หญิงสาวในห้องพัก
หญิงสาวในห้องพัก
“ แน่นอนขอรับคุณชาย! ห้องพักที่ดีที่สุดของเราพร้อมแล้วสำหรับคุณชายเพียงผู้เดียว! ” เขาปั้นยิ้มหลังเดินมาถึง ซึ่งตัวไทม์เองก็ไม่ได้ใจร้าย เขาเรียกกระสอบใส่ข้าวสารออกมาอีกหนึ่ง แม้จะมีขนาดแค่สิบกิโล แต่นั่นก็เพียงพอสำหรับค่าที่พัก!
เถ้าแก่หลิวถึงกับตาแดงขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นกระสอบข้าวสารวางลงตรงหน้า
“ คุณชาย.. นี่มันมากเกินไปแล้ว.. ”
“ ถือเป็นค่าห้องพักล่วงหน้าก็แล้วกัน ” ไทม์โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ อีกอย่าง ข้าเองก็ไม่อยากจะพักผ่อนฝึกตนอยู่ในโรงเตี๊ยมที่ร้างไปแล้ว เปิดกิจการให้มีผู้คนซะหน่อยเถอะ ”
“ ขอบคุณคุณชายมากขอรับ! ” เขาพูดขอบคุณอย่างซึ้งใจ หลังจากนั้นไม่นาน ไทม์ก็ถูกพาไปยังห้องพักที่ดีที่สุดของโรงเตี๊ยม
แม้จะเรียกว่าห้องดีที่สุด แต่หากเทียบกับคอนโดของเขาในยุคปัจจุบัน มันก็ยังห่างชั้นกันหลายร้อยเท่า
“ สำหรับยุคสมัยนี้ก็ถือว่าหรูหราแล้วล่ะนะ ” เขาพูดเบาๆกับตัวเอง ภายในห้องมีเตียงไม้ขนาดใหญ่ โต๊ะน้ำชาหนึ่งชุด และหน้าต่างที่สามารถมองเห็นถนนสายหลักของเมืองได้ เพียงเท่านั้นแล้วก็ไม่มีอะไรอีกเลย..
“ ข้าจะปิดด่านฝึกตน ” ไทม์หันมาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ ไม่ว่าด้วยเหตุใด ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด ”
“ แม้แต่ท่านนายอำเภอก็ไม่ได้ ไม่ต้องส่งอาหาร ไม่ต้องส่งสิ่งใดเข้ามา! ”
“ ขอรับ! ” เถ้าแก่หลิวรีบค้อมศีรษะ
“ หากมีใครฝ่าฝืน.. ” ไทม์หยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ
“ อาจเกิดอันตรายได้ ” ทันทีที่ได้ยินคำว่าอันตราย เถ้าแก่หลิวก็หน้าซีดทันที เซียนกำลังปิดด่านฝึกตน! เรื่องแบบนี้ในนิยายกำลังภายในถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย! หากถูกรบกวนจนพลังปราณตีกลับขึ้นมา ต่อให้โรงเตี๊ยมทั้งหลังถูกทำลายก็คงไม่แปลก!
“ ข้าจะเฝ้าประตูด้วยตัวเองขอรับ! ”
“ ไม่ต้องขนาดนั้น แค่ไม่ให้ใครเข้ามารบกวนก็พอ ” ไทม์พยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นประตูก็ถูกปิดลง
แกร๊ก.. ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง
“ เฮ้อออ.. ” ชายหนุ่มถอนหายใจยาว
“ ในที่สุดก็เสร็จสักที ” วันนี้เขาเหนื่อยกว่าที่คิดไว้มาก ขายของก็แล้ว แสดงเป็นเซียนก็แล้ว ช่วยเมืองก็แล้ว โชคดีที่ได้ของโบราณมูลค่ามหาศาลมาสี่อย่าง!
“ รอบนี้คุ้มจริงๆ.. ” เขาทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างต้องการจะพักผ่อน
“ พักสายตาซักนาทีแล้วค่อยกลับ เตียงนอนของยุคนี้ใช่ว่าใครในยุคปัจจุบันจะมีโอกาสได้นอน ” ชายหนุ่มคิดขณะพักกายให้สบาย ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น..
กึก.. ไทม์ชะงักทันที
“ หือ? ” เขาหันขวับไปมองทางมุมห้อง เสียงนั้นดังมาจากหลังฉากกั้นไม้ด้านในสุด
กึก.. คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม มีคนอยู่! ดวงตาของไทม์หรี่ลง มือขวารีบเรียกสเปรย์พริกไทยออกมาโดยอัตโนมัติ เจ้านี่น่าจะใช้งานได้ผลกว่าดาบเล่มสวยของเขา!
“ ใคร!? ” ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีคำตอบ แต่เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด!
“ ออกมา ” ไทม์พูดเสียงเย็น
“ ก่อนที่ข้าจะลากเจ้าออกมาเอง! ”
เงียบ.. ผ่านไปหลายวินาที ในที่สุดก็มีเสียงถอนหายใจเบาๆดังขึ้น จากนั้นร่างหนึ่งก็ค่อยๆก้าวออกมาจากด้านหลังฉาก
เป็นสตรีผู้หนึ่ง นางสวมชุดสีดำซีดจางแถมยังเต็มไปด้วยรอยขาดหลายจุด ใบหน้าซีดเซียว เส้นผมยาวยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังปิดบังความงามไม่ได้ สิ่งที่สะดุดตาไทม์ที่สุดคือดวงตาคู่นั้น.. ดวงตาคมกริบราวกับคมดาบ ดวงตาที่ไม่ยอมแพ้!
“ เจ้า.. ” ไทม์เบิกตากว้างทันทีเพราะจำอีกฝ่ายได้ สตรีคนนี้คือหญิงสาวที่หลบหนีออกไประหว่างการแจกภรรยาในครั้งก่อน! แม่ทัพหญิงลึกลับคนนั้น!
“ เป็นเจ้าเอง!? ” อีกฝ่ายเองก็ชะงักเช่นกัน เห็นได้ชัดว่านางจำไทม์ได้เล็กน้อย
“ หน้าตาหล่อเหลา แต่ชุดที่สวมใส่กลับเปลี่ยนไป.. ” น้ำเสียงเธอช่างเย็นชา ทว่าตอนนี้กลับดูอ่อนแรงเป็นอย่างมาก
ไทม์เพิ่งสังเกตเห็นว่าใต้หน้าอกของเธอมีคราบเลือดซึมออกมา เลือดสด แถมยังจำนวนไม่น้อยเลยด้วย!
“ เจ้าได้รับบาดเจ็บ? ” นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย
“ ข้าหนีออกมาได้.. แต่ถูกไล่ล่าระหว่างทาง ประตูเมืองปิดหมด เมื่อวานก็มีทหารเข้ามาเพิ่มอีก.. สุดท้ายก็เลยต้องมาหลบอยู่ที่นี่.. ” เพียงพูดจบ ร่างของเธอก็โซเซทันที
ปึก! มือเรียวบางรีบยันโต๊ะเอาไว้ เห็นได้ชัดว่ากำลังฝืนตัวเองอยู่
“ เดี๋ยว.. ใจเย็นๆก่อนนะ ข้าไม่ใช่คนร้าย ใจเย็นๆก่อน.. ” ไทม์กล่าวด้วยกลัวจะถูกคมดาบของอีกฝ่ายตัดหัว เมื่อได้มองใกล้ๆ เขาถึงเห็นว่าใบหน้าของเธอซีดจนแทบไม่มีสีเลือดเหลือแล้ว หญิงสาวตรงหน้าทั้งบาดเจ็บและขาดอาหาร!
“ ข้าช่วยเจ้าทำแผลได้.. ” เขาเสนอด้วยจำได้ว่าเตรียมชุดปฐมพยาบาลมาด้วยแบบจัดเต็ม พูดได้เพียงเท่านั้น สติของหญิงสาวตรงหน้าก็หายไป.. เธอล้มลงบนเตียงอย่างหมดสติ!
ไทม์ถึงกับรีบพุ่งเข้าไปรับร่างของหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้ศีรษะกระแทกพื้น
“ เฮ้! เดี๋ยวก่อน! ”
ปึก! ร่างบางล้มลงในอ้อมแขนของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง
“ หมดสติจริงๆด้วย.. จะตายมั้ยเนี่ย ” ชายหนุ่มรีบวางเธอลงบนเตียง ก่อนก้มตรวจดูอาการอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตก ชีพจรเต้นอ่อนมาก ไม่ใช่แค่บาดเจ็บ.. แต่ยังอดอาหารมาหลายวันจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง
“ แบบนี้แย่แล้วสิ.. ” ไทม์รีบเปิดช่องเก็บของจากระบบในทันที
ฟุบ! กล่องปฐมพยาบาลสีแดงปรากฏขึ้นบนโต๊ะ
“ ขออย่าเป็นอะไรหนักเลยนะ.. ” เขาค่อยๆตรวจดูบาดแผล ไม่นานก็พบตำแหน่งที่มีเลือดซึมออกมา เป็นบาดแผลคมอาวุธบริเวณสีข้าง โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่ลึกจนถึงอวัยวะสำคัญ แต่ปัญหาคือแผลติดเชื้อแล้ว..
“ บ้าชะมัด.. ” ไทม์ถอนหายใจ หากปล่อยต่อไปอีกวันหรือสองวัน หญิงสาวคนนี้อาจตายได้จริงๆ
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจ
“ ช่วยคนก่อนแล้วกัน.. ” การทำแผลจำเป็นต้องเข้าถึงบริเวณบาดเจ็บ เขาจึงค่อยๆคลายเสื้อชั้นนอกของเธอออกเท่าที่จำเป็นด้วยความระมัดระวังที่สุด สายตาไม่กล้าจ้องนานแม้แต่วินาทีเดียว กับหน้าอกของเธอที่ช่างซ่อนรูปเกินไปจริงๆ..
“ ขอโทษนะ.. ผมไม่ได้ตั้งใจจะฉวยโอกาส ” เขาพูดแบบปกติ ด้วยคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่เหลือสติจะมารับฟังแล้ว
ไทม์รีบล้างแผลด้วยน้ำเกลือฆ่าเชื้อ เมื่อของเหลวสัมผัสบาดแผล ร่างของหญิงสาวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแม้ยังหมดสติอยู่
“ อดทนหน่อย.. ” เขาค่อยๆกำจัดคราบเลือดและสิ่งสกปรกออก จากนั้นจึงทายาปฏิชีวนะและพันผ้าพันแผลอย่างเรียบร้อย ใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมงกว่าจะเสร็จ
“ เฮ้อ.. ” ไทม์ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เหงื่อออกเต็มหน้าผาก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาทำแผลให้คนจริงๆ โชคดีที่เคยศึกษาวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาบ้าง
หญิงสาวยังคงหลับสนิท ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น สีหน้าก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย
“ น่าจะรอดแล้ว.. ” เขามองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนนึกอะไรขึ้นได้
ฟุบ! ขวดน้ำดื่มสองขวดถูกวางลงบนโต๊ะ ตามด้วยขนมปังและอาหารแห้งอีกเล็กน้อย นี่คือของฉุกเฉินที่เขาเตรียมมาเพื่อตัวเอง สำหรับคนที่อดอาหารมาหลายวัน ของพวกนี้น่าจะช่วยประทังชีวิตได้ดี
“ ถ้าฟื้นขึ้นมาแล้วก็กินซะนะ.. ” ไทม์พึมพำจากนั้นก็หันมองรอบห้อง ที่นี่ปลอดภัยกว่าข้างนอกมาก แถมชัดเจนว่าจะไม่มีใครเข้ามา..
เถ้าแก่หลิวกำลังเฝ้าพื้นที่ทั้งโรงเตี๊ยม แถมยังเชื่อสนิทว่าห้องนี้เป็นสถานที่ปิดด่านฝึกตนของเซียน ต่อให้มีคนบุกเมืองเข้ามา ก็คงไม่มีใครบ้าพอจะพังประตูห้องนี้!