ท่านประธาน
ท่านประธาน
“ หนึ่งพัน? หนึ่งหมื่น? หรือหลักแสน? ” ยิ่งถามเขาก็ยิ่งขนลุก ตัวเลขพวกนี้คือจำนวนที่เคยเป็นเพียงฝัน หากเทียบกับสามปีต่อหนึ่งต้นแบบที่ผ่านมา..
“ ไม่ใช่ครับ ” ไทม์ส่ายหน้าช้าๆ หัวใจของทุกคนแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หรือจะหาได้แค่ไม่กี่ร้อยต้น?
แต่ประโยคถัดมาของเขา.. กลับทำให้ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
“ ผมหาได้ไม่จำกัด.. ”
“ .. ” ไม่มีเสียงตอบรับ ทุกคนเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา
ไม่จำกัด? คำนี้มีความหมายว่าอย่างไร? ประธานกรรมการถามย้ำด้วยน้ำเสียงสั่น
“ คุณหมายถึง.. ”
“ จะเอาเท่าไรก็ได้ครับ ” ไทม์ตอบเรียบๆ
“ ถ้าพวกคุณต้องใช้เดือนละหมื่นต้น ผมก็หาให้ได้ ”
“ ถ้าต้องใช้ปีละแสนต้น ผมก็หาให้ได้ ”
“ ต่อให้ต้องส่งยาไปทั่วโลก ผมก็ยังจัดหาได้ ” ผู้บริหารหลายคนถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้ คนหนึ่งรีบหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมากด อีกคนรีบเปิดเอกสารประมาณการกำลังการผลิต
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนจากความตื่นเต้นกลายเป็นความตกใจ หากวัตถุดิบไม่มีวันขาด.. ต่อไปสิ่งที่จำกัดจะไม่ใช่สมุนไพรอีกแล้ว แต่จะเป็นกำลังการผลิตของโรงงานแทน!
ผ่านไปครู่ใหญ่ ประธานกรรมการจึงสูดลมหายใจลึก
“ ถ้าเป็นแบบนั้น.. เรื่องสมุนไพร ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว ”
“ ยังมีครับ ” ไทม์กลับยกนิ้วหนึ่งขึ้น จนทุกคนหันมามองพร้อมกัน
“ เรื่องราคายังไม่ได้คุยกัน ” ชายหนุ่มยิ้มบาง คำพูดนั้นทำให้ผู้บริหารหลายคนชะงัก
“ ราคา? ”
“ ใช่ครับ ”
“ ตามที่ผมทราบ ตัวผมมีหน้าที่จัดหามาให้เพียงเท่านั้น ไม่ได้บอกว่าจะเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับสิ่งนี้ด้วยตนเอง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เวลามีคนค้นพบหญ้าหยกเก้าก้านหนึ่งต้น.. ราคาซื้อขายจะอยู่ที่ประมาณห้าร้อยล้านบาทใช่มั้ยครับ ”
ทั้งห้องพยักหน้า ความคิดและตัวเลขนั้นไม่ผิด ชายหนุ่มมีหน้าที่จัดหาสมุนไพรตามสัญญา ซึ่งของล้ำค่าแบบนั้นก็คงให้เขาหามาฟรีๆไม่ได้..
“ ตอนนี้ผมหาให้ได้แบบไม่จำกัดก็จริง.. แต่ราคาที่ควรซื้อขาย จะเอาอย่างไรกันดีครับ? ”
ผู้บริหารฝ่ายการเงินรีบหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เพื่อเปิดโปรแกรมประมาณการต้นทุนทันที
“ ถ้าคิดตามราคาตลาดปัจจุบัน.. หนึ่งต้นห้าร้อยล้านบาท.. สิบต้นก็ห้าพันล้าน.. หนึ่งร้อยต้นห้าหมื่นล้าน.. ”
“ หนึ่งพันต้น.. ” เขากลืนน้ำลายก่อนพูดต่อ กับยอดนั้นที่มากกว่ามูลค่าโดยรวมของทั้งเครือโรงพยาบาลเสียอีก
“ ห้าแสนล้าน.. ” ผู้บริหารหลายคนถึงกับหลับตา ตัวเลขนี้น่ากลัวเกินไป ถึงต่อให้ยารักษามะเร็งจะขายได้ทั่วโลก แต่การต้องซื้อวัตถุดิบในราคานั้นก็แทบไม่ต่างอะไรเลย กับการเอากำไรทั้งหมดไปจ่ายให้ซัพพลายเออร์เพียงคนเดียว
“ ไม่ไหว.. ต้นทุนแบบนี้ผลิตไม่ได้แน่ ”
“ ต่อให้ขายทั้งโลกก็กำไรน้อยเกินไป.. ” เสียงถกเถียงเริ่มดังขึ้นทั่วห้อง ไทม์กลับนั่งเงียบโดยไม่ได้เร่งรัดแม้แต่น้อย ผ่านไปเกือบสิบนาที ประธานกรรมการก็ค่อยๆยิ้มออกมา เหมือนว่าเขาจะคิดอะไรได้
“ ทุกท่าน.. ดูเหมือนพวกเรากำลังคิดผิดมาตั้งแต่แรก ”
“ .. ”
“ พวกเรามัวแต่คิดว่าคุณไทม์เป็นผู้ขายสมุนไพร ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว คุณไทม์สามารถก้าวขึ้นมาเป็นผู้ครอบครองทั้งเครือแห่งนี้ได้ หากเขาเป็นท่านประธานคนใหม่ ผู้ถือหุ้นเกินกว่าห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็น.. ” ทั้งห้องพลันเงียบลง
ใช่.. อีกฝ่ายไม่ใช่พ่อค้าทั่วไป แต่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ผู้ที่สมควรจะได้รับหุ้นเพิ่ม!
“ ถ้าอย่างนั้น.. ทำไมเราไม่เปลี่ยนโครงสร้างผู้ถือหุ้นใหม่ล่ะครับ? ” ผู้บริหารฝ่ายกฎหมายรีบพูดขึ้นทันที
“ พูดต่อเลยครับ ” หลายคนเริ่มหันมาสนใจกับเรื่องนี้
“ หากคุณไทม์ยอมเพิ่มสัดส่วนการถือหุ้น.. จากสิบเปอร์เซ็นเป็นห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็น คุณไทม์ก็จะกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ และเป็นผู้มีอำนาจควบคุมทั้งเครือได้ ” หลายคนเริ่มเข้าใจทันที ผู้บริหารฝ่ายการเงินถึงกับตบโต๊ะ
“ จริงด้วย! ถ้าคุณไทม์เป็นเจ้าของบริษัท สมุนไพรที่นำเข้ามาจะกลายเป็นการสร้างมูลค่าให้กับกิจการของตัวเอง! ”
“ ต่อให้ขายในราคาต่ำกว่าตลาด หรือแม้แต่ไม่คิดกำไรอะไรเลย ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์สูงสุดก็คือตัวคุณไทม์โดยตรง! ” ห้องประชุมเริ่มคึกคักอีกครั้ง ทุกคนต่างเห็นทางออกเดียวกัน แทนที่จะซื้อขายกันในฐานะลูกค้ากับผู้ขาย สู้เปลี่ยนให้กลายเป็นเจ้าของกิจการเดียวกันซะก็สิ้นเรื่อง!
ยอมเสียสละหุ้นของตัวเอง เพื่อดึงตัวไทม์เข้ามาเป็นพวกด้วยอย่างถาวร!
“ คุณไทม์ครับ ” ตกลงได้แบบนั้น ประธานกรรมการจึงหันมาทางไทม์แทน
“ ผมขอเสนออย่างเป็นทางการ พวกเรายินดีจัดทำสัญญาฉบับใหม่ โอนหุ้นเพิ่มให้คุณ จนมีสัดส่วนถือครองรวมห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นในวันนี้! ”
แม้แต่ไทม์ก็ยังชะงัก ห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็น.. นั่นหมายถึงการเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่โดยสมบูรณ์
“ พวกเราจะยังคงเป็นผู้บริหารเหมือนเดิม ” ประธานกรรมการยิ้มก่อนกล่าวต่อ
“ คุณไม่จำเป็นต้องเข้ามาบริหารงานประจำ สิ่งเดียวที่พวกเราขอ คือขอให้สมุนไพรเหล่านี้ ถูกจำหน่ายให้บริษัทของเราในราคาพิเศษ ไม่สิ.. ให้บริษัทของคุณไทม์ บริษัทที่คุณไทม์จะเป็นท่านประธานใหญ่อย่างแท้จริง! ” คำเชิญชวนอย่างจริงใจของเขาช่างหอมหวานจนเกินไป
“ หากราคายังต้นละห้าร้อยล้านบาท.. พวกเราคงผลิตยาเพื่อช่วยผู้ป่วยทั่วโลกไม่ได้ ” ผู้ถือหุ้นคนหนึ่งเสริมขึ้น
“ แต่หากบริษัทเป็นของคุณโดยตรง ผมเชื่อว่าคุณไทม์คงไม่คิดจะขายวัตถุดิบให้บริษัทของตัวเอง ในราคาที่ทำให้บริษัทขาดทุนใช่ไหมครับ ” หลายคนหัวเราะเบาๆ บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่คลี่คลายลงทันที
“ พวกเราตกลงมอบทั้งเครือนี้ให้คุณ แลกกับความเสี่ยงที่จะผลิตตัวยานี้และรอดูผลลัพธ์ของกำไร หากมันทำได้สำเร็จ มูลค่าของทั้งเครืออาจกลายเป็นสามล้านล้าน แทนสามแสนล้านในตอนนี้ ขอเพียงเท่านั้น การยกหุ้นของพวกเราให้คุณมันก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว! ” ประธานกรรมการลุกขึ้นยืนก่อนยื่นมือไปทางไทม์ พวกเขาฉลาดพอที่จะมุ่งหวังผลลัพธ์ โดยเลือกเป็นฝ่ายเชื่อใจและเป็นผู้ให้ก่อน
“ คุณไทม์.. พวกเรายินดีมอบอำนาจการควบคุมเครือโรงพยาบาลมหานครให้กับคุณ ”
“ ข้อเสนอแบบนี้.. คุณสนใจมั้ยครับ? ”
“ ด้วยความยินดีครับ! ” ไทม์จับมืออีกฝ่ายกลับแบบไม่ต้องคิด ได้บริษัทมาฟรีๆแลกกับหญ้าที่หาเก็บได้ทั่วไป แม้จะต้องแบ่งกำไรให้พวกเขาบ้าง แต่ไทม์ก็ได้คนช่วยงานที่มีคุณภาพระดับสูง คนเหล่านี้ล้วนเป็นเสือสิงห์ในวงการธุรกิจ การมีพวกเขาอยู่ข้างกายย่อมเหมือนได้รับนักรบชั้นยอดมาครอบครอง!
“ ถ้าอย่างนั้น.. พวกเราจะดำเนินการตามขั้นตอนทางกฎหมายทันทีครับ ” ประธานกรรมการหันไปพยักหน้าให้ฝ่ายกฎหมายเพียงครั้งเดียว ห้องประชุมที่เงียบสงบก็เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นทันที
เลขานุการหลายคนรีบนำแฟ้มเอกสารชุดใหม่เข้ามาวางบนโต๊ะ ทนายความของบริษัทเปิดโน้ตบุ๊ก พร้อมเชื่อมต่อระบบลงนามอิเล็กทรอนิกส์
ฝ่ายกำกับดูแลกิจการเริ่มตรวจสอบสัดส่วนผู้ถือหุ้นใหม่อย่างละเอียด
การประชุมที่เดิมตั้งใจจะใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง กลับกลายเป็นการประชุมเปลี่ยนโครงสร้างผู้ถือหุ้นครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งเครือโรงพยาบาลแห่งนี้มา!
เกือบสี่สิบนาทีต่อมา..
“ เอกสารถูกต้องครบถ้วนครับ ”
“ ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ ”
“ การโอนหุ้นมีผลทันทีหลังลงนามค่ะ ” เลขานุการวางปากกาด้ามสีทองลงตรงหน้าไทม์ ชายหนุ่มอ่านรายละเอียดทั้งหมดอีกครั้งอย่างรอบคอบ ก่อนเซ็นชื่อลงอย่างไม่ลังเล
ลายเซ็นสุดท้ายถูกเขียนเสร็จ..
แชะ! เสียงประทับตราดังขึ้น
“ ขอแสดงความยินดีครับ.. ท่านประธาน ” คำเรียกนั้นทำให้ไทม์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
เมื่อครู่เขายังเป็นเพียงผู้ถือหุ้นรายใหม่.. แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นท่านประธานอย่างสมบูรณ์!
ไทม์เพียงยิ้มตอบอย่างสุขุมท่ามกลางเสียงปรบมือจากผู้คนโดยรอบ อาณาจักรธุรกิจการแพทย์มูลค่าสามแสนล้านบาทกลายเป็นของเขาแล้ว..
“ เอาล่ะครับ เชิญทุกท่านเข้ามาได้ ” ประธานกรรมการคนเดิมที่ตอนนี้เป็นรองประธานไปแล้ว เอ่ยเชิญผู้คนที่รออยู่ด้านนอกให้เข้ามา
ประตูห้องประชุมค่อยๆเปิดออก ชายหญิงในชุดกาวน์สีขาวและชุดสูททยอยเดินเข้ามาทีละคน มีทั้งผู้อำนวยการโรงพยาบาลจากสาขาหลัก หัวหน้าศูนย์วิจัย คณบดีแพทย์ อาจารย์แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านมะเร็ง รวมถึงหัวหน้าฝ่ายผลิตเวชภัณฑ์ กว่ายี่สิบคนที่ต่างล้วนเป็นบุคลากรระดับแนวหน้าของประเทศ!
“ ขอแนะนำให้รู้จัก.. นี่คือท่านประธานคนใหม่ของเครือโรงพยาบาลมหานคร คุณไทม์ครับ ”
ทันทีที่ได้ยิน.. บุคลากรทางการแพทย์ทั้งหมดต่างชะงักไปเล็กน้อย หลายคนมองหน้ากันด้วยความตกใจ อาจเพราะชายหนุ่มตรงหน้ายังดูเด็กมาก..
แน่นอนว่าคนที่ตกใจที่สุดย่อมเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง.. ชายวัยกลางคนผู้รีบกลับมาจากงานเลี้ยงรุ่นที่พัทยา เพื่อหมายจะได้เอาหน้ากับผู้ถือหุ้นคนใหม่ ใครจะคิดว่าไม่ใช่เพียงถือหุ้น แต่ยังเป็นถึงท่านประธานบริษัท!
“ เชี้ยแล้วไง.. เป็นไอเด็กลูกชาวนานี่ได้ยังไงกัน!! ”