สถานที่จัดงาน

“ จ่ายสดครับ รีบจัดการเลยนะ พ่อผมอยากนั่งในรถคันนี้แล้ว! อย่าทำให้พ่อผมต้องรอนาน! ” คำตอบสั้นๆนั้นทำให้พนักงานที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลถึงกับตั่วสั่น ดูเหมือนผู้จัดการฝ่ายขายจะเจอตอเข้าให้แล้ว!

“ เอาจริงเหรอลูก.. ” พ่อของไทม์มีหรือจะกล้าขึ้นนั่งง่ายๆ ขนาดสายตาของพนักงานยังมองออกเลยว่าเขาไม่ได้มีเงิน..

“ มันก็ต้องคันนี้เท่านั้นครับ ผมเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่าถ้าครอบครัวชาวนาดันขับโรลส์รอยซ์ไปงานเลี้ยงรุ่นได้ คนอื่นๆเขาจะว่ายังไงกันบ้าง ฮ่าๆๆ ” ไทม์นึกสนุกกับเรื่องนี้ เขาไม่รู้หรอกว่าเพื่อนของพ่อจะมองพวกตนยังไง แต่โอกาสที่พวกเขาจะให้เกียรติก็น่าจะมีน้อยกว่า..

ผู้จัดการฝ่ายขายกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที

“ ขะ.. ขออภัยครับ เชิญทั้งสามท่านเข้าห้องรับรอง VIP ก่อนเลย ผมจะจัดเตรียมเอกสารให้เร็วที่สุด ”

เพียงสิบนาทีหลังจากนั้น เอกสารทุกอย่างก็ถูกนำมาวางเรียงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ ไทม์เพียงกวาดสายตาอ่านคร่าวๆก่อนเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว โชคดีที่เขาไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่อย่างนั้นคงทำตัวเหมือนในละครที่อยากไล่คนออกจากงานอยู่ทุกวัน..

“ ยอดสุทธิทั้งหมดสี่สิบแปดล้านเจ็ดแสนห้าหมื่นบาทครับ.. ” ผู้จัดการยังพูดไม่ทันจบ

ติ๊ง.. เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ โอนเรียบร้อยแล้วครับ ” ไทม์ยื่นหน้าจอให้ดู เจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินรีบตรวจสอบกับธนาคารทันที ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็รู้ผล..

“ เงินเข้าแล้วค่ะ! ” ทั้งโชว์รูมเงียบกริบ เงินเกือบห้าสิบล้านถูกโอนออกจากบัญชีภายในเวลาแค่นั้น เขาใช้มันราวกับเป็นการจ่ายค่าอาหารมื้อปกติ!

“ ขอแสดงความยินดีด้วยครับ.. และก็ต้องขออภัยสำหรับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อีกครั้ง ” ผู้จัดการฝ่ายขายถึงกับยืนตัวตรงกว่าเดิม

“ ไม่เป็นไรครับ ” ไทม์เพียงยิ้มบาง

“ แต่ครั้งหน้า อย่าตัดสินลูกค้าจากเสื้อผ้าที่เขาใส่อีกก็พอ ” นี่อาจเป็นคำพูดเปลี่ยนชีวิตเลยก็ได้ เพราะหลังจากนี้อีกฝ่ายคงไม่กล้าจะดูถูกใครแล้ว

“ ผมจะจำไว้จนตายเลยครับ! ”

หลังจากติดป้ายแดง ตรวจรับรถ และอธิบายระบบต่างๆเรียบร้อยแล้ว ไทม์ก็หยิบกุญแจรถเมอร์เซเดสเบนซ์ของตัวเองส่งให้ผู้จัดการโดยตรง

“ ฝากนำรถของผมไปจอดที่คอนโดด้วยนะครับ กุญแจและบัตรผ่านอยู่ในรถหมดแล้ว ”

“ ได้ครับคุณไทม์ ” ชายวัยกลางคนพยักหน้า ก่อนหันกลับมายื่นกุญแจโรลส์รอยซ์ดอกใหม่ให้พ่อแทน

“ เชิญครับ.. ท่านเจ้าของรถ ” ชายวัยกลางคนถึงกับยืนนิ่ง

“ ให้.. พ่อขับเลยเหรอ ”

“ ก็รถของพ่อนี่ครับ ” เขายิ้มอย่างเต็มไปด้วยความสุข ไม่ว่าจะเป็นลูกคนไหน หากซื้อรถให้พ่อแม่ขับได้ซักคันก็ต้องภูมิใจเป็นธรรมดา

มือที่เคยจับเพียงพวงมาลัยรถกระบะมาตลอดชีวิต ค่อยๆรับกุญแจรถหรูมาอย่างระมัดระวัง เขามองมันอยู่หลายวินาที สิ่งนี้มันมีค่ากว่าที่นาของเขาอีก..

“ งั้น.. พ่อจะลองนะ ” ผู้เป็นพ่อสูดหายใจเข้าลึก ประตูฝั่งคนขับเปิดออกช้าๆ ภายในห้องโดยสารหุ้มหนังสีดำตัดกับลายไม้วอลนัทขัดเงาอย่างประณีต พวงมาลัยหนานุ่มพอดีมือ เบาะนั่งปรับไฟฟ้าค่อยๆเลื่อนเข้าหาตำแหน่งที่เหมาะสมโดยอัตโนมัติ

ทันทีที่กดปุ่มสตาร์ต ไม่มีเสียงเครื่องยนต์คำรามเหมือนรถทั่วไป แต่มันกลับเงียบ.. เงียบเสียจนพ่อของไทม์ก้มมองหน้าปัด

“ ลูก.. เครื่องติดหรือยัง ”

“ ติดแล้วครับ ” ไทม์หัวเราะอย่างคนที่ก็ไม่เคยนั่งเช่นกัน

“ นี่แหละเสน่ห์ของโรลส์รอยซ์ ” ชายวัยกลางคนค่อยๆแตะคันเร่ง รถทั้งคันเคลื่อนตัวออกจากโชว์รูมอย่างนุ่มนวล ไม่มีอาการกระชาก ไม่มีแรงสั่นสะเทือน ทุกอย่างราบเรียบราวกับกำลังลอยอยู่เหนือพื้นถนน!

“ ที่เขาพูดกันว่าขี่เมฆ.. นี่สินะความรู้สึกนั้น ” พ่อของไทม์พูดชมอย่างดูเกร็งๆ สองมือจับพวงมาลัยแน่น ดวงตาจ้องถนนเบื้องหน้า

ไทม์กับแม่หันมามองหน้ากันแล้วยิ้ม คำพูดธรรมดาๆของพ่อกลับเป็นคำชมที่จริงใจที่สุด ชายวัยกลางคนค่อยๆเหยียบคันเร่งเพิ่มอีกนิด ตัวรถยังคงนิ่งสนิท

“ เงียบจริงๆ ต่อให้คุยกันเบาๆคนข้างหลังก็ยังได้ยิน เวลาเจอหลุมหรือรอยต่อถนนก็แทบไม่รู้สึกอะไรเลย ” เขาหัวเราะออกมาเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นโปรด

“ ถ้าเอาคันนี้กลับไปบ้านนะ.. ไอ้ด่างหน้าบ้านคงจำพ่อไม่ได้ ” ทั้งรถหัวเราะพร้อมกัน ไทม์เอนตัวพิงเบาะ มองภาพพ่อที่กำลังขับรถด้วยรอยยิ้มกว้างที่สุดในรอบหลายปี ถึงเจ้านี่จะไม่ใช่รถสปอร์ต แต่เครื่องยนต์มันก็ดีกว่ารถญี่ปุ่นตัวท็อปตัวไปหลายเท่า เพราะงั้นความแรงก็ย่อมไม่ธรรมดา!

เงินหลายสิบล้านที่จ่ายไปอาจซื้อได้เพียงรถยนต์หนึ่งคัน แต่รอยยิ้มของผู้ชายที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิต และไม่เคยกล้าฝันว่าจะได้แตะรถระดับนี้ สำหรับไทม์แล้วมันมีค่ามากกว่าเงินหมื่นล้าน!

“ พ่อครับ เดี๋ยวแวะห้างก่อนนะ ซื้อเสื้อผ้าใหม่กันหน่อย พรุ่งนี้ครอบครัวเราจะได้ไปพัทยากันแบบหล่อที่สุด ” เขาอมยิ้มกับหนึ่งสิ่งที่เพิ่งจะสัมผัสได้ ทั้งถนนไม่มีใครกล้าขับรถมาใกล้พวกเขาเลย ขนาดมอเตอร์ไซค์ยังไม่ค่อยจะกล้าเบียด..

“ ได้เลยลูก ” พ่อของไทม์ยิ้มกว้างก่อนเหยียบคันเร่งอย่างมั่นใจ โรลส์รอยซ์สีดำคันหรูเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่อดหันมามองไม่ได้ ถ้าพูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อ ว่าคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยคือชาวนาธรรมดาคนหนึ่ง แค่ครอบครัวชาวนาจากต่างจังหวัดเพียงเท่านั้น!

. . .

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ บ้านของเมย์วันนี้ก็ยังสงบ ด้วยคุณหนูลินินอะไรนั่นคงยังไม่ตื่นนอนในช่วงเช้า

วันนี้คือวันสำคัญ วันรวมรุ่น มศ.3 ของพ่อไทม์ที่ตัวเขาไม่เคยเข้าร่วมเลยมาเกือบสี่สิบปี!

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นหลายครั้งติดกัน พ่อของไทม์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นข้อความจากกลุ่มไลน์ที่เขาเพิ่งเข้าร่วม

คนที่ส่งมาคือบุญส่งเจ้าเดิม ซึ่งตอนนี้คล้ายว่าจะเป็นคนประสานงานให้กับทุกกิจกรรมไปแล้ว

[ ทุกคนตื่นกันหรือยัง อย่าลืมนัดวันนี้กันนะ ]

[ ห้ามเบี้ยวนะเว้ย! โดยเฉพาะไอ้ประสิทธิ์ เพื่อนๆทุกคนตั้งตารอคอยกันแล้ว! ]

[ อะไรนะ ไอ้ประสิทธิ์คนนั้นมาด้วยเหรอ ที่หนึ่งของรุ่นเราในช่วงนั้นใช่มั้ย? ] หลายคนดูจะตื่นเต้นขึ้นมาทันที

[ ใช่สิ! สำหรับใครที่ไม่ได้อ่านข้อความก่อนหน้า นี่คือตำแหน่งของรีสอร์ตที่เราจะไปกัน รีสอร์ตของกูเอง ] บุญส่งคนเดิมส่งโลเคชั่นมาให้ ท่ามกลางคำชื่นชมของเพื่อนๆถึงความร่ำรวยที่เขามี

“ ที่แท้ ไอ้บุญส่งก็มาทำธุรกิจรีสอร์ตอยู่พัทยา.. ” พ่อของไทม์กล่าวขณะนั่งทานอาหารเช้าในบ้าน เพียงไม่นานโลเคชั่นก็ถูกส่งเข้ามา เขากดเปิดดูก่อนจะเห็นชื่อรีสอร์ตริมชายหาดชื่อดัง

“ โอ้โห.. นี่มันหรูหราเอาเรื่องเลยนะเนี่ย เป็นของไอ้บุญส่งจริงๆอย่างนั้นเหรอ! ” ยิ่งมองก็ยิ่งไม่อยากเชื่อ ลูกชาวบ้านที่เล่นโคลนเลี้ยงควายมาด้วยกัน กลับประสบความสำเร็จได้มากถึงเพียงนี้

“ มันเก่งจริงๆ.. ” เขาพูดอย่างไม่ได้คิดอิจฉา พ่อของไทม์คิดเพียงแต่จะชื่นชม

รีสอร์ตแห่งนี้เป็นระดับห้าดาว มีชายหาดส่วนตัว สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ และวิลล่าติดทะเลหลายหลัง ราคาคืนหนึ่งหลักหลายหมื่นบาท!

บุญส่งรีบพิมพ์ตามมาอีกข้อความ

[ ทุกคนสบายใจได้ ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย กูรับผิดชอบให้เองทั้งหมด! ]

[ มึงก็เสี่ยจริงๆนะบุญส่ง ไม่ต้องจ่ายโว้ย! พวกกูช่วยกันจ่ายได้! ฮ่าๆๆ ] ต่างคนก็ต่างจะอยากเป็นเจ้ามือ นายแพทย์ใหญ่ก็เงินมาก นักธุรกิจใหญ่ก็หลายคน ขนาดผู้พิพากษาคนเก่งก็ยังไม่คิดจะให้บุญส่งเลี้ยงเลย!

“ เพื่อนส่งมาเหรอครับพ่อ ” ไทม์พูดถามอย่างพอจะมองออก

“ ก็คุยกันเรื่องใครจะเป็นคนจ่ายเงินนั่นแหละ แต่ละคนรวยๆทั้งนั้น ไม่ได้ทะเลาะกันนะ พวกมันแค่พูดแซวกันไปมา ” ชายวัยกลางคนยื่นโทรศัพท์ให้ลูกชายดู ดูเหมือนตัวเขาจะมองโลกในแง่ดีมากกว่าร้าย

“ สมัยเรียนห้องพ่อก็มีคนเก่งหลายคนเหมือนกัน ยิ่งกับยุคนั้นที่คนเข้าถึงการศึกษาได้น้อยกว่ายุคนี้ การจะประสบความสำเร็จจึงไม่ยากเท่า ”

“ บางคนเป็นหมอ บางคนเป็นวิศวกร บางคนเป็นนักการเมืองท้องถิ่น คนที่ไม่ได้เรียนต่อแบบพ่อแทบจะไม่มี เพราะถือว่ายังไงก็เรียนมาแล้ว สู้เรียนต่อให้จบมหาลัยไปเลยยังไงก็ดีกว่า ”

“ ชาวนาของผมเก่งกว่าตั้งเยอะ ต้องทำงานตากแดดตากลม รายได้ก็น้อยแสนน้อย แต่ก็ยังอุตส่าห์ส่งลูกเรียนมหาลัยจนจบได้.. ” ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

“ นี่ชมหรือว่าพ่อกันแน่นะ ฮ่าๆๆ ”

“ ว่าแต่หนูเมย์ต้องไปทำงานตั้งแต่เช้าเลยเหรอ แล้วทำไมถึงไม่ยอมขับรถไป.. ” ผู้เป็นแม่หันมาถาม กับวันนี้ที่ตัวไทม์เป็นคนไปส่งตั้งแต่เช้า

“ งานด่วนน่ะครับ ” ไทม์ให้ข้ออ้าง กับเพื่อนสาวที่ไม่กล้าขับเบนซ์ไปทำงานจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงโดนสายตาของหัวหน้า โดยเฉพาะหัวหน้าแผนกเพ่งเล็งเอาได้

“ พวกเราก็ไปกันเถอะ เตรียมตัวออกรถไปพัทยากัน! ” พ่อของไทม์สรุปให้ก่อนจะรีบคว้ากุญแจแสนล้ำค่าของเขา แล้วไปนั่งรออยู่ในรถ ตำแหน่งคนขับแบบนี้ ต่อให้นั่งขับทั้งวันก็ยังได้เลย!!