ลูกกระสุนจากท่านเซียน
ลูกกระสุนจากท่านเซียน
“ ขอบคุณทุกท่าน ขอให้เมืองนี้ผ่านสงครามไปได้ด้วยดี ” ไทม์กล่าวอำลาขณะมองหน้าทุกคน เถ้าแก่หลิวคล้ายว่าจะดูซึมไปเล็กน้อย อาจเพราะติดใจรสชาติอาหารของไทม์แล้วก็เป็นได้
ทันทีที่พ้นกำแพงเมือง โลกเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที กำแพงอิฐสูงใหญ่ค่อยๆอยู่ไกลออกไป เสียงผู้คนจางหาย สิ่งที่แทนที่คือความเงียบ..
ถนนดินสายกว้างทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นสนสูงใหญ่ ต้นไผ่ และไม้โบราณนับร้อยปีที่ขึ้นสลับกันอย่างหนาแน่น
ไกลออกไปคือแนวเทือกเขาสูงซ้อนกันหลายชั้น หมอกสีขาวบางๆลอยอ้อยอิ่งอยู่ตามยอดเขา เสียงนกร้องดังมาจากป่าลึก ลมเย็นพัดผ่านใบไม้จนเกิดเสียงซู่ซ่าเป็นระยะ..
ไม่มีเสาไฟ ไม่มีรถยนต์ มีเพียงธรรมชาติอันแสนบริสุทธิ์ ที่แทบจะไม่เคยถูกมนุษย์แตะต้องเลยซักครั้งในยุคนี้
“ .. ” ไทม์สูดลมหายใจเข้าลึก อากาศที่นี่สดชื่นกว่ากรุงเทพหลายเท่าจนสัมผัสได้
“ นี่สินะ.. ประเทศจีนในสมัยราชวงศ์หมิง ชักอยากไปกรุงศรีอยุธยาบ้างแล้วสิ ครั้งก่อนเคยได้ยินคุณหนูหลิวซินเยว่พูดว่า สมบัติหายากหลายอย่างที่ประเทศจีนต้องการ ล้วนถูกส่งมายังประเทศไทยในยุคสมัยนั้น ของหายากที่เคยไม่เป็นที่สนใจในประเทศจีน แต่กลับเป็นที่สนใจในยุคปัจจุบัน เพราะในจีนแผ่นดินใหญ่ไม่อาจหาได้อีกแล้ว! ” เขาพึมพำกับตัวเองถึงเรื่องนี้ ก่อนจะต้องโฟกัสกับสิ่งตรงหน้า ยังไงซะตอนนี้ก็ต้องไปยังเมืองหลวง กอบโกยหลายสิ่งแล้วหาเรือนั่งไปกรุงศรีให้ได้!
“ มีแต่ป่าแบบนี้ ถ้าโชคดีเจอโสมพันปีซักต้น เราคงรวยไม่รู้เรื่องเลยสินะ ฮ่าๆๆ ” เขาหัวเราะเบาๆขณะเดินมองภาพตรงหน้า ที่ราวกับหลุดออกมาจากภาพยนตร์ประวัติศาสตร์
ถนนหลวงที่สร้างจากดินอัดแน่น หลายจุดมีรอยล้อเกวียนลากผ่านอยู่นับไม่ถ้วน ไกลออกไปมีเกวียนวัวของชาวบ้านกำลังเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า คาราวานพ่อค้าหลายสิบชีวิตเดินเรียงแถวพร้อมสินค้าของตน บางกลุ่มสะพายดาบ บางกลุ่มถือหอก ทุกคนต่างระแวดระวังภัยจากป่ารอบด้าน!
“ ถ้าถ่ายรูปกลับไปได้คงดี.. ” ไทม์หัวเราะเบาๆ วิวแบบนี้ต่อให้ใช้เงินเป็นพันล้านในโลกปัจจุบันก็ไม่มีวันสร้างขึ้นมาได้
ทุกอย่างที่เขาสัมผัสคือของจริง ของจริงเมื่อห้าร้อยปีก่อน! ชายหนุ่มหยิบขวดน้ำจากคลังระบบขึ้นมาดื่ม น้ำเย็นในนั้นก็ยังเย็นดีเหมือนตอนใส่มันเข้าไป
“ อีกสามวันถึงเมืองใหญ่สินะ.. นานเกินไป เราหาที่พักกลางป่าแล้วกลับโลกยุคปัจจุบันก่อน หลังจากนั้นก็ไปซื้อมอเตอร์ไซค์ซักคันเอาไว้ขับลุยป่า ” เขามองเส้นทางเบื้องหน้าก่อนความคิดนี้จะเกิดขึ้น ถ้าต้องเดินแบบนี้ไปเรื่อยๆ กว่าจะผ่านทุกเมืองจนถึงเมืองหลวง รับรองได้เลยว่าต้องใช้เวลาเป็นแรมปี!
“ หวังว่าเมืองนั้นจะมีของดีให้เรานำกลับไป ” ดวงตาของไทม์เป็นประกาย เมืองชายแดนเล็กๆยังมอบของที่มีมูลค่ามหาศาลในโลกยุคปัจจุบันได้ แล้วหัวเมืองเอกล่ะ.. เมืองที่รวมขุนนาง พ่อค้า บัณฑิต และตระกูลใหญ่ไว้แบบนั้น! แค่คิดเขาก็ร่ำรวยหมื่นล้านได้แล้ว!!
ในขณะที่เขากำลังก้าวเดินต่อจนถนนเริ่มไร้ผู้คน สายลมจากป่าด้านซ้ายกลับพัดแรงผิดปกติ ใบไม้จำนวนมากปลิวว่อนขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ติดตามมา..
ฟ้าว! เงาร่างหลายสิบสายทะยานลงมาจากแนวป่าทั้งสองฝั่ง ราวกับซุ่มรออยู่ก่อนแล้ว
เพียงชั่วอึดใจ ถนนดินที่ว่างเปล่าก็ถูกปิดหัวปิดท้ายอย่างสมบูรณ์ ทหารในชุดเกราะสีดำยี่สิบกว่านายก้าวออกมาพร้อมกัน ดาบในมือถูกชักออกจากฝักจนเกิดเสียงโลหะเสียดสีกันดังแกร๊ง!
“ .. ” ไทม์หยุดฝีเท้าลง สีหน้ายังคงเรียบเฉยราวกับคาดการณ์เรื่องนี้เอาไว้แล้ว
จากด้านหลังของเหล่าทหาร ชายหนุ่มในชุดเกราะเงินก็ค่อยๆขี่ม้าสีดำออกมาอย่างเชื่องช้า
ไม่ใช่ใครอื่น.. แต่คือแม่ทัพหนุ่มที่เพิ่งเสียหน้าจากในจวนเมื่อครู่นั่นเอง!
“ ฮ่าๆๆๆ! ” เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังก้องไปทั่วหุบเขา
“ เซียนน้อย.. ถุ้ย!! คิดว่าทำอวดเก่งแบบนั้นกับข้าแล้วจะรอดไปได้อย่างนั้นเหรอ! ไอ้สวะ!! ” แม่ทัพหนุ่มกระโดดลงจากหลังม้า ก่อนโยนบังเหียนให้ทหารรับไว้
เขาเดินตรงเข้ามาทีละก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น!
“ เมื่อครู่ต่อหน้าคนมากมาย ข้าจึงไม่อยากทำให้ที่ว่าการเปื้อนเลือด.. ”
“ แต่ที่นี่.. ” เขากางแขนออกช้าๆพลางมองไปรอบป่า
“ ไม่มีผู้ใดเห็น! ต่อให้เจ้าตายอยู่ตรงนี้ ก็มีเพียงสัตว์ป่าที่รับรู้! ”
“ ฮ่าๆๆๆ! ” เหล่าทหารรอบตัวหัวเราะตามทันที
“ เซียนน้อยจอมโอ้อวด! วันนี้คงได้กลายเป็นผีเฝ้าป่าแล้ว! ”
“ จำเอาไว้! ” แม่ทัพหนุ่มยกนิ้วชี้มาที่หน้าตัวเอง
“ ข้าคือหลี่เทียนหลง! แม่ทัพรักษาการกองทัพเหนือฝั่งตะวันตก! ” เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“ บิดาของข้าคือเสนาบดีหลี่จงหยวน! ”
“ ท่านลุงของข้าเป็นรองแม่ทัพใหญ่ประจำเมืองหลวง! ”
“ ตระกูลหลี่ของข้า มีคนเป็นขุนนางมากกว่าสิบคน! ”
“ แม้จะยังไม่ได้เป็นมหาเสนาบดี หรืออัครมหาเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ แต่ฮ่องเต้ก็ยังต้องไว้หน้าตระกูลของข้าอยู่สามส่วน! ” ยิ่งพูดสีหน้าของเขาก็ยิ่งเย่อหยิ่ง
“ แล้วเจ้าเป็นใคร? พ่อค้ากระจอกที่แสร้งทำเป็นเซียน!? ”
“ วันนี้.. ” เขาหยุดอยู่ห่างไทม์เล็กน้อยก่อนจะยิ้มเหี้ยม มือข้างถนัดชักดาบออกจากฝักช้าๆ
เคร้ง! คมดาบยาวสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเย็นเยียบ
“ ข้าจะฆ่าเซียนให้ทหารของข้าดู! ให้พวกมันทุกคนได้รู้ว่า ต่อให้เป็นเทพเซียนจากไหน ถ้ากล้าหักหน้าตระกูลหลี่ ไม่ว่าใครก็ต้องตายทั้งนั้น! ”
“ ฮ่าๆๆๆ! ” เหล่าทหารยกดาบขึ้นพร้อมกัน บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยแรงกดดัน
“ เฮ้อ.. ” ไทม์กลับถอนหายใจเบาๆ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนหันกลับมามองแม่ทัพหนุ่ม ในใจก็คิดแล้วกับการเรียกปืนพกของตนออกมาถือไว้
“ ตอนอยู่ในเมือง ข้ายังคิดอยู่เลยว่าจะปล่อยท่านไปดีหรือไม่ โชคดีที่อย่างน้อยก็ยังมีนายอำเภอกับชาวบ้านอยู่ตรงนั้น ”
“ แต่ช่างโชคร้าย.. ที่ท่านกลับอุตส่าห์วิ่งตามข้ามาจนถึงที่นี่.. ” ชายหนุ่มยิ้มบางก่อนเรียกปืนพกออกมาถือไว้
“ ช่างเป็นคนที่.. ช่วยอำนวยความสะดวกให้ข้าเสียจริง ” คำพูดและรอยยิ้มนั้น ทำให้หลี่เทียนหลงต้องขมวดคิ้ว
“ หมายความว่าอะไร? กลัวจนเป็นบ้าไปแล้วอย่างนั้นเหรอ นี่คิดจะขู่ข้า!! ” คุณชายเสเพลที่คิดจะมาสร้างความดีความชอบผ่านสงคราม มีหรือจะใจกล้าบ้าบิ่นจนถึงขั้นเป็นยอดฝีมือได้!
ไทม์ไม่ตอบ เขาเพียงกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างช้าๆ ซ้ายทหารสิบเอ็ดคน ขวาอีกสิบสอง ด้านหลังพลธนูสี่คนซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ ส่วนตรงหน้ามีเพียงหลี่เทียนหลงคนเดียว..
กระสุนปืน Glock19 Gen 6 มีสิบห้านัด.. นั่นเท่ากับว่าเขายิงเสร็จแล้วต้องรีบเปลี่ยนแม็กกาซีนในทันที ไม่พอตัวเขายังต้องยิงให้แม่นอีกด้วย.. ไม่ง่ายเลยสำหรับคนที่ไม่เคยใช้ปืนซักครั้ง รู้แบบนี้น่าจะหาเวลาไปเรียนยิงปืนก่อนให้ชำนาญ..
“ เรามีกระสุนสำรองอยู่สองแม็กกาซีน นั่นเท่ากับรวมแล้วมีสี่สิบห้านัดที่ยิงได้.. โอกาสพลาดเยอะอยู่ ระยะแค่นี้ไม่ยากจนเกินไป ” เขาพึมพำก่อนอีกฝ่ายจะเริ่มลงมือ!
หลี่เทียนหลงมองชายแปลกหน้าที่เอาแต่พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น
“ ฮ่าๆๆๆ! เห็นหรือไม่! มันกลัวจนเสียสติไปแล้ว! ” เขาหันไปตะโกนบอกทหารรอบตัว
“ นี่หรือเซียนน้อย! ” ทหารโดยรอบเริ่มพูดตาม
“ ข้าเห็นมีแต่คนบ้า! ”
“ รีบคุกเข่าขอชีวิตเสียเถิด! ”
หลี่เทียนหลงใช้ปลายดาบชี้ตรงมาที่หน้าไทม์ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
“ เมื่อครู่ในเมืองเจ้าช่างคมคายนักมิใช่หรือ? ไหนล่ะวาจาอันหลักแหลมของเจ้า! ”
“ หรือพอไม่มีคนคอยปรบมือ ก็เหลือเพียงลูกนกหดหัวที่ตัวสั่น! ” เขาก้าวเข้ามาอีกครั้ง ก่อนใช้ดาบเคาะไหล่ตัวเองเบาๆ
“ เจ้าว่าเป็นเซียนมิใช่หรือ? เอาสิ! เรียกสายฟ้าลงมาฆ่าข้าเลย! ”
“ หรือจะเรียกลม เรียกไฟ เรียกเทพองค์ใดก็ได้! ฮ่าๆๆ ” หลี่เทียนหลงกางแขนออกกว้าง ราวกับกำลังท้าทายทั้งสวรรค์
“ ข้ายืนอยู่ตรงนี้ ฆ่าข้าเลย! ฮ่าๆๆๆ! ”
“ ใช่แล้วเซียนน้อย! เรียกสายฟ้ามาสิ! ” หารรอบด้านหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“ อย่ามัวแต่ยืนอ้าปากสิวะ! หรือว่าพลังเซียนใช้ได้แค่หลอกชาวบ้านกัน! ” คำดูถูกถาโถมเข้ามาไม่หยุดแต่ไทม์ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าของเขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้หวาดกลัว มีเพียงความสงบนิ่งเพราะกำลังคิดว่าปืนนี่มันยิงยังไง..
“ เดิมทีข้าไม่อยากให้ใครตาย แต่สำหรับบางคน.. มันกลับโง่เลือกเส้นทางแห่งความตายนี้ด้วยตนเอง ”
“ พูดจบหรือยัง? ” หลี่เทียนหลงแค่นหัวเราะใส่
“ ถ้าจบแล้วก็ถึงตาข้า! ” เขายกดาบขึ้นเหนือศีรษะ เพื่อเตรียมจะฟันลงมาเป็นสัญญาณให้ลูกน้องกรูเข้าโจมตี!
ปัง!! ในวินาทีนั้นเสียงปืนก็ดังลั่นป่า! ฝูงนกบนยอดไม้แตกตื่นบินหนีขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน เสียงหัวเราะของเหล่าทหารหยุดค้างในทันที!
หลี่เทียนหลงเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งแข็งค้าง ก่อนร่างของเขาจะทรุดฮวบลงกับพื้น!
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งป่า ไม่มีผู้ใดเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีผู้ใดมองเห็นว่าไทม์ลงมืออย่างไร ทุกคนเห็นเพียงแม่ทัพผู้โอหัง ผู้ซึ่งเมื่อครู่ยังหัวเราะเยาะเซียนน้อย ที่บัดนี้กลับสิ้นชีพขาดลมหายใจตายไปต่อหน้า! ความตายของเขาเกิดขึ้นในพริบตาจนไม่รู้ว่าคืออะไร!
“ อ่อ.. มันยิงแบบนี้นี่เอง ไอ้เราก็หาวิธีปลดเซฟตี้ตั้งนาน ” ไทม์ส่งยิ้มก่อนยกปืนขึ้นเพื่อยิงต่อ!
ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนสั้นๆดังสะท้อนก้องไปทั่วป่า เหล่าทหารที่อยู่ด้านหน้า ซึ่งกำลังตะลึงกับความตายของหลี่เทียนหลง ล้วนทยอยล้มลงไปตามกัน!
“ อะ.. อะไรกัน! ” ความแตกตื่นเกิดขึ้นทันที ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นยอดฝีมือ! เหตุใดกันจึงล้มลงไปได้ง่ายๆ!
“ ระวัง! มันมีอาวุธลับ! ”
“ เข้าไปฆ่ามัน! ” แม้จะหวาดกลัว แต่ทหารส่วนใหญ่กลับเลือกพุ่งเข้าใส่ตามสัญชาตญาณ
ไทม์สูดลมหายใจลึก เขาพยายามประคองสองมือให้นิ่งที่สุด
“ ใกล้ขนาดนี้.. ขอแค่ไม่พลาดก็พอ ”
ปัง!
ปัง!
ปัง! ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น จะมีร่างหนึ่งทรุดลงกับพื้น
สำหรับทหารในยุคราชวงศ์หมิง พวกเขาไม่เคยพบเจออาวุธที่สามารถปลิดชีวิตผู้คนจากระยะไกลได้รวดเร็วเช่นนี้มาก่อน
ไม่ใช่คันธนู.. ไม่ใช่หน้าไม้.. ไม่ใช่หอก.. มีเพียงของสีดำในมือชายหนุ่ม ที่ทุกครั้งเมื่อมันส่งเสียงคำรามออกมา ก็จะมีคนล้มลงสิ้นชีพในทันที!
“ ปีศาจ! ”
“ มันเป็นปีศาจจริงๆ! ”
“ หนี!! ” บางคนเริ่มเสียขวัญ แต่คนที่อยู่ด้านหลังยังคงผลักดันให้บุกต่อ
ไทม์ก้าวถอยหลังช้าๆพร้อมลั่นไกอย่างต่อเนื่อง
ปัง! ปัง! ปัง! แกร๊ก.. เสียงแปลกดังขึ้น
“ กระสุนหมด! ” เขาแทบไม่ต้องคิด มือซ้ายดึงแม็กกาซีนเก่าออกตามที่เคยฝึกจากคลิปในอินเทอร์เน็ต มือขวารีบเสียบแม็กกาซีนใหม่เข้าไปทันที
แกร๊ก!
“ เข้าแล้ว! ”
ทุกอย่างกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทหารที่เหลือเห็นโอกาสก็ต่างตะโกนลั่น
“ มันใช้วิชาไม่ได้แล้ว! ”
“ รีบฆ่ามัน! ”
“ เข้าไปพร้อมกัน! ” แต่พวกเขาช้าเกินไป
ปัง! เสียงคำรามของอาวุธประหลาดดังขึ้นอีกครั้ง ทหารที่กำลังวิ่งนำหน้าทรุดลง
คนที่สอง.. คนที่สาม.. คนที่สี่.. ทีละคน.. ทีละคน.. จนถนนดินที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงตะโกนกลับเหลือเพียงความเงียบ!
ไทม์ยืนหอบเบาๆ ควันจางๆลอยออกจากปากลำกล้อง เขากวาดตามองไปรอบตัว
“ หมดแล้ว.. ” แต่ยังไม่ทันจะถอนหายใจ..
ฟิ้ว! เสียงแหวกอากาศดังมาจากด้านหลัง!!