พังทลายในสายโทรศัพท์เดียว
พังทลายในสายโทรศัพท์เดียว
“ ผู้จัดการบุญส่งอย่างนั้นเหรอ? ” ธนวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆถึงกับต้องหันไปถาม ไม่ใช่ว่าเพื่อนของเขาคือเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้? แล้วไอ้บ้านี่มันเป็นใครกัน ถึงได้มาแหกปากรบกวนงานเลี้ยงของพวกเขาได้!
ผู้จัดการใหญ่เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าบุญส่ง ก่อนมองไปรอบห้องจัดเลี้ยงช้าๆ สายตาของเขากวาดผ่านอาหารทะเลราคาแพง เหล้านำเข้า และเวทีขนาดใหญ่ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา
“ งานใหญ่ดีนี่.. แขกเกือบร้อยคน เปิดแอร์ทั้งอาคาร ใช้พนักงานทั้งรีสอร์ต.. แล้วใครเป็นคนอนุมัติ? ”
“ พี่.. พี่ชาญ มีอะไรค่อยคุยกันหลังงานก็ได้ แขกอยู่เต็มเลย.. ” บุญส่งฝืนยิ้มขณะพยายามเรียกหาอีกฝ่ายอย่างตีสนิท
เพี๊ยะ! ฝ่ามือหนักๆฟาดเข้าที่หน้าของบุญส่งเต็มแรง! เสียงนั้นดังสนั่นทั่วห้อง!
“ อึก! ” ร่างของบุญส่งเซไปชนโต๊ะ แก้วไวน์หล่นแตกกระจาย!
ทุกคนถึงกับตกตะลึง! ไม่มีใครคิดว่าคนที่เมื่อครู่ยังยืนอวดอ้างว่าตัวเองเป็นเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ จะถูกตบต่อหน้าคนทั้งงานได้!
“ มึงยังมีหน้ามาเรียกกูว่าพี่อีกเหรอ! ” ผู้จัดการใหญ่คำรามลั่น
“ มึงเป็นแค่ผู้จัดการสาขา! เป็นลูกจ้างกินเงินเดือน! ตั้งแต่เมื่อไรถึงกล้าเอารีสอร์ตของบริษัท ไปแอบอ้างว่าเป็นรีสอร์ตของตัวเอง! ”
ตูม! ประโยคนั้นเหมือนระเบิดนิวเคลียร์ตกกลางงาน! ทั้งห้องเงียบสนิท! ธนวัฒน์อ้าปากค้าง ภาคินหน้าแข็ง ส่วนเพื่อนร่วมรุ่นทุกคนก็ต่างหันมองบุญส่งเป็นตาเดียว
“ ด.. เดี๋ยวนะ.. ”
“ เมื่อกี้เขาบอกว่าลูกจ้าง? ”
“ ผู้จัดการสาขา? ”
“ ไม่ใช่เจ้าของเหรอ? ” เสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของบุญส่งซีดจนไร้สีเลือด
“ พี่.. ฟังผมก่อน.. ”
“ หุบปาก! ตอนแรกมึงเป็นคนสวนที่ทำงานกับรีสอร์ตมานาน เจ้านายเห็นมึงขยันซื่อสัตย์ก็เลยเลื่อนตำแหน่งมาเป็นคนขับรถให้! อยู่ไปไม่นานก็ได้เข้ามาทำงานกับรีสอร์ตเต็มตัว ยี่สิบปีจนได้กลายเป็นผู้จัดการคนนึง! ” ผู้จัดการใหญ่โยนแฟ้มเอกสารใส่หน้าอีกฝ่าย
“ เงินเดือนสามหมื่นของมึงมันไม่พอกินใช่มั้ย! กูจะได้ส่งไปทำงานตัดต้นไม้เงินเดือนหมื่นสองเหมือนเดิมแทน! ” ทุกคำพูดของเขาทำเอาสายตาของเพื่อนๆต้องเปลี่ยนไป.. ไอ้บุญส่งนี่มันกระจอกกว่าทุกคนในงานเลยไม่ใช่เหรอ! รถหรูที่มันขับก็คงเป็นรถเจ้านายสินะ!
“ มึงรายงานว่ารีสอร์ตไม่มีแขก! แต่มึงกลับเปิดงานเลี้ยงให้เพื่อนฟรีทั้งรีสอร์ตได้! ขยะแบบมึงเอาอำนาจอะไรมาทำ! ”
“ ไม่.. ไม่ฟรีครับพี่ ทุกคนช่วยกันออกเงิน.. ” บุญส่งรีบส่ายหน้า
“ แล้วเงินอยู่ไหน! ” คำถามเดียวทำให้บุญส่งนิ่งไปทันที
“ เงินไม่ได้เข้าบัญชีบริษัท งั้นก็แสดงว่าเข้าบัญชีมึงสินะ! ” ผู้จัดการใหญ่หัวเราะอย่างสมเพช
เงียบ.. เงียบเสียยิ่งกว่าป่าช้า สีหน้าของเพื่อนทุกคนเริ่มเปลี่ยนไป พวกเขาไม่ใช่คนโง่ที่มองคนโกงไม่ออก!
หลายคนที่นี่ซึ่งก็ทำงานเกี่ยวกับกฎหมายเข้าใจทันที โดยเฉพาะท่านผู้พิพากษาที่ไม่อาจเข้ามาพัวพันกับคดีความส่วนตัวได้!
“ ไม่ใช่! ฟังผมก่อน! ” บุญส่งรีบโบกมือ
ปึก! ผู้จัดการใหญ่กระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา
“ ฟังเหี้ยอะไร! เจ้านายกำลังเดินทางมาจากกรุงเทพ! ส่วนกูก็ได้รับคำสั่งให้ล็อกสถานที่นี้ไว้ ห้ามใครเข้าออก! ”
“ โดยเฉพาะมึง เตรียมตัวเข้าคุกได้เลยไอ้โง่! ” เขาก้มหน้ามองบุญส่งด้วยสายตาเหมือนมองขยะ ประโยคนั้นทำให้ขาของบุญส่งหมดแรงทันที
ตุบ! ชายผู้เคยหัวเราะลั่นทรุดลงกับพื้น ไม่มีอีกแล้วความสะใจที่ได้เหยียดหยาม!
นี่ไม่ใช่แค่ตกงาน แต่มันกำลังจะกลายเป็นคดีอาญา ธนวัฒน์เพื่อนรักค่อยๆถอยห่างจากบุญส่งโดยไม่รู้ตัว เขาแสดงออกชัดเจนว่ากลัวจะโดนลูกหลงไปด้วย
“ ใครเป็นคนแจ้งเรื่องนี้ไปกัน.. ” มันถามเสียงสั่น
“ ฮ่าๆๆ คนที่ทำเรื่องนั้นยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะเผยตัว ชื่อของเขาคือคุณไทม์ คนที่เจ้านายนับว่ามีบุญคุณกับเขาแล้วหนึ่งครั้งในวันนี้! ”
คำตอบนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของคนทั้งห้อง!
“ ค.. คุณไทม์? ”
“ ไอ้เด็กนั่น? ”
“ เป็นมันได้ยังไง! ” ทุกคนหันมองหน้ากันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก คนที่เพิ่งถูกพวกเขาหัวเราะเยาะเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กลับเป็นคนที่พลิกชีวิตของบุญส่งให้พังทลายในสายโทรศัพท์เดียว!
“ ม..มัน? ” บุญส่งเบิกตากว้าง เขานึกถึงใบหน้าของไทม์ก่อนออกจากงาน
“ ทีใครทีมันนะครับ เวรกรรมมันมีจริง! ” ตอนนั้นเขายังหัวเราะเยาะ แต่ตอนนี้เวรกรรมกลับมาถึงตัวราวกับติดจรวด!
“ ไอ้เด็กนั่นมันทำได้ยังไง.. ”
“ ทำยังไงงั้นเหรอ? ” ผู้จัดการใหญ่แค่นหัวเราะ
“ มึงควรไปถามตัวเองมากกว่า ว่าไปหาเรื่องคนแบบไหนเข้า! รู้ใช่มั้ยว่าเจ้านายมีเส้นสายกับธนาคาร เขาให้เพื่อนช่วยตรวจสอบให้แล้ว คุณไทม์คนนั้นแค่เงินสดในบัญชีก็มีมากถึงสี่พันล้านบาท! คนระดับนั้นมึงยังกล้าท้าทายได้ ยอดเยี่ยมจริงๆไอ้บุญส่ง ฮ่าๆๆ ” ทั้งห้องอ้าปากค้างไปตามกันเลย! สี่พันล้าน! สี่พันล้านมันคืออะไร ภาพรถโรลส์รอยซ์คันสวยปรากฏขึ้นในใจทุกคนอีกครั้ง
“ นี่พวกมันร่ำรวยจริงๆ.. ”
ในจังหวะนั้นเอง.. ครืดดด.. เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น คนที่รับสายไม่ใช่บุญส่งแต่เป็นธนวัฒน์!
หน้าจอโชว์ชื่อผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนปัจจุบัน! ธนวัฒน์รีบรับสาย เพียงไม่กี่วินาทีสีหน้าของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไปอีกคน..
“ อะไรนะครับ? ประชุมด่วน? ตอนนี้เลยเหรอ? ” ปลายสายพูดอะไรบางอย่างต่อ บางอย่างที่ทำให้มือของธนวัฒน์เริ่มสั่น
“ เดี๋ยวนะครับ.. มีผู้ถือหุ้นรายใหญ่คนใหม่? ”
“ เข้าซื้อหุ้นเมื่อกี้นี้เลย? บอร์ดบริหารเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว..? ” ในความเป็นจริงเขาควรจะดีใจ เพราะโรงพยาบาลจะได้มีเงินทุนสนับสนุนโครงการของเขาเพิ่ม ปัญหาคือหลังพบเจอเรื่องนี้ ตัวเขากลับรู้สึกแปลกๆอย่างคล้ายว่านี่มันจะบังเอิญจนเกินไป..
“ ข่าวเพิ่งประกาศภายในเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ทุกคนกำลังแตกตื่นกันหมด ผู้ถือหุ้นรายใหม่ถือหุ้นมากพอจะมีสิทธิเสนอเปลี่ยนคณะกรรมการหลายตำแหน่ง โรงพยาบาลเรียกประชุมด่วน ขอให้คุณรีบกลับโดยเร็วด้วยนะ! ตำแหน่งผู้อำนวยการของคุณซึ่งผมจะส่งต่อให้ อาจเป็นเขานี่แหละที่เซ็นอนุมัติ ” ปลายสายตอบกลับอย่างหนักแน่นก่อนวางสายไป..
“ โรงพยาบาลเราถ้าเป็นมูลค่าโดยรวมในตลาดก็คือหนึ่งแสนห้าหมื่นล้าน.. แค่ถ้าเอาเฉพาะสาขาหลักของเราในกรุงเทพก็ประมาณสี่หมื่นล้านได้.. คนที่เข้ามาถือหุ้นรายใหญ่ต้องไม่ธรรมดา ” คิดได้แบบนั้นธนวัฒน์กับลูกชายก็หมายจะขอตัวกลับทันที เช่นกันกับเพื่อนๆทุกคนที่อยากจะออกไปแล้ว ไม่มีใครอยากอยู่เพื่อโดนคดีไปด้วย!
“ ยังไปไม่ได้ครับ พวกคุณถือว่าสมรู้ร่วมคิดในการใช้งานรีสอร์ตแบบผิดกฎหมาย หากที่นี่มีนักกฎหมายอยู่ด้วยแล้วล่ะก็ พวกคุณคงเข้าใจดีถึงความผิดของตนเอง อยู่ต่อเพื่อให้ปากคำแล้วจบเรื่อง หรือจะหนีออกไปเพื่อให้รูปการคดีมันร้ายแรงขึ้นมา โปรดใช้สติและความคิดให้รอบคอบด้วย! ” ผู้จัดการใหญ่กล่าวในจังหวะเดียวกันกับที่ตำรวจได้มาถึง!
. . .
“ ตอนแรกก็คิดว่าเงินที่ผมมีมันเยอะมากแล้ว แต่พอต้องใช้ครั้งเดียวจนเกือบหมดแบบนี้ เงินทองนี่มีเท่าไรก็ไม่พอจริงๆนะครับ ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะเบาๆหลังโอนเงินสดสี่พันล้าน เพื่อซื้อหุ้นเพียงสิบเปอร์เซ็นของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังระดับประเทศ!
“ เอาจริงเหรอลูก.. นี่ลูกซื้อหุ้นไปด้วยเงินมหาศาลนั่น.. ” ทั้งพ่อและแม่หันมาถาม หลังเป็นเมื่อหลายสิบนาทีก่อนที่ตัวไทม์ได้โทรหาคนๆนึง คนๆนั้นคือคุณหนูหลิว.. ระดับผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หากเป็นแค่ตัวเขา การจะเข้าถึงหรือขอพูดคุยกับบุคคลระดับนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้!
. .
“ สวัสดีครับคุณหนูหลิว ขออภัยที่ผมโทรมารบกวน วันนี้ไม่ได้มีเรื่องเกี่ยวกับของโบราณครับ ” เขาพูดขึ้นหลังอีกฝ่ายรับสายได้อย่างรวดเร็ว เธอคนนี้ยังไงก็เป็นตัวตนระดับหมื่นล้าน ฐานะของเธอย่อมเป็นคนเดียวที่เขาพึ่งพาได้
“ ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณไทม์ ว่าแต่วันนี้มีอะไรเหรอคะ.. ” เธอถามอย่างแปลกใจ แน่นอนว่าหากไทม์ต้องการความช่วยเหลือ ตัวเธอก็พร้อมอย่างเต็มที่ กำไรที่ได้จากเขามันถือว่าเป็นคู่ค้ารายใหญ่ไปแล้ว จากคนที่รวยหมื่นล้าน ในตอนนี้เธอได้เงินส่วนต่างจากการนำของไปปล่อยต่อไม่น้อยเลย!
“ ผมอยากเข้าซื้อหุ้นของโรงพยาบาลมหานคร.. ”
“ โรงพยาบาลเอกชนอันดับหนึ่งนั่นเหรอคะ.. มูลค่าในตลาดสูงมากเลยนะ แถมผู้ถือหุ้นรายต่างๆเองก็แทบจะไม่อยากปล่อยหุ้นของตัวเองออกมา ”
“ ผมถึงต้องติดต่อหาคุณหนูหลิวไงครับ พอจะมีช่องทางพิเศษให้ผมติดต่อกับท่านประธานของเครือโรงพยาบาลนี้ หรือข้อแม้ในการต่อรองพิเศษที่คนวงในเขารู้กันบ้างมั้ยนะ.. ” ไทม์ถามอย่างคนที่รู้จักตลาดและการต่อรอง ข้อแม้พิเศษที่ว่า ก็คือการที่ผู้ร่วมลงทุนคนใหม่ มีอะไรบางอย่างที่พวกเขาต้องการเป็นที่สุดอยู่พอดี!
“ โรงพยาบาลมหานครร่วมมือกับโรงพยาบาลในจีนเพื่อวิจัยยาต้านมะเร็งอยู่ เอาจริงๆพวกเขาก็ไม่ได้ทำเองหรอก หมอที่ดูแลโครงการนี้คือแพทย์จากจีนซะส่วนใหญ่ อาจเพราะเป็นการวิจัยสมุนไพรและตัวยาจีนโดยตรง.. เท่าที่ฉันรู้มา ดูเหมือนว่าโครงการนี้จะสำเร็จได้ เพียงแต่การผลิตยาออกมาจริงๆนั้นยังไม่อาจกระทำ.. สมุนไพรล้ำค่าที่เป็นตัวยาสำคัญล้วนหาได้ยากจนเกินไป น่าเสียดาย.. หญ้านั่นถ้าเป็นในอดีตซักสี่ร้อยปี คงมีขึ้นอยู่เต็มป่าไปหมด.. ” เธอบ่นเบาๆอย่างแอบเสียดายแทน โดยที่ไม่รู้เลยว่า ข้อมูลที่เพิ่งพูดออกมานั้น อาจทำให้ไทม์ครอบครองทั้งโรงพยาบาลได้เลย!