ผลตอบแทนในครั้งนี้
ผลตอบแทนในครั้งนี้
“ มีจริงหรือ!? พอจะขายให้เราด้วยได้มั้ยครับ!! ” นายอำเภอจางกับเถ้าแก่หลิวตั้งความหวังพร้อมกัน!
“ ไม่มากนักหรอก ” ไทม์พูดพลางยกมือขึ้นแบบเดิม..
วิ้งงง! ฟุบ! ถุงเกลือขนาดหนึ่งกิโลกรัมสีขาวสะอาดหลายสิบถุงตกลงมากองบนพื้น!
ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ! ถุงแล้วถุงเล่าโผล่ออกมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งห้องเงียบกริบกับภาพนี้ที่ไม่มีวันชินได้ เถ้าแก่หลิวถึงกับยกมือปิดปาก นายอำเภอจางยิ่งหนักกว่าเดิม เขาจ้องเกลือสีขาวบริสุทธิ์ตรงหน้าด้วยสายตาสั่นเทา!
“ นี่มัน.. ” ชายวัยกลางคนรีบเดินเข้าไปเปิดหยิบถุงขึ้นมาดูทันที เม็ดเกลือสีขาวละเอียดปรากฏต่อสายตา ขาว.. ขาวจนแทบไม่มีสิ่งเจือปน! ขาวยิ่งกว่าเกลือชั้นดีที่ส่งมาจากเมืองหลวงเสียอีก!
“ สวรรค์.. ”
“ เกลือระดับนี้.. แม้แต่ขุนนางในเมืองหลวงยังใช่ว่าจะเคยเห็น! ” ไทม์เกือบหลุดยิ้ม แน่นอนสิ นี่มันเกลือโรงงานจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเชียวนะ! จะเอาเกลือทะเลตากแดดของยุคโบราณมาเทียบได้ยังไง!
นายอำเภอจางหันกลับมาทันที สีหน้าครั้งนี้จริงจังกว่าตอนเห็นข้าวเสียอีก
“ คุณชาย ”
“ หืม? ”
“ เกลือพวกนี้.. ชัดเจนเลยว่าเป็นของที่เทพเซียนสร้างขึ้น ข้ายอมแลกด้วยทุกอย่างที่เหลืออยู่! ” เขาพูดอย่างมองเห็นช่องทางแล้ว ต่อให้ไม่เอาเกลือไปใช้งาน แต่หากนำมันไปขายได้ เงินทองที่ได้มาย่อมซื้ออาหารแจกจ่ายชาวเมืองได้อีกหลายครั้ง! แค่เกลือเพียงอย่างเดียว แต่กลับล้ำค่ายิ่งกว่าก้อนหยก!!
“ ด้วยทุกอย่าง? ” ไทม์ถามซ้ำ เพราะคิดว่าของล้ำค่าที่สุดของเขา ก่อนหน้านี้ก็เอาออกมาหมดแล้วไม่ใช่เหรอ!
“ ใช่! ” นายอำเภอกัดฟันแน่นก่อนหันไปมองลูกน้องด้านหลัง..
“ ไปนำหีบสมบัติส่วนตัวของข้ามา ”
“ ทะ.. ท่านนายอำเภอ!? ”
“ ไป! ” ข้าราชการผู้น้อยรีบวิ่งออกไปทันที ไม่นานนัก.. หีบไม้เก่าแก่ใบหนึ่งก็ถูกนำเข้ามา
เมื่อเปิดออก แม้แต่ไทม์ก็ยังต้องหรี่ตามองดู เพราะด้านในเต็มนั้นมันมีดาบสไตล์จีนที่งดงามวางอยู่หนึ่งเล่ม!
ตัวดาบยาวราวหนึ่งเมตรครึ่ง ฝักดาบทำจากไม้สีดำสนิท ประดับลายเงินเป็นรูปเมฆหมอกและมังกรพันเกี่ยวกันอย่างวิจิตร สิ่งที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้ใช้ดาบไม่เป็นแต่ก็รู้ได้ว่าของดีแน่นอน!
“ ดาบเหรอ.. ” เขาพูดเพื่อให้ระบบช่วยตรวจสอบให้..
[ ดาบขุนนางจากยุคสมัยของราชวงศ์หมิง ]
[ อายุโดยประมาณ : 498 ปี ]
[ วัสดุ : เหล็กกล้าพับชั้นคุณภาพสูง ]
[ ระดับความหายาก : สูง ]
[ มูลค่าในโลกปัจจุบัน : สูง ]
[ หมายเหตุ : เป็นอาวุธสะสมระดับพิพิธภัณฑ์ ]
หัวใจของไทม์กระตุกวูบ ดูเหมือนระบบจะคิดอายุเทียบให้กับโลกยุคปัจจุบันแล้ว!
“ เชี้ย.. ” คราวนี้เขาแทบหลุดอุทานออกมาจริงๆ หยกยังพอเข้าใจได้ แจกันลายครามก็พอเดาได้ แต่ดาบโบราณของแท้ที่อายุเกือบห้าร้อยปี แถมอยู่ในสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้ ต่อให้ไม่ขายประมูล แค่เก็บสะสมไว้ก็ยังคุ้มค่ามหาศาล!
นายอำเภอจางเห็นไทม์เงียบไปจึงสูดลมหายใจลึก..
“ นี่คือสมบัติประจำตระกูลของข้า.. ”
“ บรรพบุรุษของข้าเคยเป็นนายทหารในสงครามชายแดน ได้รับพระราชทานดาบเล่มนี้เป็นรางวัลความชอบ ”
“ หลายชั่วอายุคนที่ผ่านมา ต่อให้ยากจนเพียงใดก็ไม่เคยมีใครคิดขายมัน.. ” น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าดาบเล่มนี้มีความหมายมากกว่าเงินทอง
“ หากไม่ใช่เพราะชาวเมืองกำลังจะอดตาย ข้าคงไม่มีวันนำมันออกมา ”
“ ท่านนายอำเภอ.. ท่านถึงกับนำดาบบรรพบุรุษออกมาเลยหรือ!? ” แม้แต่เถ้าแก่หลิวเองก็เบิกตากว้าง
“ ชีวิตคนสำคัญกว่า หากคนทั้งเมืองอดตาย แล้วข้าจะเก็บดาบนี้ไว้ให้ใครดู? เกลือเหล่านี้ล้วนล้ำค่า หากนำไปขายหรือแลกเปลี่ยนข้าวสาร เกรงว่าจะได้มากกว่าดาบเล่มนี้เสียอีก! ” นายอำเภอตอบอย่างจริงใจ
ภายในห้องเงียบลงอีกครั้ง ไทม์มองชายตรงหน้าใหม่ ตอนแรกเขาคิดว่านายอำเภอคนนี้เป็นแค่ขุนนางธรรมดา แต่ตอนนี้กลับเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมชาวบ้านถึงยังเคารพเขาอยู่ คนคนนี้ก็ยอมสละของรักได้เพื่อประชาชน!
“ ดาบเล่มนี้.. ” ไทม์เอื้อมมือไปจับฝักดาบ ก่อนจะชักออกมาเล็กน้อย
ชริ้งงง.. เสียงเหล็กเสียดสีกันดังเบาๆ คมดาบสะท้อนแสงเย็นเยียบราวกับผิวน้ำในคืนพระจันทร์เต็มดวง
“ ดี ”
“ ดีมาก ” คำตอบนั้นทำให้นายอำเภอจางถึงกับถอนหายใจยาว
“ เช่นนั้น.. เกลือพวกนี้พอจะแลกกับดาบได้หรือไม่? ”
ไทม์ไม่ได้รีบตอบตามเดิม เขาหันไปมองกองเกลือสีขาวที่วางเรียงอยู่บนพื้น จากนั้นก็มองดาบในมืออีกครั้ง หากคิดตามต้นทุนจริง.. เกลือทั้งหมดนี่ราคาไม่ถึงสองพันบาท แต่ดาบเล่มนี้.. มูลค่าของมันย่อมทะลุหลักสิบหรือร้อยล้าน!
ต่างกันราวฟ้ากับดิน!!
อย่างไรก็ตาม.. หากเขาแสดงท่าทีตอบรับเร็วเกินไป อีกฝ่ายอาจรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบเอาได้ ไทม์จึงแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ
“ ได้ ข้ารับแลก.. ”
“ จริงหรือ!? ” นายอำเภอจางถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความดีใจ!
“ เกลือพวกนี้ไม่ใช่ของหายากสำหรับข้า หากในอนาคตเมืองนี้ต้องการเพิ่มอีก ก็สามารถติดต่อข้าได้ ”
“ แต่.. ” เขาเว้นช่วงเล็กน้อย
“ ข้าต้องการของเก่า ของโบราณ หรือของล้ำค่าที่มีประวัติความเป็นมา เช่นสิ่งที่ท่านนำมาแลกให้ในวันนี้ ”
“ ของโบราณ? ของพวกนั้นจะไปมีค่าอะไร.. ” นายอำเภอเริ่มไม่เข้าใจ เซียนน้อยผู้นี้อาจคิดอะไรไม่เหมือนคนธรรมดา เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว เงินหนึ่งตำลึงยังมีค่ากว่าของโบราณที่สมควรจะโยนทิ้ง!
“ อาจารย์ของข้าชอบสะสมของเหล่านั้น ” แน่นอนว่าอาจารย์เซียนเป็นเรื่องแต่ง แต่ของโบราณนี่เรื่องจริงล้วนๆ!
“ ได้ๆๆ! ได้แน่นอนขอรับคุณชาย! ไม่ทราบว่าคุณชายจะกลับมาอีกครั้งเมื่อไร.. ” นายอำเภอกับเถ้าแก่หลิวเริ่มจะเข้าใจแล้ว พวกเขาไม่จำเป็นต้องเสียสละทุกอย่างเพื่อชาวเมือง แถมครั้งนี้ยังมีโอกาสจะหากำไรได้!
“ สามถึงสี่วันข้าจะกลับมา พวกท่านเองนอกจากจะแจกจ่ายอาหารช่วยเหลือชาวเมืองแล้ว หากมีโอกาสก็จงทำกำไรเอาไว้บ้างเถอะ อย่าเป็นพ่อพระผู้ให้จนตัวเองพินาศ ” เขาพูดเตือนอย่างเห็นมาเยอะแล้ว เพราะไม่ว่าจะยุคสมัยไหน คนที่ดีเกินไปก็ไม่รอด!
“ ขอบคุณคุณชายที่พูดเตือน! ” นายอำเภอรับคำก่อนขอตัวนำสิ่งที่ได้มาไปจัดการต่อ! ไม่นานทหารของเขาก็เข้ามา
“ คุณชาย พวกเราเองก็ไปกันเถอะ ” เถ้าแก่หลิวพูดชวนด้วยรอยยิ้ม หลังเห็นไทม์เก็บของทั้งหมดหายไปกับความว่างเปล่า!
“ ชาวเมืองรอดมาได้เพราะคุณชายเลยจริงๆ ” ชายแก่ชวนคุยขณะเดินทางกลับไปยังโรงเตี๊ยมของเขา แน่นอนว่าไทม์เองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ตัวเขาก็คิดจะหาที่พักผ่อนสำหรับเป็นจุดเดินทางกลับโลกยุคปัจจุบันอยู่แล้ว ห้องพักหรูๆของโรงเตี๊ยมยังไงก็ดีกว่าตรอกเก่าๆ..
“ ข้าคิดจะปิดด่านฝึกตนในช่วงนี้ ห้องพักของท่านไม่ทราบว่าพอจะใช้งานได้หรือไม่? ” เขาพูดถามกับเถ้าแก่หลิว ซึ่งก็รอคำนี้มานานแล้วเช่นกัน
“ แน่นอนขอรับคุณชาย! ห้องพักที่ดีที่สุดของเราพร้อมแล้วสำหรับคุณชายเพียงผู้เดียว! ” เขาปั้นยิ้มหลังเดินมาถึง ซึ่งตัวไทม์เองก็ไม่ได้ใจร้าย เขาเรียกกระสอบใส่ข้าวสารออกมาอีกหนึ่ง แม้จะมีขนาดแค่สิบกิโล แต่นั่นก็เพียงพอสำหรับค่าที่พัก!