เพื่อนชายที่แสนร่ำรวย
เพื่อนชายที่แสนร่ำรวย
สิ้นประโยคนั้นเมย์ก็รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองหยุดเต้นไปชั่วขณะ.. เริ่มต้นก็สามสิบล้านแล้ว ดีที่สุดของโครงการไม่ล่อไปร้อยล้านเลยเหรอ!
“ ได้เลยค่ะ เชิญทางนี้เลย บ้านตัวอย่างของเราจะเป็นแบบ Grand Residence พื้นที่ใช้สอยประมาณหนึ่งพันตารางเมตร.. ” พนักงานขายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมืออาชีพในทันที
“ หนึ่งพัน!? ” เมย์หลุดอุทานออกมา
“ มีอะไรเหรอ? ” ไทม์หันมาถาม
“ นั่นบ้านเหรอ เรียกสนามฟุตบอลเถอะ! ”
“ ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ แต่พื้นที่ก็ค่อนข้างกว้าง ” พนักงานสาวหลุดยิ้มออกมานิดๆ
“ ค่อนข้างกว้าง.. ” เมย์พึมพำเหมือนคนกำลังจะหมดแรง หอพักที่เธออยู่ในตอนนี้ รวมพื้นที่ทั้งหอแล้วอาจเล็กกว่า..
ไม่นานทั้งสามคนก็ขึ้นรถกอล์ฟของโครงการเพื่อไปยังบ้านตัวอย่าง ระหว่างทางเมย์เห็นบ้านแต่ละหลังแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองมาอยู่ผิดที่.. บ้านที่มีสวนล้วนมีคนตัดแต่งดูแล บ้านที่มีโรงจอดรถล้วนใหญ่กว่าห้องเช่าที่เธอเคยอยู่..
“ คนรวยเขาใช้ชีวิตแบบนี้กันสินะ ท่านประธานนั่นก็คงมีบ้านแบบนี้ซักหลัง.. ” เธอพึมพำก่อนแอบภาวนา ไม่ให้ประธานบริษัทของเธอหรือคุณหนูลินินอะไรนั่น อาศัยอยู่ในโครงการหรูแห่งนี้ด้วย..
“ ทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ เดี๋ยวกูต้องเปิดบริษัทแน่ๆเพื่อจัดการเงิน ถึงตอนนั้นมึงก็ได้เงินเดือนหลักแสนแล้ว ” ไทม์กระซิบบอกกับเรื่องนี้ที่ยังไงก็ต้องทำ เขาเองก็อยากจะเปิดประบริษัทเพื่อบังหน้า สำหรับจัดการแหล่งที่มาของรายได้ที่สูงเกินไป
นั่งเพียงไม่นาน รถกอล์ฟก็หยุดลงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง เมย์มองแล้วถึงกับอ้าปากค้าง
“ นี่เรียกบ้านเหรอ? ”
“ เชิญเลยค่ะ นี่คือหลังที่ดีที่สุดของโครงการเรา ซึ่งเหลืออยู่เพียงหลังสุดท้ายแล้ว! ” พนักงานขายตอบด้วยรอยยิ้ม
“ กูนึกว่าโรงแรม ” แม้แต่ไทม์เองก็ยังหลุดพูด กับบ้านหรูระดับนี้ที่เขาเคยเห็นแค่ในหนัง
ทั้งสองเดินตามพนักงานเข้าไปด้านใน หลังเมย์ยืนมองหน้าบ้านอยู่พักใหญ่ เธอไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้ จะมีโอกาสได้เดินเข้าบ้านระดับนี้ซักครั้ง..
ภายในตัวบ้านหรูหราอย่างที่จินตนาการไม่ถึง โถงสูงสองชั้น ห้องรับแขกขนาดมหึมา ห้องครัวที่ใหญ่กว่าห้องเช่าของเธอหลายเท่า รวมถึงห้องนอนใหญ่ที่มีขนาดพอๆกับอพาร์ตเมนต์ทั้งห้อง!
“ โอ้โห.. ”
“ ชอบไหม? ” ไทม์ถามอย่างแทบไม่ต้องลุ้นคำตอบ
“ กูรู้สึกเหมือนกำลังเดินดูบ้านดารา ”
“ แปลว่าชอบ ”
“ ชอบสิวะ! แต่มันจะเหมาะกับกูเหรอ กูจนมากนะ ไม่ได้รวยเหมือนมึงซะหน่อย.. ”
“ เดี๋ยวก็มี เงินทองหาง่ายจะตาย ” ไทม์พูดอย่างคิดแบบนั้นจริงๆ ขนาดสมบัติที่เหลืออยู่ของนายอำเภอบ้านนอกยังได้เงินสองพันล้าน แล้วสมบัติจากขุนนางในเมืองหลวงล่ะ นี่ไม่ต้องพูดไปถึงฮ่องเต้หรือราชวงศ์เลย ของชิ้นเดียวจากคนเหล่านั้นอาจมีมูลค่าเป็นหมื่นล้านได้! แค่ชิ้นเดียว!!
“ กูไม่เถียงคนรวยแล้ว.. ” เมย์รีบบอกปัดอย่างยอมแพ้ ก่อนจะปรับตัวเป็นคนซื้อบ้านที่จริงจัง เพราะถ้าที่นี่จะเป็นบ้านเธอในอนาคต เช่นนั้นคำถามมากมายก็ต้องใส่ใจกันเสียหน่อย!
“ ขอถามหน่อยค่ะ ” เธอหันไปหาพนักงานขายทันที
“ ได้เลยค่ะ ” อีกฝ่ายเองก็พร้อมทำงานอย่างมืออาชีพ
“ ค่าส่วนกลางเท่าไรคะ? ” คำถามแรกทำเอาพนักงานขายถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ปกติลูกค้าที่มาดูบ้านระดับนี้มักถามเรื่องวัสดุ เรื่องแบรนด์เครื่องใช้ไฟฟ้า หรือไม่ก็ถามว่าสระว่ายน้ำใช้ระบบอะไร แต่คนตรงหน้ากลับเปิดฉากด้วยค่าส่วนกลาง!
“ อยู่ที่ประมาณสองแสนสองหมื่นบาทต่อปีค่ะ ”
“ สองแสนสองหมื่น.. ” เมย์นิ่งไป นั่นมันครึ่งนึงของเงินเดือนตลอดปีแล้วไม่ใช่เหรอ..
“ แล้วระบบรักษาความปลอดภัยล่ะคะ? ”
“ รปภ. ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง พร้อมกล้อง CCTV รอบโครงการ และระบบสแกนทะเบียนรถค่ะ ”
“ ถ้ามีปัญหาฉุกเฉินตอนกลางคืน? ”
“ มีทีมช่างประจำค่ะ ”
“ อินเทอร์เน็ต? ”
“ รองรับไฟเบอร์ความเร็วสูงทุกเครือข่ายค่ะ ”
“ น้ำไม่ท่วมใช่ไหมคะ? ”
“ ไม่ท่วมแน่นอนค่ะ ”
“ ปลวก? ”
“ มีบริษัทเข้าดูแลตามรอบค่ะ ”
“ ถ้าจะต่อเติมในอนาคตล่ะ? ”
“ สามารถยื่นแบบกับนิติบุคคลได้ค่ะ ”
คำถามถูกยิงออกมารัวๆจนกระทั่งพนักงานขายเริ่มรู้สึกว่า คนที่ดูเหมือนลูกค้าเล่นๆคนนี้ กลับตั้งใจมากกว่าลูกค้าระดับร้อยล้านหลายคนเสียอีก!
ส่วนไทม์เองก็เพิ่งเข้าใจว่า.. นี่ต่างหากคือคนที่ใช้ชีวิตด้วยความลำบากมานาน ทุกบาททุกสตางค์ล้วนมีความหมาย ดังนั้นการจะซื้ออะไรซักอย่าง เมย์จึงต้องตรวจสอบทุกอย่างให้ละเอียด สมแล้วที่เธออยากมีบ้านมานาน ทุกคำถามล้วนมาจากข้อมูลที่ศึกษา ว่าคนซื้อบ้านครั้งแรกต้องรู้อะไร!
“ แล้วบ้านหลังนี้มีปัญหาอะไรมั้ยคะ? ”
“ ไม่มีค่ะ ”
“ ไม่มีเลย? ใช่เหรอ? ”
“ ไม่มีจริงๆค่ะ ”
“ บ้านสร้างมานานหรือยัง? ”
“ เพิ่งสร้างเสร็จประมาณแปดเดือนค่ะ ”
“ มีคนเคยจองแล้วหลุดไหม? ”
“ ไม่มีค่ะ ”
“ แน่ใจนะคะ? ”
“ แน่ใจค่ะ.. ” พนักงานขายเริ่มเหงื่อตกนิดๆแล้ว
เมย์พยักหน้าอย่างครุ่นคิด จากนั้นก็เดินสำรวจบ้านอีกครั้งด้วยสายตาที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม เธอลองเปิดตู้ ลองเปิดหน้าต่าง ลองเดินดูทุกห้อง ลองเปิดก๊อกน้ำ ลองกดชักโครก ถึงขั้นเดินไปดูห้องเก็บของใต้บันได จนพนักงานขายเริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังตรวจรับบ้าน หรือกำลังหาจุดบกพร่องกันแน่..
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง สุดท้ายเมย์ก็กลับมายืนที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง
“ ถ้าจะซื้อจริงก็ต้องจ้างคนมาตรวจสอบให้ละเอียดก่อน.. ” เธอกล่าวขณะมองไปรอบๆช้าๆ โถงสูงโปร่ง กระจกบานใหญ่ สวนด้านหลัง สระว่ายน้ำ ห้องครัว ห้องนอน ทุกอย่างตรงกับความฝันที่เธอเคยพูดเล่นๆตอนเมาเมื่อคืนแทบทั้งหมด!
ไม่สิ.. มันดีกว่าความฝันด้วยซ้ำ!!
“ เป็นไง? ” ไทม์ถามขึ้น
เมย์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา
“ ยอมรับตรงๆเลยว่าโคตรชอบ บ้านในฝัน.. ไม่สิ เกินฝันกูไปอีก ” เมย์ยอมรับได้อย่างไม่คิดเขินอาย ของระดับนี้ถ้าไม่ชอบก็แปลกแล้ว
“ ฮ่าๆๆ รู้แล้ว ”
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เมย์ไม่เคยมีอะไรเป็นของตัวเองจริงๆ เงินเดือนส่วนใหญ่ถูกส่งกลับบ้าน โบนัสถูกใช้หนี้ ความฝันถูกเลื่อนออกไปเรื่อยๆ แต่วันนี้.. เธอกลับได้มายืนอยู่ในบ้านที่เคยคิดว่าคงเป็นแค่ฝัน!
“ ถ้างั้นก็เอาหลังนี้ ” ไทม์พูดสบายๆ
“ เดี๋ยว! ยังไม่ถามราคาเลย! ” เมย์รีบหันไปมองพนักงานขาย
“ เอ่อ.. ราคาบ้านหลังนี้อยู่ที่.. ” พนักงานสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยตัวเลขที่ทำให้เมย์กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ สองร้อยยี่สิบแปดล้านบาทค่ะ ” ทั้งห้องเงียบลงทันที เมย์ยืนนิ่งอยู่ประมาณสามวินาทีก่อนจะหันไปมองไทม์ช้าๆ
“ กูว่า.. เรากลับไปดูหลังสามสิบล้านกันดีมั้ย.. ”
“ ฮ่าๆๆๆ! ” ไทม์หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้จริงๆ มันก็แค่สองร้อยยี่สิบแปดล้านไม่ใช่เหรอ!
“ เอาหลังนี้แหละครับ ทำเรื่องได้เลย ผมจ่ายสดแบบเต็มจำนวน! ” เขาหันไปบอกพนักงานขายที่แอบตกใจไปแล้ว นี่พวกเขาจะจ่ายเงินเลยเหรอ!!
พนักงานขายที่ผ่านลูกค้าระดับมหาเศรษฐีมามาก ยังต้องกะพริบตาปริบๆอย่างไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินผิดหรือเปล่า..
“ ไทม์.. มึงต่อราคาเขาหน่อยก็ได้นะ ไม่ใช่ตกลงทันทีเหมือนซื้อข้าวมันไก่! นี่มันสองร้อยยี่สิบแปดล้านบาทนะเว้ย!! ” แม้แต่เมย์เองก็ยังรู้สึกเช่นกัน..