พัทยา โลกที่แตกต่าง

“ พวกเราก็ไปกันเถอะ เตรียมตัวออกรถไปพัทยากัน! ” พ่อของไทม์สรุปให้ก่อนจะรีบคว้ากุญแจแสนล้ำค่าของเขา แล้วไปนั่งรออยู่ในรถ ตำแหน่งคนขับแบบนี้ ต่อให้นั่งขับทั้งวันก็ยังได้เลย!!

“ ไปพัทยากัน! ” เสียงสตาร์ตรถดังขึ้นเบาๆ หรือจะพูดให้ถูกกว่านั้นคือแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

โรลส์รอยซ์สีดำคันใหญ่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านอย่างสง่างาม ท่ามกลางสายตาของคนในละแวกนั้นโดยเฉพาะพ่อบ้านของฝั่งตรงข้าม..

“ ระดับความรวยแทบไม่ต่างกันเลยจริงๆ.. ” หัวหน้าพ่อบ้านกล่าวก่อนหันมองรถในบ้านตนที่ก็มีอยู่หลายคัน แน่นอนว่าโรลส์รอยซ์เองก็มี..

“ รถมันนุ่มจริงๆนะลูก แบบนี้ขับทั้งวันก็ไม่เหนื่อยเลย ”

“ เมื่อก่อนเวลาขับรถกระบะไปตลาด เจอถนนไม่ดีทีนึงก็สะเทือนไปทั้งคัน ฮ่าๆๆ ” เขาพูดพลางหัวเราะ

ชายวัยกลางคนเหลือบมองกระจกหลัง ภาพที่เห็นทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ ภรรยาคนสวยสวมชุดตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน เครื่องประดับราคาแพงหลายชิ้นบวกกับการนั่งเบาะหลังเช่นนี้ มันยิ่งทำให้เธอนั้นไม่ต่างจากคุณนายมากเงิน!

พื้นที่ด้านหลังของโรลส์รอยซ์กว้างขวางจนเหมือนห้องรับแขกขนาดเล็ก เบาะหนังนุ่มรองรับแผ่นหลังอย่างสมบูรณ์ แอร์เย็นสบาย มีพื้นที่ให้เหยียดขาได้เต็มที่ เธอกำลังนั่งมองวิวข้างทางอย่างสบายใจ

“ อย่างน้อยชีวิตนี้ พ่อก็ได้เห็นแม่เขาเป็นคุณนายแล้ว ไม่เสียแรงที่เกิดมา ต่อให้เป็นได้แค่คนขับรถของเมียก็ยอม ” เขากล่าวแซวจนไทม์ที่นั่งอยู่ด้วยต้องหัวเราะ

“ นี่ถ้ามีคนเปิดประตูให้ กับมีคนเอาน้ำมาเสิร์ฟด้วยนะ แม่คงคิดว่าตัวเองเป็นคุณนายไปแล้วจริงๆ ฮ่าๆๆ ” แม่แซวกลับอย่างอารมณ์ดี ชีวิตของผู้หญิงทุกคนก็อยากสัมผัสกับความรู้สึกนี้กันทั้งนั้น ความรู้สึกที่เหมือนตัวเองได้เป็นเจ้าหญิง

“ แม่ผมก็คุณนายไม่ใช่เหรอ ลูกชายแม่มีเงินตั้งสี่พันล้าน ถ้ายังไม่เรียกว่าคุณนายแล้วจะให้เรียกอะไร ” ไทม์หันหลังไปกล่าวกับความจริงข้อนี้

“ วันนี้แม่เป็นภรรยาเจ้าของรถโรลส์รอยซ์ พ่อแม่คือคนรวยนะครับ ”

“ พูดอะไรของลูกเนี่ย ” แม่ของไทม์หัวเราะ ทว่าใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความสุข เธอไม่ได้หลงไปกับความหรูหรา แต่สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขจริงๆ ก็คือการได้เห็นลูกชายที่เคยกังวลเรื่องอนาคต สามารถกลายเป็นคนที่มั่งมีแบบนี้ได้

“ แล้วที่สำคัญ.. ” ไทม์พูดต่อพลางมองออกไปนอกกระจก

“ ต่อให้วันหนึ่งผมไม่มีเงินพันล้านเหลืออยู่ แต่ผมก็ยังมีความสามารถหาเงินใหม่ได้อยู่ดี ” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศภายในรถเงียบลงเล็กน้อย พ่อของไทม์หันมองลูกชายด้านข้างอย่างเข้าใจ

“ ลูกชายของเขามีความสามารถมากจริงๆ.. ”

เวลาผ่านไปสองชั่วโมง ในที่สุดป้ายขนาดใหญ่ริมถนนก็ปรากฏขึ้น พัทยา!

“ ถึงแล้วลูก! ” เสียงของพ่อดังขึ้นอย่างตื่นเต้น แม้จะขับรถมาพักใหญ่ แต่ใบหน้าของเขากลับยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าชีวิตนี้จะได้ขับรถแบบนี้มาพัทยา ” เขาหัวเราะกับตัวเองขณะสายตาก็มองดูไปโดยรอบ ชัดเจนว่าทั้งบ้านเพิ่งจะเคยได้มากัน พ่อกับแม่อาจเคยมาแล้วซักครั้ง ในตอนที่ยังไม่มีลูกชายคนนี้ ที่นี่คือเมืองชื่อดังระดับโลก!!

แม่ของไทม์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทะเลสีฟ้าอยู่ไกลๆก็ยิ้มออกมา

“ ไม่ได้มาทะเลกันกี่ปีแล้วนะ สามสิบปี หรือสี่สิบปีกัน.. ”

“ เกือบสี่สิบปีได้แล้วแหละ พวกเราเคยไปกันสมัยยังเด็กๆครั้งนึงเอง ” พ่อตอบกับช่วงชีวิตหลังจากนั้นที่ไม่ได้ไปไหนเลย เขาวนเวียนอยู่แค่ในนากับหมู่บ้าน.. ดีหน่อยก็เข้าตัวเมืองขอนแก่น

คำพูดธรรมดาๆนั้นทำให้ไทม์รู้สึกบางอย่าง เขารู้ดีว่าเงินหลายพันล้านสามารถซื้อบ้าน ซื้อรถ ซื้อของราคาแพงได้ แต่สิ่งที่เงินซื้อไม่ได้ก็คือเวลาที่พ่อแม่ต้องเสียไป.. ที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ ก็คือการสร้างช่วงเวลาดีที่พวกเขาไม่เคยได้รับ นำภาพแบบนั้นกลับมา!

รถโรลส์รอยซ์ค่อยๆขับเข้าสู่ตัวเมืองพัทยา ทันทีที่ผ่านป้ายเมืองมาได้ ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากถนนโล่งๆกลายเป็นเมืองท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยสีสัน

สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านอาหาร โรงแรม อาคารสูง และป้ายภาษาต่างประเทศมากมาย นักท่องเที่ยวเดินกันเต็มริมถนน บางคนถือกระเป๋าชายหาด บางคนใส่เสื้อผ้าสบายๆ จนถึงขั้นใส่ชุดว่ายน้ำเดินอยู่เลยก็ยังมี..

พ่อของไทม์ชะลอความเร็วลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะขับไม่คล่อง แต่เพราะเขาอยากมองทุกอย่างให้ชัดเจน

“ โอ้โห.. เมืองมันเจริญได้ขนาดนี้เลยสินะ ” เขามองออกไปนอกกระจกด้วยแววตาเหมือนเด็กที่เพิ่งมาเที่ยวเป็นครั้งแรก

ร้านกาแฟสวยๆตั้งอยู่เรียงราย ร้านอาหารริมถนนส่งกลิ่นหอม โรงแรมหรูหลายสิบชั้นตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลัง บางแห่งมีสระว่ายน้ำบนดาดฟ้า ซึ่งสามารถมองเห็นทะเลได้จากด้านบน

“ นี่มันเหมือนเมืองนอกเลยนะลูก.. ” แม่ของไทม์พูดขึ้นบ้าง ขณะมองนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินอยู่ริมถนน

“ แม่เคยเห็นแต่ในทีวี ไม่คิดเลยว่าประเทศเราจะมีสถานที่แบบนี้ด้วย ”

“ พัทยาเป็นเมืองท่องเที่ยวระดับโลกครับ นักท่องเที่ยวต่างชาติมากันเยอะมาก ” ไทม์เองก็พูดเหมือนรู้มาก ทั้งๆที่ในความจริงแล้ว การมาครั้งนี้คือการมาครั้งแรกของเขา.. ทะเลครั้งแรกในชีวิต!

สำหรับทั้งสามคน พัทยาไม่ใช่แค่เมืองท่องเที่ยว แต่มันคือโลกอีกใบที่ไม่เคยจะได้สัมผัส สถานที่ซึ่งเคยเห็นผ่านเพียงหน้าจอก็เท่านั้น

“ สวยจริงๆ เห็นแล้วรู้สึกเหมือนอยู่คนละโลกกับบ้านเราเลย.. ” แม่ของไทม์ชี้ออกไปนอกหน้าต่าง แนวชายหาดสีขาวกับน้ำทะเลสีฟ้า แสงแดดยามสายสะท้อนบนผิวน้ำจนเป็นประกาย

ขับกันไปต่ออีกไม่นาน ป้ายนำทางของรีสอร์ตหรูก็เริ่มปรากฎให้เห็น.. มันเป็นถนนส่วนตัวที่นำไปยังรีสอร์ต เบื้องหน้าคือประตูทางเข้าขนาดใหญ่ ตกแต่งด้วยต้นไม้และน้ำพุอย่างหรูหรา

พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่หน้าทางเข้า เมื่อเห็นรถที่ขับเข้ามาก็รีบต้อนรับทันที นี่คือพลังของคนที่มาด้วยรถหรู!

โรลส์รอยซ์ Ghost Black Badge ค่อยๆเคลื่อนผ่านประตูเข้าไป สิ่งที่ทุกคนได้เห็นก็คือภาพของรีสอร์ตริมทะเลระดับห้าดาว!

อาคารสีขาวสไตล์โมเดิร์นตั้งเรียงอยู่ท่ามกลางต้นมะพร้าว สระว่ายน้ำขนาดใหญ่สะท้อนแสงแดด ด้านหน้าเป็นชายหาดส่วนตัวที่มองเห็นทะเลสุดสายตา

“ โอ้โห.. ” พ่อของไทม์ถึงกับชะลอรถ

“ ไอ้บุญส่งมันทำได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ” เขาพูดด้วยความทึ่ง เพื่อนที่เคยวิ่งเล่นกลางทุ่งนา เคยปั่นจักรยานไปโรงเรียนด้วยกัน วันนี้กลับเป็นเจ้าของสถานที่ระดับนี้ได้!

“ รถเองก็มาจอดกันหลายคันแล้วนะ เหมือนพวกเราจะมาช้าไปซักนิด ” ไทม์ชี้ตรงไปยังลานจอด ซึ่งบัดนี้มีรถราคาแพงหลายคันมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว ส่วนมากคือเบนซ์ไม่ก็บีเอ็ม ด้อยลงมาหน่อยก็เป็นพวกคัมรี่หรือแอคคอร์ดเพียงเท่านั้น!

“ ดูเหมือนรถเราจะแพงสุดใช่มั้ยนะ.. ” แม่ของไทม์กล่าวอย่างเริ่มจะมองออก

“ อย่าไปสนใจเลยแม่ ” พ่อของไทม์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะค่อยๆหมุนพวงมาลัยพารถเข้าสู่ลานจอด

“ เรามาเจอเพื่อน ไม่ได้มาประกวดรถกัน ” คำพูดนั้นเป็นนิสัยเดิมของชายวัยกลางคน 

ต่อให้วันนี้เขาจะมีรถราคาเกือบห้าสิบล้าน ต่อให้ในบัญชีของลูกชายมีเงินมากกว่าที่คนทั้งชีวิตจะหาได้ แต่ตัวตนของเขาก็ยังเหมือนเดิม ชายชาวนาที่ไม่เคยคิดจะยกตัวเองเหนือใคร!

โรลส์รอยซ์สีดำคันใหญ่ค่อยๆเคลื่อนผ่านรถคันอื่น ก่อนที่พ่อของไทม์จะเลือกจอดอยู่มุมหนึ่งของลานจอดรถที่ค่อนข้างเงียบสงบ ไม่ได้จอดตรงหน้าล็อบบี้ ไม่ได้เลือกตำแหน่งที่คนเดินผ่านเยอะที่สุด เขาเพียงหาที่ว่างธรรมดาๆแล้วดับเครื่องลงอย่างนุ่มนวล

“ ทำไมไม่จอดด้านหน้าล่ะครับพ่อ ” ไทม์ถามด้วยรอยยิ้ม เขารู้ดีว่าถ้าเป็นคนอื่น ก็คงอยากให้ทุกคนได้เห็นรถคันนี้ไปแล้ว

“ จอดตรงไหนก็เหมือนกันลูก ” ผู้เป็นพ่อตอบพร้อมถอดเข็มขัดนิรภัย

. . .

“ มันจะมาแน่ๆใช่มั้ยวะ อย่ามาทำให้พวกกูดีใจเก้อนะโว้ย! ” เสียงพูดคุยดังขึ้นในล็อบบี้ด้านใน กับกลุ่มชายวัยห้าสิบปีหลายคนที่นั่งรวมตัวกัน

“ ต้องมาสิวะ รับปากกูเอาไว้ซะขนาดนั้นแล้ว คนเก่งที่สุดของรุ่นเราจะไม่มาได้ยังไง ฮ่าๆๆ ” บุญส่งหัวเราะตอบพร้อมจิบกาแฟในยามเช้า

“ งานนี้ไอ้ประสิทธิ์มันคือตัวละครหลัก ถ้ามันไม่มา งานเลี้ยงรุ่นครบรอบสี่สิบปีของพวกเราก็คงหมดสีสันแย่ เพราะไม่มีตัวตลกมาให้ความบันเทิง ฮ่าๆๆ!! ” หลายคนหัวเราะไปตามกัน ดูเหมือนกิจกรรมที่วางไว้จะขาดพ่อของไทม์ไปไม่ได้เลย!

“ พวกแกจะทำกันจริงๆเหรอ.. อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะ หน้าที่การงานก็เป็นระดับผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคม ไร้สาระจริงๆ ” เพื่อนสาวร่วมรุ่นที่เดินผ่านมาถึงกับส่ายหน้า

“ เออจริง! หัวหงอกกันหมดแล้ว ครอบครัวเองก็มาด้วย ไม่คิดเขินอายกับลูกๆบ้างเหรอ ” เพื่อนสาวอีกคนพูดเตือนบ้าง สำหรับพวกเธอต่อให้ในวัยเด็กจะเคยเล่นซนมาด้วยกัน แต่พอถึงจุดนี้ของอายุ วุฒิภาวะมันก็ร้องเตือนแล้วว่าทำไม่ได้!

“ จำไม่ได้เหรอ ว่าในตอนนั้นไอ้ประสิทธิ์มันทำอะไรไว้!! ” เป็นหนึ่งคนที่พูดขึ้นอย่างดูเจ็บแค้น!