พรุ่งนี้คุณกลับไปได้
พรุ่งนี้คุณกลับไปได้
“ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันไทม์! โรงพยาบาลมหานคร! โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของประเทศที่มีมูลค่าในตลาดเกินสามแสนล้าน! อยู่ดีๆมึงจะไปเป็นประธานของอาณาจักรธุรกิจแบบนั้นได้ไง!! ” เมย์ถามเสียงดังจนโต๊ะข้างๆต้องหันมามองเป็นครั้งที่สอง..
“ มึงเป็นประธาน.. ของบริษัทมูลค่าสามแสนล้านบาทจริงๆเหรอ? ” เมย์กลืนน้ำลายดังเอื๊อก ขณะที่ไทม์ทำเพียงพยักหน้าช้าๆอย่างนึกสนุก ภาพของเมย์ที่ตกใจมันช่างน่าขำดีจริงๆ
“ น่าจะอย่างนั้น ”
เพล้ง! ช้อนในมือเมย์หล่นกระแทกจาน หญิงสาวอ้าปากค้างจนพูดไม่ออก สมองเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ
เมื่อเช้าเพื่อนของเธอยังเป็นแค่ชายหนุ่มที่พาพ่อแม่ไปเที่ยวพัทยาเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงอยู่เลย แต่พอตกกลางคืน.. เพื่อนคนเดิมกลับกลายเป็นประธานของอาณาจักรธุรกิจทางการแพทย์ที่มีมูลค่าหลายแสนล้าน! เรื่องแบบนี้มันจะละครเกินมั้ยไป!
“ ไทม์.. ” เมย์ชี้นิ้วมาที่เขา มือเธอยังสั่นเทาเล็กน้อย
“ ชีวิตมึงนี่.. มันจะโกงเกินไปแล้วนะ! ” เธอทั้งหัวเราะทั้งตกใจอย่างไม่อยากเชื่อ ว่าเพื่อนที่นั่งชนแก้วเบียร์กันอยู่ตรงหน้า จะกลายเป็นหนึ่งในบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดของประเทศไปเสียแล้ว!
“ กูก็ตั้งตัวไม่ทัน ใครจะคิดว่าสมุนไพรที่นาบ้านกูปลูกได้ มันจะกลายเป็นของล้ำค่าของประเทศจีน ” เขาแต่งเรื่องเล็กน้อยเพื่อให้สมเหตุสมผล
“ แบบนี้ก็คงมีใครดูถูกที่นามึงไม่ได้อีกแล้ว สมุนไพรแสนล้านของแท้เลยนะไทม์! ” เมย์เองก็ยินดีไปด้วย ก่อนถามไทม์ว่าเรื่องของบริษัทที่จะเปิดกันจะเอายังไง มีอาณาจักรธุรกิจขนาดนี้แล้วคงไม่จำเป็นต้องเปิดเองอีก
“ ก็จริงนะ เรื่องบริษัทของเราไว้ค่อยว่ากัน มึงเองก็เตรียมตัวเลย เดี๋ยวกูจะยัดมึงมาเป็นผู้ช่วยประธานของเครือโรงพยาบาลมหานครเอง ” เขายิ้มให้กับงานใหม่นี้ที่เมย์ต้องยินดี ผู้ช่วยของประธานบริษัทแสนล้าน! แค่ได้ฟังก็รู้แล้วว่ามันใหญ่โตขนาดไหน!
“ ได้ค่ะเจ้านาย! ฉันพร้อมสู้พร้อมตายไปกับท่าน! ” เธอขานรับก่อนทั้งสองคนจะหัวเราะออกมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความสบายใจ ราวกับเรื่องวุ่นวายตลอดทั้งวันถูกล้างออกไปด้วยเบียร์เย็นๆ และเสียงดนตรีสดที่ดังคลออยู่ในร้าน
แต่แล้วความบังเอิญก็มีอยู่จริง..
“ โอ้.. หน้าคุ้นจริงๆเลยสองคนนี้ ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ไทม์ค่อยๆหันไปมองก่อนจะเลิกคิ้ว..
เป็นหัวหน้าแผนกชาญชัยที่เดินเข้ามาพร้อมสาวสวยวัยรุ่นข้างกาย ชายวัยสี่สิบกว่าปีในเสื้อโปโลแบรนด์เนมคล้ายว่าจะไม่มีโต๊ะแล้วในคืนนี้..
รอยยิ้มบนใบหน้าของชาญชัยดูเป็นมิตร แต่สายตากลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย!
“ บังเอิญจังเลยนะครับคุณไทม์ คุณเมย์ ”
“ สวัสดีครับหัวหน้า ” ไทม์ตอบเรียบๆอย่างไม่คิดจะใส่ใจ ไอ้สารเลวนี่รอบก่อนโดนกระทืบไป มารอบนี้ก็อาจจะได้โดนอีกครั้ง!
ชาญชัยลากเก้าอี้มานั่งด้วยทันทีโดยไม่ได้รับเชิญ ก่อนมองอาหารบนโต๊ะแล้วหัวเราะเบาๆ
“ โชคดีจริงๆ คืนนี้โต๊ะเต็มหมดแล้ว ได้เจอพวกคุณแบบนี้ถือว่าผมดวงดีเอาซะมากๆ ” เขาพูดก่อนให้แฟนสาวนั่งลงด้วย ไม่พอยังรินเบียร์ใส่แก้วแล้วยกดื่มทันทีอีก..
“ ผมนึกว่าคุณไทม์จะเครียดเพราะโดนพักงาน พอได้เห็นว่ามานั่งอยู่ในร้านแบบนี้ได้ ความเครียดนั้นก็คงไม่มากเท่าไรสินะ ” เขาพูดแซวอย่างลืมไปว่าคนที่ทำให้ไทม์ต้องเป็นแบบนี้ ก็คือตัวมันที่วางแผนชั่วโยนความผิด!
“ ก็ไม่ได้เครียดขนาดนั้นครับ ดีซะอีกจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่น ”
“ ดีแล้วๆ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว พอดีวันนี้เลขาของท่านประธานโทรหาผมเองเลย.. ” เมย์ขมวดคิ้วทันที
“ เขาบอกว่าพรุ่งนี้คุณกลับมาทำงานได้แล้ว ” ชาญชัยหัวเราะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ อะไรนะ.. ” ทั้งเมย์และไทม์ตกใจไม่แพ้กัน อยู่ดีๆจะบอกให้เขากลับมาทำงาน? นี่มันเรื่องอะไรอีก!
“ คุณหนูลินินจะกลับมาฝึกงานอีกครั้ง ” ชาญชัยยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ คราวนี้คุณก็รับหน้าที่ดูแลเหมือนเดิมนะ ครั้งนี้ทำให้ดีล่ะ อย่าให้เกิดปัญหาอีก! ”
“ เดี๋ยวนะ! ” เมย์ถึงกับวางแก้วดังปึก เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆกับความหน้าด้านของหัวหน้าแบบนี้ เอาลูกน้องไปฆ่า พอเห็นว่าเขายังมีประโยชน์ก็ดึงตัวกลับมาเพื่อทำอีกครั้ง!
“ หัวหน้าแผนกพูดเหมือนความผิดเป็นของไทม์เลยนะ! ไม่ใช่ว่าคุณหนูคนนั้นหรอกเหรอที่เรื่องมากเกินไป เธอใส่ร้ายไทม์ชัดๆจนเขาต้องถูกพักงาน! ”
“ คุณเมย์ ไทม์เป็นลูกจ้าง เพราะงั้นเขาก็ต้องทำตามที่บริษัทสั่ง ยิ่งเป็นคำสั่งของลูกสาวท่านประธานด้วยแล้ว.. ” ชาญชัยหันมายิ้มให้ คนหน้าด้านย่อมไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว
“ ก็แค่ดูแลเด็กฝึกงาน มันจะยากอะไร ”
เมย์กำลังจะลุกขึ้นด่า แต่ไทม์กลับจับขาเธอที่ใต้โต๊ะเอาไว้
“ ด้วยความยินดีเลยครับหัวหน้า พรุ่งนี้ผมจะกลับไปทำงานตามเดิมครับ ” เขายิ้มตอบอย่างใจเย็น ก็ในเมื่อช่วงนี้มันว่างๆอยู่แล้ว สู้กลับไปเล่นสนุกเพื่อล้างแค้นยัยคุณหนูนั่นซะหน่อยจะเป็นไรไป!
ชาญชัยหัวเราะอย่างพอใจเมื่อได้ยินคำตอบ
“ แบบนี้สิถึงจะเป็นลูกน้องที่ดี ” เขายกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มอย่างคนที่มั่นใจว่าเหนือกว่า
“ ถ้าทำงานดี ไว้ผมจะช่วยพูดกับฝ่ายบริหารให้เอง คุณอาจได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าในซักวัน! ”
“ ขอบคุณครับหัวหน้า ” ไทม์ยิ้มบาง ทว่าแววตานั้นกลับเรียบเฉยจนเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ ร้านนี้บรรยากาศดีจริงๆ ฮ่าๆๆ ” ชาญชัยหันไปยิ้มให้หญิงสาวข้างกายบ้าง ก่อนโอบเอวเธอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
ไทม์ปรายตามองตามไปโดยไม่พูดอะไร หญิงสาวคนนั้นอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบสองปี ถ้าเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเสียมากกว่า..
ผิวขาวใส แต่งหน้าหนาไปหน่อย ผมยาวกับชุดเกาะอกรัดรูปที่เผยให้เห็นหน้าอกของเธอเล็กน้อย.. คงเป็นคู่รักต่างวัย หรือไม่ก็..
ในขณะที่ชาญชัยเอาแต่พูดเรื่องตัวเองไม่หยุด หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจบทสนทนานี้ซักเท่าไร สายตาเธอเลือกเหลือบมองมาทางไทม์อยู่เป็นระยะ..
“ .. ” ไทม์ยกแก้วขึ้นจิบเบียร์ ดูเหมือนที่เมย์เคยพูดเล่นอยู่หลายครั้งจะเป็นเรื่องจริง ถ้าไทม์ยอมแต่งตัวดีๆแล้วปล่อยผมแบบนี้ หน้าตาเขาก็แทบไม่ต่างจากพระเอกซีรีส์เกาหลีเลย!
หญิงสาวรีบละสายตากลับทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเผลอมองนานเกินไป แต่นั่นก็ไม่ทันแล้ว ไทม์เห็นทุกอย่าง.. รอยยิ้มมุมปากจึงค่อยๆปรากฏขึ้นพร้อมความคิดใหม่! แขกไม่ได้รับเชิญแบบนี้ ยังไงก็ต้องสั่งสอนเอาคืนซะบ้าง!
เขาไม่ได้คิดจะใช้วิธีสกปรก หรือทำอะไรเกินเลยกับคนที่มีแฟนแล้ว การเอาคืนคนหน้าด้าน บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือเอง! แค่ทำให้อีกฝ่ายนั่งกระสับกระส่ายทั้งคืนก็เพียงพอ!
ไทม์หันไปคุยกับเมย์ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สีหน้าผ่อนคลาย ยิ้มและหัวเราะเป็นธรรมชาติ เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังเป็นระยะ
“ ฮ่าๆๆ มึงจำวันที่เรากินหมูกระทะเหลือแล้วคิดจะเอาไปซ่อน เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าปรับได้มั้ย ”
“ อย่าพูดสิ! เรื่องนั้นกูยังอายอยู่เลย! โชคดีที่ไม่ทำ กว่าจะยัดจนหมดกูนี่เกือบตาย! ” ไทม์ส่ายหน้าตาม
ระหว่างนั้นหญิงสาวก็แอบหันมามองอีกครั้ง ครั้งนี้ไทม์บังเอิญสบตาเข้าพอดี เขาเพียงยิ้มสุภาพให้ตามมารยาท ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย
ไม่ได้ส่งสายตาเชิญชวน.. ไม่ได้ทำท่าทีเกินงาม.. เป็นเพียงรอยยิ้มของคนรู้จักร่วมโต๊ะ
แต่เพราะอย่างนั้นหญิงสาวกลับรีบหลบสายตา ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ความเมากับบรรยากาศมันช่างทำให้เธอรู้สึกว่า ไทม์คือผู้ชายที่หล่อเกินไป..
“ .. ” ชาญชัยที่กำลังโม้เรื่องตำแหน่งงานของตัวเองอยู่ สังเกตเห็นความผิดปกติเข้าพอดี
“ มีอะไรเหรอ ”
“ ปะ.. เปล่าค่ะ ”
“ เห็นดูแปลกๆ.. ” ชาญชัยขมวดคิ้ว ก่อนหันมองตามสายตาของแฟนสาว
ปลายทางคือไทม์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามข้างเมย์.. ชายวัยกลางคนหรี่ตาลงทันที แม้ไทม์จะนั่งเฉยๆไม่ได้พูดอะไรกับแฟนของเขาเลย แต่เมื่อเทียบกันแล้ว.. ลูกน้องที่เขาเคยกดหัวมาตลอด กลับดูโดดเด่นกว่าเขาไปล้านเท่า!
อายุน้อยกว่า รูปร่างดีกว่า หน้าตาหล่อกว่า ไม่แปลกเลยหากเด็กสาวจะเผลอใจ..
ชาญชัยรีบหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้แฟนสาวมากขึ้น ราวกับกำลังประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของโดยไม่รู้ตัว!
เมย์เห็นภาพนั้นก็เกือบหลุดหัวเราะ เธอแกล้งก้มหน้าดื่มเบียร์เพื่อกลั้นเสียงเอาไว้ ชัดเจนว่าเธอมองออก ไทม์ตั้งใจจะแสร้งทำเป็นสนใจเธอ
“ รู้จักกันมาหลายปี กูเพิ่งเคยเห็นมึงอ่อยสาวก็วันนี้ ฮ่าๆๆ ” เมย์กระซิบ
“ อ่อยอะไรล่ะ กูยังไม่ได้พูดกับเขาซักคำ ” ไทม์ยิ้มเจ้าเล่ห์บ้าง การจะเอาชนะไอ้แก่นี่ แค่เขายิ้มสองทีก็กินขาดแล้ว!
“ นั่นแหละน่ากลัว! คนบางคนไม่ต้องพูดก็ทำคนใจสั่นได้แล้ว ” เมย์กลั้นหัวเราะจนตัวสั่น
“ ระวังเถอะ หัวหน้าเริ่มนั่งไม่ติดแล้ว ”
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง.. ดนตรีสดเปลี่ยนเป็นสนุกขึ้นเรื่อยๆ ลูกค้าในร้านเริ่มเยอะจนแน่นไปซะทุกโต๊ะ ชาญชัยเริ่มดื่มหนักกว่าเก่า อาจเพราะในใจนั้นแอบหงุดหงิดแต่ทำอะไรไม่ได้!
“ เดี๋ยวผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ”
“ ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้า ชายวัยกลางคนเดินเซเล็กน้อยก่อนหายลับไปทางเดินด้านใน เหลือเพียงหญิงสาวที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่เงียบๆ
เมย์หันไปมองไทม์ทันที..
“ ได้โอกาสแล้ว เดี๋ยวกูไปห้องน้ำก่อน มึงจะได้นั่งคุยกับน้องเขาสองคนแบบเป็นการส่วนตัว ” เพื่อนสาวตัวดีพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินหายไปบ้าง..