สองแง่สองง่าม

“ ได้โอกาสแล้ว เดี๋ยวกูไปห้องน้ำก่อน มึงจะได้นั่งคุยกับน้องเขาสองคนแบบเป็นการส่วนตัว ” เพื่อนสาวตัวดีพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินหายไปบ้าง..

เสียงดนตรีสดยังคงดังคลอไปทั่วร้าน ผู้คนเริ่มลุกขึ้นเต้นกันบ้างแล้ว บรรยากาศครึกครื้นกว่าตอนมาถึงหลายเท่า เมื่อเมย์ลุกออกไป โต๊ะจึงเหลือเพียงไทม์กับหญิงสาวที่นั่งเยื้องกัน

ทั้งคู่ต่างเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหญิงสาวจะเป็นฝ่ายยิ้มก่อน

“ ร้านนี้สนุกดีนะคะ ”

“ ผมเองก็เพิ่งจะเคยมาครั้งแรก หลังจากนี้คงได้มาซ้ำบ่อยๆ ฮ่าๆๆ ” ไทม์ชวนคุยกลับอย่างเป็นกันเอง ด้วยอายุที่ห่างกันไม่มาก บทสนทนาจึงง่ายกว่าการคุยกับแฟนของเธอหลายเท่า

“ จริงค่ะ ฉันเองก็อยากจะมาอีกเหมือนกัน ว่าแต่วันนี้มากับแฟนเหรอ.. ”

“ ยัยเมย์น่ะเหรอ นั่นเพื่อนผมเองครับ เราทำงานที่เดียวกัน แถมยังนั่งข้างกันด้วย เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของผมในกรุงเทพเลยก็ว่าได้ ” คำถามนี้ชัดเจนว่าต้องการจะสื่อถึงอะไร

“ งั้นก็แปลว่าคุณไทม์โสดสินะคะ ดีมากจริงๆ.. ”เธอดูจะเขินอายเล็กน้อย ก่อนขยับตัวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด

“ จริงๆแล้วฉันเองก็โสดเหมือนกัน ตาแก่นั่นไม่นับว่าเป็นแฟนได้หรอก ก็แค่คนที่ฉันหลอกเอาเงินเฉยๆน่ะ ” อาจเพราะความเมาหรืออะไรก็ตาม หญิงสาวตรงหน้าที่คงได้จะเคยยินเรื่องราวมาบ้าง จึงกล้าพูดขึ้นกับไทม์โดยตรง

“ ฉันกล้าพูดเพราะคิดว่าไอ้เลวนั่นก็ทำไม่ดีกับคุณไว้.. ”

“ ผมก็ว่าอยู่ คนแบบหัวหน้าแผนกจะไปมีแฟนสวยขนาดนี้ได้ยังไงกัน ” คำชมพร้อมรอยยิ้มเจ้าชู้ทำให้อีกฝ่ายต้องยิ้มตาม

“ หลังส่งเขากลับบ้านแล้วในคืนนี้ ฉันขอไปนอนด้วยได้มั้ยคะ ” เธอรุกแรงเข้าหาไทม์ทันที ก่อนจะจับมือเขาอย่างถึงเนื้อถึงตัว..

“ ได้สิครับ คืนนี้เราไปสนุกกัน ” ชายหนุ่มยิ้มรับ เขาเองก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอจริงๆ เพียงแต่อาจต้องเสียมารยาทบ้างซักเล็กน้อย..

“ คนเยอะจริงๆ ห้องน้ำนี่คิวยาวไปเลย ” ชาญชัยเดินกลับมา ก่อนจะมองเห็นว่าท่าทางของทั้งคู่บนโต๊ะดูแปลกไป..

แฟนสาวของเขากำลังหัวเราะคุยกับไทม์อย่างออกรสออกชาติ ขณะที่เมย์เพิ่งเดินกลับมานั่งลงพอดี

“ คุยอะไรกันอยู่เหรอ ”

“ ไม่มีอะไรค่ะ คุยเรื่องทั่วไปเลย.. ” หญิงสาวรีบตอบพร้อมรอยยิ้ม ชาญชัยหัวเราะแห้งๆก่อนยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

“ งั้นดื่มต่อ! ” เขาพูดอย่างไม่มีหลุดคำว่าเลี้ยงออกมาซักคำ เป็นถึงระดับหัวหน้าแต่ไม่เคยคิดจะควักเงินออกจากกระเป๋า!

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง จากคนที่พูดไม่หยุด ชาญชัยเริ่มหน้าแดง เดินเซ และพูดจาวกไปวนมาเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ส่วนหญิงสาวเองก็เริ่มมึนไม่แพ้กัน เธอนั่งพิงพนักเก้าอี้ คำพูดช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

“ สองคนนี้กลับไหวเหรอ ” เมย์ถอนหายใจ

“ ไม่ไหวแน่ ” ไทม์มองสภาพทั้งคู่แล้วส่ายหน้า ชาญชัยพยายามลุกขึ้น แต่ขาก็อ่อนจนเกือบล้ม โชคดีที่ไทม์รีบคว้าแขนเอาไว้ทัน

“ ฮ่าๆๆ ฉัน.. ไม่เมา.. ” ประโยคนั้นทำให้เมย์หลุดหัวเราะ

“ คนเมาทุกคนก็พูดแบบนี้แหละ ” สุดท้ายทั้งไทม์และเมย์ก็ช่วยกันพยุงชาญชัยออกมาหน้าร้าน ก่อนเรียกแท็กซี่ให้เขากลับไป

แท็กซี่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ เหลือเพียงหญิงสาวที่ยังยืนโอนเอนอยู่หน้าร้าน

“ คุณไหวไหมครับ ”

“ เวียนหัวมากเลยค่ะ ” เธอส่ายหน้าเบาๆก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดคอชายหนุ่ม

“ ทำอะไรก็คิดเยอะๆนะพ่อหนุ่ม อย่าพลาดท่าเข้าให้ล่ะ ” เมย์กระซิบบอกก่อนคิดจะเรียกรถกลับบ้าน โชคดีที่ไทม์คว้าแขนของเธอไว้ ก่อนบอกว่าให้อยู่ช่วยเขาก่อน

“ พาเธอไปเปิดโรงแรม กูจะเอามือถือของเธอส่งรูปตอนขึ้นเตียงไปให้หัวหน้าแผนก พร้อมแนบข้อความสั่นๆว่าแฟนของท่านถึงโรงแรมแล้วนะครับ ” รอยยิ้มเหี้ยมปรากฎขึ้นมา นี่ไม่ใช่การรังแก แต่มันคือการกระทำที่สองแง่สองง่าม อย่างแรกคือเขาหวังดีพาไปนอนให้ อย่างที่สองคือชายหนุ่มพาแฟนสาวของชาญชัยเข้าโรงแรม! แม้เธอจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่ทุกอย่างที่เขาเห็นมากับตาในคืนนี้ ก็ยากที่จะเชื่อได้จริงๆว่าไทม์แค่มาส่งแล้วก็กลับ..

“ สุดยอด.. นี่สินะวิธีเชือดคนแบบนิ่มๆ! ” เมย์ยกนิ้วให้เลย ทั้งสองช่วยกันพาเธอไปยังโรงแรมที่อยู่ไม่ไกลจากร้าน เพื่อจะได้เปิดห้องพักสำหรับคืนนี้

เมื่อเข้าไปถึงห้อง ไทม์กับเมย์ช่วยกันประคองเธอนอนบนเตียง สภาพของหญิงสาวเมื่อหัวถึงหมอนก็หลับไปทันที..

“ เมาหนักเกินไปแล้ว ” เมย์ส่ายหน้าขณะส่งโทรศัพท์มือถือของเธอให้ บนหน้าจอคือแชทของหัวหน้าแผนกที่ส่งเข้ามาไม่หยุด.. เขาน่าจะเพิ่งคิดได้ว่าแฟนสาวของตนไม่ได้ขึ้นรถมาด้วย!

“ เอาล่ะนะ ขอโทษด้วยที่ต้องทำแบบนี้.. ” ไทม์ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพมุมกว้าง ที่เห็นหญิงสาวนอนหลับอยู่บนเตียงในสภาพไม่เรียบร้อยนัก เสื้อของเธอยังคงเซ็กซี่ กระโปรงสั่นเองก็แทบจะปิดหลายส่วนไม่มิดซักเท่าไร..

[ แฟนของหัวหน้าปลอดภัยดีครับ เมามาก ผมเลยเปิดโรงแรมให้นอนก่อน คืนนี้ไม่ต้องเป็นห่วง พรุ่งนี้เช้าค่อยมารับนะครับ ]

ติ๊ง! ข้อความถูกส่งออกไปพร้อมรูปเพียงรูปเดียว ไทม์วางโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียงตามเดิมก่อนหันไปมองเมย์

“ แยกย้ายกันเถอะ ฮ่าๆๆ ”

“ ถ้าฉันเป็นหัวหน้าแล้วเห็นรูปนี้ตอนกำลังเมา มีหวังได้นอนไม่หลับทั้งคืนแน่ ” เมย์หัวเราะเบาๆก่อนกดปิดแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวไปด้วย คืนนี้จะได้เป็นนรกของหัวหน้าแผนกที่นอนไม่หลับ!

ทั้งสองเดินออกจากห้อง ปิดประตูเบาๆแล้วแยกย้ายกันกลับบ้านทันที..

. . .

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดผ่านกระจกคอนโดเพื่อปลุกไทม์ให้ลืมตาตื่น ในวันนี้เขาต้องใช้ตารางเวลาแบบพนักงานอีกครั้ง ตื่นเช้า รีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วออกเดินทางไปยังออฟฟิศ!

“ ว่าแต่เราจะตื่นเช้าไปทำไม เข้างานสายก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่ ฮ่าๆๆ ” เขาบ่นกับตัวเองบนเตียง เวลางานเหรอ? หักเงินเดือน? หรือถูกแจ้งเตือนต่างๆนาๆ ทุกอย่างที่กล่าวมานั้นล้วนไม่สำคัญอีกแล้ว ในตอนนี้ไทม์จะไปทำงานกี่โมงก็ได้ทั้งนั้น!

คิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็ลุกจากเตียงอย่างสบายอารมณ์ เขาใช้เวลาอาบน้ำอยู่นานก่อนแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีขาวสะอาด นาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่มีแต่คนระดับผู้บริหารใส่กันถูกนำมาสวมไว้ เขาจะไปทำงานในลุคนี้ ไม่ใช่ไทม์คนเดิมที่สวมใส่แต่เสื้อผ้าเก่าๆ!

เมื่อมองเงาตัวเองในกระจก ชายหนุ่มก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้

“ เมื่อวานยังเป็นประธานบริษัทมูลค่าสามแสนล้าน.. ”

“ วันนี้กลับต้องไปเป็นพนักงานออฟฟิศเหมือนเดิม พอมีเงินก็เลยเลือกได้ ว่าวันนี้จะอยู่ในสถานะไหน ชีวิตแบบนี้มันสวรรค์ชัดๆ! ”

ติ๊ง!

[ ถึงออฟฟิศยังเจ้านาย วันนี้อย่าลืมไปดูแลคุณหนูลินินด้วยนะ ] เป็นเมย์ที่ส่งข้อความมา ก่อนพูดเสริมว่ายัยบ้านั่นยังส่งคนมาวนเวียนหน้าบ้านเธออยู่ตลอด อีกไม่นานคงได้จ้างพนักงานรักษาความปลอดภัยจริงๆ!

[ วันนี้ได้ดูละครเรื่องใหม่แน่ แต่กูว่าจะเข้าไปทำงานช้าหน่อย พอดีติดธุระอีกที่นึงอยู่ ] ไทม์ส่งข้อความเสร็จก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนหยิบกุญแจรถเดินออกจากห้อง

“ ครับคุณหนูหลิว ผมกำลังจะเข้าไป ขอโทษที่วันนี้รบกวนตั้งแต่เช้าด้วยนะครับ พอดีมีของดีหลายชิ้นก็เลยอยากจะรีบขายให้ก่อน ” เขาโทรหาหลิวซินเยว่ตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มไม่คิดลืมจะตอบแทนในสิ่งที่อีกฝ่ายมอบให้ โอกาสในการเข้าครอบครองอาณาจักรธุรกิจมูลค่าสามแสนล้าน แม้ส่วนหนึ่งจะมาจากความสามารถของเขาที่หาสมุนไพรได้ แต่อีกส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเธอคนนี้ช่วยเปิดทาง!

“ ไม่มีปัญหาเลยค่ะคุณไทม์ หอประมูลของเราเองก็เปิดเช้าอยู่แล้ว ” เธอตอบอย่างยินดี คำว่าของดีจากไทม์ย่อมไม่เคยทำให้ผิดหวัง!

ใช้เวลาเพียงไม่นานชายหนุ่มก็มาถึง ยังหอประมูลจิ้นเป่าที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านห้วยขวาง!

“ ตั้งหน้าตั้งตารอชมเลยครับ ว่าวันนี้คุณไทม์จะนำสิ่งใดมา ” เฉินกั๋วหมิงดูจะตื่นเต้นแบบออกหน้า ตัวเขากับเจ้านายมายืนรอไทม์อยู่ในห้องประเมินสิ่งของกันแล้ว! ไม่รอช้า ชายหนุ่มก็นำกล่องที่ติดตัวมาด้วยขึ้นวางทันที!

แกร๊ก.. เพียงแค่ชิ้นแรกถูกหยิบขึ้นมา ระบบก็แสดงข้อความบอกข้อมูล

[ เกราะแม่ทัพตระกูลหลี่ ]
[ อายุในโลกปัจจุบัน : 520 ปี ]
[ มูลค่าโดยประมาณ : ระดับสูง ]

เกราะเหล็กสีเงินถูกวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ถึงจะผ่านกาลเวลามาห้าศตวรรษแล้ว แต่ลวดลายแกะสลักบนแผ่นอกกลับยังคมชัดเหมือนของใหม่ ร่องรอยคมดาบและลูกธนูที่ฝังอยู่ตามแผ่นเกราะ ล้วนยิ่งเพิ่มคุณค่าทางประวัติศาสตร์เป็นหลายเท่า!

เฉินกั๋วหมิงสูดลมหายใจแรง

“ นี่.. ” เขารีบหยิบแว่นขยายขึ้นมาตรวจทันที ยิ่งตรวจก็ยิ่งตื่นเต้น

“ งานตีเหล็กแบบราชวงศ์หมิง ของแท้แน่นอน ดูจากรูปแบบแล้วนี่น่าจะเป็นเกราะระดับแม่ทัพ! ”

“ นี่คือเกราะของหลี่เทียนหลง แม่ทัพรักษาการกองทัพเหนือฝั่งตะวันตก เขาเป็นคนจากตระกูลขุนนางในยุคสมัยนั้นครับ ถ้าข้อมูลของผมไม่ผิดพลาด พ่อของเขาก็คือเสนาบดีหลี่จงหยวน! ” ไทม์ให้ข้อมูลอย่างผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งนั่นก็ทำให้คุณหนูหลิวต้องสนใจ ข้อมูลระดับเชิงลึกนี้ย่อมไม่ง่ายเลยที่จะค้นหา!