ทำได้แค่เพียงยอม
ทำได้แค่เพียงยอม
“ ซวยแล้ว.. ” ทั้งเมย์และไทม์ต่างคิดขึ้นมาดังๆในใจ แม้ว่าใบหน้าจะฉีกยิ้มพร้อมปรบมือต้อนรับอีกฝ่ายอยู่..
“ เอาล่ะครับ ทุกคนกลับไปทำงานได้ตามปกติ ส่วนคุณลินิน.. เดี๋ยวผมจะพาเดินชมแผนกและแนะนำระบบงานต่างๆก่อนนะครับ ” หลังจากการแนะนำตัวสั้นๆจบลง หัวหน้าแผนกก็รีบแสดงบทบาทเจ้าบ้านทันที
“ ค่ะ ” ลินินตอบสั้นๆ น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม จนหลายคนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า อีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดีหรืออารมณ์เสียกันแน่
ไม่นานนัก ห้องประชุมก็เริ่มทยอยว่างลง เหล่าพนักงานต่างพากันกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง พร้อมกับหัวข้อสนทนาใหม่ล่าสุดของบริษัท ลูกสาวเจ้าของท่านประธาน.. สวย.. รวย.. และดูเข้าถึงยากแบบสุดๆ!
“ ฉันว่าพวกผู้ชายในแผนกกำลังจะเป็นบ้ากันแล้ว ” เมย์พูดพลางชำเลืองมองรอบตัว ไทม์หันไปมองตาม ก่อนพบว่าหลายคนกำลังแกล้งเดินผ่านโต๊ะของลินินบ่อยผิดปกติ บางคนถึงขั้นหยิบเอกสารไปเดินวนอีกรอบ
“ ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ”
“ ผู้ชายดูออกง่ายจะตาย ”
“ แล้วผมล่ะ? ” เขาถามบ้างอย่างไม่คิดว่าตนเองจะเป็นแบบนั้น แค่ทำงานหาเงินก็ปวดหัวจะแย่แล้ว ไม่ต้องคิดไปถึงการหาแฟนอะไรเลย ไทม์ไม่กล้าเอาลูกสาวใครมาลำบากด้วยหรอก!
“ นายน่ะเหรอ.. ” เมย์มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ นายเป็นพวกขี้เกียจจีบคนมากกว่า หน้าตาแบบนี้ แค่หายใจสาวๆก็ชอบแล้ว.. ”
“ ขอบคุณนะ แต่เหมือนโดนด่ายังไงก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆ ”
“ ฉันชมอยู่ต่างหาก ” ทั้งสองหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เสียงรองเท้าส้นสูงจะดังใกล้เข้ามา
กึก.. กึก.. บทสนทนาหยุดลงทันที เพราะเจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลินินคุณหนูของพวกเขา..
เวลานี้หัวหน้าแผนกกำลังยืนอยู่ข้างเธอ พร้อมรอยยิ้มประจบประแจงเต็มใบหน้า
“ คุณลินินครับ โต๊ะนี้เป็นโต๊ะของคุณนะครับ หากมีอะไรขาดเหลือ แจ้งผมได้ตลอดเวลาเลย ”
“ ค่ะ ” หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นสายตาของเธอก็เหลือบมองไปยังโต๊ะฝั่งตรงข้าม บัตรพนักงานที่ห้อยคอพนักงานหนุ่มอยู่ คล้ายว่าจะเป็นที่สนใจ..
ไทม์..
“ คุณนั่งตรงนี้เหรอคะ? ” คำถามดังขึ้นอย่างกะทันหัน ไทม์กะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง
“ ผมเหรอครับ? ”
“ ฉันคงไม่พูดคนเดียวหรอก ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นๆ
“ อ๋อ.. ใช่ครับ มีอะไรก็ใช้งานผมได้ตลอดเลยนะ ” ไทม์บอกอย่างไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายคือเด็กใหม่หรือเพื่อนร่วมงาน ฐานะของทั้งคู่มันก็ชัดเจนดีแล้ว.. เจ้านายกับลูกน้อง!
“ ดีค่ะ งานในส่วนของฉัน ยกให้คุณช่วยจัดการทั้งหมดเลยก็แล้วกันนะ ” ลินินพยักหน้าก่อนเอ่ยคำสั่งแรก คำสั่งแรกที่ทำให้ไทม์ต้องมองซ้ำ สายตาเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยในทันที..
“ ..? ” ชายหนุ่มชะงักอย่างไม่เข้าใจ นี่เขากำลังโดนกลั่นแกล้ง? โดนโยนงานมาให้เป็นสองเท่า หรือนี่มันคืออะไรกันแน่นะ!
แต่ยังไม่ทันได้ถาม หญิงสาวก็ลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงเรียบร้อย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ .. ”
“ .. ”
“ ยัยคุณหนูนี่เล่นงานนายแล้ว ถ้างานถูกโยนมาเยอะเกินไป เดี๋ยวฉันช่วยทำ.. ” เมย์ที่นั่งข้างๆค่อยๆหันมามองเขา เธอมองออกว่าคุณหนูคงแค่มาทำงานตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ ด้วยตัวตนระดับนั้นแล้ว คุณหนูลินินคนนี้คงไม่คิดจะเปิดคอมซะด้วยซ้ำ..
ไทม์เริ่มปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าเรื่องของเขายังไม่จบแค่นั้น เพราะหลังจากนั่งลงได้เพียงไม่กี่นาที ลินินก็หันมาทางเขาอีกครั้งพร้อมคำถาม..
“ คุณไทม์คะ ”
“ เอ่อ.. ครับ? ”
“ เครื่องคอมพิวเตอร์เปิดยังไงคะ? ” ทั้งแผนกเงียบกริบทันที พนักงานหลายสิบคนค่อยๆเงยหน้าขึ้นจากจอพร้อมกัน แม้แต่หัวหน้าแผนกยังชะงัก
ลูกสาวประธานบริษัท.. อายุยี่สิบห้าปี.. เข้าทำงานฝ่ายวิเคราะห์การตลาด.. แต่ถามวิธีเปิดคอมพิวเตอร์?
“ คุณหนูไง เธอน่าจะชินกับพวกแมคบุ๊คอะไรแบบนี้มากกว่า.. ” เมย์ช่วยแก้เกมก่อนจะลุกไปจัดการเปิดคอมพิวเตอร์ให้อีกฝ่าย ผู้หญิงด้วยกันย่อมสะดวกใจกว่าที่จะเข้าใกล้..
“ ปุ่มนี้ค่ะ กดครั้งเดียวแล้วรอระบบโหลดขึ้นมา ”
“ อ๋อ.. ” ลินินพยักหน้าเล็กน้อย
“ ขอบคุณค่ะ ” แม้จะกล่าวขอบคุณ แต่สีหน้าของเธอก็ยังเรียบเฉยเหมือนเดิม จนเมย์เองก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่า ตัวเองกำลังได้รับคำขอบคุณอยู่จริงๆหรือเปล่า
หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มกลับเข้าสู่โหมดทำงาน เสียงคีย์บอร์ดดังขึ้นทั่วทั้งแผนก ส่วนลินินก็นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับกำลังศึกษาเครื่องจักรโบราณจากพิพิธภัณฑ์
เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที..
“ คุณไทม์คะ ” เสียงหวานดังขึ้นอีกครั้ง ไทม์เงยหน้าจากรายงานในมือทันที คำสั่งของเธอคนนี้กลายเป็นเรื่องสำคัญต่อชีวิตการทำงานเขามาก
“ ครับ? ”
“ ฉันหิวน้ำค่ะ ”
“ .. ”
“ ตู้กดน้ำเดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายครับ.. ”
“ พอดีฉันไม่ดื่มน้ำจากตู้ รบกวนช่วยไปซื้อแบบที่ฉันดื่มเป็นปกติมาให้ได้มั้ยคะ? ”
“ ครับ? เอ่อ.. แต่นี่มันเวลางาน.. ” ไทม์คิดว่าตัวเองฟังผิดไปเลย ซื้อน้ำ? ซื้อน้ำเนี้ยนะ!
“ ฉันกำลังศึกษาระบบงานอยู่ค่ะ ” ลินินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ ถ้าลุกตอนนี้อาจเสียสมาธิได้ ” เธอตอบอย่างไม่ได้คิดจะสนใจหน้าจอจริงๆ ซึ่งการกระทำนั้นมันก็ชัดเจนแล้ว เธอกำลังบอกเขาโดยตรงว่า ฉันนี่แหละคืองานที่สำคัญที่สุดของคุณ!
“ .. ” คนทั้งแผนกเริ่มหันมามองอีกครั้ง ศึกษาระบบงาน? เมื่อกี้ยังเปิดคอมไม่เป็นอยู่เลยนะ..
“ เข้าใจแล้วครับ ผมจะรีบไปหาของที่คุณต้องการให้.. ” ไทม์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตัวเขาเองก็อยู่เป็นพอประมาณ เพราะหากขัดใจเธอตอนนี้ พรุ่งนี้เขาอาจไม่ได้มาทำงานอีกแล้วก็เป็นได้..
“ ดีค่ะ ” ลินินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นสิ่งปกติที่ควรเกิดขึ้นอยู่แล้ว
“ เอาแบบเพิ่มวิตามินด้วยนะคะ วันนี้ฉันมองจอไปมาก เดี๋ยวสายตาจะล้าเอาได้ ”
“ ครับ.. ”
“ แล้วก็ต้องเอาขวดที่ไม่เย็นจนเกินไป จริงๆฉันชอบแบบอุณหภูมิห้อง แต่วันนี้รู้สึกเหนื่อยๆ ขอแบบที่เย็นนิดนึงก็แล้วกัน.. ”
“ ได้ครับ.. ”
“ ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากได้จากร้านประจำค่ะ รสชาติมันต่างกันจากสาขาอื่น.. ”
“ .. ” ไทม์นิ่งไปอีกครั้ง ซื้อน้ำดื่มมันต้องเลือกสาขากันด้วยเหรอ! วินาทีนั้นชายหนุ่มเริ่มสงสัยแล้วว่า ตัวเองกำลังทำงานในบริษัทเอกชน หรือกำลังสมัครเป็นพ่อบ้านส่วนตัวกันแน่
แต่สุดท้ายเขาก็เดินลงไปซื้อเครื่องดื่มให้ตามคำสั่ง ใช้เวลาร่วมสามสิบนาทีกับการเดินทางไปกลับ ในที่สุดเขาก็มาถึงพร้อมขวดน้ำเปล่าราคาเกือบหกร้อยบาท!
ลินินรับไปดื่มเพียงหนึ่งจิบก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย..
“ ไม่ใช่รสชาติที่ฉันชอบค่ะ ”
“ ยังไงนะครับ ผมก็ไปซื้อมาตามที่คุณลินินสั่ง.. ”
“ ร้านนี้ไม่ใช่สาขาที่ฉันดื่มประจำ ”
“ แต่คุณไม่ได้บอกผมว่าสาขาไหนนะครับ.. ผมไม่อาจรู้ได้ว่าคุณไปที่ไหนเป็นประจำ.. ”
“ คุณก็น่าจะถามสิคะ อะไรที่ไม่รู้ก็แค่ถาม ฉันไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายทุกอย่างเองไม่ใช่เหรอ! ” เธอปัดความรับผิดชอบไปเลยกับเรื่องนี้ แน่ล่ะ.. เธอไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรอยู่แล้ว
“ ขอโทษด้วยครับ ครั้งหน้าผมจะทำให้ถูกต้อง.. ” ไทม์เงียบก่อนทำได้เพียงขอโทษออกมา เมย์ที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับรีบก้มหน้าลงจอคอมทันที อาจเพราะกลัวจะหลุดสบถด่าออกมาเบาๆ..
นี่มันไม่ใช่คนแล้ว นี่คือภัยพิบัติในร่างมนุษย์ชัดๆ.. ถ้ามาทำงานแล้วต้องเยอะขนาดนี้ ทำไมไม่พาพ่อบ้านส่วนตัวมาด้วยเลยล่ะ!
“ ช่างเถอะค่ะ ” ลินินวางขวดลง
“ ครั้งหน้าจำไว้ด้วยนะคะ ”
ครั้งหน้า? ไทม์เริ่มปวดหัวตุบๆ นี่แค่สิบโมงกว่าเองนะ..
หลังจากนั้นไม่นาน หัวหน้าแผนกก็ส่งงานเบื้องต้นให้ลินินทดลองทำ เป็นรายงานวิเคราะห์ข้อมูลลูกค้าอย่างง่าย
“ งานนี้ไม่ยากครับ ลองศึกษาดูก่อน ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนถามพี่ๆได้เลย ”
“ ค่ะ ” ลินินรับเอกสารมา ก่อนจะหันไปมองไทม์ตามเดิม..