ผมรวยแล้วครับแม่

“ พวกเรามีเส้นสายมากพอจะจัดหาให้คุณไทม์ได้ครับ เพียงแต่ของเหล่านั้นจะไม่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ” สเปนส่งยิ้มให้อย่างคนที่เข้าใจกัน

ตลอดทางกลับคอนโดไทม์ไม่ได้เปิดเพลงเหมือนทุกครั้ง สายตาเขาเหลือบมองกระเป๋าปืนที่วางอยู่เบาะหลังเป็นระยะ ภายในนั้นคือทุกอย่างที่เขาตั้งใจเตรียมไว้

“ ในที่สุดก็ครบแล้ว.. ” คอนโดหรู รถราคาแพง เงินทุนสำรองแบบเหลือกินเหลือใช้ และอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับการเดินทางสู่โลกอีกฝั่ง..

“ ขอแค่มีเงิน ทุกปัญหาที่เคยเป็นเรื่องยากก็ง่ายหมด.. แค่มีเงินจริงๆ ” เขากล่าวขณะเลี้ยวรถเข้ามาจอดในคอนโด เมื่อมาถึงห้องพัก ชายหนุ่มก็รีบวางกระเป๋าลงบนโต๊ะในทันที ปืนพกสีดำกระบอกสวยถูกนำออกมาถือไว้..

“ ใช้งานแทบไม่เป็น ยังไงก็ต้องฝึกซ้อมก่อน เราเองก็ไม่ใช่ตำรวจฝีมือดีหรือพวกทหาร.. ” ไทม์คิดกับสิ่งนี้ที่ก็ไม่รู้ว่าพวกพระเอกในละครมันหยิบปุ๊บยิงปั๊บได้ยังไง เพราะระบบของตัวปืนก็ต้องผ่านการทำความเข้าใจซักเล็กน้อย ไหนจะวิธีปลดล็อคเซฟตี้ วิธีใส่กระสุน วิธีแก้ปัญหาเมื่อตัวปืนเกิดข้อผิดพลาด..

“ ที่สำคัญเลย การยิงให้แม่นมันไม่ง่ายนะ ในโลกที่ทุกคนถืออาวุธ ถ้าเรายิงนัดแรกพลาด นัดต่อไปก็มีโอกาสที่จะถูกศัตรูสวนกลับเอาได้ มีดบินหรือธนูเองก็ยังมี.. พวกเขาไม่ได้สิ้นฤทธิ์ขนาดนั้น ” ชายหนุ่มรอบคอบเป็นที่สุดกับเรื่องนี้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน.. ป่านนี้เขาคงรีบเปิดประตูมิติแล้ววิ่งกลับไปยังโลกอดีตเพื่อหาเงิน แตกต่างจากตอนนี้ที่เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อน เงินในบัญชีมหาศาลยังนอนนิ่งอยู่ บ้านก็ซื้อแล้ว รถก็ซื้อแล้ว เมย์เองก็มีชีวิตที่มั่นคงขึ้น ซึ่งนั่นก็ไม่ทำให้เขาต้องเป็นห่วงอีก..

“ งั้นพักอีกสักวัน.. ” ไทม์ยืดตัวพิงโซฟา นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ที่เขารู้สึกว่าไม่ต้องกังวลอะไร

แล้วจู่ๆภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ภาพบ้านหลังเก่า บ้านต่างจังหวัดที่เขาเติบโตมา เสียงแม่ที่โทรมาถามทุกครั้งว่าเหนื่อยมั้ย กินข้าวหรือยังลูก..

“ มัวแต่จัดการปัญหาใกล้ตัว ลืมไปเลยว่าต้องโทรหาแม่บ้าง ” คิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็รีบติดต่อในทันที บ้านของเขาก็ยังมีหนี้อยู่บ้าง ที่นาเองก็เอาไปเข้าธนาคารไว้ หากวันนี้เขาสามารถใช้หนี้ให้ได้ ความเหนื่อยล้าของพ่อแม่คงหายไปไม่น้อย..

เสียงรอสายดังอยู่ไม่นาน ก่อนปลายสายจะกดรับ

“ ฮัลโหล.. ไทม์เหรอลูก ” เพียงได้ยินเสียงนั้น ชายหนุ่มก็อดยิ้มไม่ได้แล้ว

“ ครับแม่ ทำอะไรอยู่เหรอ ”

“ ก็เพิ่งให้อาหารไก่เสร็จ กำลังจะเข้าไปหุงข้าวนี่แหละ แล้วลูกเป็นยังไงบ้าง วันนี้วันหยุดนอนทั้งวันเลยสิ ” คำถามแรกของแม่ยังคงเป็นเรื่องของเขาอยู่เสมอ

“ แม่ครับ ผมได้งานใหม่แล้วนะ ”

“ จริงเหรอลูก! ทำไมอยู่ดีๆถึงเปลี่ยนงานกะทันหันล่ะ ” น้ำเสียงของแม่ดูตื่นเต้นตามไปด้วย

“ งานเกี่ยวกับของเก่าล้ำค่าครับแม่ เป็นงานที่ใช้วิชาของปู่ เพราะสร้อยเส้นนั้นเลยนะ ตัวผมถึงเพิ่งจะเข้าใจว่ามีความรู้เกี่ยวกับด้านนี้ ”

“ .. ” ปลายสายเงียบลงไปทันที นี่ลูกชายของเธอลาออกจากงานในบริษัทใหญ่ เพื่อจะได้ไปทำงานค้าของเก่าอย่างนั้นเหรอ..

“ วิชาของปู่? ”

“ ครับ ตอนเด็กๆปู่เคยสอนไว้ ผมลองเอามาต่อยอดดู แล้วมันดันหาเงินได้เยอะกว่าที่คิด ” เขาเลือกโกหกเพียงครึ่งเดียว เพราะต้นกำเนิดของทุกอย่าง ก็เริ่มมาจากของที่ปู่ทิ้งเอาไว้ให้จริงๆ

“ แม่ยังจำที่ปู่ชอบบอกได้ไหม ว่าให้ตั้งใจเรียนวิชาพวกนั้น สักวันมันจะเลี้ยงชีวิตเราได้.. ”

“ ไทม์.. ลูกกำลังพูดเรื่องอะไร ขนาดปู่ลูกที่เป็นคนสอนสั่ง เต็มที่ก็ยังทำได้แค่เก็บของไร้ค่าเอาไว้เต็มบ้านเลย.. ” เธอยอมรับลูกชายได้ทุกเรื่อง ยกเว้นก็แค่เรื่องที่เขากำลังจะทำลายอนาคตของตัวเอง..

“ แม่ครับ แม่ใจเย็นก่อนนะ ธุรกิจนี้งานนี้มันทำได้จริงๆ ตอนนี้ผมร่วมธุรกิจกับคนจีนแท้ๆ เพื่อประเมินดูของเก่าที่เป็นของล้ำค่ามีราคา.. ” เขาอธิบายเสียยกใหญ่ ซึ่งก็โชคดีจริงๆที่แม่ของเขาเคยดูละครจีนมาบ้าง

“ ลูกมีฝีมือขนาดนั้นเลยเหรอ.. แม่เคยเห็นในละคร แค่ค่าตรวจสอบของเก่าชิ้นเดียวว่าแท้หรือไม่ ก็ได้เงินกันเป็นล้านบาทแล้ว.. ” เธอเริ่มลังเลกับเรื่องนี้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะลูกชายของเธอไม่ใช่คนที่ชอบโกหก

“ ผมมีฝีมือระดับพรสวรรค์เลยครับแม่ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่กล้าออกจากงานเก่า.. เอาจริงๆก็ไม่ได้ตั้งใจออก แต่ผมโดนเรื่องเอาไว้มาก.. ” เขาพูดแบบไม่รู้ว่าควรจะเล่ายังไง ก่อนเริ่มต้นพูดถึงคุณหนูลินินออกมา..

“ อะไรนะ! นี่เขากลั่นแกล้งลูกถึงขนาดนั้นเชียว! แล้วยังไอ้หัวหน้าแผนกนั่นอีก!! แค่เห็นลูกเป็นคนต่างจังหวัดเข้าหน่อย เลยคิดว่าจะแกล้งอะไรเราก็ได้อย่างนั้นเหรอ! ” ยิ่งได้ฟังอารมณ์ของผู้เป็นแม่ก็ยิ่งมากขึ้น ลูกชายคนเดียวของเธอไม่จำเป็นต้องอดทนขนาดนี้!

“ ดีแล้วไทม์ที่เราหาทางไปต่อได้ บริษัทบ้าอะไรสั่งพักงานคนแบบไม่ให้เงินเดือน โบนัสก็แทบไม่มี โอทีก็ไม่ให้ แถมทุกกิจกรรมยังต้องให้ลูกออกเงินเองอีก นี่ไม่นับรวมว่าชอบใช้งานล่วงเวลาแบบฟรีๆด้วยนะ!! ” เธอเข้าข้างลูกชายแบบสุดชีวิต

“ ตอนนี้งานใหม่มันเริ่มให้ผลตอบแทนมาแล้วครับ แถมยังให้ในจำนวนที่เยอะมาก.. ” ความรักของแม่ทำให้เขายิ้มออกได้เสมอ

“ ดีแล้วลูก.. ดีแล้ว.. ” น้ำเสียงของแม่เองก็ดูเบาใจลง

“ ขอแค่ลูกมีงานสุจริตทำแม่ก็ดีใจ ไม่ต้องรวยก็ได้ แค่ไม่อดก็พอ.. ”

“ แม่.. พรุ่งนี้ผมว่าจะกลับบ้าน.. ” ไทม์สูดลมหายใจลึก ก่อนพูดประโยคที่เตรียมเอาไว้

“ จริงเหรอ! ”

“ จริงครับ น่าจะกลับซักสองสามวัน คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่แล้ว ”

“ งั้นแม่จะทำของโปรดไว้รอเลย! ”

“ แล้วก็.. ผมมีเรื่องจะคุยกับพ่อด้วย ”

“ เรื่องอะไรเหรอลูก ” 

ไทม์มองยอดเงินในบัญชีบนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ตัวเลขนั้นมันมากจนแทบอ่านไม่หมด

“ เรื่องหนี้ครับ ผมอยากปิดหนี้ทั้งหมดของบ้านเรา ”

“ .. ” ผู้เป็นแม่ถึงกับนิ่งเงียบไปเลย

“ ทั้งหนี้บ้าน ทั้งหนี้นา แล้วก็เงินที่กู้ไว้ทุกก้อน เพื่อส่งผมให้เรียนจบมหาลัยด้วย.. ”

“ ลูกอย่าพูดเล่นสิ หนี้ตั้งหลายล้านเลยนะ ” แม่หัวเราะแห้งๆ กับของพวกนี้ที่คิดว่าทำจนตายก็ใช้ไม่หมด..

“ ผมได้เงินก้อนแรกจากการช่วยประเมินสมบัติหายากมาสิบล้านครับ! ” เขาต้องพูดออกไปแล้ว ไม่อย่างนั้นผู้เป็นแม่คงไม่เชื่อ

“ อะไรนะ! สิบล้าน!! ” เสียงปลายสายแทบจะระเบิดออกมา

“ ใช่ครับแม่ สมบัตินั้นมีมูลค่าเกินสองพันล้าน! การประเมินของผมช่วยให้บริษัทได้กำไรมาก ตัวผมก็เลยรับส่วนแบ่งมาแบบเต็มๆ แค่งานเดียวก็ร่ำรวยกว่าทำงานที่เดิมไปแล้วสิบปี! ฮ่าๆๆ ” เขาหัวเราะก่อนรีบส่งใบรับรองการซื้อขายไปให้แม่ดู แน่นอนว่าส่งเพียงบางส่วน ทำให้เหมือนตัวเขาเป็นเพียงผู้ช่วยตรวจสอบก็เท่านั้น

“ นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย.. ลูกชายแม่มีเงินสดสิบล้าน.. นั่นมากกว่าถูกหวยอีกนะ ” เธอแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ ทำงานครั้งเดียวได้เงินสิบล้าน ร่ำรวยยิ่งกว่าพวกค้ายาเสพติดเสียอีก!

“ ไว้กลับไปคุยกันที่บ้านนะครับ เรื่องนี้พ่อกับแม่ไม่ต้องบอกใคร เอาให้รู้กันแค่ในบ้านของเราก็พอ ผมกลัวว่าพวกญาติๆจะมาวุ่นวายอีก ” ไทม์กล่าวกับสิ่งที่ผู้เป็นแม่เองก็เข้าใจดี หากญาติพวกนั้นรู้ว่าไทม์มีเงิน รับรองได้เลยว่าต้องวนเวียนมาขอเงินกันยกใหญ่!