วิชาของเก่า
วิชาของเก่า
“ กูเมา! แต่กูไม่ได้โง่นะ! ” ไทม์ไม่ตอบ เขาเพียงหยิบกุญแจออกมากด ติ๊ด! ไฟหน้ารถกระพริบขึ้นในจังหวะนั้น..
เมย์ยืนนิ่งอยู่ประมาณสามวินาที ก่อนจะชี้นิ้วไปที่รถคันหรูสลับกับหน้าของไทม์
“ ไม่ตลก.. ”
“ กูไม่ได้เล่นตลก นี่รถกูจริงๆ เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ”
“ ไม่จริง.. มึงจะซื้อเบนซ์มาขับได้ไง.. ”
“ เรื่องจริง กูได้งานใหม่มาทำแล้ว เป็นธุรกิจที่ทำกับคนจีนโดยตรง.. ” เขาคิดว่านี่อาจเป็นเหตุผลที่ดี เพราะหากในอนาคตต้องการจะช่วยเหลือเพื่อนสาว ตัวเขาก็ต้องเปิดเผยตัวตนซักเล็กน้อย
“ ไม่จริง! ”
“ จริง ”
“ ไม่จริง!! ”
“ เออ! งั้นไม่จริงก็ได้ ขึ้นรถมาได้แล้ว! ” ชายหนุ่มพูดตัดรำคาญ เถียงต่อกับคนเมามันมีแต่จะเสียเวลา
“ .. ” สุดท้ายเมย์ก็ยอมขึ้นรถเพราะเถียงไม่ไหวแล้ว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มเล่นงานหนักขึ้นเรื่อยๆด้วย
ทันทีที่ประตูรถเปิดออก กลิ่นหนังแท้ภายในห้องโดยสารก็ลอยออกมา
“ โอ้โห.. แท็กซี่สมัยนี้หรูจังวะ ”
“ ใช่ มันคือแท็กซี่ยุโรปคันละหลายล้าน ”
“ หายหน้าไปวันเดียว มึงเปลี่ยนไปเยอะเลยนะไทม์.. ” เธอส่ายหน้าก่อนหลับตาลง โดยมีไทม์ที่คาดเข็มขัดนิรภัยให้เพื่อนสาวช้าๆ ยัยเมย์คนนี้แทบจะไม่เหลือสติอยู่แล้ว
ระหว่างทางเมย์ยังคงพึมพำไม่หยุด บางครั้งก็บ่นเรื่องแม่ บางครั้งก็ด่าเจ้านาย บางครั้งก็พูดเรื่องบ้านหลังละสามสิบล้านของตัวเอง แน่นอนว่าเธอไม่ได้ลืมตา..
“ เงียบได้ซะที ” ไทม์เหลือบมองคนข้างๆก่อนถอนหายใจ ในที่สุดยัยเมย์ก็ยอมหลับ
“ เมาหนักจริงๆแฮะ.. ” เขาส่ายหน้าอย่างเข้าใจได้ เธอคนนี้แบกภาระของทั้งบ้าน ไม่เหมือนเขาที่แม้ครอบครัวจะเป็นหนี้ แต่พ่อแม่ก็ยังขยันทำมาหากิน
ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา รถคันสวยก็แล่นเข้าสู่โครงการคอนโดหรูใจกลางเมือง ยามที่ประตูทางเข้ารีบลุกขึ้นทำความเคารพทันที ชัดเจนว่ารถของไทม์มีข้อมูลอยู่ในระบบแล้ว
“ สวัสดีครับ ” พนักงานรักษาความปลอดภัยเอ่ยทักตามปกติ
“ ครับ ” ไทม์ที่ยิ้มแย้มอยู่แล้วทักตอบ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับเมย์ที่หลับๆตื่นๆลืมตาขึ้นมาพอดี
“ เขาไหว้มึงทำไมวะ.. ”
“ เพราะกูหล่อไง ”
“ อ๋อ.. คนเดี๋ยวนี้แค่หล่อก็ทักแล้ว บ้าปะวะ ” พูดจบก็หลับต่อ ภาพนั้นทำเอาไทม์ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา เขาพาอีกฝ่ายขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นบน ก่อนจะประคองร่างของเพื่อนสาวเข้าไปในห้อง
แกร๊ก.. ประตูเปิดออก ห้องขนาดใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพแทบทั้งเมืองปรากฏขึ้น แต่ดูเหมือนยัยเมย์จะไม่มีโอกาสได้เห็นอะไรเลย เพราะทันทีที่ถูกพาไปวางลงบนเตียงนุ่มๆ ตัวเธอก็หลับสนิททันที!
“ นี่ถ้ากูเป็นคนชั่วซักนิดนะยัยเมย์ คืนนี้มึงไม่รอดแล้ว ” ไทม์ดึงผ้าห่มมาคลุมให้อีกฝ่าย ก่อนจะปิดไฟและเดินออกจากห้องนอน
คืนนี้เขาเองก็เหนื่อยเหมือนกัน โซฟาจึงเป็นสถานที่หลับนอนอย่างรวดเร็ว..
. . .
เช้าวันเสาร์ที่แสนสบายได้มาถึง แสงแดดอ่อนๆไม่อาจผ่านม่านราคาแพงของห้องเข้ามาได้ ตัวเมย์จึงได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม ก่อนจะค่อยๆขยับตัวเล็กน้อยเมื่อถึงเวลาตื่น..
“ อื้อ.. หนักหัวฉิบหาย คอก็แห้ง ปวดหัวโว้ย! ” เธอบ่นอย่างลืมตาไม่ขึ้น ความสบายของเตียงราคาแพงนี้ ทำเอาเธอไม่อยากลุกอีกต่อไป
“ แฮงค์สุดๆไปเลย.. ดื่มอะไรไปวะเนี่ย ” หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสูงสีขาวสะอาด โคมไฟคริสตัลหรูหรา และกลิ่นหอมราคาแพงของห้องคอนโดที่ปกติไม่เคยสัมผัส..
“ .. ” เมย์กะพริบตา จากนั้นก็นั่งพรวดขึ้นมาทันที!
“ เชี้ย! นี่กูอยู่ไหน!! ” เธอหันซ้ายหันขวา มองไปรอบห้อง เตียงขนาดคิงไซซ์ เฟอร์นิเจอร์หรู พรมราคาแพง ผนังตกแต่งอย่างสวยงาม ทุกอย่างดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารอสังหาริมทรัพย์ระดับไฮเอนด์!
“ หรือว่าเมื่อคืนกูไปนอนกับผู้ชาย!? ที่นี่คือโรงแรมเหรอ!! ” เมย์รีบลุกจากเตียงก่อนจะเปิดประตูห้องออกไป ภาพที่เห็นก็คือห้องนั่งเล่นขนาดมหึมา วิวสวนขนาดใหญ่ วิวเมืองจากมุมสูง ทีวีจอยักษ์ ครัวหรู และชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งกินกาแฟพร้อมอ่านข่าวอยู่ตรงโซฟา
“ อ้าว ตื่นแล้วเหรอวะ ” ไทม์เงยหน้าขึ้นมายิ้ม
“ .. ” เมย์นิ่งไปประมาณห้าวินาที จากนั้นก็ชี้นิ้วใส่หน้าเขา
“ ไอ้ไทม์! ” เธอแหกปากอย่างโล่งอก ด้วยมั่นใจว่าเพื่อนชายคนนี้จะไม่ทำอะไรเธอแน่.. อย่างน้อยๆเธอก็ไม่ได้เมาจนเผลอไปนอนกับใคร..
“ หือ? ”
“ เมื่อคืนกูฝันว่าได้นั่งรถหรู.. ไม่สิ.. ตอนนี้กูอยู่ไหน!? ”
“ คอนโดกูไง ”
“ คอนโดใครนะ!? ”
“ คอนโดกู! ”
“ มึงเอาดีๆ คอนโดใคร!! ”
“ กูบอกแล้วไงว่าคอนโดกู อีบ้านี่พูดไม่รู้เรื่อง ฮ่าๆๆ ” เขาหัวเราะใส่อย่างเข้าใจอารมณ์ เป็นใครก็ต้องไม่เชื่อล่ะนะ จนด้วยกันมาตั้งสามปี อยู่ดีๆจะมีบ้านแบบนี้ขึ้นมาได้ไง!
เมย์มองรอบห้องอีกครั้ง จากนั้นก็หันกลับมามองไทม์ สมองของเธอเริ่มประมวลผลบางอย่างที่ไม่น่าเป็นไปได้..
“ มึงไม่ได้ไปขายยามาหรอกนะ.. ”
“ กูไม่ใช่แอร์โฮสเตสที่ขนยาเสพติด! ” ไทม์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง
“ ก็มันน่าสงสัยเกินไป! เมื่อวานยังเป็นมนุษย์เงินเดือนจนๆอยู่เลย มาวันนี้มีคอนโดแบบนี้แล้ว! ” เมย์แทบจะกุมขมับ เพื่อนชายของเธอมันไปทำบ้าอะไรมากันแน่!
“ ถ้ากูจำไม่ผิด ห้องแบบนี้ราคาหลายสิบล้านนะโว้ย! ”
“ ก็ประมาณนั้น ”
“ ประมาณนั้นของมึงคือเท่าไร!? ”
“ ห้าสิบล้านมั้ง ”
“ ห้าสิบล้าน!? ” หญิงสาวเกือบสำลักน้ำเปล่าที่เพิ่งหยิบขึ้นมาดื่ม
“ มึงพูดเหมือนมันเป็นค่าข้าวกะเพราเลยนะไอ้เหี้ย! ” เมย์คุมตัวเองให้สุภาพไม่ได้จริงๆ ห้าร้อยยังเยอะเลยสำหรับไทม์เมื่อสองวันก่อน ยิ่งไม่ต้องคิดพูดถึงเงินห้าสิบล้าน! นั่นมันความฝันชัดๆ!
“ ฮ่าๆๆ มึงใจเย็นก่อน ” ไทม์หัวเราะลั่นจนต้องยกมือขึ้นปาดน้ำตา ภาพเมย์ในตอนนี้ตลกเกินไปจริงๆ
“ ฟังนะ! กูไม่ได้ขายยา ไม่ได้ฟอกเงิน ไม่ได้โกงใครด้วย ”
“ แล้วมึงรวยได้ไง!? แค่วันเดียวมันจะรวยได้ยังไง! ”
“ ธุรกิจค้าของเก่า ”
“ .. ”
“ กับคนจีน ”
“ .. ”
“ ของเก่าล้ำค่า ”
“ .. ”
“ กำไรดีมาก กูหาได้มาเยอะเลย ”
“ นี่มึงไม่ได้ดูละครจีนแนวตั้งเยอะไปใช่มั้ย.. ” เมย์จ้องหน้าเขาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะหน้าผาก
“ ตัวก็ไม่ร้อนนี่หว่า.. แล้วทำไมมึงถึงเพ้อหนักขนาดนี้? ”
“ โอ๊ยย! กูพูดจริง เชื่อกันบ้างสิ! ”
“ ใครเขาจะรวยจากการขายของเก่าวะ! ”
“ คนจีนเขาชอบสะสมของพวกนี้มาก โดยเฉพาะของหายาก ”
“ แล้วมึงไปเอาของเก่ามาจากไหน? ”
“ จำปู่กูได้ไหม? ” ไทม์ยิ้มออกมาเล็กน้อย คำถามนั้นทำให้เมย์ชะงัก
“ ปู่ที่ชอบเก็บขยะ.. เอ๊ย เก็บของเก่าน่ะเหรอ? ”
“ นั่นแหละ ที่เพิ่งเสียไป ”
“ จำได้สิ มึงเล่าให้กูฟังอยู่บ่อยๆ ว่าปู่มึงเก็บอะไรเต็มบ้านไปหมด กาน้ำชาเก่า พระเครื่องเก่า เหรียญเก่า ตู้เก่า นาฬิกาเก่า.. ”
“ กูเองก็เพิ่งจะมารู้ ว่าปู่กูไม่ใช่นักสะสมธรรมดา ”
“ แล้วเป็นอะไร? คนเก็บสมบัติเหรอ.. ”
“ เซียน ”
“ เซียน? เซียนเชี้ยอะไรอีกวะ.. ” เมย์กะพริบตาปริบๆ
“ ปู่กูดูของเก่าเก่งมาก แกสอนกูมาตั้งแต่เด็ก วิธีดูตำหนิ ดูอายุ ดูวัสดุ ดูงานแกะสลัก ดูร่องรอยการใช้งานจริง ”
“ .. ” เมย์ถึงกับงงไปเลย
“ พูดง่ายๆก็คือดูออกว่าอันไหนแท้อันไหนปลอม วิชานี้มันทำให้กูได้งานใหม่ งานที่ได้ผลตอบแทนเป็นร้อยเป็นพันล้าน! ”
“ เดี๋ยวนะ.. ” เมย์เริ่มอ้าปากค้าง
“ มึงกำลังจะบอกกูว่า.. มึงเป็นพวกเซียนของเก่าแบบในละครจีนแนวตั้ง? ” ยิ่งได้ฟังตัวเมย์ก็ยิ่งไม่เชื่อ ปัญหาคือสิ่งที่ไทม์กำลังแสดงให้เห็น มันคล้ายว่าจะเป็นแบบนั้น รถหรู คอนโดหรู หากไม่มีเงินแล้วเขาจะเอามันมาได้ยังไง!