นี่แหละ! วิธีหาเงินของผม

“ คุณไทม์ถือเป็นบุคลากรคนสำคัญของเราเลยค่ะ ความรู้ความสามารถที่เขามีนับได้ว่าล้ำค่าอย่างถึงที่สุด ในวงการของเก่าล้ำค่า ฝีมือเขานับเป็นปรมาจารย์คนนึงได้เลย ” เธอกล่าวชมขณะพาทุกคนเดินเข้าไปด้านใน ไม่นานก็มาถึงยังห้องประเมินสมบัติที่ไทม์คุ้นเคยดี..

บรรยากาศภายในหอประมูลเงียบสงบ โต๊ะไม้พะยูงขนาดใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย พร้อมถุงมือผ้าฝ้าย แว่นขยาย และเครื่องมือสำหรับตรวจสอบของโบราณครบชุด

พ่อกับแม่ของไทม์นั่งลงอย่างเกร็งๆ พลางมองไปรอบห้องด้วยสายตาตื่นตะลึง ทุกอย่างที่นี่ดูเป็นมืออาชีพต่างจากที่พวกเขาเคยคิดเอาไว้มาก..

“ พ่อ.. ตั้งแต่เดินเข้ามาก็เห็นแบบเดียวกับแม่ใช่มั้ย ของเก่าพวกนั้นหลายชิ้นดูไปดูมาก็คล้ายกับของที่พ่อคุณเคยเก็บไว้เต็มบ้าน.. ” แม่ของไทม์เริ่มเชื่อแล้ว เพราะในสายตาเธอ ของเก่าพวกนี้มันก็ดูเหมือนของที่คุณปู่ของไทม์เคยเก็บไว้จริงๆ ไม่แน่ว่าลูกชายเธออาจเป็นคนที่ได้รับสืบทอดวิชามา..

“ คุณไทม์.. วันนี้มาเริ่มจากของที่คุณนำมาก่อนเลยดีมั้ยครับ? ” เฉินกั๋วหมิงเป็นฝ่ายยิ้มก่อนกล่าวขึ้น

“ ได้ครับอาจารย์ ” ไทม์พยักหน้าก่อนเปิดกระเป๋าสีดำที่นำมาด้วย

ภายในนั้นบรรจุหีบไม้โบราณสามใบ.. เพียงแค่เห็นลักษณะของหีบไม้ หลิวซินเยว่กับเฉินกั๋วหมิงก็อดมองหน้ากันไม่ได้ขึ้นมา

“ อีกแล้ว.. เขาเอาของดีแบบสุดๆมาอีกแล้ว! ” ทั้งสองคนต่างรู้ดี ทุกครั้งที่ชายหนุ่มหยิบหีบแบบนี้ออกมา ไม่เคยเลยซักครั้งที่จะไม่ใช่ของดี!

ไทม์หยิบหีบใบแรกขึ้นมาวางบนโต๊ะอย่างเบามือ 

แกร๊ก.. ฝากล่องถูกเปิดออกช้าๆ ภายในคือม้วนภาพวาดเก่าแก่ ชายหนุ่มค่อยๆคลี่มันออกอย่างชำนาญ

“ ภูเขาสูงตระหง่าน สายน้ำทอดยาว เมฆหมอกลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเขา ทุกเส้นหมึกดูเป็นธรรมชาติราวกับมีชีวิต! ” ชายชรากล่าวพร้อมเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนี้

“ เหนือภาพตรงนั้น! ” คุณหนูหลิวชี้ไปยังตราประทับสีชาด ทันทีที่เห็นตาม ดวงตาของเฉินกั๋วหมิงก็เบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม!

“ ภาพโบราณที่มีตราของตระกูล ผู้วาดภาพนี้ย่อมเป็นบัณฑิตจากตระกูลมีชื่อในยุคโบราณเป็นแน่! ”

[ ภาพวาดภูเขาและสายน้ำ ]
[ อายุโดยประมาณ : 520 ปี ]
[ มูลค่าในโลกปัจจุบัน : ระดับกลาง ]

“ อายุประมาณห้าร้อยยี่สิบปีครับ ” ไทม์มองข้อมูลจากระบบก่อนพูดออกมา

“ น่าจะเป็นผลงานสมัยราชวงศ์หมิงเหมือนเคย ตัวกระดาษและตราประทับเข้ากันหมด ไม่มีร่องรอยซ่อมแซมหรือปลอมแปลงเพิ่มเติม ” เฉินกั๋วหมิงรีบหยิบแว่นขยายขึ้นมาตรวจ ยิ่งตรวจสีหน้าก็ยิ่งตกใจ!

“ สมบูรณ์.. ”

“ สมบูรณ์มาก.. ”

“ เส้นหมึกไม่แตก.. เม็ดสีธรรมชาติยังอยู่ครบ.. นี่แทบจะเป็นของระดับพิพิธภัณฑ์แล้ว! ”

“ คุณไทม์ ดูเหมือนครั้งนี้ตัวคุณจะพบเจอของดีเข้าอีกแล้ว ” หลิวซินเยว่ถึงกับหัวเราะเบาๆออกมา

“ เพราะมีวิชาดีติดตัวครับ ” ชายหนุ่มเพียงยิ้มก่อนหันไปมองพ่อแม่ที่แอบยกนิ้วให้

ไม่นานไทม์ก็หยิบหีบใบที่สองขึ้นมาต่อ ภายในเป็นม้วนคัมภีร์โบราณ เมื่อคลี่ออก.. ตัวอักษรพู่กันเรียงเป็นระเบียบก็ปรากฏ 

“ สวยงามราวกับงานศิลป์ ทุกขีดทุกเส้นล้วนเต็มไปด้วยพลัง! ” ชายชราเริ่มพูดชมทันที ชิ้นนี้เองก็เป็นของชั้นยอด!

[ คัมภีร์ลายมือของบัณฑิตเอก ]
[ อายุโดยประมาณ : 450 ปี ]
[ มูลค่าในโลกปัจจุบัน : ระดับกลาง ]

“ ชิ้นนี้อายุประมาณสี่ร้อยห้าสิบปีครับ น่าจะเป็นลายมือของบัณฑิตเอกในราชสำนัก น่าเสียดายที่ไม่ใช่ฮ่องเต้เขียนเอง แต่ก็ถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงด้านอักษรศิลป์ ”

เฉินกั๋วหมิงรีบตรวจสอบตามก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย ครั้งนี้เขาเองก็เริ่มจะแปลกใจแล้ว.. ดูเหมือนไทม์จะไม่ได้มีดีแค่ขายของ แต่ข้อมูลเชิงลึกของสิ่งที่นำมาตัวเขาก็รู้ดี!

“ ยอดเยี่ยมจริงๆ เป็นตามที่คุณไทม์พูดทุกคำ.. ”

“ คุณนี่สมกับเป็นฝ่ายตรวจสอบของพวกเราจริงๆ ” หลิวซินเยว่เองก็รับบทอย่างแอบแปลกใจ

พ่อกับแม่ของไทม์นั่งฟังเงียบๆ ทั้งคู่เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมลูกชายของตนถึงหาเงินได้ง่ายขนาดนี้ แค่เขาพูดไม่กี่ประโยค ผู้เชี่ยวชาญระดับประเทศก็ยังพยักหน้า!

จากนั้นไทม์ก็เปิดหีบใบสุดท้าย ภายในบุด้วยผ้าไหมสีทองอย่างประณีต ตรงกลางมีพู่กันด้ามหนึ่งวางอยู่!

ตัวด้ามทำจากไม้ดำแกะสลัก ปลายประดับหยกขาวเนื้อละเอียด ส่วนปลอกโลหะเป็นทองคำเก่าที่ผ่านกาลเวลามาหลายร้อยปี ทว่าสภาพของมันกลับเหมือนเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ๆ!

เพียงแค่เห็นเฉินกั๋วหมิงก็แทบจะไม่กล้าสัมผัส เขารู้ได้ทันทีว่าของในวันนี้ เจ้านี่คือสิ่งที่มีมูลค่าสูงสุด!

[ พู่กันหยกขาวสำหรับถวายฎีกา ]
[ อายุโดยประมาณ : 440 ปี ]
[ มูลค่าในโลกปัจจุบัน : ระดับสูง ]

“ ชิ้นนี้อายุประมาณสี่ร้อยสี่สิบปี เป็นพู่กันที่ใช้สำหรับเขียนฎีกาหรือเอกสารสำคัญในราชสำนัก ระดับผู้มีตำแหน่งสูงเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ใช้ ”

เฉินกั๋วหมิงรีบสวมถุงมือ เขาค่อยๆรับพู่กันไปอย่างทะนุถนอม ยิ่งตรวจดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้าง

“ หยกขาวเหอเถียน.. แกะจากก้อนเดียวทั้งด้าม  ลายสลักเป็นงานช่างหลวง.. แม้แต่ทองคำที่ปลอกด้ามก็เป็นทองโบราณของจริง! ” ชายชราสูดลมหายใจลึกก่อนเงยหน้ามองไทม์

“ คุณไทม์ ชิ้นนี้เป็นของระดับสูง หากเปิดประมูลดีๆมันอาจกลายเป็นของเด่นประจำฤดูกาลได้เลย มูลค่าไม่ต่ำกว่าสองพันล้านบาท!! ” คำพูดนั้นทำเอาหลิวซินเยว่แววตาเป็นประกาย ครั้งก่อนแค่รับซื้อมาก็ทำกำไรได้เป็นพันล้านแล้ว!

“ ไม่ขอปิดบังค่ะคุณไทม์ ครั้งก่อนฉันได้กำไรมาหนึ่งพันหนึ่งร้อยล้าน มาครั้งนี้ราคาที่ให้คุณสำหรับของสามชิ้นย่อมเป็นธรรม ” เธอพูดอย่างซื่อสัตย์! ก่อนตัวเลขรับซื้อมหาศาลจะถูกเผยออกมา!

เฉินกั๋วหมิงที่นั่งอยู่ด้านข้างเพียงเหลือบมองก่อนพยักหน้าเห็นด้วย ชัดเจนว่าแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญก็ยังคิดว่าราคานี้เหมาะสม!

“ คุณไทม์คะ ” หลิวซินเยว่วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ก่อนหมุนหน้าจอให้ทุกคนได้เห็น

“ สำหรับภาพวาดภูเขาและสายน้ำ ทางหอประมูลขอเสนอราคาซื้อที่สองร้อยห้าสิบล้านบาทค่ะ ”

พ่อของไทม์ที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลัก

“ แค่ภาพเดียวเนี่ยนะ! ” 

แม่ของไทม์เองก็อ้าปากค้างไม่ต่างกัน แต่เรื่องยังไม่จบ..

“ คัมภีร์ลายมือของบัณฑิตเอก สามร้อยล้านบาทค่ะ ”

“ รวมเป็นห้าร้อยห้าสิบล้านแล้วนะ.. ” พ่อของไทม์เริ่มรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบสนิท กลับเป็นราคาของชิ้นสุดท้าย..

“ ส่วนพู่กันหยกขาวสำหรับถวายฎีกา.. ” หลิวซินเยว่สูดลมหายใจลึกเล็กน้อย

“ ทางหอประมูลจิ้นเป่าขอเสนอราคาซื้อที่.. ” เธอหยุดไปหนึ่งจังหวะ

“ สองพันหนึ่งร้อยล้านบาทค่ะ!! ”

เงียบ.. เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน พ่อของไทม์นิ่งค้าง แม่ของไทม์ชะงักอย่างเกือบลืมตัว.. 

สองพันหนึ่งร้อยล้านบาท! นี่มันตัวเลขมหาศาลที่ชาวนาทั้งสองไม่เคยฝันถึง!

เมื่อรวมกับของอีกสองชิ้น เงินทั้งหมดที่ลูกชายของพวกเขาจะได้รับในวันเดียวก็คือ สองพันหกร้อยห้าสิบล้าน!

2,650,000,000!!

“ .. ”

“ .. ” พ่อของไทม์ค่อยๆหันมามองหน้าลูกชาย จากนั้นก็หันไปมองของบนโต๊ะ แล้วหันกลับมามองลูกชายอีกครั้ง

“ บ้าไปแล้ว.. นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ.. ” ชายวัยกลางคนที่ทั้งชีวิตคลุกอยู่กับนาและสวน รู้จักเงินเพียงหลักพัน หลักหมื่น และอาจเคยเห็นเงินหลักแสนมาบ้างในชีวิต

แต่หลักพันล้าน.. นี่มันเป็นตัวเลขที่ไกลเกินกว่าจะจินตนาการได้!

“ ต่อให้ขายนาทั้งจังหวัดก็คงไม่ได้ขนาดนี้.. ” เขาพึมพำอย่างเลื่อนลอย

“ ลูก.. ” ด้านแม่ของไทม์เองก็ไม่ต่างกัน

“ ลูกเอาของแบบนี้มาจากไหนกันแน่ ” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่น ตอนนี้ต่อให้บอกว่าลูกชายเธอเป็นนักธุรกิจใหญ่ ผู้เป็นแม่ก็คงเชื่อแล้ว!

คนที่สามารถนำของราคานี้มาขายได้ มันย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป!

หลิวซินเยว่แอบยิ้มอยู่เงียบๆ ปฏิกิริยาแบบนี้เธอเป็นมาหลายครั้งแล้ว เพราะครั้งแรกที่ตัวเธอรู้มูลค่าก็เกือบหายใจไม่ทั่วท้อง..

“ คุณลุงคุณป้าคะ ” เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ ความจริงแล้วราคานี้ไม่ได้สูงเกินไปเลยค่ะ โดยเฉพาะพู่กันหยกขาว หากนำเข้าประมูลระดับนานาชาติได้ ก็มีโอกาสสูงที่ราคาจะทะลุสามพันล้านบาท.. ” คำพูดนั้นทำเอาพ่อแม่ของไทม์แทบหยุดหายใจ ทะลุสามพันล้าน! นี่มันยังขึ้นได้อีกงั้นเหรอ!?

“ คุณสองคนไม่ต้องตกใจ ” เฉินกั๋วหมิงกล่าวบ้าง

“ ในวงการนี้ คุณไทม์ถือเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผมเคยพบมา ”

“ ของปลอมเขาดูออก ของจริงเขาดูออก ของระดับชาติซ่อนอยู่ตรงไหนเขาก็ดูออก ต่อให้ผมตรวจสอบของโบราณมาทั้งชีวิต ก็ยังไม่เคยเห็นใครมีสายตาแบบนี้เลย ”

“ ชมเกินไปแล้วครับ ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะแห้งๆ ทั้งสองคนเล่นละครได้แนบเนียนจนเกินไป เขาก็แค่เห็นข้อมูลลอยอยู่เหนือวัตถุทุกชิ้นเพียงเท่านั้น..

เอกสารซื้อขายถูกจัดการอย่างรวดเร็ว ทุกขั้นตอนเป็นไปอย่างเรียบง่าย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองฝ่ายทำธุรกิจร่วมกัน

. . .

หลังกล่าวลาเรียบร้อย ไทม์ก็พาพ่อกับแม่เดินออกจากอาคาร แสงแดดยามสายส่องลงมากระทบหน้า เพียงแต่สำหรับชาวนาทั้งสองคนแล้ว โลกทั้งใบคล้ายว่าจะไม่เหมือนเดิม..

แม้จะขึ้นรถมาแล้ว แต่พ่อกับแม่ก็ยังคงนั่งนิ่งเหมือนคนที่วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ห้านาทีผ่านไป ภายในรถก็ยังไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา สุดท้าย.. พ่อของไทม์ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น

“ ไทม์.. ”

“ ครับพ่อ ”

“ พ่อขอดูยอดเงินอีกครั้งได้ไหม.. ”

“ ได้ครับ” ไทม์หัวเราะเบาๆก่อนยื่นโทรศัพท์ให้

ชายวัยกลางคนรับโทรศัพท์มาด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย เมื่อเปิดแอปธนาคาร.. ตัวเลขมหาศาลก็ยังคงอยู่ตรงหน้า ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน! 2,650,000,000 ล้านบาทคือเรื่องจริง!!