เพื่อนบ้านที่คุ้นตา
เพื่อนบ้านที่คุ้นตา
“ ไทม์.. มึงต่อราคาเขาหน่อยก็ได้นะ ไม่ใช่ตกลงทันทีเหมือนซื้อข้าวมันไก่! นี่มันสองร้อยยี่สิบแปดล้านบาทนะเว้ย!! ” แม้แต่เมย์เองก็ยังรู้สึกเช่นกัน..
หลังจากนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว รวดเร็วจนน่าตกใจ พนักงานฝ่ายขายระดับผู้จัดการ ผู้บริหารโครงการ ฝ่ายกฎหมาย ฝ่ายสินเชื่อ รวมถึงเจ้าหน้าที่อีกหลายคน ทั้งหมดทยอยเดินเข้ามาในห้องรับรองพิเศษอย่างต่อเนื่อง
น้ำดื่มเปลี่ยนจากขวดธรรมดาเป็นน้ำแร่ระดับพรีเมียม ขนมถูกยกมาเสิร์ฟเพิ่ม กาแฟถูกเปลี่ยนเป็นเมนูพิเศษ แม้แต่ผู้จัดการโครงการก็ยังเดินเข้ามาต้อนรับด้วยตัวเอง!
“ สวัสดีครับคุณไทม์ ผมเป็นผู้จัดการโครงการครับ ”
“ สวัสดีครับ ”
“ ก่อนอื่นต้องขอขอบพระคุณที่ไว้วางใจโครงการของเรานะครับ ”
“ ครับผม ”
“ หากมีสิ่งใดต้องการเพิ่มเติมสามารถแจ้งได้ตลอดเลยครับ ”
เมย์นั่งมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย เมื่อวานเธอยังเป็นแค่พนักงานเงินเดือนธรรมดา แต่วันนี้กลับมานั่งอยู่ในห้องรับรอง VIP ของโครงการบ้านหรูระดับหลายร้อยล้าน! ชีวิตคนเรามันเปลี่ยนเร็วขนาดนี้ได้จริงๆ! คำพูดเดิมวนเวียนไม่รู้จบ
“ ไม่ทราบว่าต้องการถือกรรมสิทธิ์ในชื่อใครครับ? ” ผู้จัดการโครงการถามขึ้น ขณะที่เมย์กำลังหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มพอดี
“ ชื่อเพื่อนผมคนนี้เลยครับ ”
พรวด!! น้ำเกือบพุ่งออกจากปาก โชคดีที่เธอนั้นตั้งสติได้ทัน
“ แค่กๆๆๆ!! ” หญิงสาวสำลักอย่างช่วยไม่ได้
“ เอาจริงเหรอไทม์.. ”
“ เอาจริงสิ เขียนชื่อไปแล้วเนี่ย.. ”
“ บ้านราคาสองร้อยกว่าล้านเลยนะ.. ”
“ ก็ใช่ไง ไม่รู้แหละ ใส่ชื่อไปแล้ว! ” ไทม์อมยิ้มก่อนรีบยกหน้าสัญญาไปให้อีกฝ่าย
“ พูดตั้งแต่แรกแล้วว่าซื้อให้ รับๆไปเหอะอย่าพูดเยอะ ”
พนักงานทุกคนพยายามเก็บสีหน้าอย่างสุดความสามารถ แต่บางคนก็เริ่มหลบสายตา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นคนทะเลาะกัน เพียงเพราะไม่อยากรับบ้านราคาหลายร้อยล้านไปฟรีๆ.. ไม่สิ.. ครั้งแรกเช่นกันที่มีคนซื้อของแบบนี้ให้เพื่อน..
“ ใส่ชื่อคุณเมย์เลย ”
“ รับทราบครับ ” ผู้จัดการทำตามอย่างรวดเร็ว แม้ไทม์จะไม่ใช่เจ้าของ แต่เขาก็คือคนจ่ายเงินทั้งหมด!
“ ไทม์.. ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ! ” ต่อหน้าคนอื่น ทั้งสองคนก็มักจะสุภาพขึ้นเหมือนตอนอยู่ที่ทำงาน
“ ชอบบ้านหลังนี้ไม่ใช่เหรอ ไหนบอกว่าอยากมีบ้านเป็นของตัวเองไง บ้านที่ต่างจังหวัดก็ติดธนาคารไปแล้ว โดนยึดเมื่อไรก็ไม่รู้.. ” เขากล่าวกับหนี้สินที่แม่ของเมย์ได้สร้างไว้ หนี้สินที่ทำให้แม้แต่บ้านก็ยังไม่เหลือ..
“ ก็.. นั่นความฝันฉัน.. ฉันอยากมีบ้านที่รู้สึกปลอดภัย ”
“ งั้นจบ ” เขาพูดเพียงเท่านี้ก่อนบอกให้เซ็นชื่อได้แล้ว!
ขั้นตอนต่างๆเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็วสมกับที่เป็นโครงการระดับสูง เอกสารถูกจัดเตรียม ฝ่ายกฎหมายเข้ามาอธิบายรายละเอียดทั้งหมดอย่างมืออาชีพ ไม่มีการเสียเวลาแม้แต่น้อย ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา เมย์ก็เซ็นเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จ
ติ๊ง.. เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น หลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลถูกส่งเข้าระบบของโครงการ เจ้าหน้าที่หลายคนมองตัวเลขนั้นแล้วถึงกับหายใจสะดุด!
เงินจำนวนสองร้อยกว่าล้านบาท ถูกโอนเข้าบัญชีในครั้งเดียว! ไม่มีผ่อน ไม่มีกู้ ไม่มีสินเชื่อ จ่ายสดล้วนๆ!!
“ ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ” ผู้จัดการโครงการลุกขึ้นจับมือทันที
“ ตั้งแต่วินาทีนี้ บ้านหลังดังกล่าวเป็นกรรมสิทธิ์ของคุณเมย์อย่างสมบูรณ์แล้ว ” คำประกาศนั้นทำให้หูของเมย์เริ่มอื้อไป เธอนั่งนิ่งจนเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง..
“ เมย์ ”
“ ยัยเมย์! ”
“ ห้ะ!? ” หญิงสาวสะดุ้งก่อนจะมองเอกสารตรงหน้า มองผู้จัดการโครงการ มองไทม์ แล้วมองรูปบ้านหลังใหญ่ในหน้าปกรับมอบ
“ ไทม์.. ตอนนี้ฉันมีบ้านราคาสองร้อยยี่สิบแปดล้านแล้ว แบบนี้ฉันยังต้องไปทำงานวันจันทร์อยู่มั้ยนะ..? ” คำถามนั้นทำเอาไทม์ต้องหลุดขำออกมาเลย มันก็จริงแบบที่เธอว่า คนในหมู่บ้านแห่งนี้น้อยคนที่ยังจะทำงานเอง เพราะส่วนใหญ่ก็เป็นท่านประธานบริษัทกันทั้งนั้น
“ ทนๆทำงานไปก่อน ขอเวลาซักหน่อยแล้วค่อยลาออก ฮ่าๆๆ ” เขาตบบ่าหลังเดินออกมาจากสำนักงานขาย ทั้งคู่เดินไปขึ้นรถของไทม์แล้วขับตรงไปยังบ้านหลังใหม่ บ้านที่เมย์เป็นเจ้าของแล้วในตอนนี้
“ ไทม์.. กูขอบคุณมึงมาก.. ” เมย์ไม่มีคำอื่นอีกแล้วมากกว่าคำนี้..
“ ไม่ต้องขอบคุณ เพราะกูก็จะเอาบ้านมึงเป็นที่จดทะเบียนบริษัท ” เขายิ้มให้กับสิ่งที่คิดเอาไว้ดีแล้ว ชัดเจนว่าเมย์ไม่ปฏิเสธ กับบริษัทที่เปิดขึ้นเพื่อจัดการเงินทองของไทม์..
ขับกันมาไม่นาน พริบตาเดียวก็มาถึงยังบ้านหลังนั้น ซึ่งตั้งอยู่ในทำเลดีสุดของโครงการแห่งนี้..
“ บ้านแบบเดียวกับพวกเราดูเหมือนจะมีอยู่แค่ไม่กี่หลัง ที่เหลือในหมู่บ้านก็เป็นบ้านขนาดเล็กกว่า ” ไทม์บอกก่อนเลี้ยวรถเข้าไปจอดช้าๆ
“ ที่นี่คือบ้านฉันแล้วสินะ.. ” เมย์เองก็ยังแทบไม่เชื่อ เธอพยายามตั้งสติ แต่ก็ไม่อาจหุบรอยยิ้มบนใบหน้าได้!
“ ขอไปวิ่งรอบบ้านซักสี่ห้ารอบก่อนนะ ฮ่าๆๆ ” หญิงสาวเปลี่ยนเป็นเด็กน้อยในทันที ซึ่งนั่นก็ไม่แปลกเลยกับคนที่มีบ้านเป็นครั้งแรก! เธอวิ่งออกไปที่สนามหน้าบ้านราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นโปรด
“ โอ้โหหห!! ” เมย์เงยหน้ามองคฤหาสน์ตรงหน้าอีกครั้ง เมื่อครู่ตอนเดินดูบ้านเธอมัวแต่สนใจภายใน แต่ตอนนี้เมื่อมายืนอยู่ด้านนอกในฐานะเจ้าของบ้าน ความรู้สึกมันกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง!
สนามหญ้าสีเขียวทอดยาว น้ำพุหินอ่อนตั้งอยู่กลางสวน ตัวอาคารสูงสง่างามราวกับคฤหาสน์ในภาพยนตร์ กระจกบานใหญ่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนดูราวกับเปล่งประกาย
“ บ้านของฉัน.. ”
“ เป็นบ้านของฉันจริงๆ.. ” เธอพึมพำซ้ำๆราวกับกลัวว่ามันจะหายไป ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเมย์ก็จำความได้แค่ว่า บ้านของเธอนั้นติดหนี้ธนาคารอยู่หลักล้าน เพราะงั้นมันจึงมีโอกาสถูกยึดได้ตลอดเวลา..
“ ฮ่าๆ!! สวยที่สุดเลย! ” เมย์หัวเราะก่อนจะวิ่งไปยืนตรงประตูรั้วแล้วหันกลับมามองบ้านอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆกว้างขึ้น ทว่านั่นก็ไม่นาน.. ก่อนรอยยิ้มที่มีจะค่อยๆชะงักลงแล้วกลายเป็นหุบยิ้มไป!
“ หือ? ” สายตาของเธอเหลือบไปเห็นบ้านอีกหลังที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน คฤหาสน์ขนาดใหญ่ไม่ต่างกันมาก สนามหญ้าถูกดูแลอย่างดี รถยุโรปหลายคันจอดเรียงอยู่ภายใน และที่สำคัญ.. มันมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียงชั้นสอง!
“ .. ” เมย์กะพริบตาช้าๆ ชายคนนี้มันช่างคุ้นหน้าแม้ไม่อยากจำ!
“ เชี้ย.. ”
“ เชี้ยๆๆ เชี้ยแล้วไง! ” หัวใจเธอแทบหยุดเต้น เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือท่านประธานบริษัท! หัวหน้าใหญ่สุดที่มีลูกน้องนับพัน คนที่พนักงานทั้งบริษัทไม่กล้าสบตา! พ่อของคุณหนูลินินคนนั้น คนเดียวกับที่เพิ่งสั่งพักงานไทม์เมื่อไม่กี่วันก่อน!
“ ไทม์!! ” เมย์หันกลับมาตะโกนสุดเสียง ชายหนุ่มที่เพิ่งลงจากรถถึงกับสะดุ้ง
“ เป็นอะไรไปเมย์! ตะโกนเสียงดังแบบนี้กูก็ตกใจเป็นนะโว้ย! ”
“ มึงดูนั่น!! ” เมย์ไม่ตอบแต่เลือกชี้ให้เขาเห็นเอง แน่นอนว่าเธอได้หลบฉากเข้ามาในรั้วบ้านแล้ว!
“ อะไรอีก? ” ไทม์มองตามนิ้วที่ชี้ ก่อนจะเห็นชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ตรงบ้านฝั่งตรงข้าม..
“ อ้าว.. ท่านประธานนี่.. ”
“ อ้าวพ่อง! นั่นท่านประธานบริษัทเรานะโว้ย!! คนที่แกล้งมึงจนไม่มีงานทำ! ” เมย์รีบวิ่งกลับมาหาอย่างร้อนใจ วินาทีนั้นเธอเริ่มจะคิดได้แล้ว ถึงเหตุผลที่บ้านดีแบบนี้ยังไม่มีเจ้าของ คำพูดของหัวหน้าแผนกลอยมาทันที คุณหนูลินินได้ชื่อว่าเอาแต่ใจที่สุดในวงการไฮโซ.. คนเขาลือกันไปทั่ว.. แล้วชื่อเสียงแบบนี้ใครจะกล้าซื้อบ้านตรงข้ามเธอกัน!!