นี่ขนาดยังไม่ใช้เงิน
นี่ขนาดยังไม่ใช้เงิน
“ หรือว่าบ้านของไอ้ประสิทธิ์มันจะไม่ใช่แค่ชาวนาทั่วไป.. ไม่ใช่ว่ามันเป็นครอบครัวมหาเศรษฐีอย่างนั้นเหรอ? ” หลายคนในห้องจัดเลี้ยงเริ่มแสดงความคิดเห็น โรลส์รอยซ์ไม่ใช่สิ่งที่พนักงานเงินเดือนแบบพวกตนจะซื้อได้ ขนาดธนวัฒน์ที่เป็นอาจารย์หมอก็ยังต้องคิดหนัก หากจะซื้อเจ้านี่มาใช้เองซักคัน!
ตัดภาพกลับไปยังถนนเลียบชายหาด.. โรลส์รอยซ์สีดำเคลื่อนตัวไปช้าๆ ภายในห้องโดยสารมีเพียงความเงียบงันอันหนักอึ้ง
พ่อของไทม์จับพวงมาลัยแน่น สายตาจ้องมองถนนเบื้องหน้าอย่างใจลอยไปไกล.. แม่ของไทม์นั่งมองวิวด้านนอกกระจก น้ำตาที่ยอมกลั้นมาตลอดงานค่อยๆไหลออกมาอย่างช้าๆ
“ .. ” ไทม์มองภาพนั้นผ่านกระจกมองหลัง หัวใจเขาเหมือนถูกบีบจนจุกไปหมด!
พ่อเขาเหมือนถูกเพื่อนหักหลัง ส่วนแม่เองก็ต้องทนเห็นสามีตน โดนคนทั้งห้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปต่อหน้า!
“ พ่อ.. ” ไทม์เอ่ยขึ้นเบาๆ
“ ผมขอโทษ ” ในความคิดเขา แม้ตอนนี้จะมีเงินแต่ก็ไม่มีอำนาจ เขาไม่มีอำนาจจะสั่งปลดรองผู้อำนวยการ ไม่มีอำนาจจะเล่นงานข้าราชการใหญ่ ไม่มีอำนาจที่จะอวดอ้างเพื่อเอาคืนใครได้เลย!
“ ลูกจะขอโทษทำไม นี่ไม่ใช่ความผิดของลูกซักนิด ” ประสิทธิ์ส่ายหน้า
“ คนพวกนั้นจะพูดยังไงก็ช่างเขา ชีวิตเราไม่เคยต้องขอใครกิน ” แม้จะพูดเช่นนั้น แต่มือของชายวัยกลางคนที่วางอยู่บนพวงมาลัยกลับกำแน่น! เขาเองก็เป็นลูกผู้ชาย การโดนดูถูกขนาดนี้ย่อมอยากเอาคืน!
ไทม์เห็นทุกอย่าง เห็นแม้แต่เสียงถอนหายใจที่พ่อพยายามเก็บซ่อนไว้..
ในโลกอีกใบ.. เขาเคยฆ่าคนด้วยลูกปืนมาแล้ว ขนาดลูกขุนนางใหญ่ยศแม้ทัพก็ยังต้องสยบ ผู้คนที่นั่นกราบไหว้เขาเป็นถึงเซียนน้อย! แล้วทำไมที่นี่ ที่ที่เป็นโลกของเขาเองกลับทำไม่ได้!
“ .. ” ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีอำนาจ ตรงกันข้าม.. ตอนนี้เขามีมันมากเกินพอ เพียงแต่นั่นไม่ใช่อำนาจทางการเมือง แต่มันคืออำนาจทางการเงิน!
“ ผมขอจัดการเรื่องนี้ ” ไทม์ยื่นคำขาดขณะที่สมองกำลังคิดต่อว่าทำอะไรได้บ้าง
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ย้อนกลับมาในหัวทีละฉาก คนแรกไม่ใช่ธนวัฒน์และไม่ใช่ภาคิน แต่คือบุญส่ง!
เจ้าของงานผู้ที่คะยั้นคะยอให้พ่อของเขามาเข้าร่วม คนที่จัดโต๊ะ คนที่สั่งไม่ให้อาหาร คนที่ยืนถือไมโครโฟนหัวเราะ และคนที่ไล่พ่อของเขาออกจากงานต่อหน้าคนทั้งรุ่น!
“ ไอ้นกต่อ.. กูเล่นมึงแน่! ต่อให้เป็นคนรุ่นพ่อกูก็จะเอาให้ตาย! ” ไทม์กัดฟันอย่างเต็มไปด้วยความแค้น สิ่งที่ครอบครัวของเขาได้รับ หากตัวไทม์ไม่มีเงินเลย ไม่ใช่ว่าพ่อแม่ของเขาต้องทนก้มหน้ารับคำดูถูกต่อไปจนจบงานเลยเหรอ!
“ ล่อพ่อกูมาเชือดถึงที่ สนุกมากใช่มั้ยมึง! ” จู่ๆภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
“ ผู้จัดการ.. คุณบุญส่ง.. ”
ใช่.. ตอนนั้นพนักงานรีสอร์ตเรียกมันผิด เขาเรียกบุญส่งว่าผู้จัดการ.. แสดงว่าบุญส่งไม่ได้เป็นเจ้าของรีสอร์ต มันเป็นแค่ผู้จัดการคนนึงเท่านั้น!
“ งั้นก็ง่าย.. ” ไทม์ยิ้มมุมปากก่อนเข้าเว็ปของรีสอร์ตเพื่อหาข้อมูล.. ไม่ใช่เรื่องยากเพราะข้อมูลของคนที่เป็นเจ้าของที่นี่ ล้วนปรากฏอยู่ในฐานข้อมูลที่เป็นสาธารณะ
ในหน้าข้อมูลนิติบุคคลของรีสอร์ต ชื่อกรรมการผู้มีอำนาจลงนามก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“ ไม่ใช่บุญส่งจริงๆ คนแก่พวกนี้เชื่อเพื่อนไปซะทุกเรื่อง จนไม่คิดจะตรวจสอบข้อมูลเลยสินะ! ” ชายหนุ่มยิ้มเหี้ยม ชื่อที่อยู่บนนั้นเป็นนักธุรกิจวัยหกสิบกว่าปีซึ่งอาศัยอยู่ในกรุงเทพ และยังถือหุ้นในธุรกิจโรงแรมอีกหลายแห่งด้วย
“ เจ้าของตัวจริง.. งั้นก็คุยกับคนระดับเดียวกันน่าจะดีกว่า ” ไทม์ใช้เทคนิคนิดหน่อย ในที่สุดก็ได้เบอร์มาจากเลขาของเขา
“ สวัสดีครับ ” น้ำเสียงของชายสูงวัยฟังดูสุภาพ แต่กลับแฝงความเหนื่อยล้าเอาไว้หลายส่วน
“ ขอเรียนสายคุณวิชัยครับ ”
“ ผมเองครับ ไม่ทราบว่าคุณคือ.. ”
“ ผมชื่อไทม์ครับ พอดีเพิ่งใช้บริการรีสอร์ตของคุณที่พัทยามาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ” ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย
“ อ้อ.. ลูกค้าหรือครับ ช่วงนี้ผมไม่ได้อยู่พัทยาหลายวัน เลยฝากให้ผู้จัดการดูแลทุกอย่างแทน คุณสามารถติดต่อเขา.. ”
“ ผมมีเรื่องอยากสอบถามนิดหน่อยครับ ในฐานะของคนที่ทำธุรกิจเหมือนกัน.. ”
“ ในฐานะของคนที่ทำธุรกิจเหรอ.. คุณเจออะไรแปลกๆมาอย่างนั้นเหรอครับ? ”
“ ช่วงนี้รีสอร์ตของคุณเจอปัญหาใช่มั้ยครับ? ”
“ ใช่ครับ แย่มากจริงๆ ช่วงหลายเดือนมานี้แทบไม่มีลูกค้าเลย วันนี้เองก็ไม่มีแขกแม้แต่คนเดียว ” วิชัยถอนหายใจก่อนจะนึกขึ้นมาได้ วันนี้รีสอร์ตของเขาไม่มีลูกค้าไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคุณไทม์คนนี้ถึงบอกว่าเพิ่งไปใช้บริการมา!
“ ผู้จัดการรายงานกับผมตลอดว่าห้องพักว่างเกือบทั้งหมด แถมรายได้ก็ไม่ค่อยมี.. นี่มันไม่ถูกต้องสินะ.. ”
“ วันนี้คุณบุญส่งบอกว่าตัวเขาคือเจ้าของรีสอร์ต แถมยังเป็นคนปิดที่นี่เพื่อจัดงานเลี้ยงรุ่นของตัวเอง ไม่ทราบว่าคุณเคยรู้เรื่องนี้มั้ยครับ? ” ปลายสายเงียบไปหลายวินาที คำพูดนี้เหมือนการเปิดโลกให้เขามองเห็นความจริง!
“ ไม่ครับ.. ผมไม่ทราบเลย ผู้จัดการแค่บอกว่ามันว่าง.. ” เขาน่าจะช็อกพอตัวกับเรื่องนี้ เรื่องที่ลูกน้องคนสนิทดันโกงเงินเขาได้!
“ ถ้ามีแขกมาเข้าพักที่รีสอร์ต เงินก็น่าจะเข้าบัญชีบริษัทโดยตรงสินะครับ แต่ถ้าบอกว่าไม่มี.. อันนี้เงินคงเข้ากระเป๋าใครก็ได้ หากินแบบนี้มันดูสบายเอาเรื่องเลยจริงๆ ” ระเบิดลูกใหญ่ถูกโยนลงไปแล้ว!
วิชัยนิ่งเงียบไปนาน เขาเป็นนักธุรกิจที่ทำโรงแรมมาสามสิบกว่าปี ผ่านทั้งวิกฤตเศรษฐกิจ โควิด และลูกน้องสารพัดประเภท แต่คำพูดของไทม์เมื่อครู่ กลับทำให้เขาสันหลังเย็นวาบได้!
ถ้ามันเป็นเรื่องจริง.. นั่นหมายความว่าผู้จัดการที่เขาไว้ใจที่สุด กำลังใช้รีสอร์ตของเขาหากินส่วนตัว!
“ คุณไทม์.. คุณกำลังบอกว่าวันนี้รีสอร์ตของผมมีการจัดงานเลี้ยงใหญ่.. โดยที่บริษัทไม่รับรู้? ”
“ ไม่ใช่แค่งานเลี้ยงครับ แขกเกือบร้อยคน อาหาร เครื่องดื่ม ห้องจัดเลี้ยง พนักงานทั้งรีสอร์ตวิ่งบริการกันเต็มที่ ”
วิชัยกำโทรศัพท์แน่น.. ค่าใช้จ่ายต่องานนี้มันเท่าไร! ความเสียหายที่เกิดขึ้นอาจไม่ใช่หลักแสน แต่มันคือหลักสิบล้าน!
ชายสูงวัยรีบเปิดโน้ตบุ๊กตรงหน้า เชื่อมเข้าระบบรายงานของรีสอร์ตในทันที รายงานวันนี้.. รายงานเมื่อวาน.. รายงานสัปดาห์ก่อน.. ทุกอย่างขึ้นเหมือนเดิมว่าห้องว่าง.. ลูกค้าน้อย.. รายได้ต่ำ..
“ เดี๋ยวนะ.. ” แต่จู่ๆเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ วิชัยรีบกดดูข้อมูลการใช้ไฟฟ้าและการใช้น้ำของรีสอร์ต ตัวเลขที่เด้งขึ้นมาทำให้ใบหน้าของเขาค่อยๆซีดลง
“ เป็นไปไม่ได้.. ” รีสอร์ตที่อ้างว่าแทบไม่มีแขก กลับใช้ไฟฟ้าแทบทุกอาคาร! แถมยังใช้น้ำในระดับที่เทียบเท่าช่วงไฮซีซัน!
“ ไอ้สารเลว.. ” เขาพึมพำออกมาเบาๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาตัวเลขมันฟ้องทุกอย่างอยู่แล้ว โชคร้ายที่เขากลับเชื่อลูกน้องมากกว่าระบบ!
“ คุณไทม์ครับ คุณช่วยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ผมฟังอีกครั้งได้ไหม ” ไทม์ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ตั้งแต่บุญส่งแนะนำตัวว่าเป็นเจ้าของรีสอร์ต จนถึงทุกอย่างที่มันทำ!
“ ผมเข้าใจแล้ว.. ” ยิ่งฟังสีหน้าของนักธุรกิจวัยหกสิบปีก็ยิ่งมืดลงเรื่อยๆ
“ วันนี้คุณช่วยผมไว้มากจริงๆ จบเรื่องนี้แล้วผมขอตอบแทนนะครับ ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบก่อนขอตัวตัดสายไป
“ เรียบร้อยไปหนึ่งตัว นี่ขนาดใช้แค่สมองเลยนะ ยังไม่ได้ใช้เงินซักนิด ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะลั่นท่ามกลางสายตาของพ่อแม่ที่ติดตามอย่างสนใจ ทุกอย่างที่เขาพูด ทุกอย่างที่เขาทำ ล้วนเป็นทั้งสองที่ได้ยิน
“ ดีมากจริงๆลูก เราไม่ได้ทำร้ายเขา ก็แค่เอาความผิดของเขาไปบอกเจ้านายตัวจริง ” แม่ของไทม์ยกนิ้วชื่นชมจากด้านหลัง ขณะที่ผู้เป็นพ่อเองก็ฉีกยิ้มกว้างขึ้นอย่างเริ่มเบาใจ ความแค้นที่มีอยู่คล้ายว่าจะลดลงบ้างแล้ว!
. . .
ตัดภาพกลับมายังรีสอร์ต.. งานเลี้ยงรุ่นกลับมาคึกคักอีกครั้ง หลังจากความตื่นตระหนกเรื่องรถโรลส์รอยซ์เริ่มจางหายไป หลายคนพยายามปลอบใจตัวเองว่าทุกอย่างคงเป็นแค่การสร้างภาพ
บุญส่งเองก็ยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับธนวัฒน์อีกครั้ง
“ เห็นไหมล่ะ สุดท้ายก็ไม่มีอะไร! ”
“ ไอ้เด็กนั่นก็แค่มีเงินนิดหน่อยแล้วทำเป็นอวด! เงินเดือนเด็กจบใหม่มันก็พอจะทำได้แค่นี้แหละ ฮ่าๆๆ ” ธนวัฒน์หัวเราะ
“ ต่อให้มันรวยจริงแล้วไง? คนมีการศึกษากับคนปลูกข้าว ยังไงมันก็คนละชั้นกันอยู่ดี! ”
“ ถูกต้อง! ” บุญส่งยิ้มกว้าง
“ รีสอร์ตนี้ของกู ใครจะมาทำอะไรกูได้วะ! ฮ่าๆๆ! ”
ปัง! ประตูห้องจัดเลี้ยงถูกผลักเปิดอย่างแรง ทุกสายตาหันไปพร้อมกัน!
ชายหญิงในชุดสูทสีดำหลายสิบคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างติดบัตรพนักงานของโรงแรมในเครือเดียวกันเอาไว้!
ด้านหน้าสุดคือชายวัยห้าสิบกว่า ใบหน้าดุดัน แววตาเฉียบคม พนักงานในรีสอร์ตหลายคนเห็นหน้าเขาก็รีบยืนตรงทันที
“ ผู้จัดการใหญ่! ” เสียงซุบซิบดังไปทั่วจากด้านหลัง นี่คือคนที่พนักงานรีสอร์ตต่างรู้จัก
“ ผู้จัดการบุญส่ง! ” เขามองบุญส่งตั้งแต่หัวจรดเท้า วินาทีนั้นทั้งตัวของบุญส่งก็สั่นเทาไปหมด!
“ ผมบอกให้มานี่ยังไง!! ” น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดจนทั้งห้องเงียบกริบ
“ ผู้จัดการบุญส่งอย่างนั้นเหรอ? ” ธนวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆถึงกับต้องหันไปถาม ไม่ใช่ว่าเพื่อนของเขาคือเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้? แล้วไอ้บ้านี่มันเป็นใครกัน ถึงได้มาแหกปากรบกวนงานเลี้ยงของพวกเขาได้!