แค่ชิ้นแรกก็รวยแล้ว

เถ้าแก่หลิวกำลังเฝ้าพื้นที่ทั้งโรงเตี๊ยม แถมยังเชื่อสนิทว่าห้องนี้เป็นสถานที่ปิดด่านฝึกตนของเซียน ต่อให้มีคนบุกเมืองเข้ามา ก็คงไม่มีใครบ้าพอจะพังประตูห้องนี้!

ติ๊ด.. เสียงเครื่องปรับอากาศดังเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆจากน้ำหอมปรับอากาศลอยอยู่ภายในห้อง แสงแดดยามเย็นส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามา ที่นี่ไม่ใช่โรงเตี๊ยมสกุลหลิวอีกแล้ว..

“ กลับมาแบบปลอดภัย ” ไทม์ถอนหายใจยาว แม้จะเพิ่งจากมาไม่กี่นาที แต่ความรู้สึกกลับเหมือนผ่านไปหลายวัน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา 16:52 น.

“ เกือบห้าโมงเย็นแล้วเหรอ? ถือว่ายังมีเวลาขายของ ” ชายหนุ่มอมยิ้มกับวันนี้ที่ถ้าขายของได้ ตัวเขาคงมีเงินเลี้ยงเบียร์เพื่อนสาวแบบจัดเต็ม!

ฟุบ! ไทม์ทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวโปรด แม้จะมาอยู่ได้แค่หนึ่งวัน แต่เขาก็เจอที่โปรดของตัวเองแล้ว.. ความนุ่มของเบาะทำให้เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย

“ นี่สิ ชีวิตคนยุคใหม่.. ” เตียงไม้ของโรงเตี๊ยมอาจมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ แต่เรื่องของความสบาย ยังไงมันสู้โซฟาราคาหลายแสนไม่ได้จริงๆ

ไม่ถึงนาทีต่อมาเมื่อหายเหนื่อย ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนชุดและขับรถออกไป.. หอประมูลจิ้นเป่าของคุณหนูหลิวซินเยว่ ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้พวกเขาจะเสียเงินมากน้อยแค่ไหน!

แจกันลายครามราชสำนักหมิง.. หยกเขียวแกะสลัก.. ตราประทับขุนนาง.. และดาบโบราณอายุเกือบห้าร้อยปี.. ต่อให้มองเป็นครั้งที่สองหรือครั้งที่สาม มันก็ยังให้ความรู้สึกไม่ต่างจากเดิม ร่ำรวย! ร่ำรวยแน่ๆแล้วงานนี้!

รถยนต์คันหรูสีดำก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากคอนโด เวลาตอนนี้ก็นับได้ว่าห้าโมงเย็นแล้ว ถนนในกรุงเทพจึงกำลังเข้าสู่ช่วงเวลานรกของมนุษย์เงินเดือนอย่างสมบูรณ์ รถติด.. ติดแบบแทบไม่ขยับ! โดยเฉพาะเส้นทางมุ่งหน้าไปยังย่านห้วยขวาง

“ ขยับทีละคืบเลยแฮะ.. นรกของคนมีรถยนต์ก็คือแบบนี้สินะ ” ไทม์มองแถวไฟท้ายสีแดงยาวเหยียดตรงหน้าอย่างจนใจ โชคดีที่เขาไม่ได้รีบร้อนมากนัก ระหว่างรอรถขยับ ชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนกดหาเบอร์โทรที่เพิ่งบันทึกไว้เมื่อวาน

ตู๊ด.. สายถูกรับแทบจะทันที

“ สวัสดีค่ะ คุณไทม์ ” น้ำเสียงหวานใสดังขึ้นจากปลายสาย ความใส่ใจนี้สมแล้วกับที่เธอมอบบัตรสมาชิกระดับพิเศษให้เขา

“ คุณหนูหลิว? ”

“ ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณไทม์ติดต่อมาวันนี้ เพราะมีของดีมาให้พวกเราดูอีกหรือเปล่า? ” น้ำเสียงของหลิวซินเยว่ดูอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่ได้รับตำลึงทองมาเมื่อวาน เธอก็รอการติดต่อครั้งต่อไปอยู่ตลอด

“ มีครับ ” ไทม์ยิ้มเล็กน้อย

“ แล้วก็ไม่ได้มีแค่ชิ้นเดียวด้วย ” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่

“ หมายความว่ายังไงคะ? พอจะช่วยตีมูลค่าให้ก่อนได้หรือเปล่า ทางฉันจะได้เตรียมเงินเอาไว้เลย ”

“ ตอนนี้ผมกำลังจะไปที่หอประมูล และก็คิดจะเอาของสี่ชิ้นไปขาย ตีมูลค่าแล้วน่าจะอยู่ในหลักร้อยล้าน.. ชิ้นละร้อยล้านเห็นจะได้ครับ ” คราวนี้แม้แต่หลิวซินเยว่ก็เงียบไปหลายวินาที เพราะสิ่งที่ไทม์พูดมันคือเงินสดกว่าสี่ร้อยล้านบาท! เงินขนาดนั้นต่อให้รวยหมื่นล้านก็ยังต้องเตรียมตัว!

“ ฉันจะเร่งเตรียมเงินเอาไว้ให้ในทันที ขอแค่สิ่งที่คุณไทม์นำมาไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง.. ”

“ แน่นอนครับ ” เขาอมยิ้มกับของในครั้งนี้ ที่มันดีกว่าแค่ตำลึงทองทั่วไป!

“ ฉันจะรอรับคุณด้วยตัวเอง วันนี้ฉันไม่มีนัดไหนสำคัญไปกว่าคุณอีกแล้วค่ะ ” เธอตอบก่อนวางสายไป..

เวลาผ่านไปอีกเกือบสี่สิบนาที ในที่สุดรถของไทม์ก็มาถึงหอประมูลจิ้นเป่า อาคารหรูยังคงตั้งตระหง่านเหมือนเดิม แต่สิ่งที่แตกต่างจากครั้งก่อน ก็คือมีหญิงสาวในชุดสูทสีขาวยืนรออยู่บริเวณทางเข้า!

หลิวซินเยว่ เจ้าของบริษัทแห่งนี้เป็นผู้ออกมายืนรอเขาอยู่ด้วยตนเอง! ทันทีที่เห็นรถของไทม์เข้ามา เธอก็รีบเดินตรงเข้ามาต้อนรับอย่างให้เกียรติ!

พนักงานรักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับรอบๆต่างมองภาพนั้นด้วยความตกใจ ปกติแล้วมีแต่คนใหญ่คนโตมาหาเธอ ทว่าไม่เคยมีใครเห็นคุณหนูหลิวลงมารอลูกค้าด้วยตัวเองแบบนี้

ประตูรถเปิดออก ไทม์ก้าวลงมาด้วยท่าทางของคุณชายตามเดิม รถที่เขาขับมาวันนี้ช่วยสงเสริมภาพลักษณ์นั้นได้ไม่น้อย

“ ยินดีต้อนรับค่ะคุณไทม์ ” หลิวซินเยว่ยิ้มทันที จากนั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางสีดำขนาดใหญ่ ที่ชายหนุ่มลากลงมาจากรถด้วย

“ หรือว่านั่นคือ.. ” ดวงตาคู่งามเป็นประกายขึ้นอย่างสนใจ

ไทม์ยิ้มตอบก่อนเคาะกระเป๋าเบาๆหนึ่งครั้ง น่าเสียดายที่เขาแสดงตนเป็นเทพเซียนที่นี่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นโลกคงวุ่นวายกันไปหมด..

“ ใช่ครับ ของทั้งหมดอยู่ในนี้ ” หัวใจของหลิวซินเยว่เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ครั้งก่อนเขาคนนี้ก็เอาตำลึงทองล้ำค่าที่คุณภาพดีมากมาขายให้ ไม่รู้เลยว่าของครั้งนี้จะคุณภาพเป็นยังไง หากได้แบบเดิมอีกครั้ง กำไรของหอประมูลก็คงไม่น้อย!

“ เชิญที่ห้องรับรองเลยดีกว่า ฉันเองก็อยากเห็นแล้วว่าคุณนำสิ่งใดมาบ้าง! ” เธอผายมือเชิญก่อนทั้งสองจะเดินไปคู่กัน

ไทม์ถูกพาเข้ามายังห้องรับรองระดับสูงสุดของหอประมูลจิ้นเป่าอีกครั้ง ห้องขนาดใหญ่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อย นอกจากหลิวซินเยว่แล้ว ก็ยังมีผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณวัตถุอย่างเฉินกั๋วหมิงที่รออยู่

ชายชราสวมถุงมือสีขาวอย่างพร้อมทำงาน เห็นได้ชัดว่าหลิวซินเยว่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ไทม์นำมาเป็นอย่างมาก

“ คุณไทม์ ก่อนอื่นฉันต้องขอแจ้งให้ทราบก่อนนะคะ ”

“ หากสิ่งที่คุณนำมามีมูลค่าระดับที่คุณแจ้งจริง ทางเราจะดำเนินการด้วยความลับสูงสุด ข้อมูลทุกอย่างจะไม่ถูกเปิดเผยออกไป ”

“ แบบนั้นก็ดีครับ ” ไทม์พยักหน้า นี่คือเหตุผลที่เขาชอบที่นี่ เธอคนนี้มีความเป็นมืออาชีพสูง

แกร๊ก.. ตัวล็อกของกระเป๋าเดินทางถูกเปิดออกช้าๆ บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันที แม้แต่หลิวซินเยว่ยังเผลอกลั้นหายใจ

คลิก.. ฝากระเป๋าถูกเปิดออก ภายในปรากฏกล่องไม้สี่ใบที่ถูกจัดเรียงเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

“ งั้นเริ่มจากชิ้นแรกก่อนก็แล้วกันครับ ” ไทม์หยิบกล่องแรกสุดออกมา

ฟุบ.. ฝาไม้ถูกเปิดออก ทันทีที่เห็นของด้านใน ชายชราผู้เชี่ยวชาญอย่างเฉินกั๋วหมิงก็ขมวดคิ้ว เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันคือแจกันลายครามสีขาวน้ำเงินใบหนึ่ง ดูเหมือนธรรมดา แต่กลับงดงามจนผิดปกติ!

“ ขออนุญาตครับ ” เขารีบหยิบแว่นขยายขึ้นมาตรวจสอบก่อนทันที ยิ่งใช้เวลา สีหน้าของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อย จากสงบกลายเป็นตื่นเต้น.. ก่อนจะกลายเป็นตกใจ!

“ เป็นไปไม่ได้.. ท่านประธาน.. ท่านต้องดูสิ่งนี้! ” ชายชราพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่เตรียมดูต่อ

“ นี่เป็นงานระดับราชสำนัก และไม่ใช่งานเลียนแบบอย่างแน่นอน! ”

“ เป็นของแท้! ” หลิวซินเยว่เองก็มองออกในทันที กับของโบราณแท้ๆที่ดูใหม่อย่างแปลกประหลาด ชัดเจนว่านั่นคือเรื่องดี ของเก่าที่ผ่านการเก็บรักษามาอย่างยอดเยี่ยม ราคาของมันก็ต้องเพิ่มสูงขึ้นเป็นเท่าตัว!

“ จากลวดลายรวมถึงเนื้อเคลือบ ผมกล้ายืนยันว่าเป็นเครื่องลายครามที่ถูกผลิตเพื่อใช้งานในราชสำนักโดยตรง ” เฉินกั๋วหมิงกล่าวสนับสนุนความล้ำค่านี้อีกครั้ง!