ท่านเซียนน้อย
ท่านเซียนน้อย
“ เดี๋ยวก่อน! ” ไทม์ถึงสะดุ้ง เขาไม่ได้คิดว่าจะถึงขั้นนี้! แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เถ้าแก่หลิวก็คุกเข่าตามไปแล้ว!
“ ไม่แปลกเลยที่คุณชายจะมีบุคลิกเหนือคนทั่วไป! ” เถ้าแก่หลิวที่คุกเข่าลงไปด้วยพูดขึ้นอย่างให้ความเคารพ!
“ ที่แท้ก็เป็นศิษย์ของเซียนจริงๆ! คุณชาย ท่านเซียนน้อย!! ”
ไทม์ได้แต่ยืนนิ่ง ภายในใจแทบจะกุมขมับ นี่เขาเล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่านะ.. ไม่สิ แบบนี้อาจจะดีแล้ว โลกยุคนี้ไม่เหมือนโลกยุคเขาเสียหน่อย การเปิดตัวว่ามีพลังวิเศษ อาจช่วยให้อะไรๆง่ายขึ้นก็เป็นได้!
นายอำเภอจางยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ดวงตาจ้องมองกองกระสอบข้าวตรงหน้าราวกับกำลังมองปาฏิหาริย์ เถ้าแก่หลิวเองก็แทบจะน้ำตาไหล คนอื่นอาจมองเห็นเพียงข้าวสารหลายสิบกระสอบ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว นี่คือชีวิตของคนทั้งเมืองเลยก็ว่าได้!
“ ท่านเซียนน้อย.. ” นายอำเภอจางเอ่ยเสียงสั่น
“ ข้าขอเป็นตัวแทนประชาชนทุกคนกล่าวขอบคุณท่าน.. ”
“ พอแล้วๆ ลุกขึ้นก่อนเถอะ ไม่ต้องเรียกเซียนหรอก เรียกคุณชายแบบเดิมก็พอ ” ไทม์รีบโบกมือก่อนแก้ไขคำเรียก ถ้าเรียกเขาว่าเซียนน้อยไปทั่ว ดีไม่ดีอาจจะมีคนมาลองของก็เป็นได้..
“ ข้าไม่ได้ชอบให้คนคุกเข่า ” เขาพูดซ้ำหลังเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมลุก
“ ขอรับ! ” ทั้งสองรีบลุกขึ้นทันทีราวกับได้รับราชโองการ ไทม์มองกองข้าวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระแอมเบาๆ
เอาล่ะ.. เรื่องภาพลักษณ์เซียนผ่านไปแล้ว ตอนนี้ก็มาถึงเรื่องสำคัญที่สุด เรื่องเงิน!
เขาอาจอยากช่วยคน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะเอาของทั้งหมดมาแจกฟรีๆ ข้าวพวกนี้ซื้อด้วยเงินจริง แถมยังต้องเสี่ยงเดินทางข้ามเวลามาอีกต่างหาก..
“ ท่านนายอำเภอจาง ” ไทม์เอ่ยขึ้น
“ เรื่องเสบียงไม่มีปัญหา ข้ามีมากกว่านี้อีกหลายเท่า ”
“ !!! ”
“ แต่ท่านก็ต้องเข้าใจ.. การนำของลงมาจากเขาย่อมมีต้นทุน แถมภารกิจของข้าก็คือการละทางโลก ซึ่งนั่นคงเป็นไปไม่ได้เลย หากไม่ได้รวบรวมสิ่งของล้ำค่ามาเป็นของตัวเองเพื่อละทิ้งในภายหลัง.. ” นายอำเภอจางชะงักไปทันที สีหน้าที่กำลังยินดีเมื่อครู่ค่อยๆแข็งค้าง เขาเข้าใจแล้วว่ากำลังจะมาถึงประเด็นอะไร
“ ท่านเซียนน้อย.. เอ่อ.. คุณชาย ”
“ ท่านต้องการราคาเท่าไร? ” ห้องทั้งห้องเงียบลง ไทม์ไม่ได้ตอบทันที เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรคิดราคาเท่าไร
“ ตามที่ท่านคิดว่าเหมาะสมกับข้าวสารจำนวนมากเช่นนี้ ต้องขอบอกก่อนว่าทั้งหมดคือข้าวคุณภาพดีที่หาไม่ได้อีกแล้วในแผ่นดิน! ” ไทม์เลือกโยนคำถามกลับไป พร้อมๆกับความคิดใหม่ที่ปรากฏขึ้น หากเขาเข้าถึงขุนนางใหญ่หรือฮ่องเต้ได้ ของที่เขามีย่อมจัดเป็นของล้ำค่า.. ข้าวสารพวกนี้อาจดีกว่าข้าวที่ฮ่องเต้เคยทานมาซะอีก!
“ ไม่มีเลยขอรับ.. ” คำตอบที่ได้รับทำให้ไทม์แทบสำลัก
“ ห๊ะ? ”
“ ไม่มีแม้แต่เหรียญเดียวแล้ว! ”
“ .. ”
“ .. ” ทั้งไทม์ทั้งเถ้าแก่หลิวต่างหันมองหน้ากัน
“ เรียนคุณชาย ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้ ทางอำเภอเอาเงินหลวงทั้งหมดออกมาซื้ออาหารแจกจ่ายชาวบ้านจนหมดแล้ว ไม่ใช่แค่ตอนนี้ แต่ฤดูอดอยากมันยาวนานมากจริงๆ.. ในตอนนี้พวกเราแทบจะไม่เหลือสิ่งใด.. ”
“ เงินสำรองของอำเภอหมดเกลี้ยงแล้ว แม้แต่เงินส่วนตัวของข้าเองก็ไม่เหลือ จะมีก็แค่ทรัพย์สินที่ติดตัวอยู่บ้าง.. ”
ไทม์ถึงกับนิ่งไป เขาอุตส่าห์เตรียมพร้อมมาขายของ แต่ลูกค้าคนสำคัญกลับไม่มีเงินจ่าย!
“ งั้นจะซื้อยังไงดี? ”
นายอำเภอจางก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความอับอาย
“ ข้ารู้ว่ามันเป็นคำขอที่น่าละอาย.. แต่ตอนนี้สิ่งที่อำเภอเหลืออยู่ มีเพียงสมบัติบางส่วนที่เก็บรักษาไว้เท่านั้น ”
“ สมบัติ? ” ไทม์เลิกคิ้วขึ้นทันที คำๆนี้น่าสนใจมากกว่าเงิน
“ นำมาให้ข้าดูหน่อย ” นายอำเภอจางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปสั่งข้าราชการคนสนิท
“ ไปเปิดคลังลับ ”
“ ขอรับ! ”
ไม่นานนัก.. กล่องไม้ขนาดใหญ่สามใบก็ถูกนำเข้ามาในห้อง ฝาของมันเปิดออกช้าๆ ทันทีที่เห็นของด้านใน.. ดวงตาของไทม์ก็เป็นประกายทันที!
ภายในกล่องใบแรกมีเครื่องลายครามโบราณหนึ่งชิ้น กล่องใบที่สองถูกวางไว้ด้วยก้อนหยกแกะสลักที่งดงาม ส่วนกล่องใบสุดท้าย มันเป็นตราประทับสำคัญทางราชการที่ไม่อาจยกให้ใคร..
[ ตรวจพบวัตถุโบราณระดับสูง ]
[ ชามลายครามราชสำนักหมิง ]
[ มูลค่าในโลกปัจจุบัน : สูง ]
[ หยกเขียวแกะสลักมังกร ]
[ มูลค่าในโลกปัจจุบัน : สูงมาก ]
[ ตราประทับขุนนางระดับอำเภอ ]
[ มูลค่าในโลกปัจจุบัน : สูง ]
[ คาดการณ์มูลค่ารวมมากกว่าหลายร้อยล้านบาท! ] เจ้าระบบทำงานได้ดีอีกแล้ว!
หัวใจของไทม์เต้นแรงขึ้นทันที หลายร้อยล้าน! ข้าวพวกนี้ต้นทุนจริงๆแค่สามหมื่นบาท! หากขายรอบนี้ไปได้ เกรงว่าเขาจะได้ใช้เงินร้อยล้านแบบเต็มมือ!!
“ คุณชาย.. ” นายอำเภอจางพูดด้วยความลำบากใจ แจกันลายครามนี้แม้จะได้มาจากเมืองหลวง แต่มันก็แค่แจกันไร้ค่า เทียบไม่ได้เลยจริงๆกับอาหารในตอนนี้..
“ ข้ารู้ดีว่าของเหล่านี้ไม่ได้มีค่า แต่พวกมันก็เป็นสมบัติสุดท้ายของอำเภอแล้ว ”
“ แจกันนี่ข้าได้มาจากขุนนางในเมืองหลวงที่สนิทกัน หยกนี่เป็นของที่ในวังพระราชทานให้ ส่วนตราประทับ อันนี้คงยกให้ไม่ได้จริงๆ.. ”
“ ทั้งสามชิ้นมีค่ามากจริงๆ ” ไทม์ยอมรับว่านี่คือสมบัติของแท้ คำพูดนั้นของชายหนุ่มทำเอานายอำเภอต้องคิดหนัก..
“ เอ่อ.. แต่หากมันสามารถช่วยชีวิตชาวเมืองได้ แม้แต่ตราประทับนั่นท่านก็เอาไปเถอะ! ข้ายังมีของสำรองอยู่ ไม่จำเป็นต้องใช้ของจริงที่ล้ำค่าก็ได้! ไว้ค่อยยื่นฎีกาขออันใหม่ แทนที่อันเก่าซึ่งเสียหายก็ได้แล้ว! ” เขาเสนออย่างต้องการจะทุ่มสุดตัว เสบียงเหล่านี้หากทานกันแบบประหยัด หนึ่งถึงสองเดือนก็น่าจะอยู่ได้แบบสบายๆเลย!
“ ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง เนื้อพวกนี้เองก็เป็นของท่านด้วย! ” เขาฉีกยิ้มรับก่อนโบกมือเรียกเนื้อออกมาด้วย! จะเหลือก็เพียงเกลือที่เขายังไม่นำออกมา สิ่งนั้นในความคิดของไทม์แล้ว มันอาจจะใช้เรียกหาผลประโยชน์ได้อีกเล็กน้อย..
ข้าวสาร.. เนื้อสัตว์.. เพียงสองอย่างนี้ก็สามารถช่วยชีวิตคนได้จำนวนมหาศาลแล้ว ทว่าสำหรับคนในยุคนี้ มันก็ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญ..
“ คุณชาย... ” นายอำเภอจางกลืนน้ำลาย
“ ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่? ”
“ ว่ามาสิ ”
“ ท่าน.. มีเกลือด้วยไม่ใช่เหรอ.. ”
ดวงตาของไทม์เป็นประกายทันที มาถึงแล้ว! คำถามที่เขารออยู่!
ภายในยุคปัจจุบัน เกลือจัดเป็นสิ่งที่แทบไม่มีค่า ขนาดถุงใหญ่ๆแค่เงินไม่กี่สิบบาทก็ซื้อได้แล้ว แต่ในยุคโบราณ.. มันคือทรัพยากรระดับยุทธศาสตร์! ใช้ถนอมอาหาร ใช้รักษาเนื้อสัตว์ ใช้ในกองทัพ ใช้ในชีวิตประจำวัน และที่สำคัญ มันยังช่วยรักษาโรคบางอย่างได้อีกด้วย!
“ ทำไมถึงถามเรื่องเกลือ? ” ไทม์แกล้งถามกลับ
“ เพราะถึงจะมีข้าวและเนื้อ แต่หากไม่มีเกลือ การเก็บรักษาอาหารก็ทำได้ยาก ” นายอำเภอจางถอนหายใจยาว
“ โดยเฉพาะเนื้อสัตว์.. ถ้ามีเกลือ พวกเราจะสามารถยืดอายุอาหารออกไปได้อีกหลายเท่า ”
“ ที่สำคัญชาวบ้านจำนวนมากก็ขาดเกลือมานานหลายเดือนแล้ว.. ”
“ ถูกต้องขอรับ! ” เถ้าแก่หลิวพยักหน้าแรง
“ ทุกวันนี้คนจำนวนมากกินเพียงข้าวต้มกับผักป่า แม้แต่รสเค็มก็แทบไม่ได้สัมผัสกันมานาน.. ”
“ เกลือในตลาดตอนนี้ราคาสูงกว่าปกติเกือบสิบเท่า! ” คำๆนั้นของเถ้าแก่หลิวทำให้ไทม์แทบหลุดหัวเราะอยู่ในใจ สิบเท่า? นั่นมันสิบเท่าจากราคาช่วงวิกฤตอีกทีไม่ใช่เหรอ!
“ อืม.. ” เขาทำท่าครุ่นคิด
“ ข้ามีอยู่บ้าง ”
“ มีจริงหรือ!? พอจะขายให้เราด้วยได้มั้ยครับ!! ” นายอำเภอจางกับเถ้าแก่หลิวตั้งความหวังพร้อมกัน!