที่จะกลับไป..
สนามบินสุวรรณภูมิ
ภายในอาคารผู้โดยสารช่วงเช้ากลับเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก ทั้งนักท่องเที่ยว นักธุรกิจ และชาวต่างชาติที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางผ่านไปมา
บริเวณห้องรับรองพิเศษ คนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งรออยู่เพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง เครือโรงพยาบาลมหานครย่อมมีเงินมากพอจะซื้อตั๋วระดับบิสซิเนสคลาสให้นักวิจัยทุกคนอยู่แล้ว!
“ ท่านประธานมาแล้วครับ ” เสียงผู้ช่วยดังขึ้น ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูเดินเข้ามา ด้านข้างเขายังมีเมย์ที่เดินตามมาด้วย..
“ ทุกคนพร้อมแล้วใช่ไหม? ” ไทม์กวาดตามองคนในกลุ่ม
“ พร้อมครับ ” เตชิตรองประธานลุกขึ้นจากโซฟาทันที สีหน้าของเขาวันนี้ดูจริงจังกว่าปกติ
“ ผลการวิจัยทั้งหมดผมอ่านมาแล้ว และก็เชื่อใจพวกคุณทุกคน จะติดก็แค่งานเปิดตัวที่จะทำกันในประเทศจีนเลย.. ” ท่านประธานถามย้ำกับเรื่องสำคัญต่อจากนี้
“ ทีมจีนเตรียมสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้วครับ ” เตชิตเร่งเปิดเอกสารอีกชุดให้ดู
“ มีทั้งนักลงทุน โรงพยาบาล บริษัทเวชภัณฑ์ และสื่อมวลชนจากหลายประเทศตอบรับเข้าร่วม ”
“ ถ้าการทดสอบครั้งสุดท้ายผ่านไปด้วยดี งานเปิดตัวจะเริ่มทันทีในวันเดียวกัน! โรงพยาบาลคู่แข่งอย่างจงเหอ คงรับมือเรื่องนี้ได้ไม่ทันในวันเดียว! ” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ เยี่ยมมาก ” ไทม์พยักหน้าอย่างพอใจ
“ ทำให้ดีที่สุด หลังพวกเราชนะได้แล้ว ค่อยเอาคืนพวกมันให้พินาศ! ”
“ ครับ ” เป็นทุกคนที่ขานรับในทันที!
“ ทีมบริษัทมึงนี่โคตรจะดูจริงจังเลยนะ ไม่เหมือนของฝ่ายกูที่มาคนเดียว ” เมย์กระซิบแซวอย่างแอบตกใจอยู่บ้าง
“ ธุรกิจมึงที่จะคุยครั้งนี้ก็แค่พันล้านหมื่นล้าน แต่ตัวยาของเครือโรงพยาบาลมันหลักล้านล้านเลยนะ ให้พวกเขาได้จริงจังไปเถอะ ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะตอบด้วยท่าทางสบายๆ การไปครั้งนี้เขาเองก็นัดกับคุณหนูหลิวที่จะไปจัดงานประมูลด้วยเอาไว้แล้ว
“ ผู้โดยสารเที่ยวบิน.. ไปยังกรุงปักกิ่ง กรุณาเตรียมตัวขึ้นเครื่อง ณ ประตูทางออก.. ” เสียงประกาศจากสนามบินก็ดังขึ้นทั่วบริเวณห้องรับรอง
“ ได้เวลาแล้ว ” ไทม์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนลุกขึ้นจากโซฟา
“ ทุกคนตรวจสัมภาระให้เรียบร้อยนะครับ ” เตชิตหันไปกำชับทีมงาน
กลุ่มนักวิจัยทยอยลุกขึ้นพร้อมกัน แต่ละคนล้วนมีสีหน้าจริงจังกับงานนี้ เพราะว่านี่ถือเป็นช่วงเวลาสำคัญของโครงการวิจัย!
ยาตัวใหม่ที่พวกเขาทุ่มเทเวลาพัฒนามาหลายปี กำลังจะเข้าสู่การทดสอบขั้นสุดท้าย หากทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ชื่อของเครือโรงพยาบาลมหานคร จะไม่ใช่เพียงชื่อของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งภายในประเทศ แต่จะกลายเป็นบริษัทการแพทย์ยักษ์ใหญ่ระดับโลกได้!