กลั่นแกล้งแบบซึ่งหน้า
กลั่นแกล้งแบบซึ่งหน้า
“ จริงๆมันคงไม่เป็นแบบนี้หรอกค่ะ.. ถ้าพนักงานคนนั้นไม่พาหนูไปกินอาหารเผ็ดจนแสบท้อง.. ”
“ ... ”
“ ... ”
“ ... ” ทั้งห้องเงียบสนิท ขณะที่ไทม์ทำได้เพียงหลับตาลงช้าๆ
มาแล้ว.. กูว่าแล้วว่าต้องโดน.. ความคิดของเขาวนเวียนแบบใจสั่น ท่านประธานถึงกับนิ่งเงียบไปเล็กน้อย
“ พนักงานคนไหน ” ท่านประธานถามเสียงเรียบอย่างไม่พอใจแน่นอน ลูกสาวเขาแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เคยตีหรือดุด่า นี่คนนอกถึงขั้นทำให้เธอต้องเข้าโรงพยาบาล หากมันคือการกลั่นแกล้ง เช่นนั้นตัวเขาก็พร้อมจะเอาคืนในทันที!!
“ ชื่อคุณไทม์ค่ะ เขาเป็นพี่เลี้ยงที่ดูแลหนู.. สงสัยหนูจะน่ารำคาญเกินไป เขาก็เลยแกล้งหนูด้วยของแบบนั้น.. ” เธอพูดอย่างตลกร้าย เพราะสำหรับเธอแล้วนี่มันอาจเป็นเรื่องสนุก แต่ไม่ใช่เลยกับไทม์ที่กำลังจะตายเอา!
ตูม! เหมือนฟ้าผ่ากลางห้องจัดเลี้ยง เมย์ถึงกับเอามือปิดหน้า ส่วนไทม์รู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังล่องลอยออกจากร่างไปแล้ว!
เรียบร้อย.. จบสิ้นชีวิตการทำงานของเขาแล้วสินะ ได้เวลาหางานใหม่ในสภาพเศรษฐกิจแบบนี้แล้วจริงๆ!
“ เขาพาหนูไปกินอาหารข้างทางค่ะ ”
“ แล้วก็ไม่เตือนเลยว่ามันเผ็ดมาก.. ไม่สิ เขาไม่ใช่แค่ไม่เตือน แต่ยังเป็นคนสั่งอาหารให้หนูด้วย ” เธอพูดต่ออย่างคิดจะแกล้งไทม์แบบเอาคืน ดูเหมือนคุณหนูคนนี้จะเล่นไม่รู้เรื่องเข้าให้แล้ว เธออาจลืมคิดไปจริงๆว่าฐานะของเธอกับไทม์นั้นมันต่างกัน เธอล้อเล่นกับพ่อของเธอได้เพราะเขาจะไม่โกรธ แต่เรื่องนั้นมันไม่ใช่กับพนักงานตัวเล็กๆ..
“ ตอนนี้หนูทรมานมาก.. ” น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนเหยื่อผู้บริสุทธิ์ที่กำลังเล่าเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่สุดในชีวิต
ไทม์แทบอยากลุกขึ้นปรบมือ แสดงเก่งขนาดนี้ไปเป็นนักแสดงเถอะครับคุณหนู!
“ เข้าใจแล้ว ” ท่านประธานฟังเงียบๆ
“ พักผ่อนก่อนนะลูก ”
“ ค่ะคุณพ่อ.. ” สายถูกตัดไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงทันที ทุกสายตาค่อยๆหันไปทางโต๊ะของไทม์โดยอัตโนมัติ กับเจ้าตัวที่นั่งแข็งเป็นหินไปแล้ว..
ฉิบหายแล้วไง.. สมองของเขาคิดได้แค่นี้
คืนนี้ไม่ต้องกินข้าวแล้ว รอฟังคำสั่งเลิกจ้างได้เลย..
หัวหน้าแผนกเองก็หน้าซีดไม่แพ้กัน เพราะลินินเป็นพนักงานใหม่ในแผนกของเขา ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมา ตัวเขาก็อาจไม่รอดที่ดูแลไม่ดี..
“ ท่านประธานครับ ผมคิดว่ามันอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด.. ” ชาญชัยรีบพูด อย่างน้อยๆเขาเองก็ต้องลดโทษให้มากที่สุด
“ คุณไทม์เป็นพนักงานดีมากนะครับ ”
“ ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ” ท่านประธานตอบเรียบๆ
“ .. ” หัวหน้าแผนกเงียบกริบทันที จากนั้นท่านประธานก็มองไปรอบห้อง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียว
“ คุณคือไทม์ใช่ไหม? ”
พรึ่บ! ไทม์ลุกขึ้นยืนแทบจะทันที
“ ครับท่าน! ”
“ มาตรงนี้หน่อยครับ ”
“ ... ” ทั้งห้องถึงกับสูดลมหายใจพร้อมกัน จบแล้ว.. งานนี้จบจริงๆแล้ว!
ไทม์เดินออกจากโต๊ะด้วยขาที่หนักราวกับมีตะกั่วถ่วงอยู่ ทีละก้าว.. ทีละก้าว.. จนมาหยุดตรงโต๊ะประธาน
ท่านประธานมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แววตานั้นอ่านยากมาก เพราะมันไม่ได้ดูโกรธจนอยากฆ่าใคร แต่ก็ไม่ได้ดูใจดีพอจะปล่อยผ่านเรื่องนี้
“ คุณพาลูกสาวผมไปกินข้าวจริงไหม ”
“ จริงครับ ”
“ เป็นคนสั่งอาหารให้เธอด้วย? ”
“ ครับ ”
“ แล้วคุณรู้ไหมว่าลูกสาวผมทานเผ็ดไม่ได้ ”
“ ไม่ทราบครับ ผมพยายามสอบถามแล้ว แต่เธอก็ยืนยันจะทานเมนูเดียวกับผม.. ” เขาเล่าให้อีกฝ่ายฟังอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งนั่นก็ทำให้ท่านประธานพยักหน้าช้าๆอย่างเข้าใจ
“ ผมเชื่อว่าคุณไทม์ไม่ได้มีเจตนาร้ายครับท่าน ” หัวหน้าแผนกรีบเสริมทันที ความผิดของลูกน้องก็คือความผิดของหัวหน้า ถ้าโยนความผิดให้ไทม์ไม่ได้ เช่นนั้นก็ต้องช่วยให้รอดแทน..
“ ผมเข้าใจ ” ท่านประธานตอบ ก่อนจะเงียบไปอีกครั้ง
“ คุณไทม์ คุณคิดว่าตัวเองผิดไหม? ” คำถามนั้นทำเอาไทม์ชะงัก เขาคิดอยู่หลายวินาที ก่อนตอบออกไปตามตรงเช่นเดิม
“ ถ้าถามว่าเจตนาแกล้งหรือไม่ ผมไม่มีครับ ”
“ แต่ถ้าถามว่าผมควรระมัดระวังมากกว่านี้ไหม.. ”
“ ผมคิดว่าผมควรครับ ”
“ ... ”
“ ผมควรถามให้ละเอียดกว่านี้ ”
“ ควรตรวจสอบให้ชัดเจนกว่านี้ ”
“ เพราะสุดท้ายแล้วคุณลินินก็เป็นคนที่ผมได้รับมอบหมายให้ดูแล.. เอ่อ ถึงจะไม่ใช่คำสั่งอย่างเป็นทางการจากใครเลยก็ตาม.. ” เขาเองก็คิดจะปกป้องตัวเองเช่นกัน หน้าที่ดูแลอีกฝ่ายเป็นของหัวหน้าแผนกไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตัวเขาถึงต้องกลายเป็นพี่เลี้ยงแทนกันล่ะ!
ท่านประธานจ้องเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆออกมา
“ อย่างน้อยคุณก็ยังกล้ายอมรับในส่วนของตัวเอง ”
“ ขอบคุณครับท่าน ”
“ แต่เรื่องนี้จะปล่อยผ่านเลยก็คงไม่ได้ ลูกสาวของผมเจ็บไปแล้ว!! ” ความเป็นพ่อของเขายังมากล้นเหนือเหตุผลอยู่ดี
หัวใจของไทม์กระตุกอีกครั้ง บทลงโทษต่อจากนี้ตัดสินชะตาชีวิตเขาได้เลย.. ประโยคพิพากษา!
“ ในเมื่อข้อเท็จจริงจากทั้งสองฝ่ายยังไม่ตรงกัน ผมจำเป็นต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจนก่อน ”
“ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป คุณไทม์จะถูกพักงานชั่วคราว ” ทั้งห้องเงียบกริบ เมย์หน้าซีดไปทันที
“ ระหว่างการตรวจสอบ คุณจะยังคงสถานะพนักงานเอาไว้ แต่จะไม่ได้รับเงินเดือนและค่าตอบแทนใดๆจนกว่าการสอบสวนจะสิ้นสุด! ”
ตูม! เหมือนระเบิดลงกลางหู คราวนี้หนักกว่าเดิมเสียอีก ไม่ได้เงินเดือน! สำหรับคนเงินเดือนชนเดือนแบบไทม์ นี่แทบไม่ต่างจากโทษประหารทางการเงินเลย!
“ ท่านครับ.. ผมคิดว่ามันรุนแรงเกินไป ” เขาต้องพูดเพื่อตัวเองแล้ว
“ ผมไม่ได้ถามความเห็นจากคุณ! ” น้ำเสียงของท่านประธานเรียบมาก แต่กลับทำให้ไทม์ต้องหุบปากทันที
“ ผมยังไม่ได้ไล่คุณออก เพราะงั้นอย่าคิดว่าผมใจร้าย การพักงานก็แค่ขั้นตอนในการสืบสวน หากคุณไม่ผิดจริง ยังไงก็จะได้กลับมาทำงานในเร็ววัน! ”
ไม่มีใครกล้าเถียงอีก เพราะอย่างน้อยมันก็คงถูกในมุมของผู้บริหาร.. ผู้บริหารระดับเจ้าของบริษัทที่ทำอะไรก็ได้
“ ท่านครับ.. ไม่มีกำหนดเลยเหรอ ” ไทม์พูดเสียงเบากับปัญหาที่ใหญ่ที่สุด..
ท่านประธานมองเขา ก่อนตอบด้วยประโยคที่ทำให้เขาแทบหมดแรง
“ ผมเองก็ยังไม่ทราบ แต่จะเรียกว่าไม่มีกำหนดก็ได้นะ เรื่องงานคุณไม่ต้องเป็นห่วง เราจะหาคนอื่นมาทำแทนไปพลางๆ.. ”
“ จนกว่าผมจะรู้ความจริงทั้งหมด ตัวคุณก็พักผ่อนให้สบายนะครับ ” พูดจบอีกฝ่ายก็ลุกขึ้นโดยไม่คิดจะแตะต้องอาหาร เขาเดินจากไปพร้อมผู้ติดตามอีกหลายคนในทันที! เหลือทิ้งไว้เพียงตัวไทม์ที่แทบสิ้นลม กับพนักงานทั้งหมดที่ทำตัวไม่ถูกกันไปหมดแล้ว.. นี่พวกเขาสั่งอาหารแพงๆมาจัดงานเลี้ยงให้ใครกัน!
ไทม์ยืนนิ่งอยู่กับที่อีกหลายวินาทีหลังประตูห้องจัดเลี้ยงปิดลง.. เขาพูดไม่ออก เพราะตลอดทั้งวันก็พยายามทำดีที่สุดแล้ว..
“ ไทม์.. ” เมย์เรียกเบาๆ
“ นี่ผมยังอยู่บนโลกนี้ใช่ไหม ” เขาพูดขึ้นอย่างใจลอยไปไกล เงินเดือนก็ไม่มาก แถมเดือนหน้ายังถูกหักเงินไปเรื่อยๆแบบไร้กำหนดอีก..
“ เดี๋ยวฉันตบให้เอาไหม ” เมย์ดึงแขนเพื่อเรียกสติอีกฝ่าย ทั้งห้องเริ่มกลับมามีเสียงพูดคุยอีกครั้ง แต่บรรยากาศงานเลี้ยงที่ควรจะสนุกกลับหายไปจนหมด
ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องอาหาร ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องงาน เพราะทุกคนกำลังพูดเรื่องเดียวกัน ไทม์จะรอดไหม..
“ นายกินอะไรหน่อยเถอะ อาหารพวกนี้ยังไงก็คืนร้านไม่ได้แล้ว ” เมย์ตักอาหารใส่จานให้
“ ไม่หิวแล้ว ”
“ แต่มื้อเที่ยงนายยังไม่ได้กินเลยนะ ”
“ ตอนนี้ต่อให้เอากุ้งมังกรมา ผมก็คงกินไม่ลง.. ” สุดท้ายเขาก็อยู่ในงานต่อได้อีกไม่นานนัก ก่อนขอตัวกลับแบบไม่มีใครรั้งไว้
วินาทีนี้ต่อให้มีอาหารราคาแพงวางอยู่เต็มโต๊ะ แต่สำหรับคนที่เพิ่งถูกพักงานแบบไม่มีกำหนด แถมยังไม่ได้เงินเดือนอีกต่างหาก ให้ตายยังไงก็ไม่มีอารมณ์กิน..