วิธีการของคนรวย

“ เดินมาถามซักทีสิวะ กูจะได้ตอกหน้ามึงกลับไปแบบนิ่มๆ ” บุญส่งส่ายหน้าเพราะอยากจะเล่นบทพ่อพระเสียเต็มที เขาอยากจะพูดเสียงดังว่าแย่เลย นี่พนักงานลืมอาหารของเพื่อนเขาไปได้ยังไง วันนี้ครอบครัวเพื่อนชาวนาของเขาอุตส่าห์จะได้กินของดีกันแท้ๆ!

“ จะแค้นอะไรมันนักหนาวะไอ้ธนวัฒน์ ตอนนี้มึงเองก็ชนะมันทุกเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ ปล่อยๆมันไปเถอะ ก็แค่ชาวนายากจนคนนึง คนแบบมันสี่สิบปีผ่านไปแต่กลับไม่อาจพัฒนาตัวเองได้เลย กระจอกขนาดนี้มีอะไรให้มึงต้องแค้นอีกวะ! ” เพื่อนร่วมโต๊ะอีกคนพูดขึ้น เขาเองก็ไม่คิดสนใจอยู่แล้วกับครอบครัวชาวนา

“ ก็เพราะไอ้เชี้ยประสิทธิ์นี่! ชีวิตวัยเด็กของกูเลยต้องทุกข์ทรมาน! พวกมึงก็รู้ว่าพ่อแม่กูเป็นครูกันทั้งคู่! ลูกครูแบบกูดันแพ้ไอ้ประสิทธิ์ที่เป็นลูกชาวนาทุกครั้ง ทุกครั้งตั้งแต่การสอบวันแรกยันเรียนจบ! ขนาดกีฬากูยังแพ้มันเลย! มึงรู้มั้ยว่าพ่อแม่ทุบตีกูแค่ไหนที่ทำให้ขายหน้า! กูไม่เคยได้ออกมาวิ่งเล่นเหมือนใครเขาก็เพราะไอ้สารเลวนี่! มันทำลายชีวิตวัยเด็กของกู เพราะงั้นกูก็จะทำลายชีวิตวัยผู้ใหญ่ของมันบ้าง! ลูกมันเมียมัน กูคนนี้ก็จะทำลายให้ย่อยยับ! ” เป็นอาจารย์หมอคนเก่งที่กลับเต็มไปด้วยความแค้น!

“ เออๆ งั้นก็เรื่องของมึงแล้วล่ะ คนแบบนั้นแค่มึงหายใจใส่แรงๆซักทีก็ตายแล้ว พวกชาวนา.. กระจอกฉิบหายเลยว่ะ ฮ่าๆๆ ” ทุกคนหัวเราะชอบใจไปตามกัน

“ มึงให้ใครยกเศษอาหารไปวางบนโต๊ะมันหน่อยสิ กูอยากรู้ว่าปลานี่ที่กินไปแล้วครึ่งตัว พวกมันจะกล้ากินต่อมั้ย ฮ่าๆๆ! ” บุญส่งหันไปหาเพื่อนร่วมโต๊ะเพื่อขอให้เขาลงมือแทน

“ มึงจะบ้าเหรอ พวกมันไม่ใช่ขอทานหรือหมาวัดนะโว้ย ฮ่าๆๆ ” ยิ่งพูดกันก็ยิ่งสนุกปาก

“ พวกเรากลับห้องพักกันก่อนดีมั้ยพ่อ.. ฉันเริ่มไม่อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้ให้คนหัวเราะใส่แล้ว.. ” แม่ของไทม์พูดขึ้นอย่างเริ่มจะไม่ไหวแล้วจริงๆ..

“ นั่นสิ.. พวกเรากลับรถไปหาที่นอนในโรงแรมอื่นกันเถอะ เพื่อนพวกนี้มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว ทุกคนไม่ใช่แบบที่พ่อเคยรู้จักด้วยเลย ” ท้ายที่สุดแม้แต่พ่อของไทม์เองก็ยังยอมรับ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว ต่อให้เขานั่งทนอยู่ตรงนี้อีกนานแค่ไหน เพื่อนๆเหล่านี้ก็ไม่มีวันจะเป็นเหมือนเดิม..

“ อย่าเพิ่งลุกสิครับพ่อ ” ไทม์ทักขณะที่พ่อของตนได้ลุกขึ้นยืนช้าๆ.. และนั่นก็ยิ่งทำให้บางคนรู้สึกได้ใจมากกว่าเดิม

“ เฮ้ยๆ ไอ้ประสิทธิ์มึงจะรีบไปไหน งานเพิ่มเริ่มเองนะโว้ย! ” เสียงแซวดังขึ้นจากด้านหน้า น่าตลกดีที่ตอนพวกเขาไม่มีอาหารซักจานเลยบนโต๊ะ กลับไม่มีซักคนที่คิดจะพูดออกมา แต่พอพ่อไทม์ลุกขึ้นทำเหมือนจะออกไปเท่านั้นแหละ คนเหล่านี้กลับเห็นเขาอยู่ในสายตาขึ้นมาได้!

ในจังหวะที่เสียงหัวเราะดังลั่นจากหลายโต๊ะ..

เอี๊ยดดด! เสียงเบรกของรถหลายคันดังขึ้นพร้อมกันจากด้านหน้ารีสอร์ต เสียงนั้นดังจนหลายโต๊ะต้องหันไปมองตาม วันนี้รีสอร์ตสมควรจะมีแค่พวกเขาอย่างเป็นการส่วนตัว ใครกันที่เพิ่งมาถึงในตอนนี้ได้..

“ ใครมาวะ รถหลายคันเชียว.. ” พนักงานต้อนรับด้านหน้าหลายคนรีบวิ่งออกไปทันที ไม่นานพนักงานคนหนึ่งก็รีบวิ่งกลับเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงด้วยสีหน้าตกใจ

“ ผู้จัดการ.. คุณบุญส่งครับ! ”

“ มีคณะเชฟจากภัตตาคารด้านนอก ต้องการจะเข้ามาทำอาหารในงานเลี้ยงครั้งนี้.. ”

“ เชฟอะไร? ”  บุญส่งขมวดคิ้ว

“ จากร้านเลอเซเลสต์ครับ ร้านหรูระดับท็อปของพัทยา! ”

“ ใช่เหรอ! ร้านนั้นมันแพงมากเลยนะ! ” บุญส่งหน้าบานขึ้นมาทันที ดูเหมือนในงานนี้จะมีคนใจป๋าจ่ายเงินเพิ่มให้อีกแล้ว!

ยังไม่ทันจะได้ดีใจ ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกเปิดออกกว้าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที

เชฟในชุดสีขาวสะอาดหลายสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ด้านหลังคือพนักงานเสิร์ฟจำนวนมากที่กำลังช่วยกันเข็นรถเสิร์ฟอาหารสเตนเลสคันใหญ่เข้ามาทีละคัน.. ห้องครัวชั่วคราวถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว!

“ นะ.. นี่มันอะไรกัน! ” หลายคนถึงกับลุกขึ้นยืน

“ คนเยอะขนาดนี้? แถวยังเป็นร้านเลอเซเลสต์อีก! ”

หัวหน้าเชฟวัยกลางคนเดินนำหน้าเข้ามา ก่อนตัวเขาจะกวาดสายตามองทั่วห้อง

“ ขออนุญาตครับ.. ไม่ทราบว่าคุณไทม์อยู่ที่ไหนครับ? ”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกสายตาหันไปมองกันเอง.. 

ไทม์? ใครคือไทม์?

“ ผมเองครับ ” ไทม์ที่นั่งอยู่โต๊ะหลังสุดค่อยๆยกมือขึ้น หัวหน้าเชฟที่จำเสียงเขาได้รีบเดินตรงเข้ามาหาในทันที

“ ขออภัยที่ให้รอนะครับคุณลูกค้า ” เขาโค้งตัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ ชายคนนี้ไม่เพียงจ่ายค่าอาหาร แต่ยังคูณสองจากยอดค่าใช้จ่ายให้อีก!

“ ทีมงานของร้านเลอเซเลสต์มาถึงแล้วครับ อาหารทุกเมนูที่สั่ง รวมถึงวัตถุดิบพิเศษทั้งหมด ถูกนำมาครบเรียบร้อยแล้ว! ”

เงียบ.. ทั้งห้องเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา แม้แต่ธนวัฒน์เองก็ยังลืมยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม!

“ เลอเซเลสต์? เป็นเลอเซเลสต์จริงๆ.. ” บุญส่งพึมพำ ชื่อนี้คนในพัทยาล้วนรู้จักดี ภัตตาคารที่ลูกค้าของรีสอร์ตหลายคนอยากจอง แต่ก็แทบไม่เคยเลยที่จะได้โต๊ะว่าง.. อาจเพราะทางร้านเลือกลูกค้าระดับ VIP ก่อนเสมอ..

แล้วนี่มันอะไร เชฟทั้งร้านกลับมายืนอยู่ตรงนี้ เพื่อให้บริการครอบครัวชาวนา!

“ เริ่มจัดโต๊ะครับ ” หัวหน้าเชฟยิ้มก่อนหันไปสั่งลูกทีม

“ ครับเชฟ! ” ทันใดนั้นพนักงานกว่ายี่สิบชีวิตก็เริ่มเคลื่อนไหวพร้อมกันราวกับซ้อมมาแล้ว

ผ้าปูโต๊ะผืนใหม่สีขาวสะอาดถูกนำมาปูทับโต๊ะเดิม จานกระเบื้องพอร์ซเลนถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ช้อน ส้อม มีด และแก้วคริสตัลถูกจัดเรียงอย่างประณีต

จากนั้นรถอาหารคันแรกก็ถูกเข็นเข้ามา ฝาเงินใบใหญ่ถูกเปิดออก กลิ่นหอมเข้มข้นลอยกระจายไปทั่วห้องจัดเลี้ยงในทันที! 

“ หอม.. ” หลายคนที่กำลังกินอาหารอยู่ถึงกับหยุดเคี้ยว เพราะของที่ถูกนำมาใหม่ดันน่ากินกว่าเป็นล้านเท่า!

“ นั่นมัน.. ”

“ คาเวียร์เกรดพรีเมียมครับ ” หัวหน้าเชฟเริ่มแนะนำเมนูทีละจาน

“ ล็อบสเตอร์สดนำเข้าครับ ”

“ ปลาบลูฟินส่วนโอโทโร่ครับ ”

“ เนื้อวากิวระดับ A5 ครับ ”

“ หอยนางรมนำเข้าประจำวันนี้ครับ ”

“ ซุปทรัฟเฟิลดำครับ ”

เมนูแล้วเมนูเล่าถูกวางลงบนโต๊ะของครอบครัวไทม์จนโต๊ะเริ่มแน่น แต่มันยังไม่หมด.. 

รถเข็นอีกหลายคันยังทยอยเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แขกทั้งห้องได้แต่มองภาพนั้นอย่างเงียบงัน อาหารบนโต๊ะของพวกเขาที่เมื่อครู่ยังคิดว่าหรูหราที่สุด ในตอนนี้กลับดูธรรมดาลงไปทันที เมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังถูกจัดวางในโต๊ะด้านหลัง..

“ ไปเอาโต๊ะมาเพิ่ม! วันนี้เลอเซเลสต์จะเสิร์ฟทุกเมนูตามคำสั่งของคุณไทม์!! ” หัวหน้าเชฟสั่งต่อกับเมนูในวันนี้ที่มีเป็นร้อยจานเห็นจะได้!!

โต๊ะกลมอีกสองตัวถูกยกเข้ามาวางต่อกันทันที ผ้าปูโต๊ะสีขาวถูกคลี่ออกอย่างเรียบตึง เชิงเทียน แก้วคริสตัล และจานพอร์ซเลนถูกจัดวางราวกับกำลังเตรียมงานเลี้ยงรับรองราชวงศ์!

ไทม์เพียงพยักหน้าสั้นๆก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างสงบ เขาไม่ได้รีบพูด ไม่ได้รีบโอ้อวด ชายหนุ่มเพียงมองดูอาหารตรงหน้า ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักซุปทรัฟเฟิลดำชิมไปคำหนึ่ง

“ อร่อยมากครับ แต่รสยังอ่อนไปนิดสำหรับพ่อผม ” เขากล่าวด้วยท่าทางสบายๆ

“ ขออภัยด้วยครับ เดี๋ยวผมให้เชฟทำใหม่ให้ในทันที ” หัวหน้าเชฟรีบก้าวเข้ามา

“ ไม่ต้องครับ ” ไทม์ส่ายหน้าเบาๆก่อนส่งถ้วยนั้นคืนไป

“ ผมแค่ไม่รู้ว่าจะสั่งอะไรให้พ่อแม่ทานในวันนี้ ก็เลยลองสั่งมาทุกเมนูแล้วค่อยเลือกชิมเอา อาหารของพวกคุณอร่อยมากแล้วครับ ” เขากล่าวด้วยเสียงที่ดังพอจะให้ทุกคนได้ยิน จากนั้นชายหนุ่มก็เดินต่อไปยังเนื้อวากิว A5 เชฟรีบหั่นชิ้นพอดีคำใส่จานเล็กส่งให้

“ อันนี้ใช้ได้ ” เขายื่นจานนั้นก่อนส่งไปให้พ่อได้ลองทาน

“ ขอบพระคุณครับ ” เชฟก้มหัวก่อนรับมาแล้วส่งไป

เขาเดินชิมต่อเรื่อยๆ ล็อบสเตอร์.. โอโทโร่.. ฟัวกราส์.. คาเวียร์.. ของหวาน.. ทุกครั้งที่ชิม หัวหน้าเชฟและเชฟประจำสถานีก็ยืนรอฟังคำตัดสินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด การกระทำของไทม์แทบจะเปลี่ยนงานเลี้ยงนี้ให้กลายเป็นรายการแข่งขันทำอาหาร!

ภาพนั้นทำให้แขกทั้งห้องพูดไม่ออก!

“ นี่เขาเป็นใครกัน แม้แต่เจ้าของร้านก็ยังต้องรับฟังอย่างนั้นเหรอ.. ”

บุญส่งเริ่มรู้สึกคอแห้ง ธนวัฒน์เองก็วางแก้วไวน์ลงช้าๆ ไม่มีใครหัวเราะอีกแล้ว

“ พ่อครับ ” ไทม์หยุดอยู่หน้าอาหารจานหนึ่งก่อนจะยิ้มบางๆ

“ จานนี้อร่อยที่สุด ” พนักงานรีบยกจานไปเสิร์ฟให้พ่อไทม์ทันที

“ พ่อลองอันนี้ครับ เนื้อมันนุ่ม เคี้ยวง่าย น่าจะถูกใจ ”

“ อะ.. อืม ” ประสิทธิ์มองลูกชายอย่างงงๆ ก่อนจะรับบทในการแสดงนี้ไปด้วย

“ แล้วก็จานนี้ ” ไทม์หยิบปลาบลูฟินส่วนโอโทโร่มาอีกจาน

“ พ่อชอบปลาทะเลใช่ไหมครับ ลองดู ”

“ ได้ๆ ”

จากนั้นเขาหันไปหาแม่บ้าง

“ แม่ครับ อันนี้เผ็ดถูกใจเลย ส่วนอันนี้ก็อร่อย ”

“ ของหวานนี่เอาไว้กินทีหลังนะครับ ” เขาค่อยๆเลือกอาหารทีละอย่าง ไม่มีจานไหนถูกเลือกเพราะราคาแพง แต่เขาเลือกเพราะคิดว่าพ่อกับแม่น่าจะชอบ

“ สุดยอดมากครับเชฟ อาหารของคุณยอดเยี่ยมทุกจานจริงๆ ” ไทม์กล่าวชมกับอีกฝ่ายที่ฉีกยิ้มรับ

“ ปัญหาคือถ้าจะทิ้งก็เสียดายของ ผมไม่อยากสร้างปัญหาขยะอาหาร.. ”

“ เอายังไงดีครับเชฟ พอจะช่วยผมยกของพวกนี้ไปแจกจ่ายให้พนักงานรีสอร์ตได้มั้ย ถ้าเป็นไปได้ พนักงานของคุณเองก็ทานด้วยกันเลย มื้อเที่ยงพอดีเลยนี่ครับ ” ไทม์เสนอ

“ ด้วยความยินดีครับ ขอบคุณคุณไทม์ที่ใช้บริการร้านเรา หากมีโอกาส โปรดติดต่อผมโดยตรงได้เสมอ ” เขายื่นนามบัตรให้ก่อนจะเร่งจัดการทุกอย่างตามคำสั่ง

ภาพที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนในห้องจัดเลี้ยงทำตัวไม่ถูก ร้านอาหารระดับหรูสุดของพัทยา เชฟหลายสิบชีวิต ทุกอย่างเป็นไปตามคำสั่งของชายหนุ่มคนนี้.. ชายหนุ่มที่เป็นแค่ลูกชาวนาอย่างนั้นเหรอ!