เข้าใจผิดไปซักเล็กน้อย

ไม่นานไทม์ก็เปลี่ยนเป็นสูทสีกรมท่าเข้ารูป เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ผูกเนกไทสีเงินเรียบหรู นาฬิกาหรูบนข้อมือสะท้อนแสงไฟอย่างพอเหมาะ ภาพของชายหนุ่มในกระจก แตกต่างจากลูกชาวนาที่เพื่อนพ่อเคยดูถูกอย่างสิ้นเชิง

รถเบนซ์แล่นผ่านย่านธุรกิจใจกลางเมือง ตึกสูงระฟ้าสองข้างทางสะท้อนแสงแดดยามเย็นช่วงใกล้ค่ำ ไม่นานนักอาคารกระจกสูงกว่าเจ็ดสิบชั้นก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

สำนักงานใหญ่ของเครือโรงพยาบาลมหานคร หน้าทางเข้ามีรถหรูจอดเรียงราย ไม่ว่าจะเป็นโรลส์รอยซ์ เบนท์ลีย์ เฟอร์รารี่ หรือมายบัคซ์ ทั้งหมดล้วนเป็นรถของผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับประเทศ!

“ ดูท่าจะมากันครบจริงๆ.. ” ไทม์หักพวงมาลัยเข้าสู่ช่องรับรถ VIP พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าท่านมาติดต่อ.. ” ยังไม่ทันพูดจบ วิทยุสื่อสารที่เอวของเขาก็ดังขึ้น..

“ ยืนยันแล้ว! รถทะเบียนนี้เป็นของคุณไทม์ ผู้ถือหุ้นรายใหม่ ให้เปิดทางเข้า VIP ทันที! ท่านประธานกำลังรออยู่! ” สิ้นคำสั่งนั้น พนักงานรักษาความปลอดภัยทุกคนต่างรีบยืนขึ้นพร้อมเพรียง เพื่อจะได้แสดงความเคารพ

“ เชิญครับท่าน! ”

ไทม์ลงจากรถก่อนเข้าตึกมาอย่างแปลกใจเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเขาเพียงซื้อหุ้นของโรงพยาบาลสาขาหรอกเหรอ แล้วทำไมถึงได้มายังตึกสำนักงานใหญ่ ที่มีมูลค่าในตลาดถึงสามแสนล้านบาท มากกว่าบริษัทเดิมที่เขาเคยทำงานอยู่สิบเท่าเห็นจะได้!

ไทม์เดินผ่านโถงต้อนรับอันโอ่อ่า พื้นหินอ่อนสีขาวสะท้อนแสงโคมระย้าคริสตัล ผู้บริหารระดับสูงที่เดินผ่านต่างหยุดมองเขาด้วยความสงสัย

ชายหนุ่มอายุเพียงยี่สิบห้าปี แต่กลับได้รับสิทธิ์ใช้ทางเข้าเดียวกับประธานกรรมการ! ไม่นานนักหญิงสาวในชุดสูทสีดำก็ก้าวเข้ามาโค้งศีรษะเล็กน้อย

“ สวัสดีค่ะคุณไทม์ ดิฉันเป็นเลขานุการของท่านประธาน ได้รับมอบหมายให้มารับท่านโดยเฉพาะ ”

“ รบกวนด้วยครับ ”

“ เชิญทางนี้เลยค่ะ ทุกท่านกำลังรออยู่ ” ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกทันทีโดยไม่ต้องแตะบัตร ภายในลิฟต์มีเพียงเขาและเลขาเท่านั้น

ตัวเลขบนจอวิ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว..

60..
65..
70..

ติ้ง! ประตูเปิดออกสู่ชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่ ตรงหน้าเขาคือห้องประชุมขนาดมหึมา ผนังกระจกมองเห็นวิวกรุงเทพแทบทั้งเมือง โต๊ะประชุมไม้เนื้อดีมีเก้าอี้หนังเรียงรายกว่าสามสิบตัว ทุกตำแหน่งล้วนมีป้ายชื่อของกรรมการและผู้ถือหุ้นระดับสูง

ทันทีที่ประตูเปิดออก ชายวัยหกสิบกว่าปีผู้หนึ่งก็ลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม..

“ ยินดีต้อนรับครับคุณไทม์ ” ผู้บริหารคนอื่นๆต่างลุกขึ้นตามกันอย่างพร้อมเพรียง

“ ยินดีต้อนรับครับ ”

“ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ” 

“ เชิญนั่งครับ ” การต้อนรับนั้นสุภาพและให้เกียรติเกินกว่าที่ไทม์คาดคิดไว้ 

ชายหนุ่มเองยังอดแปลกใจไม่ได้ นี่มันเกินความจำเป็นไปหรือเปล่า.. เขาคิดว่าตัวเองก็เป็นเพียงผู้ถือหุ้นใหม่คนหนึ่งเท่านั้น แถมยังเป็นโรงพยาบาลสาขาย่อย ไม่ใช่เครือหลักที่มีธุรกิจหลายอย่าง..

ประธานกรรมการยิ้มก่อนยื่นแฟ้มเอกสารสีดำมาให้

“ ก่อนเริ่มประชุม ผมอยากให้คุณไทม์ตรวจสอบเอกสารการโอนหุ้นอีกครั้ง เพื่อความถูกต้องและสบายใจครับ ”

“ ได้ครับ ” ไทม์เปิดแฟ้มออกอย่างไม่รีบร้อน แต่เพียงอ่านบรรทัดแรก มือของเขาก็หยุดนิ่ง..

“ .. ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพลิกไปหน้าถัดไป จากนั้นก็หน้าที่สาม.. หน้าที่สี่.. ยิ่งอ่าน สีหน้าของเขาก็ยิ่งแปลก

“ เดี๋ยวก่อนนะครับ.. ” เขาเงยหน้าขึ้นมองทุกคน

“ ผมเข้าใจผิดหรือเปล่า ”

“ ตรงไหนครับ ” ประธานกรรมการหัวเราะเบาๆ ขณะที่ไทม์ชี้ไปยังเอกสาร

“ ในนี้เขียนว่า.. หุ้นสิบเปอร์เซ็นของทั้งเครือ? ”

“ ใช่ครับ ”

“ ไม่ใช่แค่หุ้นของโรงพยาบาลมหานครสาขาหลักอย่างนั้นเหรอครับ? ” ทั้งห้องกลับเงียบไปชั่วขณะ ก่อนประธานกรรมการจะยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ ไม่ใช่ครับ การลงทุนของคุณไทม์ได้รับการยอมรับและรับรองแล้ว คุณคือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของเครือเราในเวลานี้! ” คำตอบนั้นทำเอาไทม์นิ่งไปหลายวินาที

ทั้งเครือของธุรกิจที่พวกเขามี.. นั่นมันไม่ใช่แค่โรงพยาบาลทั้งหมดทุกสาขา แต่ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่รวมอยู่ด้วย!

“ บริษัทแม่แห่งนี้ถือหุ้นในโรงพยาบาลเอกชนกว่าหกสิบแห่งทั่วประเทศ ศูนย์วิจัยสามแห่ง โรงงานผลิตเวชภัณฑ์ บริษัทประกันสุขภาพ และศูนย์ตรวจวิเคราะห์ทางการแพทย์อีกหลายบริษัท ” ประธานกรรมการเริ่มอธิบายต่อ

“ มูลค่ารวมในตลาดปัจจุบันประมาณสามแสนล้านบาท ”

“ ดังนั้นหุ้นสิบเปอร์เซ็นของคุณ.. จึงเป็นหุ้นของทั้งเครือ ไม่ใช่ของโรงพยาบาลเพียงแห่งเดียว ”

ไทม์ถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ คุณหนูหลิว.. นี่คุณช่วยผมแบบไหนกันแน่!

ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้เพียงที่นั่งในบอร์ดบริหารของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แต่ความจริงแล้ว อีกฝ่ายกลับผลักเขาขึ้นมานั่งเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของทั้งอาณาจักรธุรกิจทางการแพทย์! นี่เขาใหญ่โตกว่าอาจารย์หมอไปกี่ขั้นกัน!

“ เข้าใจแล้วครับ.. ” ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆอย่างต้องรักษาภาพลักษณ์บ้างแล้ว

“ พูดตามตรงว่าการมาของคุณอาจช่วยพวกเราได้มาก เพราะสิ่งที่พวกเราต้องการไม่ใช่เงิน.. ” เขาพูดในสิ่งที่ทุกคนเข้าใจ การมาของไทม์คือสิ่งที่คู่ค้าในประเทศจีนร่วมสนับสนุน คู่ค้ารายใหญ่ที่ร่ำรวยกว่าพวกเขาร้อยเท่า!

สายตาของผู้บริหารทุกคนจับจ้องมายังกล่องเก็บอุณหภูมิที่ไทม์นำติดตัวมา เรื่องของสมุนไพรล้วนเป็นเรื่องใหญ่! 

ยาที่รักษาโรคมะเร็งได้ นั่นมันคือมูลค่าเท่าไรกันล่ะ! รักษาเลยนะไม่ใช่แค่บรรเทา ยาที่กินเข้าไปแล้วเชื้อมะเร็งในร่างถูกสลาย โรคร้ายที่คร่าชีวิตผู้คนทั่วโลกจะรักษาได้เหมือนเป็นไข้หวัด!

“ คุณไทม์ หากสิ่งที่ฝั่งจีนพูดมาคือเรื่องจริง ตัวตนของคุณก็คือความหวังของโครงการวิจัยนี้แล้ว ” ประธานกรรมการกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ ข้อตกลงทั้งหมดขึ้นอยู่กับเงื่อนไขเพียงข้อเดียว หากคุณสามารถจัดหาหญ้าหยกเก้าก้านได้จริง.. พวกเราจะกลายเป็นผู้ผลิตยารักษามะเร็งรายแรกของโลก ถึงเวลานั้น.. ต่อให้ยกทั้งเครือให้คุณเลยห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็น พวกเราทั้งหมดที่อยู่ในห้องนี้ก็ยังถือว่ามีกำไรร้อยเท่า! ” เขากล่าวในสิ่งนี้ที่เป็นเรื่องจริง หากพวกตนผลิตยาได้ มูลค่าของทั้งเครือย่อมพุ่งทยานแบบติดปีก!

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ผู้บริหารทุกคนไม่ได้สนใจเงินสี่พันล้านบาทที่ได้รับมาเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ทุกคนอยากรู้มีเพียงคำถามเดียว ชายหนุ่มอายุเพียงยี่สิบห้าปีคนนี้ จะสามารถทำตามที่พูดได้แค่ไหน?

ไทม์มองสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของทุกคน ก่อนยกกล่องเก็บอุณหภูมิขึ้นมาวางบนโต๊ะประชุมอย่างเบามือ

แกร๊ก.. ตัวล็อกถูกปลดออกช้าๆ ทันทีที่ทุกคนมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ทั้งห้องก็เงียบกริบ!

“ น.. นี่มัน.. ”

“ สีของใบ.. ”

“ โอ้! ช่างสมบูรณ์แบบ.. ” ผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรชาวจีนที่นั่งอยู่มุมห้องถึงกับลุกพรวดขึ้น เขาเดินเข้ามาโดยไม่รอให้ใครอนุญาต มือที่สวมถุงมือสั่นเล็กน้อยขณะหยิบต้นหนึ่งขึ้นมาส่องกับแสงไฟ

ใบทั้งเก้าก้านเรียงตัวสมบูรณ์ ลำต้นสดราวกับเพิ่งถอนจากดินเมื่อไม่กี่นาทีก่อน รากยังมีดินติดอยู่บางส่วนเสียด้วยซ้ำ!

“ พระเจ้า.. ” ชายชราพึมพำเป็นภาษาจีน

“ สด.. สดถึงขนาดนี้เลยเหรอ.. แถมยังจำนวนมหาศาลเช่นนี้อีก! ” เขารีบหยิบแว่นขยายขึ้นมาตรวจดูทุกส่วน ก่อนสูดลมหายใจลึก

“ ไม่มีทางผิดแน่นอน! นี่คือหญ้าหยกเก้าก้านของแท้! ไม่พอยังเป็นต้นที่สมบูรณ์ที่สุด เท่าที่ผมเคยเห็นมาตลอดชีวิตอีกด้วย! ” เขากล่าวเป็นภาษาจีนอย่างลืมตัว จนตัวไทม์ต้องพูดภาษาจีนด้วยเพื่อบอกให้เขาพูดใหม่ คนทั้งห้องจะได้เข้าใจตรงกัน

ตูม! คำยืนยันนั้นทำเอาห้องประชุมแทบระเบิด ผู้บริหารทุกคนรีบลุกจากเก้าอี้ทันที

“ ของจริง! เป็นของจริง! ”

“ สำเร็จแล้ว! ” หลายคนถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น ประธานกรรมการเองยังเดินเข้ามาใกล้กล่อง ก่อนมองจำนวนสมุนไพรภายในด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“ เดี๋ยวนะ.. นี่มันกี่ต้นกัน? ”

“ ร้อยต้นครับ ” ไทม์ตอบสบายๆ

“ ร้อยต้น!! ” ทั้งห้องอุทานพร้อมกัน นักวิจัยชาวจีนแทบทรุดลงกับเก้าอี้

“ เป็นไปไม่ได้.. คุณชาย ท่านทำได้ยังไงกัน ” เมื่อเห็นว่าไทม์พูดภาษาจีนได้ดีมาก ความสงสัยที่คิดว่าทำไมโรงพยาบาลจีนถึงสนับสนุนเขาจึงหายไปจนหมด

“ ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา.. ทั้งโลกค้นพบต้นสดรวมกันยังไม่ถึงสิบต้น.. ”

“ แต่คุณชายกลับนำมาครั้งเดียวร้อยต้น!? ” เขาหันมองไทม์ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด

“ คุณชายไปหามาจากไหนกันแน่.. ”

“ เรื่องแหล่งที่มาผมคงเปิดเผยไม่ได้ครับ หวังว่าทุกท่านจะเข้าใจ ” ไทม์เพียงยิ้มบาง 

ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ในวงการธุรกิจไม่มีใครถามความลับของคู่ค้า ประธานกรรมการค่อยๆสูดหายใจเข้าลึก ก่อนถามคำถามที่สำคัญที่สุด

“ คุณไทม์.. นี่คือทั้งหมดที่คุณหาได้ หรือว่ายังหาได้อีก? ”

ทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง นี่ต่างหากคือคำถามที่มีมูลค่าหลายล้านล้านบาทอย่างแท้จริง หากมีเพียงร้อยต้น โครงการก็จบลงแค่การวิจัย แต่หากหาได้ต่อเนื่อง พวกเขาก็จะผลิตยาได้จริงเพื่อจัดจำหน่าย!

“ หาได้อีกครับ ” เขาตอบอย่างใจเย็น ขณะที่ทุกคนแทบหยุดหายใจ

“ ปีละกี่ต้น? ” ประธานรีบถามต่อทันที

“ หนึ่งพัน? หนึ่งหมื่น? หรือหลักแสน? ” ยิ่งถามเขาก็ยิ่งขนลุก ตัวเลขพวกนี้คือจำนวนที่เคยเป็นเพียงฝัน หากเทียบกับสามปีต่อหนึ่งต้นแบบที่ผ่านมา..