เบียร์เย็นๆกับท่านประธาน
เบียร์เย็นๆกับท่านประธาน
หมอธนวัฒน์ตัวสั่น เขาเพิ่งตระหนักว่าสิ่งที่สูญเสียไปในวันนี้ ไม่ใช่แค่ตำแหน่งรองผู้อำนวยการ แต่อาจเป็นอนาคตทั้งชีวิตของเขาในวงการแพทย์ จากอาจารย์หมอผู้ร่ำรวย ตัวเขาอาจกลายเป็นคนตกงานที่หมดตัวไปเสียแล้ว!
ห้องประชุมค่อยๆกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดถึงหมอธนวัฒน์อีก ราวกับชายคนนั้นได้หายไปจากองค์กรตั้งแต่วินาทีแรกที่คำสั่งมีผล!
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาเชิญตัวเขาออกจากห้องอย่างสุภาพ ขณะที่เจ้าตัวเดินจากไปด้วยใบหน้าซีดเผือด ความหยิ่งผยองแบบในงานเลี้ยงเมื่อช่วงเที่ยงไม่เหลืออยู่อีกแล้ว!
ปัง! ประตูปิดลง รองประธานถึงกับถอนหายใจยาว
“ ในที่สุดก็จบเสียทีครับท่านประธาน ”
“ ใช่ครับ วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะจริงๆ ” ไทม์เองก็ยิ้มอย่างอ่อนล้า
ผู้บริหารหลายคนหัวเราะเบาๆ การประชุมครั้งนี้เริ่มต้นจากการซื้อหุ้นสิบเปอร์เซ็น แต่จบลงด้วยการเปลี่ยนตัวประธานบริษัท เปลี่ยนโครงสร้างผู้ถือหุ้น และยังได้วัตถุดิบที่จะเปลี่ยนวงการแพทย์ทั้งโลก!
“ ท่านประธานครับ คืนนี้พวกเราขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อแสดงความยินดี.. ”
“ ใช่ครับ ถือเป็นการต้อนรับท่านประธานอย่างเป็นทางการด้วย ” ผู้บริหารหลายคนต่างร่วมเชิญด้วยความจริงใจ
“ เอาไว้ครั้งหน้าดีกว่าครับ ยังไงวันนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย ผมเข้าใจว่าพวกคุณเองก็อยากกลับไปหาครอบครัว ” ไทม์กล่าวปฏิเสธอย่างพอจะมองออก งานเลี้ยงแบบนี้สมควรจะนัดกันตั้งแต่ช่วงเย็น เวลาเลิกงานจะได้ไม่ดึกมาก
“ เข้าใจครับ ถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่รบกวน ” รองประธานพยักหน้าทันที
“ ไว้วันหลังพวกเราค่อยจัดงานเลี้ยงใหญ่ต้อนรับท่านประธานอีกครั้ง ” ทุกคนเองก็ยินดีไปด้วย ท่านประธานคนใหม่ดูเหมือนจะไม่ได้บ้าอำนาจ
“ ตกลงตามนั้นครับ ” ไทม์ลุกขึ้นจับมือกับผู้บริหารทุกคนอีกครั้ง ก่อนเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางเสียงอำลาอย่างให้เกียรติ
“ เดินทางปลอดภัยครับท่านประธาน ”
ไม่นานนัก รถเบนซ์สีดำก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากสำนักงานใหญ่ ที่ตอนนี้ตึกสูงด้านหลังกลายเป็นสมบัติของไทม์ไปแล้ว
ไฟของกรุงเทพเริ่มส่องสว่างรับช่วงค่ำ ถนนยังคงเต็มไปด้วยรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน..
“ เฮ้อ.. ” ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเป็นครั้งแรกของวัน วันนี้เกิดเรื่องมากเกินไปจริงๆ จากลูกชาวนาที่พาพ่อแม่ไปทะเล กลับกลายเป็นถึงท่านประธานของเครือบริษัทมูลค่าสามแสนล้านบาทเอาซะได้..
ต่อให้เป็นเขา.. ทุกอย่างก็ยังรู้สึกเหมือนฝัน!
“ กลับคอนโดไปนอนก่อนดีไหมนะ.. อีกไม่นานพ่อแม่ก็คงรู้ข่าวแล้ว เรื่องของทั้งบุญส่งและธนวัฒน์ ให้ตายยังไงก็ต้องเข้าหูเพื่อนร่วมรุ่นอย่างแน่นอน.. ” ไทม์พึมพำกับตัวเองก่อนหัวเราะออกมา
“ ไม่เอาดีกว่า กลับไปตอนนี้ก็เหงาแย่ ” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นเพื่อโทรหาคนเดียวที่ชวนได้
“ ฮัลโหล? มีอะไรเหรอไทม์ เกิดเรื่องที่งานเลี้ยงนั่นจริงๆใช่มั้ย! ” เมย์แทบจะเหมือนคนที่รอฟังเรื่องราวอยู่แล้ว
“ มีจริงๆ มีเยอะเลยด้วย นี่รอฟังอยู่ใช่มั้ย ฮ่าๆๆ ” เขาแซวอย่างรู้นิสัยเพื่อนสาวเป็นอย่างดี
“ แน่นอนสิ! เรื่องชาวบ้านคืองานของฉัน! ” เมย์ตอบอย่างดูภูมิใจ
“ กลับบ้านยัง ไปกินเบียร์มั้ย.. ”
“ ไป!! ฉันไปแน่นอน! ร้านไหนดี นัดมาเลยเดี๋ยวเรียกรถออกไป! ” เธอรับคำอย่างรวดเร็ว ก่อนทั้งสองจะนัดกันในร้านใหม่ที่ก็ไม่เคยลอง
ไทม์หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ย่านเอกมัย แสงไฟจากร้านอาหารและบาร์หรูสองข้างทางส่องสว่างราวกับเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล
ไม่ถึงสิบนาที รถเบนซ์คันสีดำก็ค่อยๆเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดด้านข้างของร้านเหล้าสีเขียวชื่อดังแห่งหนึ่ง ด้านในมีทั้งรถสปอร์ต รถซูเปอร์คาร์ และรถหรูจอดเรียงกันเป็นแถว พนักงานรับรถช่วยมาดูแลในทันที
“ สวัสดีครับคุณลูกค้า เชิญครับ ” ไทม์ส่งกุญแจรถให้ก่อนเดินลงมา เขาเงยหน้ามองป้ายร้านพลางหัวเราะเบาๆ
“ เมื่อก่อนแค่ขับรถผ่านยังไม่กล้ามองเลย.. ร้านโซนนี้มันมีแต่แพงๆทั้งนั้น ” ร้านแห่งนี้ถือเป็นร้านยอดนิยมของทั้งวัยรุ่นและวัยทำงาน ราคามันอาจจะไม่ได้แพงมาก แต่นั่นก็มากพอแล้วสำหรับเขาและเมย์ที่เคยยากจน
“ ราคาต่อโต๊ะน่าจะหลักหมื่นเป็นเรื่องปกติ สุดยอดจริงๆ อยากเป็นเจ้าของซักร้านเลย ” ไทม์อมยิ้มก่อนจะเห็นแท็กซี่ที่ขับเข้ามาจอด เมย์รีบเปิดประตูลงมาทันที หญิงสาวสวมกางเกงยีนส์ขายาวกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย แต่งหน้าอ่อนๆตามสไตล์ของคนที่น่าจะกลับถึงบ้านมาแล้ว
“ เมาไม่ขับซะด้วย สุดยอดจริงๆคุณเมย์ ” ไทม์พูดแซวไปตามปกติ ก่อนทั้งคู่จะเดินเข้าร้านที่ยังมีคนไม่มากนัก
“ โห.. ” เมย์กวาดตามองไปรอบร้าน
“ เมื่อก่อนฉันนึกว่าคนที่มากินร้านแบบนี้ได้จะต้องเป็นลูกเศรษฐีเท่านั้น วันนี้รู้สึกเหมือนได้ยกฐานะเลย ” เธอพูดชมขณะนั่งลงยังโต๊ะที่พนักงานจัดให้ ก่อนรีบสั่งเบียร์มาดื่ม
“ คิดเหมือนกัน ” ไทม์หัวเราะเบาๆ
“ สมัยเป็นพนักงาน ถ้าต้องมากินร้านนี้แค่คืนเดียว กูคงได้นอนร้องไห้ตลอดเดือน ”
“ ตอนนี้มึงก็ยังเป็นพนักงานอยู่นะไทม์ ชื่อมึงยังไม่โดนไล่ออกเลย ฮ่าๆๆ ” เมย์พูดพลางหัวเราะเบาๆ เมื่อได้จิบเบียร์เย็นๆ ความเป็นกันเองของทั้งสองคนก็กลับมา
“ พวกมันกะจะให้กูลาออกเองไง ค่าชดเชยต่างๆจะได้ไม่ต้องเสีย ” ไทม์ส่ายหน้าเบาๆอย่างรู้ทัน บริษัทสารเลวนี่สมควรจะได้รับกรรมบ้างแล้ว
“ เอาคอหมูย่าง เอ็นข้อไก่ แล้วก็พิซซ่าถาดนึงด้วยครับ ” เมย์รีบเงยหน้าขึ้นมองทันที เธออยากจะถามว่าสั่งทำไม ของแบบนั้นมันแพงมากนะ แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่าตอนนี้ไทม์ไม่เหมือนเดิมแล้ว..
“ เอาล่ะๆ! เล่ามา! ฉันรอฟังจนจะลงแดงแล้ว! ” เมื่อเหลือกันเพียงสองคน เมย์ก็รีบโน้มตัวข้ามโต๊ะทันที
“ เรื่องไหนก่อนล่ะ ”
“ งานเลี้ยงรุ่นของพ่อแกสิ! ฉันอยากรู้ตั้งแต่โทรมาแล้ว! ”
ไทม์หยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนเริ่มเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นอย่างไม่รีบร้อน บุญส่งที่อวดตัวเองว่าเป็นเจ้าของรีสอร์ต.. การเหยียดหยามพ่อของเขาว่าเป็นเพียงชาวนา.. ไม่มีอาหารบนโต๊ะของเขา.. ไปจนถึงหมอธนวัฒน์ที่ยกอาชีพแพทย์ขึ้นมาดูถูกคนอื่น!
ยิ่งฟัง.. สีหน้าของเมย์ก็ยิ่งเปลี่ยน!
“ ไอ้พวกเวร! ” เธอตบโต๊ะดังปัง!
“ ถ้าฉันอยู่ตรงนั้นนะ คงด่าพวกมันยับตั้งแต่นาทีแรกแล้ว! คนอะไรวะ ดูถูกเพื่อนตัวเองเพราะอาชีพ! มีเงินเข้าหน่อยก็รังเกียจคนอื่นขึ้นมาเลย! เคยวิ่งเล่นอยู่กลางทุ่งนาด้วยกันแท้ๆ ไอ้พวกวัวลืมตีน!! ” เมย์ใส่อารมณ์แบบสุดๆจนโต๊ะข้างๆต้องหันมอง
“ ใจเย็นสิ คนมองหมดแล้ว ”
“ มองก็ให้มันมอง! ฉันของขึ้น! ” หญิงสาวหันไปขอโทษโต๊ะข้างๆ ก่อนหันกลับมาอีกครั้ง
“ แล้วไงต่อ? มึงทำยังไง บอกสิว่าไม่ได้แค่ยอมแล้วกลับบ้าน! ”
“ ฮ่าๆๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรมาก.. ” ไทม์หัวเราะเบาๆ
“ แค่ส่งเรื่องบุญส่งให้เจ้าของรีสอร์ตตัวจริง คิดว่าตอนนี้มันคงนอนคุกไปแล้ว ”
“ นี่มันไม่ใช่เจ้าของรีสอร์ตตัวจริงอย่างนั้นเหรอ! ” เมย์นิ่งไปสามวินาที ก่อนจะหัวเราะลั่นร้าน
“ ฮ่าๆๆๆๆ! สมควรแล้ว! คนแบบนั้นต้องเจอแบบนี้! ”
“ เออสิ กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เจ้าของรีสอร์ตเขาจัดการเองหมด ”
“ แบบนี้แหละสะใจ! ” เธอยกนิ้วให้ก่อนยกแก้วเบียร์ขึ้นชนกัน
“ หมดแก้วไปเลย! ” ฟองเบียร์กระทบกันเสียงแผ่ว เมย์ยกดื่มไปอึกใหญ่ก่อนรีบถามต่อ
“ แล้วหมอปากหมานั่นล่ะ? มันกับลูกชาย! ”
“ โดนไล่ออกแล้ว ” ไทม์ยิ้มมุมปาก
“ หา? ” อันนี้ถือได้ว่าน่าตกใจจริงๆ เพราะอำนาจในการไล่อาจารย์หมอออกจากโรงพยาบาล ย่อมต้องเป็นอำนาจที่ไม่ธรรมดา!
“ มึงทำได้ยังไง.. ”
ไทม์เล่าเรื่องในห้องประชุมทั้งหมด ตั้งแต่การเปิดคลิปเสียง การลงมติของคณะกรรมการ และการให้ออกจากตำแหน่ง
“ สุด! ” เมย์ฟังไปก็ยกนิ้วโป้งให้ไป
“ สะใจชะมัด! มึงนี่โคตรใจเย็นเลย ถ้าเป็นฉันคงด่าไปสิบรอบแล้ว! ”
“ คนเป็นประธานจะใช้อารมณ์ไม่ได้ เราต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้องสมบูรณ์ ” ไทม์หัวเราะ
“ ประธานอะไร? ประธานห้องประชุมเหรอ? ” เมย์ขมวดคิ้ว
ไทม์ยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบอีกคำ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบที่สุด
“ ประธานบริษัท ”
“ .. ” เมย์ยังไม่เข้าใจ ดูเหมือนเธอจะฟังข้ามบางคำไปเสียแล้ว
“ บริษัทไหน? ”
“ เครือโรงพยาบาลมหานคร ”
“ .. ” หญิงสาวกะพริบตาหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ก่อนหัวเราะออกมา
“ ฮ่าๆๆๆ พอเลย มึงจะโม้ก็ให้มันเนียนๆหน่อย ”
ไทม์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขากดเปิดภาพที่เลขานุการส่งมาให้เมื่อครู่ เป็นภาพในห้องประชุม ภาพตอนลงนามสัญญา ภาพตอนจับมือกับรองประธาน และภาพหมู่ที่เขายืนอยู่ตรงกลาง โดยมีผู้บริหารระดับสูงของทั้งเครือยืนเรียงอยู่ด้านหลัง
ด้านล่างของภาพมีข้อความกำกับ.. ขอแสดงความยินดีกับท่านประธานคนใหม่!
เมย์รับโทรศัพท์ไปดู รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ หายไปทีละน้อย
“ .. ” เธอซูมภาพ ซูมอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองไทม์ แล้วก้มลงดูโทรศัพท์อีกรอบ..
“ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันไทม์! โรงพยาบาลมหานคร! โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของประเทศที่มีมูลค่าในตลาดเกินสามแสนล้าน! อยู่ดีๆมึงจะไปเป็นประธานของอาณาจักรธุรกิจแบบนั้นได้ไง!! ” เมย์ถามเสียงดังจนโต๊ะข้างๆต้องหันมามองเป็นครั้งที่สอง..
ก็ไม่แปลกล่ะนะ เป็นใครจะไม่ตกใจบ้างกับเรื่องนี้!