ของล้ำค่ากับหญ้าที่วัวกิน
ของล้ำค่ากับหญ้าที่วัวกิน
“ เท่าที่ฉันรู้มา ดูเหมือนว่าโครงการนี้จะสำเร็จได้ เพียงแต่การผลิตยาออกมาจริงๆนั้นยังไม่อาจกระทำ.. สมุนไพรล้ำค่าที่เป็นตัวยาสำคัญล้วนหาได้ยากจนเกินไป น่าเสียดาย.. หญ้านั่นถ้าเป็นในอดีตซักสี่ร้อยปี คงมีขึ้นอยู่เต็มป่าไปหมด.. ”
“ แปลว่าถ้าผมสามารถจัดหาสมุนไพรพวกนั้นให้ได้ ตัวตนของผมก็จะมีค่ามากกว่าเงินทอง.. ” เขาเริ่มมั่นใจขึ้นแล้วว่าเรื่องนี้มันเป็นไปได้!
“ คุณไทม์.. แม้แต่สมุนไพรหายากคุณก็มีเหรอคะ! ” คุณหนูหลิวเองก็ยังตกใจเลย ใครจะคิดว่าชายคนนี้นอกจากจะมีสายตาและของโบราณแล้ว แม้แต่สมุนไพรเองก็ยังหาได้!
“ ใช่ครับ ผมสามารถหาพวกมันมาได้จริงๆ ไม่ทราบว่าคุณหนูหลิวพอจะช่วยผมในการเจรจาได้มั้ย เท่าที่ผมฟังมา ดูเหมือนโรงพยาบาลมหานครจะทำธุรกิจกับโรงพยาบาลในประเทศจีน.. หากอีกฝ่ายยอมเชื่อแล้วช่วยกดดัน พวกเขาต้องยอมรับผมไปเป็นผู้ถือหุ้นแน่.. ” ไทม์ต้องเสี่ยงแล้วกับเรื่องนี้ เพราะเขาเองก็ไม่คิดจะปล่อยให้คนที่เหยียดหยามพ่อเขาได้ลอยนวล
“ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาเลยค่ะ คุณไทม์มาขอความช่วยเหลือถูกคนแล้ว พี่สาวของฉันคือประธานของเครือโรงพยาบาลในประเทศจีนที่ทำธุรกิจร่วมกับพวกเขาอยู่ แค่ฉันพูดคำเดียว หุ้นของโรงพยาบาลมหานครก็จะกลายเป็นของคุณไทม์ในทันที! ” คำตอบนั้นทำเอาไทม์ต้องยินดีปนแปลกใจ ดูเหมือนเบื้องหลังของคุณหนูหลิวคนนี้จะไม่ธรรมดาเลย ไม่แน่ว่าตัวเธออาจมาจากครอบครัวระดับสูง!
“ ขอบคุณจริงๆครับคุณหนู เจอกันครั้งหน้าผมมีของดีให้คุณแน่นอน! ” เขาเองก็ไม่คิดจะใช้งานคนฟรี ดูเหมือนของที่ได้มาจากคุณชายแม่ทัพในวันนั้น จะต้องมอบให้คุณหนูหลิวเร็วกว่าที่คิดไว้
เพียงไม่นานชายหนุ่มก็ได้รับการติดต่อจากประธานของโรงพยาบาลมหานครจริงๆ อีกฝ่ายยินดีขายหุ้นให้เขาสิบเปอร์เซ็นด้วยเงินสี่พันล้าน! แลกกับสัญญาเล็กๆที่ทางจีนได้มอบให้.. ผู้ถือหุ้นคนใหม่คนนี้จะเป็นคนจัดหาสมุนไพรให้เอง
“ สัญญาชัดเจนดี ผมจะเป็นคนหาสมุนไพรมาขายให้ ไม่ใช่แค่หามาแล้วให้กันฟรีๆ ” ไทม์อมยิ้มขณะลงนานผ่านสัญญาออนไลน์ เงินสี่พันล้านหายไปจนเหลือเพียงห้าร้อยล้านในกระเป๋า!
“ จะกลับเลยมั้ยลูก ดูท่าแล้วลูกเองก็น่าจะมีธุระสำคัญ ” ผู้เป็นพ่อหันมาถาม กับตัวลูกชายที่เพิ่งเสียเงินซื้อหุ้นของโรงพยาบาลไป
“ เดี๋ยวผมไปส่งพ่อแม่ที่โรงแรมก่อนครับ ทั้งสองคนอยู่พักที่นี่อีกซักสองสามคืนเถอะ นอนกันให้สบาย ทุกอย่างที่เหลือผมจัดการเอง ” เขายืนยันกับความคิดนี้ พ่อแม่เพิ่งจะมาถึงพัทยากันเอง จะให้เดินทางกลับพร้อมเขาเลยก็คงไม่ได้
. . .
ส่งพ่อกับแม่เข้าสู่โรงแรมที่ดีที่สุดในพัทยาเสร็จ ตัวไทม์ก็เดินออกมาก่อนกดเรียกรถผ่านแอปพลิเคชัน.. เขาไม่คิดจะเอารถไปอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นทั้งสองก็คงเดินทางได้ไม่สะดวก หากต้องการจะไปเที่ยวไหน
ไม่ถึงห้านาที รถตู้ที่เรียกก็แล่นเข้ามา..
“ สวัสดีครับท่าน ไปกรุงเทพใช่มั้ย ”
“ ใช่ครับ รบกวนด้วยนะ ” เขาพยักหน้ากับค่าใช้จ่ายของการเรียกรถระดับนี้ที่ถือว่าสูงมาก ยิ่งไม่ต้องพูดเลยว่าเรียกจากพัทยาไปไกลแค่ไหน
รถค่อยๆแล่นออกจากพัทยามุ่งหน้าสู่มอเตอร์เวย์ ไทม์เอนหลังหลับตาแต่สมองกลับทำงานไม่หยุด วันนี้เขาเสียเงินไปสี่พันล้านบาท แลกกับสิ่งที่ได้มาก็คือสิทธิ์ในการนั่งอยู่บนโต๊ะ โต๊ะที่คนธรรมดาไม่มีวันเข้าไปแตะต้องได้! โต๊ะที่แม้แต่อาจารย์หมออย่างธนวัฒน์ก็ไม่มีสิทธิ์!
ใช้เวลาตามปกติ รถตู้คันนี้ก็มาส่งเขายังคอนโดที่เป็นจุดหมาย ชายหนุ่มต้องกลับมาที่นี่ก่อน เพื่อจะได้ย้อนเวลาไปหาสมุนไพรตามข้อมูลที่คุณหนูหลิวจัดส่งมาให้!
ไทม์ปิดประตูห้องก่อนรูดม่านจนสนิท ชายหนุ่มเปิดดูสมุนไพรที่จำเป็นต่อโครงการนี้ขึ้นมา สมุนไพรเพียงตัวเดียวที่ยุคสมัยนี้ไม่อาจหาได้โดยง่าย เพราะความสะอาดของดินและอากาศล้วนไม่เพียงพอต่อการเติบโตของมัน!
[ หญ้าหยกเก้าก้าน - สมุนไพรที่นักวิจัยจีนตามหามานานที่สุด ปัจจุบันเหลือเพียงตัวอย่างแห้งในพิพิธภัณฑ์ ส่วนต้นสดที่พอจะหาได้คือหนึ่งต้นต่อสามปี เป็นสามปีที่นักค้นหาต้องเดินเข้าป่าลึก ไม่ก็ขึ้นเขาสูงแทบจะตลอด! ] นี่คือสิ่งที่คุณหนูหลิวส่งมาให้
ไทม์ยิ้มมุมปาก สมุนไพรแบบนี้ถ้าอยู่ในโลกยุคปัจจุบันก็แทบจะเป็นของในตำนาน แต่หากเทียบกับสมัยก่อน หญ้าหยกเก้าก้านก็คือสมุนไพรที่เอาไว้ให้วัวกิน! มันคือหญ้าโง่ๆที่ไม่มีใครสนใจ!
“ น่าเสียดายที่เรายังไม่ได้ซื้อมอเตอร์ไซค์เลย แต่ไม่เป็นไร ยังไงซะรอบนี้ก็แค่เข้าไปเก็บหญ้า.. ” เขาคิดก่อนเปิดใช้งานระบบในทันที
“ อิสระเหนือกาลเวลา! ” ลำแสงสีทองพวยพุ่งไปทั่ว พื้นห้องเริ่มบิดเบี้ยว ผนังคอนโดค่อยๆเลือนหาย อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้ในป่าลึก!
วูม! โลกทั้งใบพลันพลิกกลับ เพียงเสี้ยววินาทีภาพของกรุงเทพมหานครก็หายไปจนหมดสิ้น
เสียงนกร้องดังแว่วมาจากยอดไม้ ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า..
ไทม์ลืมตาขึ้นช้าๆ ตรงหน้าไม่ใช่ห้องคอนโดอีกต่อไป แต่เป็นป่าอันกว้างใหญ่ของยุคราชวงศ์หมิง ต้นไม้ยักษ์สูงหลายสิบเมตรปกคลุมท้องฟ้าจนแทบมองไม่เห็นแสงแดด เสียงแมลงป่าดังระงมไปทั่ว แม้แต่ลมหายใจก็ยังสัมผัสได้ถึงไอพลังอันเข้มข้นที่ไม่มีอยู่ในโลกปัจจุบัน
ไทม์กวาดสายตามองไปรอบตัวก่อนยิ้มออกมา
“ ตำแหน่งเดิม ไม่ผิดแม้แต่ก้าวเดียวจากตอนกลับไป ” เขามองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า ก่อนแอบหันมองไปยังจุดที่เคยสังหาร ถนนเส้นนั้นบัดนี้กลับไม่มีศพอยู่แล้ว..
“ มีคนผ่านมาแล้วสินะ ไม่แปลก.. ตอนนี้ชายแดนล้วนมีแต่สงคราม คงเป็นชาวบ้านที่ลี้ภัยหรือเหล่าทหารที่พบเห็น ” เขาคิดได้เพียงแค่นี้ ศพพวกนั้นจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเขา เวลานี้คือเวลาของการหาสมุนไพร!
ไทม์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดภาพหญ้าหยกเก้าก้านที่คุณหนูหลิวส่งมาให้
ใบเรียวยาวสีเขียวอมมรกต ลำต้นเตี้ย และสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดก็คือ ใบจะขึ้นออกจากโคนต้นทั้งหมดเก้าก้านพอดี ไม่มีมากหรือน้อยกว่านั้น
“ ไม่น่าจะหายากนะ.. ” ชายหนุ่มพึมพำแม้ในใจจะคิดว่า มันก็แค่หญ้าทั่วไปไม่ใช่เหรอ..
ก้าวเดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าว จากนั้นสายตาของเขาก็ชะงัก!
“ .. ” ไทม์ก้มหน้าลงช้าๆ ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสามเมตร มีกอหญ้าสีเขียวสดขึ้นอยู่เต็มไปหมด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเทียบรูป
หนึ่งใบ.. สองใบ.. สามใบ.. เก้า! เก้าก้านพอดี!
“ หาเจอแล้ว? ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ.. ” ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้ว เขาย่อตัวลงถอนขึ้นมาหนึ่งต้น ก่อนสำรวจทุกอย่างโดยละเอียด
ไม่มีผิดแน่นอน นี่คือหญ้าหยกเก้าก้านของจริง สมุนไพรที่ในโลกปัจจุบัน นักวิจัยต้องใช้เวลาตามหาสามปีถึงจะมีโอกาสค้นพบเพียงต้นเดียว
แต่ตอนนี้มันกลับขึ้นอยู่ตรงหน้าเขาเหมือนวัชพืชริมทาง ไทม์ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เพราะเท่าที่เห็น หญ้าแบบนี้มันมีอยู่เต็มป่าไปซะทุกที่!
“ ฮ่าๆๆ! นี่มันอะไรกัน! ” แทบทุกโคนต้นไม้ใหญ่ล้วนมีหญ้าหยกเก้าก้านขึ้นอยู่ทั้งนั้น บางกอมีสิบกว่าต้น บางกอมีเป็นร้อย บางพื้นที่เขาแทบไม่มีที่วางเท้า เพราะทั้งผืนป่าถูกปกคลุมด้วยหญ้าชนิดนี้ทั้งหมด
“ โลกของเราตามหากันแทบตาย แต่ที่นี่มีขึ้นเป็นสนามหญ้าเลย! ”
“ ..ถ้าเป็นเมื่อสี่ร้อยปีก่อน หญ้าพวกนี้คงขึ้นอยู่เต็มป่า.. ” คำพูดของคุณหนูหลิวดังขึ้นในหัว.. ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเพียงคำเปรียบเปรย แต่ตอนนี้มันคือความจริงทุกคำ!
“ ถ้านักวิจัยยุคปัจจุบันรู้ ว่าบรรพบุรุษเคยเอาของแบบนี้ให้วัวกิน.. ” คิดไปก็ส่ายหน้า มาตอนนี้ต้องรีบเก็บก่อนเพื่อจะได้ไปเข้าร่วมในงานประชุม
ไทม์หยิบถุงเก็บออกมา ก่อนเริ่มถอนอย่างระมัดระวัง ต้นแรก.. ต้นที่สิบ.. ต้นที่ร้อย.. ผ่านไปเพียงสิบนาที ถุงเก็บสมุนไพรขนาดใหญ่ก็เต็มจนแทบปิดซิปไม่ได้
จำนวนหญ้าที่เขาถอนออกเมื่อเทียบกับพื้นที่ทั้งหมดแล้ว เกรงว่าคงไม่ถึงหนึ่งในแสนซะด้วยซ้ำ..
“ เอาไปเท่าไรก็ไม่หมด.. นี่มันยิ่งกว่ากองเงินกองทองของเขาซะอีก! ”
“ ร้อยต้นก็พอแล้ว เอาไปเยอะเกินเดี๋ยวจะมีปัญหา ” คิดได้แบบนั้นเขาก็เปิดระบบพร้อมเดินทางกลับในทันที โดยที่สายตาเองก็ยังแอบหันมองไปยังถนน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครจับตามองอยู่ คนที่ตายไปคือลูกหลานตระกูลขุนนาง อีกฝ่ายย่อมมีความแค้นเป็นธรรมดา..
วูม! แสงสีทองพุ่งออกมา กลิ่นดินชื้นและเสียงแมลงป่าค่อยๆจางหาย ร่างของเขาถูกกลืนเข้าไปในม่านแสง ก่อนทุกอย่างจะบิดเบี้ยวราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนกลับด้าน
เครื่องปรับอากาศในห้องคอนโดยังทำงานอยู่ เสียงรถบนถนนด้านล่างดังลอดผ่านกระจกเข้ามาเล็กน้อย นี่เป็นการเดินทางระยะสั่นที่คุ้มค่าจริงๆ!
ไทม์ก้มมองถุงในมือ หญ้าหยกเก้าก้านกว่าร้อยต้นยังคงสดแบบของใหม่ ใบสีเขียวมรกตเปล่งประกายอ่อนๆ แม้จะอยู่ในโลกยุคปัจจุบันแล้วก็ตาม
“ สมบูรณ์ทุกต้น.. ดีมาก! ” ไทม์รีบนำสมุนไพรทั้งหมดใส่กล่องเก็บอุณหภูมิที่เตรียมไว้ ตอนแรกเขาคิดจะเอาไปแค่สิบ แต่คิดอีกทีเอาไปร้อยต้นเลยก็แล้วกัน ของแบบนี้สิ้นเปลืองซะหน่อยก็ไม่เป็นไร เพราะบารมีที่เขาจะได้รับอาจสูงกว่า!
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยชายหนุ่มก็เดินเข้าห้องน้ำ สายน้ำอุ่นไหลผ่านร่าง ชะล้างทั้งคราบดิน กลิ่นป่า และความเหนื่อยล้าจากการขุดหญ้าไปจนหมด
ไม่นานไทม์ก็เปลี่ยนเป็นสูทสีกรมท่าเข้ารูป เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ผูกเนกไทสีเงินเรียบหรู นาฬิกาหรูบนข้อมือสะท้อนแสงไฟอย่างพอเหมาะ ภาพของชายหนุ่มในกระจก แตกต่างจากลูกชาวนาที่เพื่อนพ่อเคยดูถูกอย่างสิ้นเชิง
เขาหยิบกล่องเก็บสมุนไพร ก่อนเดินลงมายังลานจอดรถของคอนโด
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น รถเบนซ์คันสวยค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากคอนโด เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่โรงพยาบาลใจกลางกรุงเทพ!