ค่อยเป็นค่อยไป

“ ฉันสามารถบอกราคาสวยๆตามทฤษฎีและการประเมินได้เป็นพันล้าน แต่ราคาที่จ่ายเงินจริงต้องเป็นราคาที่ทำให้บริษัทมีกำไรด้วย ” ไทม์พยักหน้าอย่างเข้าใจ แบบนี้สิถึงจะเป็นนักธุรกิจตัวจริง!

หลิวซินเยว่สูดลมหายใจลึกก่อนหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมา เธอไม่ใช่พวกที่ประเมินราคาสูงลิ่วแล้วกดราคาตอนซื้อจริง เพียงแต่ราคานั้นตัวเธอก็ต้องสร้างกำไรต่อได้!

“ ดังนั้นฉันจะเสนอราคาที่หอประมูลสามารถรับความเสี่ยงได้จริง และยังเหลือช่องว่างสำหรับกำไรในอนาคต ” เธอหันไปมองของทั้งสี่ชิ้นอีกครั้ง แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ ของระดับนี้ปกติทั้งปีอาจไม่ได้เจอสักชิ้น แต่วันนี้วันเดียวกลับมาวางอยู่ตรงหน้าถึงสี่ชิ้นพร้อมกัน!

“ แจกันราชสำนักหมิง.. หนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท ”

“ หยกแกะสลัก.. สี่ร้อยล้านบาท ”

“ ตราประทับราชการ.. เจ็ดร้อยล้านบาท ”

“ ดาบพระราชทาน.. หนึ่งพันล้านบาท ” นิ้วเรียวขาวกดปุ่มสุดท้าย

ติ๊ด.. ตัวเลขปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

2,250,000,000.. สองพันสองร้อยห้าสิบล้านบาท! นี่คือตัวเลขที่เธอจ่ายได้ทันที ต้องไม่ลืมว่างานประมูลเองก็ต้องใช้เงินในการจัด กำไรที่เหลือจึงไม่ได้มากมายอะไร!

ราคานี้แม้แต่เฉินกั๋วหมิงก็ยังเงียบไป เพราะนี่ไม่ใช่ตัวเลขเล็กๆอีกแล้ว แต่มันคือเงินระดับที่สามารถซื้ออาคารสำนักงานทั้งหลังในกรุงเทพได้!

“ นี่คือราคาที่ฉันเสนอค่ะ ” หลิวซินเยว่เลื่อนเครื่องคิดเลขไปตรงหน้าไทม์

“ และฉันขอยืนยันอีกครั้งว่า.. หากนำเข้าสู่ตลาดประมูลจีนสำเร็จ พวกเราจะต้องทำกำไรจากมันอย่างแน่นอน ”

“ อาจเป็นหลักร้อยล้าน หรืออาจเป็นหลักพันล้านก็ได้ ” เธอพูดบอกอย่างไม่คิดจะเอาเปรียบ ไทม์เองก็สามารถนำของไปประมูลเองได้ แต่นั่นตัวเขาก็จะต้องเสียเวลาและหาเส้นสายในการรับรอง..

“ แต่ถึงอย่างนั้น ราคานี้ก็ถือว่าเป็นราคาซื้อที่สูงมากแล้ว ”

ไทม์ก้มมองตัวเลข 2,250,000,000..

สองพันสองร้อยห้าสิบล้าน.. ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าถ้าได้เงินซักสามสี่ร้อยล้านบาทก็พอใจแล้ว ใครจะคิดว่าขายของครั้งเดียวกลับทำกำไรถึงสองพันล้าน!!

นี่เขากำลังจะกลายเป็นมหาเศรษฐีระดับหลายพันล้านแล้ว!

“ ตกลงครับ ” คำตอบสั้นๆทำให้หลิวซินเยว่ถึงกับยิ้มออกมา

“ ขอบคุณที่ไว้วางใจพวกเราค่ะ ” จากนั้นทุกอย่างก็รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ฝ่ายกฎหมายถูกเรียกเข้ามา เอกสารรับซื้อถูกจัดเตรียม การตรวจสอบที่มาของทรัพย์สินตามกฎหมายถูกดำเนินการ ลายเซ็นถูกลงทีละจุด เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดทุกอย่างก็เสร็จสิ้น!!

“ คุณไทม์ กรุณาตรวจสอบยอดเงินค่ะ ”

ติ๊ง! โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นทันที ข้อความจากธนาคารเด้งขึ้นมา

ยอดเงินเข้า : 2,250,000,000.00 บาท

ไทม์จ้องหน้าจออยู่หลายวินาที.. นิ่ง.. เงียบ.. จากนั้นจึงค่อยๆหันโทรศัพท์กลับมาวางบนโต๊ะ

“ เงินเข้าครบแล้วครับ ” น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม แม้ภายในใจจะกรีดร้องอยู่แล้วก็ตามที!

รวยแล้ว! กูรวยจริงๆแล้วโว้ย!! คอนโดที่เคยคิดว่าหรู? ซื้อทั้งชั้นยังได้! รถคันที่ขับมา? ซื้อใหม่ได้เป็นสิบ! แถมทั้งหมดนี้ยังเป็นเพียงรอบแรกของการทำธุรกิจก็เท่านั้น! โลกในยุคอดีตยังมีอะไรให้เขาค้นหาอีกมาก!!

“ คุณไทม์.. ” หลิวซินเยว่ยิ้ม

“ หวังว่าในอนาคตเราจะได้ร่วมงานกันอีกนะคะ ”

“ แน่นอนครับ เอาแบบนี้.. คุณจะกลับมาจากการประมูลที่ประเทศจีนเมื่อไร ผมจะนำของมาให้อีกครั้งในตอนนั้น ”

“ คุณดูออกด้วยสินะ ว่าฉันจะรีบเอาของพวกนี้ไปดำเนินการทันที ฮ่าๆๆ ” เธอยิ้มให้กับเงินสองพันล้านนี้ ที่ก็เรียกได้ว่าเป็นเกือบยี่สิบเปอร์เซ็นของมูลค่าทางธุรกิจที่เธอมีแล้ว การจะเก็บสินค้าไว้นานย่อมไม่ดีนัก สู้เอาไปทำกำไรเลยจะดีกว่า!

“ อาทิตย์หน้า.. หากคุณมีอีกก็เอามาได้เลย ” เธอหัวเราะเบาๆก่อนทั้งสองคนจะจับมือกัน คู่ค้าแบบนี้.. หอประมูลทุกแห่งบนโลกต่างก็อยากได้!

หลังกล่าวลาเรียบร้อย ไทม์ก็ลากกระเป๋าใบเดิมที่ตอนนี้ว่างเปล่าออกจากหอประมูล ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มของยามเย็น ผู้คนจำนวนมากกำลังเดินทางกลับบ้าน รถบนถนนยังคงติดเหมือนเดิม ทว่าทุกอย่างกลับดูสวยงามไปหมด แม้แต่เสียงแตรรถยังฟังดูไพเราะขึ้นมา

“ นี่สินะ โลกในมุมมองของคนรวยที่มีเงินเหลือใช้.. เชี้ย.. ทุกอย่างมันงดงามจริงๆ อยู่ดีๆก็อยากบริจาคทำบุญ ช่วยเหลือผู้คนขึ้นมาเลย.. ” เขาพูดอย่างติดตลกกับตัวเอง คนมีเงินนี่มันมองโลกได้ต่างจากพนักงานแบบเขาจริงๆ

ติ๊ง.. แชทไลน์เด้งขึ้นมาพอดี

[ ถึงไหนแล้วคุณเศรษฐี? อย่าบอกนะว่าลืมนัด! ] เป็นเมย์ที่ส่งเข้ามา ดูท่าว่าอีกฝ่ายคงกำลังคอแห้งแบบเต็มที

[ ฉันจะถึงร้านอิซากายะแล้วนะ วันนี้งานโคตรเหนื่อยเลย รีบมาเข้าล่ะ ฉันไม่กล้าเดินเข้าคนเดียว! ] เธอส่งมาย้ำจนไทม์ต้องอมยิ้ม นี่ถ้าเขาขับรถคันนี้ไปจอดหน้าร้าน เพื่อนสาวจะรู้สึกยังไงกันนะ..

[ กำลังไป วันนี้ผมเลี้ยงเอง ] 

ไม่ถึงสามวินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาทันที

[ เป็นบ้าเหรอ ถูกหวยหรือยังไง ]

[ หรือว่าไปขายไตมา! ]

ไทม์มองข้อความนั้นแล้วส่ายหน้า ขายไต? ไม่! วันนี้เขาเพิ่งขายดาบกับตราประทับไปต่างหาก! ตอนนี้ในบัญชีของเขามีเงินเกินสองพันล้านบาทแล้ว ต่อให้ไม่ไปโลกอดีตอีกเลยก็ไม่อดอยากตลอดชีวิต!

ชายหนุ่มสตาร์ทรถก่อนขับออกจากหอประมูลด้วยรอยยิ้ม รถยนต์คันหรูค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากลานจอด ขณะที่แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังทอดเงายาวไปตามตึกสูงของกรุงเทพ

“ บ้าเอ๊ย.. ” เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆเหมือนคนบ้า นี่แหละอาการของคนที่อยู่ดีๆก็มีเงินสองพันล้าน ชายหนุ่มสามารถทั้งยิ้มและหัวเราะได้กับทุกเรื่องเลยจริงๆ!

รถค่อยๆไหลไปตามสภาพการจราจรที่ติดขัด สี่สิบนาทีต่อมา รถเบนซ์คันหรูของไทม์ก็เลี้ยวเข้ามาจอดข้างร้านอิซากายะชื่อดังใกล้ที่ทำงาน ซึ่งตัวเขากับเพื่อนสาวเคยทำได้แค่มองแล้วเดินผ่านไป..

ป้ายไฟญี่ปุ่นสีแดงสว่างไสวรับคืนวันศุกร์ ลูกค้าที่ต่างล้วนเป็นพนักงานบริเวณนี้เดินเข้าออกไม่ขาดสาย เสียงพูดคุยและกลิ่นอาหารย่างลอยออกมาตั้งแต่หน้าร้าน ไทม์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะกดส่งข้อความไปหาเมย์ที่น่าจะถึงแล้ว

ชายหนุ่มไม่ได้ลงจากรถทันทีหลังหาที่จอดได้ สายตาของเขามองพวงมาลัยรถเบนซ์ตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

“ เอาไว้ก่อนดีกว่า.. ” เขาพึมพำกับตัวเอง ถึงจะสนิทกับเมย์แค่ไหน แต่ทั้งสองก็จนด้วยกันมาโดยตลอด กินข้าวร้านตามสั่งร้านเดิม บ่นเงินเดือนขึ้นน้อย กดดูโปรลดราคาในแอป หารค่าชานมแบบหนึ่งแถมหนึ่งก็ทำมาแล้ว เกิดอยู่ดีๆวันนึงเขาขับรถหรูราคาเกือบสิบล้านเข้ามา..

“ นี่มันอาจแปลกเกินไป.. ” ไทม์ส่ายหน้า เรื่องโลกอดีตบอกไม่ได้อยู่แล้ว ส่วนเรื่องเงินสองพันล้าน.. ต่อให้พูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลา เขาอยากค่อยๆบอกทีละนิดมากกว่า ค่อยๆให้เมย์รับรู้ว่าเขามีรายได้จากธุรกิจบางอย่าง ค่อยๆเปลี่ยนชีวิตไปทีละขั้น ดีกว่าโผล่มาพร้อมรถหรู บ้านหรู แล้วทำให้เพื่อนสาวตกใจจนไม่กล้าคุยด้วยเหมือนอย่างเก่า..