เพราะชีวิตมันไม่ง่าย
เพราะชีวิตมันไม่ง่าย
ไทม์ส่ายหน้า เรื่องโลกอดีตบอกไม่ได้อยู่แล้ว ส่วนเรื่องเงินสองพันล้าน.. ต่อให้พูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลา เขาอยากค่อยๆบอกทีละนิดมากกว่า ค่อยๆให้เมย์รับรู้ว่าเขามีรายได้จากธุรกิจบางอย่าง ค่อยๆเปลี่ยนชีวิตไปทีละขั้น ดีกว่าโผล่มาพร้อมรถหรู บ้านหรู แล้วทำให้เพื่อนสาวตกใจจนไม่กล้าคุยด้วยเหมือนอย่างเก่า..
ไม่กี่นาทีไทม์ก็เดินมาหยุดอยู่หน้าร้านอิซากายะ ผู้คนเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย เสียงเพลงญี่ปุ่นดังคลอเบาๆ และตรงหน้าร้านนั้น หญิงสาวคนหนึ่งก็กำลังยืนกอดอกรออยู่
เมย์ เพื่อนสาวในชุดทำงานสีครีมคุ้นตา แค่ได้เห็นกระเป๋าสะพายข้างใบเดิมที่ใช้มานานตัวไทม์ก็จำได้แล้ว เพราะเธอมีใช้งานอยู่แค่ใบเดียวเท่านั้น พอเห็นเขาเดินมา อีกฝ่ายก็ชี้หน้าทันที!
“ มาช้ามาก! ฉันยืนรอมาสิบห้านาทีแล้วนะ! ”
“ รถติดจะแย่ นี่มันเวลาเลิกงานนะ ” เขายิ้มกวนให้
“ ข้ออ้างของคนสาย พูดอย่างกับมีรถขับเอง! ” เธอบ่นใส่ก่อนบอกว่าเข้าร้านได้แล้ว ถ้าช้าอีกนิดเดียวคนจะเต็มร้านซะก่อน!
“ วันนี้ฉันเหนื่อยมากเลยรู้ไหม ” เมื่อได้โต๊ะนั่งเมย์ก็เปิดฉากบ่นออกมาทันที การไม่มีเพื่อนรักโต๊ะข้างๆอยู่ด้วยคล้ายจะทำให้เมย์สติแตก เพราะตลอดวันแทบจะไม่ได้บ่นเรื่องต่างๆให้ใครฟังเลย!
“ งานเยอะเหรอ? ” เขาถามขณะสั่งเบียร์มาก่อนเลยเป็นอย่างแรก
“ เยอะฉิบหาย ไอ้ท่านประธานนั่นมันไม่ได้หาคนเพิ่ม มันแค่โยนงานทั้งหมดมาให้คนอื่นทำแทน! ทายสิว่างานที่ไทม์ต้องรับผิดชอบทั้งหมด เป็นใครที่ต้องทำ! ” เธอบ่นก่อนยกเบียร์แก้วใหญ่ขึ้นดื่มจนหมดในครั้งเดียว ดูท่าแล้วเพื่อนสาวคนนี้คงเครียดจริง
“ แล้วยัยคุณหนูลินินนั่นเป็นไง ” ไทม์ถามต่อก่อนยกเบียร์ขึ้นดื่มบ้าง
“ หายหัวไปเลย หลังใส่ร้ายไทม์เสร็จก็ไม่คิดจะโผล่หน้ามา งานของเธอเองก็เป็นพนักงานคนอื่นที่ต้องทำให้ ”
“ เลวดีจริงๆ หน้าตาสวยๆกับการศึกษาดีๆมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยสินะ ” ไทม์ส่ายหน้า ถ้าตอนนี้ตัวเขาไม่ได้มีพลังวิเศษจากระบบ เกรงว่าชีวิตของชายหนุ่มก็คงตกต่ำเพราะเธอคนนี้แล้ว
“ อันนี้เห็นด้วย รวยจะตายห่าดันมาแกล้งพนักงานตัวเล็กๆแบบพวกเรา ทำอะไรโคตรสิ้นคิด! ” เมย์พยักหน้ารัวๆอย่างไม่พอใจ ก่อนตัวเธอจะเริ่มเปิดดูเมนูอาหาร พริบตานั้นความจริงก็เริ่มเกิดขึ้น เพราะราคาของแต่ละอย่างมันแพงเอาเรื่องเลย..
“ สั่งเถอะ กูบอกแล้วไงว่าวันนี้จะเลี้ยง ” ไทม์เปลี่ยนคำเรียกให้เป็นกันเองยิ่งขึ้น ไม่เหมือนตอนอยู่ในบริษัทที่จะสุภาพกว่านี้
“ มึงไม่มีเงินซักบาท ยังจะกล้ามาเลี้ยงกูอีก! ” เธอสวนกลับอย่างไม่คิดจะให้ไทม์ต้องเสียเงิน
“ มึงเองก็เงินเดือนแค่สามหมื่น แถมยังต้องส่งให้ที่บ้านเกินครึ่งเพื่อใช้หนี้ ไม่ต้องพูดเหมือนรวยเลย! ” ไทม์บ่นกลับอย่างเข้าใจสถานการณ์ที่ไม่ต่างกัน ไม่นานตัวเขาก็หยิบเมนูไปสั่งเอง อันไหนที่เมย์เคยบอกอยากกิน อันไหนที่เมย์เคยบอกว่าอยากลอง ตัวเขาก็สั่งมันมาทั้งหมดแบบทั้งหมดจริงๆ!!
“ ไอ้ไทม์.. นี่มึงบ้าไปแล้วเหรอ ที่สั่งมานั่นหลายพันบาทเลยนะโว้ย! ” เมย์แทบจะอยากตีมือเพื่อนชาย ก่อนคิดจะหันไปบอกพนักงานว่าไม่เอาแล้ว ไม่เอาทั้งหมดเลย แค่เบียร์ก็พอ..
“ หยุดเลยๆ กูบอกแล้วไงว่าวันนี้กูมีเงิน ถ้ามึงไม่กินกูก็จะกินเอง แต่ละอย่างกูก็ไม่เคยลองเหมือนกัน! ” เขาพูดขู่จนเมย์ต้องยอมแพ้
“ งั้นก็หารกัน.. คนละครึ่ง ” เธอคนนี้ไม่คิดจะเอาเปรียบเพื่อนอยู่แล้ว
“ คนละครึ่งบ้าอะไร กูจ่ายเอง มึงกินก็พอ! ” เขาบอกปัดก่อนชวนคุยเรื่องอื่น
“ ดูร้านนี้สิ แม่งสมกับที่พวกเราอยากนั่งกันมานานจริงๆ ลูกค้าส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกระดับหัวหน้า พนักงานทั่วไปแบบเรายากนะที่จะมานั่งได้ ” เขากล่าวก่อนหันมองไปรอบร้าน ที่ก็ตกแต่งได้อย่างดูดีเลยทีเดียว
เมย์มองไปรอบร้านตามที่ไทม์พูด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ พนักงานแบบเธอส่วนใหญ่ก็มีภาระหนี้สินกันทั้งนั้น น้อยคนที่จะเงินเหลือมากพอ..
“ ก็จริง.. เมื่อก่อนเดินผ่านทีไรก็คิดตลอดว่าซักวันอยากเข้ามานั่งบ้าง ”
“ ตอนนี้ก็นั่งอยู่แล้วไง ฮ่าๆๆ ”
“ คนโดนพักงานก็เศร้าใจบ้างเถอะ! ดื่มเข้าไป ดื่มเข้าไปเยอะๆ! ” เธอสวนกลับก่อนยกแก้วขึ้นมาชน ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน บรรยากาศที่ตึงเครียดจากเรื่องงานค่อยๆคลายลงช้าๆ ไม่นานอาหารจานแรกก็ถูกยกมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมของเนื้อย่างลอยขึ้นทันที
“ โอ้โห.. ” เมย์ตาเป็นประกาย
“ น่ากินโคตรๆเลยไทม์! ”
“ กินดิ สั่งมาให้กินไม่ใช่ให้มอง ฮ่าๆๆ ”
“ กินอะไรของมึงล่ะ กูขอถ่ายรูปก่อนแป๊ปนึง นานๆทีจะได้กินของหรูกับเขาบ้าง! ” เมย์ไม่ยอมพลาดโอกาสนี้ไปแน่ๆ เพราะปกติก็ได้แต่มองคนอื่นเขาลงสตอรี่อวดไปวันๆ..
“ เอาล่ะนะ ” เธอคีบเนื้อเข้าปากเป็นคำแรก วินาทีนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง!
“ เหี้ย.. อร่อยจริงด้วย ”
“ ใช่ไหมล่ะ ” ไทม์กินด้วยก่อนจะมีอาการไม่ต่างกัน
“ เข้าใจแล้วว่าทำไมคนยอมจ่ายแพง ”
“ เพราะพวกเราจนไง ก็เลยไม่เคยได้กิน ฮ่าๆๆ ” เมย์หัวเราะอย่างไม่คิดเขินอาย จนแล้วไง อย่างน้อยๆพวกเธอก็ขยันทำมาหากิน!
ทั้งสองนั่งกินไปคุยไปเหมือนที่ผ่านมา เช่นเดียวกับในร้านที่ยิ่งดึกก็ยิ่งคึกคัก คนทำงานย่อมเมาหนักในวันศุกร์เป็นเรื่องปกติ
ทว่าในจังหวะที่เมย์กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปจานปลาดิบเซ็ตใหญ่..
ครืดดด.. โทรศัพท์ในมือของเธอสั่นขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้รอยยิ้มของหญิงสาวหายไปทันที แม่..
“ ไม่รับดีกว่ามั้ง.. ” ไทม์สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเพื่อนสาวก็รู้ได้แล้ว ครอบครัวเจ้าปัญหาของเมย์คงโทรมาอีก
“ ถ้าไม่รับจะยิ่งวุ่นวาย ” เมย์ส่ายหัวก่อนกดรับสาย เพียงแค่นั้นเสียงของอีกฝ่ายก็ดังออกมาจนไทม์ได้ยิน..
“ เมย์! นี่ลูกทำอะไรอยู่!? ”
“ แม่? ” หญิงสาวชะงักไปเลย
“ ยังจะมาถามอีก! ยัยดาวโทรมาบอกหมดแล้ว! ” ไทม์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเลิกคิ้วขึ้น ยัยดาวคนนั้นน่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องหรือญาติฝ่ายไหนของเธอซักคน อายุเท่ากันแต่กลับไม่คิดทำงานทำการ วันๆเอาแต่หาผู้ชายเผื่อว่าจะมีคนเลี้ยง..
“ เขาส่งรูปที่แกลงให้แม่ดู! ”
“ รูปอะไร..? ”
“ ยังจะถามอีกรูปอะไร! ร้านอาหารญี่ปุ่นนั่นไง! แล้วยังเบียร์นั่นอีก!! ” เสียงปลายสายเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
“ เนื้อย่าง! ปลาดิบ! ร้านหรูๆ! ”
“ เมย์!! เงินเดือนลูกแค่สามหมื่นไม่ใช่เหรอ!? เดือนนี้ส่งเงินกลับบ้านมาหมื่นห้า! แล้วจะมีเงินไปกินของพวกนี้ได้ยังไง!? นี่แกไม่ได้แอบเก็บเงินเอาไว้เอง หรือโกหกฉันเรื่องเงินเดือนใช่มั้ย!! ” เมย์เม้มปากแน่นไปเลย นิสัยของแม่เธอคือคนที่ทำให้ชีวิตนี้ไม่เจริญซักที!
“ แม่.. วันนี้เพื่อนฉันเลี้ยง ”
“ ใครจะไปเชื่อแก! ”
“ จริงๆนะ!! ”
“ เพื่อนคนไหนจะเลี้ยงอาหารหรูๆแบบนั้นได้ ที่สำคัญแกมีเพื่อนด้วยเหรอ! หรือว่าไอ้ไทม์? ถุ้ย! ตัวมันก็จนไม่ต่างกับแกนักหรอก นี่อย่าบอกนะว่าจะเอามันทำผัว หน้าตาแบบแกไปหาผัวฝรั่งเถอะยัยเมย์ ดูลูกบ้านอื่นเขาบ้าง มีผัวฝรั่งแล้วก็สบายกันหมด ตัวมันเองเป็นมาดาม! พ่อแม่ของมันก็สบายด้วย! ” ปลายสายพูดใส่ไม่หยุดจนเมย์แทบจะทนไม่ไหว
“ แม่มึงอยากให้เป็นหมาดำอีกแล้วเหรอวะ.. ” ไทม์ถามหลังเมย์วางสายไปเพราะทนฟังไม่ไหวแล้ว
“ เออดิ! ให้กูเป็นหมาดำยังจะดีกว่า พูดอยู่ได้ว่าอยากให้กูเป็นเมียฝรั่งแก่รุ่นพ่อ! ” เธอแทบจะร้องไห้อยู่แล้วกับครอบครัวแบบนี้ ก่อนเบียร์แก้วสามจะถูกยกตามไปโดยไม่คิดหยุดพัก!