ลูกค้าที่ไม่ตรงมาตรฐาน
ลูกค้าที่ไม่ตรงมาตรฐาน
ไทม์มองรอยยิ้มของพ่อกับแม่แล้วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ทุกครั้งที่เข้าเมือง ครอบครัวของเขาจะพกรายการค่าใช้จ่ายมานั่งคำนวณแม้แต่ค่าน้ำดื่มหนึ่งขวด ร้านอาหารดีๆไม่เคยกล้าเข้า เต็มที่ก็แค่สั่งข้าวมันไก่มาสองจาน พ่อกับแม่แบ่งกันทานจานแรก แล้วให้เขาได้ทานอีกจานนึงคนเดียว..
รถกระบะสีบรอนซ์คันเก่าจอดนิ่งอยู่มุมเดิม สีตัวรถซีดเพราะแดดหลายปี กันชนมีรอยถลอก ฝากระบะด้านหลังยังมีเชือกฟางกับถุงกระสอบปุ๋ยเปล่าๆวางไว้อยู่..
สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นเพียงรถเก่าคันหนึ่ง แต่สำหรับครอบครัวของไทม์ มันคือรถที่พาพวกเขาฝ่าฝน ฝ่าแล้ง ส่งลูกเรียนจนจบมหาวิทยาลัย และขับเข้ามาปลดหนี้ได้ในวันนี้
“ เจ้านี่ก็เก่งเหมือนกันนะ เอ็งพาพวกเรามาได้ทุกที่จริงๆ.. ” ผู้เป็นพ่อเดินเข้าไปลูบฝากระโปรงเบาๆ รถคันนี้ก็เหมือนเพื่อนรู้ใจของเขาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน
“ เปลี่ยนคันใหม่ดีไหมครับพ่อ ” ไทม์แกล้งถามอย่างรู้ดีในคำตอบ
“ เปลี่ยนทำไม! ยังวิ่งดีอยู่เลย! ” ชายวัยกลางคนรีบโบกมือทันที ของรักของเขายากแท้ที่จะเปลี่ยนได้
“ รถมันก็เหมือนคน ถ้ายังทำงานไหว ก็อย่าเพิ่งทิ้งมัน ”
ไทม์หัวเราะเบาๆอย่างไม่คิดจะบังคับใจ นิสัยประหยัดของพ่อ ต่อให้มีเงินมากขึ้นก็คงไม่เปลี่ยนแปลง
. . .
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทั้งสามคนก็มาถึงร้านอาหารชื่อดังที่สุดแห่งหนึ่งในตัวเมืองขอนแก่น หน้าร้านตกแต่งอย่างหรูหรา น้ำตกจำลองไหลเอื่อยอยู่ริมทางเข้า ต้นอินทผลัมเรียงเป็นแถว สนามหญ้าถูกตัดแต่งอย่างสวยงาม
ลานจอดรถเต็มไปด้วยรถรุ่นใหม่ราคาแพง ทุกคันที่นี่ดูแล้วก็ราคาหลักล้านกันทั้งนั้น นับได้ว่าเป็นร้านที่มีฐานลูกค้าเป็นกลุ่มคนมีเงินโดยแท้ ทั้งรถเบนซ์ บีเอ็มดับเบิลยู หรือแม้แต่ปอร์เช่ก็ยังมี!
เมื่อกระบะเก่าอายุเกือบยี่สิบปีของพ่อไทม์ค่อยๆแล่นเข้าไป มันจึงดูแปลกตาราวกับหลุดมาจากอีกโลกหนึ่ง เสียงเครื่องยนต์ที่ดังครืดๆยิ่งทำให้หลายคนหันมามอง..
“ รถใครนะ.. ” พนักงานร้านพูดกัน
“ คนส่งของหรือเปล่า หรือคนสวนของร้าน ไปบอกเขาหน่อยสิว่าต้องจอดด้านหลัง จะมาจอดที่ของลูกค้าไม่ได้! ” เสียงซุบซิบดังแผ่วก่อนพนักงานร้านจะเดินตรงเข้ามาหา
ผู้เป็นพ่อกลับไม่สนใจในเรื่องนี้ เขาแค่มาทานอาหาร เพราะงั้นสิทธิ์ในการจอดรถก็ต้องเป็นของเขา
“ ขอโทษครับ! เดี๋ยวก่อนครับลุง! ” พนักงานชายในชุดของร้านรีบเดินตรงเข้ามา เขาเร่งโบกมือเพื่อบอกให้หยุดการถอยจอด
“ มีอะไรเหรอครับ? ” ผู้เป็นพ่อชะลอรถแล้วลดกระจกลง
“ เอ่อ.. ” พนักงานยิ้มตามมารยาท แต่สายตากลับกวาดมองรถทั้งคันตั้งแต่หัวจรดท้าย เขาเหลือบไปมองกระสอบปุ๋ยด้านหลังก่อนพูดต่อ
“ มาส่งของหรือมาตัดต้นไม้ครับ ”
“ เปล่านี่ครับ ” ผู้เป็นพ่อชะงักไปนิดก่อนพยายามทำใจให้เย็นลง ตนเองก็ผิดที่ขับรถแบบนี้มา จนอาจทำให้อีกฝ่ายเข้าใจไปแบบนั้น
“ พวกเรามากินข้าว ”
“ ห๊ะ.. ” พนักงานหัวเราะแห้งๆอย่างคิดว่าอีกฝ่ายแค่เล่นมุกตลก
“ ถ้ามาส่งของหรือเป็นรถผู้รับเหมา ทางร้านจะให้ไปจอดด้านหลังนะครับ เพราะลานด้านหน้าสงวนไว้สำหรับลูกค้าของร้านโดยเฉพาะ ” คำพูดนั้นทำให้ผู้เป็นแม่ขมวดคิ้วทันที
“ พวกเราก็ลูกค้านี่ไง ”
พนักงานนิ่งไปเล็กน้อยก่อนฝืนยิ้มอีกครั้ง
“ เอ่อ.. คือ.. ร้านเราราคาค่อนข้างสูงนะครับ ผมเกรงว่าจะเข้าใจผิดเรื่องสถานที่ คุณลุงคุณป้าคิดอีกทีดีมั้ย.. ” ประโยคนั้นแม้จะพูดอ้อมๆ แต่ความหมายกลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำไหนๆ เขากำลังคิดว่าครอบครัวนี้ไม่น่าจะมีกำลังจ่าย ที่แน่ๆฐานะของทั้งสามก็ไม่ตรงกับมาตรฐานลูกค้าของทางร้านแล้ว..
ผู้เป็นพ่อมองหน้าพนักงานนิ่งๆ สีหน้าที่เคยมีความสุขเมื่อครู่ค่อยๆจางลงทีละน้อย
“ วันนี้มันวันอะไรของครอบครัวเรานะ.. ไปที่ไหนก็มีแต่คนดูถูก ” ผู้เป็นแม่ถึงกับถอนหายใจ
ไทม์เองก็ได้แต่ยิ้มบาง เขาเข้าใจว่าครอบครัวของเขาก็มีส่วนผิด รถคันนี้มันเก่ามากจริงๆ แถมยังเป็นรถที่ใช้ในการเกษตรอีกด้วย สภาพของมันจึงดูไม่ค่อยสู้ดีนัก..
“ พี่ชายไม่ต้องกลัวครับ พวกเรามีเงินจ่ายแน่นอน วันนี้ถือเป็นวันพิเศษของครอบครัวเรา เพราะงั้นเชื่อเถอะว่าพวกเรามาถูกร้านแล้ว ” ไทม์พูดอย่างใจเย็น ของแบบนี้มันไม่ต้องโวยวายก็ได้ แค่พูดบอกกันให้ชัดอย่างคนมีการศึกษา..
พนักงานชายฝืนยิ้มแต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความลังเล
“ คือผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ แต่รถคันนี้.. เอ่อ.. ปกติรถลักษณะนี้จะเป็นรถของผู้รับเหมาหรือคนสวนที่เข้ามาดูแลต้นไม้ให้ร้าน ” เขาหันไปมองกระสอบปุ๋ยด้านหลังกระบะอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่ออย่างเกรงใจ ทว่าทุกถ้อยคำกลับเหมือนมีหนามพิษแฝงอยู่
“ ถ้าจะรับประทานอาหาร ผมแนะนำร้านอื่นให้ได้นะครับ ราคาจะถูกกว่า.. ”
ผู้เป็นแม่เม้มริมฝีปากแน่น ต่อให้พูดอ้อมแค่ไหนความหมายก็ชัดเจน เขากำลังไล่พวกเราทางอ้อม!
“ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ แต่พวกเราตั้งใจมาทานร้านนี้ ผมขอรบกวนเปิดทางให้พวกเราจอดรถด้วย ” ไทม์ยังคงยิ้มเหมือนเดิม ตอนแรกเขาคิดจะโกรธแล้วหนีไปทานที่อื่นให้จบๆ แต่พอได้เห็นอีกฝ่ายที่ดื้อดึงจะทำแบบนั้น การอยู่ต่ออาจสนุกกว่า!
“ ไทม์.. พ่อว่าเราไปทานที่อื่นกันก็ได้นะลูก.. ”
“ พ่อครับ ถอยรถเข้าช่องนี้ได้เลย ” เขายืนยันจนทั้งบ้านต้องทำตาม นิสัยของลูกชายก็ไม่ต่างจากพ่อแม่ พวกเขามาอย่างถูกต้อง แล้วทำไมต้องทำตามคำพูดของคนอื่นที่ไม่ใช่เจ้าของร้านซะด้วยซ้ำ! อีกฝ่ายก็แค่พนักงานที่คิดว่าร้านของตนสูงส่งจนเกินไป ด้วยนิสัยนี้ของคนเพียงคนเดียว ครอบครัวของไทม์เลยต้องอดทานตามตั้งใจอย่างนั้นเหรอ? ไม่ล่ะ! ไทม์ไม่คิดแบบนั้น!!
“ ได้ลูก ” เครื่องยนต์กระบะคำรามเบาๆ ก่อนค่อยๆถอยหลังเข้าช่องจอดอย่างช้าๆ
“ เดี๋ยวครับ! เดี๋ยวก่อน! ” พนักงานรีบวิ่งมาขวางอีกครั้ง
“ ผมบอกแล้วว่าตรงนี้สำหรับลูกค้าของร้าน! ” เขาเริ่มขึ้นเสียงใส่
“ แล้วพวกผมเป็นตัวอะไรล่ะครับ นี่ไงลูกค้า! พูดสิว่าพวกผมไม่ใช่? ” ไทม์ถามอย่างคิดว่าคนๆนี้พูดดีด้วยไม่ได้
“ ยังไม่ใช่! เพราะพวกคุณยังไม่ได้เข้าไปใช้บริการ ”
“ ฮ่าๆๆ ถ้าไม่ให้จอด แล้วจะเข้าไปใช้บริการยังไงล่ะครับ นี่สมองคุณมีปัญหาหรือเปล่า ” ไทม์หัวเราะเบาๆ คำพูดง่ายๆนี้ทำเอาพนักงานสะอึกไปชั่วครู่ แต่เขากลับยังไม่ยอมแพ้..
“ คือ.. ผมต้องทำตามระเบียบของร้าน ”
“ ระเบียบข้อไหนครับ ” ไทม์ถามกลับอย่างเริ่มแปลกใจ ไอ้พนักงานคนนี้มันเป็นบ้าอะไรกันแน่ ถึงไม่คิดจะยอมให้พวกเขาเข้าร้านอาหาร
“ เอ่อ.. ”
“ ระเบียบข้อไหนที่เขียนไว้ว่ารถเก่าห้ามจอด ”
“ ไม่มีสินะครับ ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบไม่ได้ ไทม์ก็ทำเพียงยิ้มสุภาพแล้วเดินเข้าร้านไปพร้อมครอบครัว! แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็วิ่งตามมาด้วยเพื่อห้ามซ้ำ!
“ ไม่ได้นะครับ พวกคุณเข้าร้านไม่ได้!! ” เขาพูดไม่หยุดจนพ่อของไทม์เริ่มรำคาญใจ ร้านอาหารบ้านี่มันเป็นอะไรนักหนา ไม่สิ.. พนักงานคนอื่นไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย คนเดียวที่มีปัญหาก็เห็นแต่จะเป็นชายหนุ่มคนนี้! เขาคนเดียวเท่านั้นที่พยายามห้าม!