ที่ว่าการอำเภอ
ที่ว่าการอำเภอ
“ ไป! พวกเรารีบไปเดี๋ยวนี้เลย! หากท่านนายอำเภอรู้ว่ามีคนนำเสบียงเข้ามาขายให้ ข้ารับรองว่าท่านจะต้อนรับคุณชาย ดุจแขกผู้มีเกียรติสูงสุดอย่างแน่นอน! ” เถ้าแก่หลิวคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาสวมอย่างรีบร้อน ก่อนเร่งเดินนำหน้าไป!
ไทม์เดินตามออกจากโรงเตี๊ยม ทันทีที่ก้าวออกสู่ถนนอีกครั้ง สายตาของผู้คนมากมายก็ทอดมองมาทางพวกเขา..
ใบหน้าซูบผอม ดวงตาอิดโรย เด็กเล็กที่กำลังร้องไห้ คนชราที่นั่งพิงกำแพงรอความตาย ทุกชีวิตกำลังสิ้นหวัง..
ต้องเข้าใจก่อนว่าอาหารไม่ใช่เพิ่งจะหมดไป แต่เป็นพวกเขาที่อดอยากมานานแล้ว ของที่ถูกนำไปคือลมหายใจสุดท้ายของชีวิต ลมหายใจสุดท้ายที่จากไปเพราะความสิ้นหวัง!
เถ้าแก่หลิวพาไทม์เดินลัดเลาะไปตามถนนสายหลักของเมืองอย่างเร่งรีบ ระหว่างทางภาพที่เห็นยิ่งทำให้บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นทุกขณะ
ร้านค้าจำนวนมากปิดประตูไม้สนิท แผงขายอาหารที่เคยคึกคักว่างเปล่า เหลือเพียงโต๊ะเก่าๆกับฝุ่นที่เกาะหนา บางแห่งถึงกับแขวนป้ายประกาศขายบ้าน ขายกิจการ หรือไม่ก็เขียนข้อความสั้นๆเอาไว้ว่าอพยพแล้ว..
“ เมืองนี้กำลังจะตายจริงๆสินะ.. ” ไทม์พึมพำ
“ ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะเร็วถึงเพียงนี้ ” เถ้าแก่หลิวตอบเสียงเบา เพียงวันเดียวทุกอย่างก็เปลี่ยนได้
ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมืองผู้คนยิ่งมากขึ้น ทว่านั้นกลับไม่ใช่ความคึกคัก..
ทุกหย่อมหญ้าคือความสิ้นหวัง ชาวบ้านจำนวนมากรวมตัวกันอยู่บริเวณลานกว้างหน้าที่ว่าการอำเภอ บางคนถือชามเปล่า บางคนอุ้มลูก บางคนแม้แต่แรงจะยืนยังไม่มี
“ ท่านนายอำเภอ! ขออาหารอีกหน่อยเถิด! ”
“ ลูกข้ากำลังจะตายแล้ว! ”
“ ข้าไม่ได้กินอะไรมาสี่วันแล้ว! อาหารที่เก็บไว้ก็ถูกเอาไปจนหมด ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ! ” เสียงร้องดังระงมไปทั่วบริเวณ ทว่าที่ว่าการอำเภอในวันนี้ก็สภาพไม่ต่างจากชาวเมืองซักเท่าไร ข้าราชการหลายคนเดินไปมาอย่างเหนื่อยล้า บางคนถึงกับซูบผอมเพราะไม่มีกินเช่นกัน!
“ ตอนแรกก็พอช่วยได้อยู่บ้าง แต่หลังจากทหารกวาดเสบียงทั้งเมืองไป ทุกอย่างก็พังทลาย ” เถ้าแก่หลิวส่ายหน้ากับภาพนี้ ภาพที่ทุกคนกำลังร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา
“ ต่อให้มีเงินก็ไม่มีอาหารให้ซื้อแล้ว.. ” เขาพูดจบ ประตูใหญ่ของที่ว่าการก็เปิดออก..
ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางสีน้ำเงินเดินออกมา ใบหน้าของเขาซูบตอบอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตาคล้ำราวกับไม่ได้นอนมาทั้งคืน ชัดเจนว่าไม่ใช่เพราะหิว แต่เป็นเพราะความเครียดที่ไม่อาจหาทางออกให้แก่ผู้คนได้
“ ท่านนายอำเภอจาง! ”
“ ขออาหารอีกหน่อยเถิด! ”
“ ช่วยพวกเราด้วย! ” ชาวบ้านจำนวนมากพุ่งเข้าหา ทว่าชายคนนั้นกลับยืนนิ่ง ก่อนค้อมศีรษะให้ประชาชนทุกคน!
“ ข้าขอโทษ.. ” เสียงของเขาแหบแห้ง
“ ข้าไร้ความสามารถ.. คลังอาหารของอำเภอว่างเปล่าแล้ว.. ”
“ ข้าส่งคนออกไปหาซื้อเสบียงทุกทิศทาง แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบแม้แต่เกวียนเดียว.. ” สิ้นคำนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงทันที หลายคนเริ่มร้องไห้ บางคนทรุดตัวลงกับพื้น เพราะแม้แต่ที่พึ่งสุดท้ายก็ยังดูอดอยากไปต่างจากพวกเขา..
หมดหนทางแล้ว.. ไทม์มองภาพนั้นเงียบๆ เพื่อรอให้เถ้าแก่หลิวเป็นผู้จัดการเปิดทางให้
“ ท่านนายอำเภอจาง! ” เถ้าแก่หลิวรีบตะโกนขึ้น ชายวัยกลางคนหันมามองทันที
“ เถ้าแก่หลิว? ”
“ ข้ามีเรื่องสำคัญจะรายงาน! เรื่องนี้อาจช่วยพวกเราทุกคนได้! ” ประโยคนั้นทำให้ข้าราชการทุกคนหันมามองพร้อมกัน แม้แต่นายอำเภอจางเองก็ขมวดคิ้ว
“ เรื่องอะไร? ”
“ พูดคุยกันด้านในเถอะขอรับ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอาหารที่จะช่วยเหลือ.. ”
“ เกี่ยวกับอาหาร? ” นายอำเภอจางชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าพลันสว่างขึ้นชัดเจน
“ เชิญ! เชิญเข้ามาด้านในเร็ว! ”
ไม่นานนัก.. ไทม์ เถ้าแก่หลิว และนายอำเภอจางก็มานั่งอยู่ภายในห้องทำงานเล็กๆของที่ว่าการ สภาพด้านในไม่ได้หรูหราอย่างที่คิด
โต๊ะไม้เก่าๆหนึ่งตัว ชั้นหนังสือที่แทบว่างเปล่า แม้แต่กาน้ำชาก็ไม่มีชาให้ชงแล้ว..
“ ตอนนี้ไม่มีแม้แต่น้ำชาจะต้อนรับคุณชาย โปรดอภัยด้วย.. ” นายอำเภอจางยิ้มอย่างขมขื่น แน่นอนว่าเขามองออก แม้เถ้าแก่หลิวจะยังไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ ไม่เป็นไร ” ไทม์โบกมืออย่างไม่คิดเอาความ น้ำชาไม่ใช่สิ่งที่เขาชื่นชอบอยู่แล้ว
“ คุณชายผู้นี้มีเสบียงใช่หรือไม่? ขออภัยที่ต้องเข้าเรื่องทันที ”
“ ใช่ เป็นเช่นนั้นจริงๆ ”
“ เท่าไร? ” เขาคาดหวังในจำนวนที่มากที่สุด
“ มากพอจะช่วยคนทั้งเมืองได้ระยะหนึ่ง ”
“ .. ” อีกฝ่ายนิ่งไปก่อนลุกขึ้นยืนอย่างลืมตัว
“ จริงหรือ!? ” แม้แต่เถ้าแก่หลิวที่รู้เรื่องอยู่ก่อนแล้วก็ยังตื่นเต้นตาม ทว่าไทม์กลับนั่งนิ่ง ปัญหาใหญ่ที่สุดตอนนี้ไม่ใช่เรื่องอาหาร แต่เป็นเรื่องที่เขาจะอธิบายยังไง ว่าของทั้งหมดอยู่ในมิติส่วนตัว?
ถ้าอยู่ๆหยิบข้าวออกมากองเป็นภูเขา คนพวกนี้คงคิดว่าเขาเป็นปีศาจมากกว่า..
“ ก่อนอื่น.. ข้าขอถามอะไรท่านสักอย่าง ” ไทม์เอ่ยขึ้น
“ อะไรหรือคุณชาย? ”
“ พวกท่าน.. รู้จักเซียนมั้ย? ”
“ เซียน? ” ทั้งสองคนสะดุ้งพร้อมกัน นายอำเภอจางถึงกับขมวดคิ้ว คุณชายคนนี้คงไม่ได้คิดหลอกลวง..
“ แน่นอนว่ารู้จัก ”
“ ผู้ฝึกตนผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ควบคุมสวรรค์และพิภพ.. ” นายอำเภอตอบให้อย่างคนมีการศึกษา
“ หรือว่าท่านกำลังจะบอกว่า.. ”
ไทม์ยิ้มบางจากนั้นก็ค่อยๆลุกขึ้น ชายหนุ่มเดินไปยังกลางห้อง แผ่นหลังตรงสง่า แขนเสื้อสีดำสะบัดเบาๆ..
“ อาจารย์ของข้า.. เป็นเซียนผู้เร้นกายอยู่บนยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ ”
“ !!! ” เถ้าแก่หลิวอ้าปากค้าง กับความคิดในหัวที่คงไม่พ้นจะเป็นเชี้ยอะไรเนี่ยคุณชาย! นายอำเภอจางเองก็เบิกตากว้างเช่นกัน
“ ก่อนลงเขา ท่านอาจารย์ได้มอบภารกิจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ แลกกับการรวบรวมสิ่งของล้ำค่าเป็นการตอบแทน นี่คือภารกิจเพื่อละกิเลสและทางโลกของข้า.. ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเกินจริง ทว่ากับโลกในยุคนี้แล้ว ไม่แน่ว่ามันอาจจะได้ผล..
“ ท่านอาจารย์กำชับ หากพบผู้ทุกข์ยาก ก็จงช่วยเหลือตามกำลัง.. ” ทันใดนั้นไทม์ก็ยกมือขึ้น ภายในใจสั่งงานระบบทันที
“ เปิดคลังมิติ ”
“ เอากระสอบข้าวสารทั้งหมดออกมา! ”
วิ้งงงง! แสงสีทองอ่อนๆปรากฏขึ้นกลางห้อง
พรึ่บ!! กระสอบข้าวขนาดใหญ่หลายสิบกระสอบโผล่ออกมาจากอากาศธาตุอย่างกะทันหัน!
ตึง! ตึง! ตึง! เสียงกระสอบหนักหลายร้อยกิโลตกลงบนพื้นดังสนั่น
“ สวรรค์!! ” เถ้าแก่หลิวร้องลั่น นายอำเภอจางถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ นี่.. นี่มัน.. ”
“ วิชาเซียน!! ” ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ไทม์เองก็แอบตกใจนิดหน่อย แม้จะรู้ว่ามันออกมาได้ แต่การเห็นกระสอบข้าวหล่นออกมาจากความว่างเปล่าแบบนี้ มันก็ยังดูเหนือธรรมชาติอยู่ดี!
“ นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ” เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่สุด ชายหนุ่มกำลังพยายามทำตัวให้เหมือนการเรียกของออกมาจากอากาศ เป็นเรื่องปกติที่เขาทำอยู่ในทุกๆวัน..
“ ยะ... ยังมีอีกหรือ? ” นายอำเภอจางถามด้วยเสียงสั่น
“ มี พวกเนื้อสัตว์อีกนิดหน่อย กับของหายากอย่างเกลือ.. ” ไทม์พยักหน้า
ฟุบ! นายอำเภอจางคุกเข่าลงทันที!
“ ท่านเซียนน้อย! โปรดรับการคารวะ!! ”
“ เดี๋ยวก่อน! ” ไทม์ถึงสะดุ้ง เขาไม่ได้คิดว่าจะถึงขั้นนี้! แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เถ้าแก่หลิวก็คุกเข่าตามไปแล้ว!