คำสั่งแรกหลังขึ้นครองตำแหน่ง
คำสั่งแรกหลังขึ้นครองตำแหน่ง
แน่นอนว่าคนที่ตกใจที่สุดย่อมเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง.. ชายวัยกลางคนผู้รีบกลับมาจากงานเลี้ยงรุ่นที่พัทยา เพื่อหมายจะได้เอาหน้ากับผู้ถือหุ้นคนใหม่ ใครจะคิดว่าไม่ใช่เพียงถือหุ้น แต่ยังเป็นถึงท่านประธานบริษัท!
หมอธนวัฒน์ยืนแข็งค้างอยู่กับที่ สีหน้าเปลี่ยนจากมั่นใจกลายเป็นซีดเผือดในพริบตา ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนผุดขึ้นมาในหัว.. คำพูดที่เขาใช้ดูถูกพ่อของไทม์ สายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม และรอยยิ้มเยาะเย้ยของตัวเอง..
ทุกอย่างย้อนกลับมาราวกับค้อนหนักที่ฟาดลงกลางอก! โดยเฉพาะภาพของบุญส่งที่ตอนนี้นอนคุกไปเรียบร้อยแล้ว!
“ เป็นไปไม่ได้.. ” เขาพึมพำเบาๆ ชายหนุ่มที่เพิ่งถูกเขาเรียกว่าลูกชาวนา กลับกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ และท่านประธานของเครือโรงพยาบาลที่เขาทำงานอยู่! แบบนี้เขาจะเป็นยังไง ต้องนอนคุกแบบไอ้บุญส่งด้วยหรือเปล่า..
บุคลากรทางการแพทย์ทยอยเดินเข้ามาแนะนำตัวทีละคน
“ สวัสดีครับท่านประธาน ”
“ ยินดีที่ได้ร่วมงานครับท่าน ”
“ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ” แม้จะเป็นตัวตนระดับสูง แต่ทุกคนก็ล้วนพูดด้วยความสุภาพและให้เกียรติ
ยกเว้นเพียงคนเดียว.. หมอธนวัฒน์ เขายังคงยืนนิ่งอยู่ด้านหลังไม่ยอมเดินออกมา
“ อาจารย์หมอธนวัฒน์ครับ เชิญมาทำความรู้จักกับท่านประธาน คุณเองก็รับผิดชอบโครงการนี้อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ ท่านประธานคือคนที่สามารถจัดหาสมุนไพรให้เราได้เลยนะ! ” รองประธานหันไปมองก่อนกล่าวขึ้น
เมื่อถูกเรียกชื่อเช่นนั้น ชายวัยกลางคนจึงจำใจเดินออกมา แต่แทนที่จะกล่าวทักทาย เขากลับฝืนยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น
“ ท่านประธานครับ.. ผมคิดว่านี่อาจมีอะไรผิดพลาด คนๆนี้จะเป็นท่านประธานคนใหม่ของกรุ๊ปเรา ที่มีมูลค่ามากกว่าสามแสนล้านบาทได้ยังไงกัน! ”
“ ตัวผมรู้จักมันดี เพราะก่อนหน้านี้แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็เพิ่งเจอหน้ากันมา! มันเป็นลูกชายของเพื่อนผม! เพื่อนที่เป็นแค่ชาวนากระจอกๆ! ” บรรยากาศเริ่มเงียบลงทันที
“ อ้อ? ” รองประธานเลิกคิ้ว
หมอธนวัฒน์สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนพูดเสียงดัง
“ คุณไทม์คนนี้.. แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงลูกชาวนาธรรมดาเท่านั้น ไม่มีวันเลยที่จะกลายเป็นประธานได้ ผมเชื่อว่าเขาต้องหลอกลวงพวกคุณ หรือใช้วิธีการบางอย่างในการปลอมแปลงเอกสารครับ! ” อีกฝ่ายพูดอย่างมั่นใจ
“ ฮ่าๆๆ ดูเหมือนไอ้สารเลวที่เหยียดหยามพ่อผมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน จะไม่คิดยอมรับผมให้มาเป็นประธานของที่นี่ เช่นนั้นก็ได้ครับ หุ้นส่วนที่ผมมีอยู่ก็ไม่เอาแล้ว! ” ไทม์หัวเราะลั่นก่อนเอ่ยคำต้องห้ามออกมา! คำพูดนั้นทำเอากลุ่มผู้บริหารต้องตัวสั่นไปเลย เพราะหากขาดเขาไป นอกจากทั้งเครือจะไม่ได้กำไรมหาศาลแล้ว เงินลงทุนที่ทุ่มไปกับโครงการนี้ก็อาจจะเสียเปล่า และนั่นก็คือผลติดลบที่ทำให้ทุกคนเหมือนต้องทำงานฟรีสิบปีด้วยกัน!!
“ ไม่ได้นะครับคุณไทม์ เรื่องนั้นพวกเราไม่ยอมรับ คุณคือท่านประธานของเครือเรา! กรุ๊ปเราต้องมีคุณเป็นผู้นำเท่านั้น! ” รองประธานกล่าวเสียงเข้มอย่างไม่คิดยอมแพ้ กว่าเขาจะได้ไทม์มาก็ต้องเสียสละอยู่ไม่น้อย แล้วจะยอมให้ทุกอย่างพังลงเพียงเพราะปากของคนๆเดียวได้ยังไง!
“ คุณอาจารย์หมอผู้ยิ่งใหญ่ ท่านรองผู้อำนวยการผู้แสนใหญ่โต.. เรื่องที่คุณพูดเมื่อครู่ผมไม่ปฏิเสธเลย ” ไทม์เปิดปากด้วยรอยยิ้ม
“ ใช่ครับ พ่อของผมเป็นชาวนา ปู่ของผมก็เป็นชาวนา ครอบครัวของผมทำเกษตรมาโดยตลอด ” เขาพยักหน้าอย่างสงบ
“ แล้วมันมีปัญหาตรงไหนเหรอ? ธุรกิจของพวกเราตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไร? ” ไทม์ยิ้มบางก่อนชี้ไปยังกล่องเก็บสมุนไพรบนโต๊ะ!
“ สมุนไพร สิ่งที่บริษัทแห่งนี้ต้องการที่สุดก็คือคนที่หาสมุนไพรได้ ” ไทม์มองตรงไปยังหมอธนวัฒน์
“ ดังนั้นคำว่าลูกชาวนาสำหรับผม มันจึงไม่ใช่คำดูถูก แต่มันคือเครื่องการันตีว่าผมรู้จักผืนดิน รู้จักต้นไม้ และรู้จักธรรมชาติมากกว่าคนส่วนใหญ่! ” หลายคนเริ่มพยักหน้าตามอย่างเห็นด้วย โดยเฉพาะทีมนักวิจัย งานวิจัยสมุนไพรนั้น ต้องอาศัยคนที่เข้าใจธรรมชาติจริงๆ!
“ คุณเองก็น่าจะรู้แล้วนี่ พ่อผมคือชาวนาที่ขับโรลส์รอยซ์คันละห้าสิบล้าน! ” ยิ่งพูดอีกฝ่ายก็ยิ่งหน้าเสีย
“ ส่วนเรื่องการศึกษา.. อาจารย์หมอก็คงไม่ต้องเป็นห่วง เพราะผมมีคุณสมบัติจะเป็นประธานของที่นี่ได้แน่! ”
“ ผมเรียนมหาวิทยาลัยในคณะบริหารธุรกิจ แถมยังเรียนจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ประวัติการทำงานเองก็เคยอยู่ในบริษัทชั้นนำ ผ่านงานในภาคธุรกิจมาพอตัว! ” เขายักไหล่เบาๆ กับตัวตนของเขาที่ก็พูดคุยกับเหล่าผู้บริหารรู้เรื่อง ไม่ใช่เพียงลูกชาวนาไร้ความรู้แต่อย่างใด!
“ เรื่องของผมขอพูดเพียงเท่านี้ ตอนนี้เรามาพูดกันต่อในเรื่องของคุณดีกว่า! ” จากรอยยิ้มกลายเป็นความเฉียบคม! ได้เวลาที่เขาจะเอาคืนอีกฝ่ายแล้ว!
“ อาจารย์หมอธนวัฒน์ครับ ” ไทม์เอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ขณะนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ
“ คุณทำงานในโรงพยาบาลของเรามากี่ปีแล้ว ”
“ ยี่สิบห้าปี.. ” เขากัดฟันตอบอย่างไม่รู้จะสู้ยังไง อีกฝ่ายดูเหมือนจะเป็นประธานไปแล้วจริงๆ
“ งั้นคุณก็น่าจะทราบดี ว่าบุคลากรของเครือโรงพยาบาลเรา ต่างล้วนยึดถือจรรยาบรรณข้อหนึ่งที่สำคัญที่สุด? ”
หมอธนวัฒน์ชะงัก ก่อนรองประธานจะช่วยให้คำตอบแทน
“ ให้เกียรติผู้ป่วย ญาติผู้ป่วย และทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่เลือกปฏิบัติจากฐานะ เชื้อชาติ หรืออาชีพ.. ”
“ ถูกต้องครับ ” ไทม์พยักหน้าช้าๆ
“ แล้ววันนี้ คุณทำได้หรือเปล่า? ” ไทม์เปิดโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนกดเล่นคลิปเสียงเล็กๆน้อยๆ
“ ครอบครัวชาวนาแบบพวกแก.. ”
“ ฐานะอย่างพวกแกไม่มีวันเข้าใจ.. ”
“ คนระดับต่ำยังคิดจะเข้ามาในงานเลี้ยงอีกเหรอ! ”
“ ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆนะ แต่หมอแบบพวกกูก็พูดตรงกันแบบนี้แหละ! อย่าโกรธกันเลยนะประสิทธิ์! ” ทุกประโยคดังชัดเจนไปทั่วห้องประชุม โดยเฉพาะการที่เขาอ้างขึ้นด้วยอาชีพ ใช้อาชีพเป็นข้ออ้างเพื่อดูหมิ่นผู้อื่นในที่สาธารณะ!
“ แก.. แกอัดเสียงไว้! ” หมอธนวัฒน์หน้าซีดทันที
“ เวลาถูกคนหาเรื่อง ผมก็ต้องป้องกันตัวเองไว้ก่อนสิครับ เดี๋ยวคนเขาจะหาว่าไม่มีหลักฐาน! ” ไทม์ยิ้มบาง
“ คลิปนี้บันทึกไว้ตั้งแต่ในงานเลี้ยงเมื่อช่วงเที่ยงที่ผ่านมา ”
ผู้บริหารหลายคนเริ่มขมวดคิ้ว หัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลเปิดแฟ้มจรรยาบรรณขององค์กรขึ้นทันที ยิ่งฟังสีหน้าของทุกคนก็ยิ่งเย็นชา
“ การเหยียดหยามประชาชนและดูหมิ่นผู้อื่น ถือเป็นความผิดร้ายแรงตามข้อบังคับของบริษัทเรา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจรรยาบรรณแพทย์ที่ไม่สมควรจะยกอาชีพขึ้นมาเป็นข้ออ้างในการดูถูกผู้อื่น! ” รองประธานวางมือบนโต๊ะก่อนกล่าวเสียงหนักแน่น
“ การกระทำต่อหน้าบุคคลภายนอก จนส่งผลให้ชื่อเสียงขององค์กรต้องเสียหาย นี่ถือเป็นความผิดร้ายแรงมากพอจะไล่ออก แถมยังเพียงพอจะดำเนินคดีฟ้องร้องค่าเสียหายได้ด้วย! ” สมแล้วกับที่ไทม์เลือกจะเข้าร่วมด้วย คนแก่พวกนี้มันเขี้ยวลากดินจริงๆ!
“ ผะ.. ผมแค่พูดเล่น.. มันเป็นการหยอกล้อกันระหว่างผมกับเพื่อนเก่า.. ” หมอธนวัฒน์เริ่มลนลาน
“ พูดเล่น? ได้ครับ งั้นคำว่าไล่ออกนี้ก็ถือว่าผมพูดเล่นกับเพื่อนเก่าของพ่อก็แล้วกัน ไล่ออกเล่นๆ แต่ดันมีผลจริงต่อทั้งความรู้สึกและสถานะ เสียใจด้วยครับ คุณโดนไล่ออกแล้ว!! ” ไทม์โบกมือใส่อย่างไม่คิดจะรับฟังอะไรแล้ว เขาเข้ามาอยู่ตรงนี้ก็เพื่อทำลายอีกฝ่ายให้สิ้นซาก!
“ ผมขอเสนอให้มีมติถอดคุณธนวัฒน์ออกจากทุกตำแหน่ง มีผลตั้งแต่วันนี้ และดำเนินการตามระเบียบของบริษัททุกขั้นตอน ” รองประธานทำตามคำสั่งในทันที เขาหันมองผู้ถือหุ้นทุกคนที่ล้วนพยักหน้า
“ เห็นชอบครับ! ”
“ เห็นชอบทั้งหมด! ” เสียงตอบรับดังต่อเนื่อง หัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลลุกขึ้นยืนอย่างรู้งาน
“ ตามมติคณะกรรมการ ขอแจ้งให้คุณธนวัฒน์พ้นจากตำแหน่งทั้งหมดของเครือโรงพยาบาลมหานคร มีผลทันที! ” คำประกาศนั้นเหมือนสายฟ้าฟาด หมอธนวัฒน์แทบทรุดตัวลงบนเก้าอี้
“ ไม่.. ไม่ได้.. ผมสร้างชื่อเสียงให้ที่นี่มาตั้งยี่สิบกว่าปี! ”
ไม่มีใครตอบ เพราะโอกาสของเขาล้วนขึ้นอยู่กับปากของท่านประธานแล้ว!
“ ผมไม่ได้ทำลายอาชีพของคุณ คนที่ทำลายมันคืออคติของคุณเอง ” เขากล่าวก่อนหันไปมองรองประธาน
“ อีกเรื่องหนึ่งครับ วันนี้ผมไม่ได้เป็นเพียงประธานของเครือโรงพยาบาลแห่งนี้ เพราะอีกไม่นานพวกเราจะเป็นผู้ผลิตยารักษามะเร็งรายแรกของโลก.. ”
“ ดังนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป.. บริษัทหรือสถาบันใดที่จงใจรับบุคลากรซึ่งถูกให้ออกจากเครือเราเพราะการละเมิดจรรยาบรรณร้ายแรง จนส่งผลเสียต่อชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือขององค์กร ผมจะพิจารณาทบทวนความร่วมมือทางธุรกิจทั้งหมดกับหน่วยงานนั้น! ” คำพูดของไทม์ไม่ได้เป็นการใช้อำนาจตามอำเภอใจ แต่เป็นการประกาศนโยบายในการคัดเลือกพันธมิตรทางธุรกิจ!
ผู้บริหารหลายคนพยักหน้าทันที ทุกคนเข้าใจความหมายอยู่แล้ว ไทม์กำลังประกาศแบนคนๆนึงออกจากวงการ!
เมื่อยารักษามะเร็งออกสู่ตลาด.. บริษัทที่เป็นเจ้าของสิทธิบัตรและวัตถุดิบสำคัญย่อมมีอำนาจต่อรองมหาศาล! ไม่มีโรงพยาบาลหรือบริษัทเวชภัณฑ์แห่งไหน อยากเสี่ยงสูญเสียความร่วมมือเพียงเพื่อปกป้องคนเพียงคนเดียว!
หมอธนวัฒน์ตัวสั่น เขาเพิ่งตระหนักว่าสิ่งที่สูญเสียไปในวันนี้ ไม่ใช่แค่ตำแหน่งรองผู้อำนวยการ แต่อาจเป็นอนาคตทั้งชีวิตของเขาในวงการแพทย์ จากอาจารย์หมอผู้ร่ำรวย ตัวเขาอาจกลายเป็นคนตกงานที่หมดตัวไปเสียแล้ว!