เพราะเป็นห่วงเลยนอนไม่หลับ

“ ไว้กลับไปคุยกันที่บ้านนะครับ เรื่องนี้พ่อกับแม่ไม่ต้องบอกใคร เอาให้รู้กันแค่ในบ้านของเราก็พอ ผมกลัวว่าพวกญาติๆจะมาวุ่นวายอีก ” ไทม์กล่าวกับสิ่งที่ผู้เป็นแม่เองก็เข้าใจดี หากญาติพวกนั้นรู้ว่าไทม์มีเงิน รับรองได้เลยว่าต้องวนเวียนมาขอเงินกันยกใหญ่!

“ แม่เข้าใจ.. เรื่องแบบนี้ไม่ควรให้ใครรู้จริงๆ ” ผู้เป็นแม่พยักหน้าทั้งที่ไทม์มองไม่เห็น

“ โดยเฉพาะลุงกับป้าๆของลูก ถ้ารู้ว่าเรามีเงินเมื่อไร เดี๋ยวก็หอบลูกหลานมาขอยืมอีก.. ”

“ นั่นแหละครับ ผมถึงได้กำชับเอาไว้ก่อน ” ไทม์หัวเราะออกมาในสิ่งที่รู้กัน

“ ไม่ต้องห่วง แม่จะไม่บอกใครทั้งนั้น ”

“ ครับแม่ งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะครับ มารับผมที่สนามบินด้วยนะ ”

ติ๊ด.. สายถูกตัดลง ไทม์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนทอดสายตามองเพดานห้องเงียบๆ.. 

ทุกอย่างกำลังเดินไปในทิศทางที่ดี พ่อแม่กำลังจะหมดหนี้ เมย์มีบ้าน มีรถ มีเงินเก็บ ซึ่งก็สมกับที่เธอนั้นเป็นเพื่อนที่ดีของเขามานาน 

ส่วนตัวไทม์เองก็มีเงินทุนมากพอสำหรับทำทุกอย่างที่อยากทำ ชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยปัญหา ราวกับถูกยกภูเขาที่กดทับออกไป.. ชายหนุ่มเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วล้มตัวลงบนเตียงนุ่มภายในห้องนอน

“ คืนนี้น่าจะหลับสบาย.. ” เขาพึมพำพลางปิดไฟ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืด เสียงเครื่องปรับอากาศดังแผ่วเบา แต่ผ่านไปแล้วสิบนาที.. ยี่สิบนาที.. สามสิบนาที.. ไทม์กลับยังลืมตาอยู่เหมือนเดิม

“ ทำไมยังไม่ง่วงอีก.. ” เขาพลิกตัวไปมาอยู่หลายรอบ ทั้งที่วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแท้ๆ แล้วจู่ๆภาพของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่มีสาเหตุ หญิงสาวที่มีบาดแผลเต็มตัว.. หญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงในโรงเตี๊ยมตระกูลหลิว..

“ เฮ้อ ” ไทม์ถอนหายใจเบาๆ

“ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ.. ” ตั้งแต่ทำแผลให้เธอเสร็จ ตอนนี้ก็น่าจะผ่านมาหนึ่งวันแล้ว..

“ แผลหนักขนาดนั้น แถมยังไม่ได้มีคนดูแล ไม่มีแม้แต่หมอที่รักษา.. ” เขาหลับตาลงช้าๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งนอนไม่หลับ

“ ไม่ใช่ว่าจะตายไปแล้วเหรอ! ” มาถึงจุดนี้เขานอนไม่หลับจริงๆแล้ว

“ โอ๊ยๆ จะมาคิดมากให้ปวดหัวไปทำไม พลังของเรามันไร้ข้อกำจัด ไปดูซักแป๊ปให้หายสงสัยก็ได้นี่หว่า! ” คิดได้แบบนั้น ชายหนุ่มก็ใช้พลังของตนเองในทันที โดยที่ไม่เสียเวลาเปลี่ยนชุดเป็นจีนโบราณซะด้วยซ้ำ!

“ อิสระเหนือกาลเวลา!! ” เขาพูดก่อนระบบจะเริ่มทำงาน แสงสีทองปกคลุมร่างกายของไทม์อีกครั้ง โลกทั้งใบรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ผนังคอนโดค่อยๆเลือนหาย เสียงเครื่องปรับอากาศถูกแทนที่ด้วยเสียงลมพัดและเสียงผู้คนที่พูดคุยกัน!

เพียงเสี้ยววินาที.. ฟุ่บ! ชายหนุ่มก็กลับมายืนอยู่ภายในห้องพักห้องเดิมของโรงเตี๊ยมตระกูลหลิว

“ กลับมาแล้ว.. ” เขารีบหันไปมองเตียงไม้ทันที ทว่าสิ่งที่พบเจอกลับเป็นเพียงความว่างเปล่า!

ไม่มีหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว ผ้าห่มถูกพับเอาไว้อย่างเรียบร้อย หมอนถูกจัดเข้าที่ ราวกับเจ้าของห้องไม่เคยล้มนอนลงเลยซักครั้ง..

“ เธอไปแล้วอย่างนั้นเหรอ.. ” เขามั่นใจว่าเธอไม่ได้ถูกจับตัวไปแน่ เพราะดูจากเสียงเฮฮาของผู้คนที่ด้านล่างแล้ว สถานการณ์ของเมืองนี้น่าจะเป็นปกติ ไม่มีทหารเข้ามาเพิ่มอีกเพื่อยึดอาหาร..

คิดได้แบบนั้นไทม์ก็รีบเดินเข้าไปตรวจดู.. บนโต๊ะไม้ข้างเตียง อาหารแห้งพวกขนมปังและน้ำดื่ม ทุกอย่างล้วนหายไปจนหมด แม้แต่ยาที่เขาทิ้งเอาไว้ให้ก็หายไปด้วย..

“ อย่างน้อยก็กินข้าวได้แล้ว.. แถมยังไว้ใจเรามากพอจะหยิบยาไป ” เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เขียนวิธีทานยาไปให้ด้วย ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้ว่าต้องใช้ยาแบบนั้นยังไง..

“ ถ้ากินอาหารได้ ก็แสดงว่าอาการน่าจะดีขึ้นมากแล้ว ” เขาพูดก่อนคิดจะหันหลังกลับ ทว่าสายตากลับสะดุดเข้าให้กับกระดาษแผ่นหนึ่ง มันถูกวางไว้ตรงกลางโต๊ะ ทับเอาไว้ด้วยหินก้อนเล็กเพื่อกันปลิว

“ ถึงกับเขียนจดหมายเอาไว้เลยเหรอ.. ” ไทม์หยิบกระดาษขึ้นมาอย่างช้าๆ ตัวอักษรจีนเขียนไว้อย่างประณีต แม้จะดูสั่นไปเล็กน้อย แต่ก็คงเป็นเพราะเจ้าของจดหมายยังบาดเจ็บอยู่

[ ถึงผู้มีพระคุณ.. ] เพียงคำแรกก็ชัดเจนแล้วว่าเธอนั้นเป็นคนมีการศึกษา

[ หากท่านกำลังอ่านข้อความนี้ แสดงว่าข้าคงออกเดินทางไปแล้ว ]

[ ต้องขออภัยที่จากไปโดยไม่ได้กล่าวลา ข้าไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อได้ เพราะคนที่กำลังตามล่าข้ายังไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ ] ไทม์เงียบลงก่อนจะอ่านต่อ

[ อาหาร น้ำดื่ม และยารักษาบาดแผลที่ท่านทิ้งไว้ ข้ารับไว้ทั้งหมดแล้ว ]

[ หากไม่ได้ท่าน.. ข้าคงเสียชีวิตอยู่ในเมืองชายแดนแห่งนี้ ]

[ พระคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิต ข้าก็มิอาจตอบแทนได้หมด ]

“ อย่างน้อยก็ปลอดภัยจริงๆ.. ” ชายหนุ่มยิ้มบาง เธอคนนี้ยังรู้บุญคุณคน.. ทว่าเนื้อหาด้านล่าง กลับทำให้สีหน้าของเขาต้องเปลี่ยนไป

[ ข้าขออธิบายไว้เพียงเล็กน้อย.. ]

[ ข้ามิใช่คนของฝ่ายศัตรู ข้ามิใช่สายลับ และข้ามิใช่อาชญากรอย่างที่ผู้คนกล่าวหากัน! ]

[ ข้าเป็นคนจากเมืองหลวง เพียงแต่ถูกผู้มีอำนาจใส่ร้าย! ]

[ ผู้ที่ต้องการชีวิตข้า เขาคนนั้นมีอำนาจมากพอจะบิดเบือนความจริงทั้งหมด ]

[ เพราะฉะนั้น.. ขอท่านผู้มีพระคุณโปรดสบายใจ ตัวท่านไม่ได้ช่วยเหลือศัตรูของแผ่นดินอย่างแน่นอน! ]

“ เมืองหลวงอย่างนั้นเหรอ.. ” ไทม์ค่อยๆขมวดคิ้วกับจดหมายที่จบลงเพียงเท่านี้

“ หากเธอแก้ต่างจนหลุดพ้นจากความผิดได้ ไม่ใช่ว่าเราเพิ่งได้รับเส้นสายในเมืองหลวงมา? ” เขาอมยิ้มกับธุรกิจที่อาจไปต่อได้ง่ายขึ้น ดูเหมือนเรื่องราวของหญิงสาวคนนี้จะซับซ้อนกว่าที่คิดเอาไว้มาก

สายตาของไทม์เลื่อนลงมายังล่างสุดของจดหมาย ตรงนั้นมีชื่อที่เธอเขียนทิ้งเอาไว้.. ซูมู่หรง!

ไทม์พับจดหมายเก็บอย่างทะนุถนอม ไม่วันใดก็วันหนึ่ง จดหมายฉบับนี้อาจมีค่ามหาศาล!

“ ซูมู่หรง.. ขอให้คุณเป็นคนใหญ่คนโตระดับราชสำนักด้วยเถอะนะ! เอาแบบอู่อันโหวเลยก็ได้ ผมจะได้เกาะขาคุณแล้วร่ำรวยไปด้วยกัน ฮ่าๆๆ! ” เขาหัวเราะเสียงดังกับผลตอบแทนนี้ที่คาดหวังได้

ก๊อก.. ก๊อก.. เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นจนไทม์ต้องเงียบเสียง

“ ท่านเซียนน้อย คุณชาย! ท่านออกมาจากการปิดด่านแล้วอย่างนั้นเหรอ.. ” เป็นเสียงของเถ้าแก่หลิว ซึ่งก็น่าจะใส่ใจกับห้องนี้เป็นที่สุด ขอเพียงมีเสียงอะไรเกิดขึ้นแค่นิดเดียว ตัวเขาก็พร้อมที่จะดูแลในทันที!

“ ข้าเองเถ้าแก่หลิว ตอนนี้การปิดด่านฝึกตนยังไม่เสร็จสิ้น เพียงแต่ข้าเพิ่งได้รับของดีมาจากดินแดนเซียน ก็เลยอยากแบ่งปันให้ท่านที่ช่วยดูแลห้องพักเสียหน่อย ” เขาตอบออกไปก่อนเรียกขนมปังไส้ครีมออกมา

“ เอาไปลองดู ข้าต้องปิดด่านฝึกตนต่อแล้ว.. ” เขายื่นขนมออกไปให้ทางช่องประตูที่เปิดออก เมื่ออีกฝ่ายรับของไป ประตูห้องพักนั้นก็ปิดลงอีกครั้งในทันที

“ โอ้! ขนมปังจากดินแดนเซียนอย่างนั้นเหรอ! ของล้ำค่าเช่นนี้ เป็นบุญของข้าแล้ว! ” เถ้าแก่หลิวก้มหัวจนสุดขณะรับขนมปังไป สิ่งที่อยู่ในมือเขา ประดุจของล้ำค่าที่สวรรค์มอบให้เลยทีเดียว!