เตรียมสินค้า

“ โอนสดเต็มจำนวนเลยครับ ผมสามารถรับรถได้ในวันนี้เลยใช่มั้ย พอดีรีบใช้งาน.. ” เป็นอีกครั้งที่ไทม์ใช้เงินแบบหนักมือ ซึ่งก็ต้องไม่ลืมว่าเงินนี้มาจากปลากระพงนึ่งมะนาวเพียงตัวเดียวเท่านั้น!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ไทม์ขับรถ Mercedes-Benz GLC คันใหม่ออกจากโชว์รูม กลิ่นรถใหม่ยังหอมอยู่ภายในห้องโดยสาร เขาจับพวงมาลัยด้วยรอยยิ้ม ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ใช่ง่ายๆเลยที่จะได้สัมผัส!

รถหรูสีดำคันใหม่เลี้ยวเข้าลานจอดรถของแม็คโคร ห้างค้าส่งขนาดใหญ่ที่ทุกคนรู้จัก

“ เป็นอะไรที่โคตรจะแปลกใหม่เลย.. ” ชายหนุ่มพูดขณะเดินลงจากรถคันใหม่ด้วยท่าทางมั่นใจ การเดินลงจากรถหรูมันให้ความรู้สึกแบบนี้นี่เอง..

ใช้เวลาเพียงไม่นานตัวเขาก็หารถเข็นคันใหญ่ได้ ก่อนมุ่งหน้าเดินตรงไปยังโซนข้าวสารในทันที พริบตาที่เห็นกองกระสอบข้าวจำนวนมหาศาลวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ดวงตาของไทม์ก็แทบจะเปล่งแสง!

“ นี่มันภูเขาทองชัดๆ! ถ้าคนในยุคนั้นได้เห็นอะไรแแบบนี้ ความรู้สึกของพวกเขาจะเป็นยังไงนะ! ” ข้าวหอมมะลิกระสอบใหญ่หลายขนาด ถูกไทม์ยกขึ้นรถเข็นแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด!

[ สินค้าประเภทอาหารมีมูลค่าแลกเปลี่ยนสูงในยุคโบราณ ]
[ แนะนำให้ซื้อเพิ่ม ]

“ แน่นอนอยู่แล้ว! ” ไทม์ไม่คิดจะปฏิเสธกับคำแนะนำนี้ ข้าวสารกระสอบละห้าสิบกิโล สิบกิโลกรัม ยี่สิบกิโลกรัม ถูกโยนลงรถเข็นอย่างต่อเนื่อง

“ ไม่ใช่แค่ข้าวสาร เนื้อสัตว์เองก็ต้องซื้อ! ” เขาคิดกับช่องเก็บของที่ระบบมอบให้ ซึ่งเป็นมิติที่สามารถหยุดเวลา ของสดที่อยู่ในนั้นจะไม่เน่าเสีย!

“ เนื้อหมู เนื้อปลา เนื้อไก่.. ” ชายหนุ่มเข็นรถไปต่อยังโซนขายเนื้อ ทว่าพริบตาที่กำลังจะหยิบของจำนวนมาก ความคิดที่จะหยิบไปเยอะๆก็หยุดลง..

“ เนื้อไม่เหมือนกับข้าวสาร หากเราเอาไปมากจนเกินจำเป็น เกรงว่าจะทำให้เสียมูลค่าได้ ” คิดได้แบบนั้นไทม์ก็เลือกหยิบไปเพียงอย่างละไม่มาก เนื้อหมูยี่สิบกิโล ไก่สดกับปลาอีกอย่างละห้าตัวเพียงเท่านั้น

“ ส่วนพวกของมีค่าอื่นๆ เกรงว่าเมืองชายแดนแบบนั้นจะไม่ต้องการ ” เขามองดูไปยังสิ่งของอื่นๆที่ยังไม่มีประโยชน์ในตอนนี้

“ แล้วของล้ำค่าที่พอจะแลกเงินได้ล่ะ.. ” ไปครั้งนี้เขาคิดจะกอบโกยเสียหน่อย เพราะหลังจากขายของเสร็จก็คิดจะเข้าเมืองใหญ่อยู่เหมือนกัน..

“ เกลืออย่างนั้นเหรอ.. ” ไทม์หยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางสินค้า ดวงตาจับจ้องไปยังถุงเกลือสีขาวสะอาด ซึ่งวางเรียงรายอยู่เป็นสิบๆถุง

ในยุคปัจจุบัน เกลือพวกนี้เป็นแค่ของธรรมดาที่แทบไม่มีใครสนใจ แต่ถ้าเป็นในอดีตล่ะ?

“ ของแบบนี้เคยเป็นสินค้าผูกขาดระดับชาติเลยไม่ใช่เหรอ ” เขาพึมพำเบาๆ 

สมัยโบราณ เกลือไม่ได้มีไว้แค่ปรุงอาหาร แต่มันยังใช้ถนอมเนื้อสัตว์ ถนอมปลา ใช้เก็บอาหารให้อยู่ได้นานหลายเดือน ยิ่งพื้นที่ห่างไกลทะเลหรือช่วงสงคราม เกลือแทบจะมีค่าไม่ต่างจากเงินตราเลย!

[ วิเคราะห์ถูกต้อง ]
[ เกลือเป็นหนึ่งในสินค้ายุทธศาสตร์ของหลายอารยธรรม ]
[ มูลค่าการแลกเปลี่ยนสูงกว่ายุคปัจจุบันหลายสิบเท่า ]

“ เอาล่ะ งั้นซื้อ! ” ถุงเกลือขนาดหนึ่งกิโลถูกโยนลงรถเข็นอย่างต่อเนื่อง สิบถุง.. ยี่สิบถุง.. ห้าสิบถุง.. จนสุดท้ายรถเข็นก็เต็ม!!

“ เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมบริษัทค้าส่ง ถึงต้องใช้รถสิบล้อกันเป็นสิบๆคัน ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะอย่างไม่คิดจะซื้ออะไรเพิ่มแล้ว น้ำตาลทราย ผงชูรส ซีอิ๊ว น้ำปลา หรือเครื่องเทศ ของพวกนี้ยังไม่อาจขายได้ที่เมืองชายแดน

“ ไฟฉายเหรอ.. อาจจำเป็นในตอนเดินทางข้ามเมือง.. ” เขาหยิบไฟฉายติดมือมาด้วยหนึ่งอัน แม้ไฟฉายจะไม่ได้ช่วยสร้างกำไรโดยตรง แต่ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินในยุคโบราณ มันก็อาจจะช่วยชีวิตเขาได้!

“ ยา.. ต้องซื้อยาไว้ด้วย ” ชายหนุ่มเปลี่ยนเส้นทางทันที ยาแก้ไข้ ยาแก้ปวด ผ้าพันแผล แอลกอฮอล์ล้างแผล น้ำเกลือล้างแผล ยาฆ่าเชื้อพื้นฐาน เขาเลือกเฉพาะสิ่งที่ใช้ได้จริงและไม่ซับซ้อน เพราะต่อให้ไม่ขาย อย่างน้อยก็ใช้รักษาตัวเองได้!

“ เผื่อโดนฟันล่ะนะ ” ภาพดาบที่พุ่งผ่านคอทหารวันนั้นยังติดตาอยู่ เขาไม่มีทางประมาทกับเรื่องแบบนี้

“ สุดท้ายก็ของป้องกันตัว.. ไว้เราเองก็ต้องหาช่องทางซื้อปืนซักกระบอกแล้วสิ ” เขาคิดก่อนกวาดสายตาไปทั่ว ในแม็คโครแบบนี้จะมีอะไรที่พอจะเป็นอาวุธได้บ้างมั้ยนะ..

“ พวกมีดนี่มองข้ามได้เลย ดาบของทหารจีนพวกนั้นยังคมซะกว่า.. ” ชายหนุ่มไม่คิดจะเอามีดทำครัวไปสู้ดาบอยู่แล้ว ต่อให้ของจากยุคนี้จะคมกว่า แต่ดาบในมือของยอดยุทธก็ย่อมมีชัย

“ สเปรย์พริกไทย? ” ไทม์หยิบของที่ไม่สมควรจะมีขายขึ้นมาดู

“ ระยะหวังผลสามถึงห้าเมตร.. ทำให้แสบตา หายใจลำบาก และสูญเสียความสามารถในการมองเห็นชั่วคราว.. ” ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกาย

“ อันนี้สิของจริง! ว่าแต่แม็คโครมีขายด้วยเหรอ.. สงสัยช่วงนี้คนจะฮิตกัน ” เขาไม่คิดสนใจอยู่แล้ว ขอแค่ที่นี่มีขายในสิ่งที่เขาต้องการก็พอ

เมื่อได้ทุกอย่างครบถ้วนตามตั้งใจ ชายหนุ่มก็มุ่งหน้าไปยังจุดชำระเงินทันที

ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ! เสียงสแกนสินค้าดังต่อเนื่องไม่หยุด พนักงานแคชเชียร์ถึงกับต้องเรียกเพื่อนอีกคนมาช่วยคิดเงิน เพราะจำนวนสินค้าในรถคันนี้มีมากเกินไป

“ คุณลูกค้าเปิดร้านอาหารหรือคะ? ” พนักงานชวนคุยกับลูกค้าสุดหล่อ ที่วันนี้ดูเหมือนจะเหมาข้าวสารไปหลายสิบกระสอบ

“ ประมาณนั้นครับ ” ไทม์ตอบด้วยรอยยิ้ม ไม่นานนักยอดรวมสุดท้ายก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ.. 

32,840 บาท!!

“ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยซื้อของเยอะขนาดนี้ ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะเบาๆก่อนสแกนจ่ายเงิน นี่คือการลงทุนแรกของธุรกิจข้ามกาลเวลา

“ มาดูกัน ว่าเงินสามหมื่นบาทนี้จะกลายเป็นอะไรได้บ้าง! ” พูดจบเขาก็เข็นรถไปยังลานจอด ก่อนย้ายสินค้าทั้งหมดขึ้นรถเมอร์เซเดสเบนซ์คันสวย แล้วมุ่งหน้ากลับคอนโดในทันที!

. . .

“ เป็นยังไงบ้างไทม์ พักงานวันแรกไม่ได้จิตตกใช่มั้ย? ” เพียงกลับมาถึงได้ไม่นาน สายโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น

“ โคตรจะดีเลยเมย์ นี่ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน ฮ่าๆๆ ” ตัวเขาตอบอย่างอารมณ์ดีจนน่าแปลกใจ หลังเพิ่งเก็บของที่ซื้อมาทั้งหมดเข้ามิติ ตัวไทม์ก็พร้อมแล้วสำหรับการเดินทาง!

“ เฮ้อ.. เพี้ยนไปแล้วแน่ๆเพื่อนฉัน ” เมย์ถอนหายใจออกมาอย่างเป็นห่วง

“ เย็นนี้ว่างมั้ย เดี๋ยวฉันพาไปเลี้ยงข้าวปลอบใจซักมื้อ ” เธอคนนี้ไม่คิดจะพูดถึงสถานการณ์ที่ทำงานซะด้วยซ้ำ ด้วยคงกลัวว่านั่นจะทำให้ไทม์ต้องหนักใจ

“ ตอนนี้ก็เพิ่งบ่ายสองเอง อีกตั้งสี่ชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเลิกงาน.. ” เขาหันมองนาฬิกาเพื่อคิดคำนวณ ในตอนนี้ที่เขามีเงินขึ้นมาแล้ว คนแรกที่ชายหนุ่มอยากเลี้ยงฉลองด้วยก็คือยัยเมย์นี่แหละ!

“ จัดไปตามนั้น ซักหนึ่งทุ่มเจอกันที่ร้านไหนดี? ” เขารับปากก่อนตั้งเตือนในโทรศัพท์มือถือเอาไว้ นาฬิกาจับเวลาเริ่มนับถอยหลังสี่ชั่วโมงในทันที โชคยังดีที่เวลาของทั้งสองโลกเดินไปพร้อมกัน

“ วันนี้ฉันจะยอมเสียเงินซักครั้ง! ไปร้านอิซากายะที่เราเคยมองกันอยู่บ่อยๆดีมั้ย! ร้านที่เบียร์ถูกกว่าที่อื่น! ซดเบียร์ให้หายเครียดกันไปเลย! ” เธอเสนอกับร้านธรรมดาๆที่จัดเป็นร้านหรูของทั้งสองคน