อยากจัดก็ต้องจ่าย

“ ท่านเจ้าเมือง ครั้งนี้คุณหนูต้องรอดแน่! เทพเซียนมาช่วยขนาดนี้ หากไม่รอดอีกก็คงเป็นลิขิตจากสวรรค์แล้ว! ” ชายชรากล่าวอย่างมีความหวังขึ้นมาด้วย ทั้งสองไม่คิดจากไปไหน แต่เลือกคุกเข่านั่งรอการกลับมาของเซียนน้อยอยู่ตรงนั้น ในห้องพักผู้ป่วยของหญิงสาวที่นอนหลับอยู่!

ฟุ่บ! ร่างของไทม์ปรากฏขึ้นภายในห้องคอนโดหรูของตัวเอง เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานเงียบๆ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศอ่อนๆลอยมาแตะจมูก โลกทั้งใบช่างแตกต่างกัน..

เขาหันมองนาฬิกาที่ผนัง 18:47 น.

“ กลับมาแล้ว.. ” ไทม์ถอนหายใจยาว ในโลกของสมัยราชวงศ์หมิงเขาใช้เวลาไปหลายชั่วโมง ดังนั้นเวลาในโลกนี้จึงถูกใช้ไปเท่ากัน นี่คือการไหลของเวลาที่สมเหตุสมผลเป็นที่สุด

ชายหนุ่มเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว เขาถอดชุดโบราณออก ก่อนเปลี่ยนเป็นชุดสบายๆธรรมดาหลังเลิกงาน ภาพเทพเซียนเมื่อครู่หายไปโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปี ผู้เป็นประธานกลุ่มบริษัทด้านการแพทย์รายใหญ่ที่สุดในไทย!

. . .

ยี่สิบนาทีต่อมา รถเบนซ์สีดำคันหรูก็แล่นเข้าสู่ลานจอดรถของโรงพยาบาลมหานครสาขาหลัก แม้จะเป็นช่วงหัวค่ำ แต่แผนกฉุกเฉินก็ยังคงสว่างไสว ด้วยมีผู้ป่วยเข้าออกอยู่ไม่ขาด

เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นรถคันดังกล่าว ทุกคนต่างก็รีบยืนตรง เป็นที่แน่นอนแล้วว่าคนทั้งเครือรับรู้ข่าวเกี่ยวกับการแต่งตั้งประธานคนใหม่!

“ สวัสดีครับท่านประธาน! ” ไทม์เพียงพยักหน้ารับก่อนเดินตรงเข้าสู่อาคารหลัก

ไม่นานนักทั้งผู้อำนวยการโรงพยาบาล หัวหน้าห้องปฏิบัติการ และหัวหน้าทีมพยาธิวิทยา ก็ต่างรีบวิ่งลงมาต้อนรับเขาตามคำเรียก

“ ท่านประธานครับ! ”

“ มีอะไรด่วนหรือครับ ”

“ ผมต้องการตรวจเลือดตัวอย่างนี้ ดูให้ผมหน่อยว่าเป็นโรคอะไร แล้วจะรักษายังไงได้บ้าง ผู้ป่วยอยู่ไกลจนไม่อาจนำตัวมาที่นี่ได้ แถมอุปกรณ์ที่นั่นเองก็แทบไม่มี ” ไทม์ยื่นหลอดเก็บตัวอย่างให้ ก่อนให้โจทย์ว่าเขาต้องการรักษาแบบระยะไกลเท่านั้น

“ ตรวจทุกรายการเลยนะครับ.. ” ผู้อำนวยการรับหลอดมาอย่างระมัดระวัง ชัดเจนว่านี่คงเป็นผู้ป่วยอนาถา ไม่ก็ผู้ป่วยยากไร้ซึ่งทางโรงพยาบาลกำลังให้การช่วยเหลือ..

“ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ขอให้หาสาเหตุให้ได้ นี่สำคัญกับผมมาก ”

“ รับทราบครับ คืนนี้ผมจะเปิดห้องปฏิบัติการทั้งหมด ” หัวหน้าห้องแล็บรีบพยักหน้า

“ พรุ่งนี้เช้าผมต้องการผลเบื้องต้น ส่วนการตรวจเฉพาะทางที่ต้องใช้เวลามากกว่านั้น ก็เริ่มดำเนินการได้ทันที ”

“ เอ่อ.. ท่านประธานครับ ตัวอย่างนี้ไม่มีชื่อผู้ป่วย ไม่มีประวัติ.. ” ผู้อำนวยการลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดถาม

“ จัดเป็นเคสวิจัยภายใน ห้ามเปิดเผยข้อมูลแก่บุคคลภายนอก ข้อมูลส่วนตัวผมจะส่งให้คุณหลังจากนี้ ส่วนชื่อ.. เอาเป็นลูกเจ้าเมืองก็แล้วกัน ” ทั้งสามคนมองหน้ากันก่อนตอบรับ.. ถึงแม้จะเป็นชื่อปลอม แต่นั่นก็พอจะบอกได้แล้วว่าเป็นบุคคลระดับไหน ดีไม่ดีอาจเป็นลูกหลานของผู้นำประเทศที่อยู่ห่างไกล ไม่อย่างนั้นท่านประธานของพวกเขาคงไม่มาด้วยตัวเอง!

ไม่นานหลอดเลือดก็ถูกส่งเข้าสู่ห้องปฏิบัติการ ภายใต้การดูแลของนักเทคนิคการแพทย์ระดับอาวุโส เครื่องวิเคราะห์อัตโนมัติหลายเครื่องเริ่มทำงานทันที

“ ที่เหลือก็แค่รอผล.. ” ชายหนุ่มถอนหายใจขณะกลับมานั่งบนรถแล้ว

“ หิวเหมือนกันแฮะ.. ไปหาอะไรกินที่บ้านยัยเมย์ดีกว่า อยากรู้เหมือนกันว่าวันนี้ยัยคุณหนูนั่นจะทำเรื่องอะไรอีกบ้าง ฮ่าๆๆ ” เขาอมยิ้มก่อนส่งข้อความหาเมย์ล่วงหน้า

“ หืม.. ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? ” ทันทีที่ส่งข้อความไป เมย์ก็โทรกลับมาในทันที

“ ใช่น่ะสิ! ไอ้หัวหน้าแผนกมันสั่งประชุมต่อเรื่องงานเลี้ยงส่งหัวหน้าฝ่ายคนเก่า ดูเหมือนตัวมันจะมั่นใจแล้ว ว่าต้องได้ขึ้นตำแหน่งนี้แทนแน่ๆ! ” เมย์บ่นใส่อย่างเหลืออด คนชั่วแบบชาญชัยไม่สมควรจะได้ดี!

“ ก็ให้มันมั่นใจไป อีกไม่กี่วันตัวมันก็จะได้ไปทำงานกับผมในห้องเอกสารชั้นใต้ดินแล้ว ฮ่าๆๆ ” เขาหัวเราะอย่างไม่คิดใส่ใจ ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายมันก็แค่นั้น อำนาจในมือมันมีหรือจะสู้ว่าที่ประธานคนใหม่ได้!

“ เดี๋ยวฉันต้องไปติดต่อร้านอาหารที่จะใช้จัดเลี้ยง ไอ้ชาญชัยมันโยนงานให้ฉันแบบเต็มๆเลย สงสัยจะแค้นเรื่องคืนนั้น! ” เมย์ยิ่งพูดก็ยิ่งมีอารมณ์ โชคดีที่ตอนนี้เธอคงไม่ได้อยู่ในบริษัทแล้ว ไม่อย่างนั้นคงแหกปากด่าหัวหน้าแบบนี้ไม่ได้

“ ร้านไหนล่ะ เดี๋ยวกูไปหาด้วย ตอนนี้กำลังหิวข้าวพอดี ” ไทม์เสนอตัวอย่างคิดว่าไปร้านอาหารก็ดี ได้ทั้งติดต่องาน ได้ทั้งหาอะไรทานไปด้วย

“ มึงเอาจริงเหรอ? ” เมย์ถามอย่างคนที่รู้ชื่อร้านอยู่แล้ว

“จริงดิ ส่งโลเคชั่นมาเลย ”

เมย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งตำแหน่งร้านผ่านแอปพลิเคชันแชทมาให้..

ติ๊ง.. ไทม์เหลือบมองชื่อสถานที่บนหน้าจอ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างแปลกใจ

“ โห.. ร้านนี้เลยเหรอวะ? ”

“ เออดิ! ”

“ มันแพงมากเลยนะมึง.. ”

“ ก็เพราะแพงนี่แหละ ฉันถึงกำลังจะเป็นบ้า! ” เมย์บ่นอย่างรู้ทุกอย่าง คนแบบชาญชัยมีเหรอจะออกเงินจ่ายค่าจัดงานเอง ก็เหมือนกับครั้งก่อน ที่ทุกคนในแผนกต้องเรี่ยไรเงินช่วยกัน..

. . .

ใช้เวลาขับเพียงไม่นาน รถเบนซ์สีดำก็มาถึงยังอาคารแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพ ไทม์ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นบนสุด เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้เขาหลุดยิ้ม

ร้านอาหารกึ่งบาร์บนรูฟท็อประดับลักชัวรี ตั้งอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูง จากบนนั้นสามารถมองเห็นวิวเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพยามค่ำคืนได้เกือบรอบทิศทาง

แสงไฟจากอโศก สุขุมวิท และย่านธุรกิจโดยรอบส่องระยิบระยับราวกับดวงดาว เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆอยู่เป็นระยะ ลูกค้าส่วนใหญ่แต่งตัวหรูสมกับบรรยากาศร้าน มีทั้งนักธุรกิจ ชาวต่างชาติ และคู่รักที่มาดินเนอร์

ไทม์ก้มมองเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นของตัวเอง..

“ เหมือนแต่งตัวมาผิดงานเลยแฮะ เขาจะให้เข้ามั้ยเนี่ย.. ”

“ ไทม์! ทางนี้! ” เมย์โบกมือเรียกจากมุมร้าน หญิงสาวเองก็ยังใส่ชุดทำงานอยู่ สีหน้าเธอดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

“ ใครจะเชื่อว่ามึงหาโต๊ะได้จริงๆ นี่ตอนเข้าร้านกูถึงกับต้องยื่นนามบัตรใบใหม่ให้พนักงานดูเลยนะ อีกฝ่ายแทบจะเปิดเว็ปของโรงพยาบาลเทียบหน้ากู ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมให้เข้ามา ” ชายหนุ่มพูดแซวกับชุดของเขาที่มันไม่เข้ากับร้านนี้จริงๆ โชคดีที่เขารวยพอจะเป็นประธานสามแสนล้านได้..

“ ดูราคาเอาเอง ” เมื่อไทม์นั่งลง เมย์ก็ยื่นเมนูให้เขาดูทันที

“ .. ” สเต๊กเนื้อหนึ่งจาน 4,800 บาท , ปลาหิมะ 3,900 บาท , สลัด 1,200 บาท..

“ น้ำแร่ขวดหนึ่ง.. 280 บาท ” เขาปิดเมนูช้าๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองกันอย่างเข้าใจ

“ เพราะร้านมันอยู่สูงปะวะมึง ราคาก็เลยเหมือนกินบนสวรรค์ ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะใส่ขณะที่เมย์ส่ายหน้า

“ กูก็คิดเหมือนกัน ปัญหาคือไอ้บ้านั่นมันจะจัดงานที่นี่ให้ได้ มันบอกว่าหัวหน้าฝ่ายคนก่อนชอบมาที่นี่มาก! ”

เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ 
[ สถานที่จัดงานเลี้ยงส่ง : Sky Imperial Rooftop จำนวนผู้ร่วมงาน : 342 คน ]

“ สามร้อยสี่สิบสองคน! นั่นมันไม่ใช่แค่แผนกเรา แต่เป็นทั้งฝ่ายเลยสินะ ” ไทม์จำตัวเลขได้ดี ซึ่งนั่นก็สมกับเป็นงานเลี้ยงส่งระดับหัวหน้าฝ่าย

“ เออดิ ตัวเลขจำนวนแบบนี้มันต้องเหมาทั้งร้านเพื่อจัดเป็นปาร์ตี้ส่วนตัว.. แล้วมึงดูความหรูของที่นี่ ” เมย์บ่นกับเรื่องนี้ที่พนักงานทุกคนช่วยแย้งในที่ประชุมแล้ว ติดแค่ชาญชัยมันไม่คิดรับฟัง!

ไทม์เริ่มกดเครื่องคิดเลขในโทรศัพท์ ดูจากราคาที่เห็น เฉลี่ยคนละสามถึงสี่พันบาทก็ยังน้อยไป สั่งอาหารคนละจานก็สี่พันแล้ว! ไม่ต้องคิดต่อถึงเครื่องดื่มและค่าบริการ!

“ ไอ้เวรนั่นมันคิดบ้าอะไรอยู่.. ” เขาหลุดสบถออกมา

“ บริษัทออกให้บ้างมั้ย? ”

“ ฝันไปเถอะ ขนาดงานเลี้ยงต้อนรับลูกสาวประธานครั้งก่อน พวกเรายังต้องจ่ายเงินกันเองเลย ” เมย์หัวเราะเสียงเย็น 

“ แล้วหัวหน้าแผนกล่ะ? ”

“ มึงคิดได้ถูก ไอ้โง่นั่นไม่ออกสักบาทเดียว ” เมย์หัวเราะประชด

“ มันบอกว่าตัวมันเป็นคนจัดงาน ถือว่าเสียแรงเสียเวลาแล้ว ดังนั้นค่าใช้จ่ายทั้งหมด ลูกน้องในฝ่ายต้องช่วยกันรับผิดชอบ งานนี้ก็เหมือนงานเลี้ยงแต่งตั้งตำแหน่งใหม่ของมัน จะให้มันจ่ายเงินเองได้ยังไง! ”

“ โอ้โห! ด่าว่าเหี้ยก็ยังน้อยไปจริงๆ.. ” ไทม์ถึงกับหัวเราะออกมา

“ ใช่! หัวหน้าฝ่ายคนเก่าเกษียณแท้ๆ แต่ตัวมันเองยังไม่ยอมควักเงินซักบาท สุดท้ายคนเงินเดือนสองสามหมื่นบาทต้องควักเงินห้าพันเลี้ยงหัวหน้า! เพียงเพราะแค่มันอยากจัดงานในร้านหรู! ”

“ เอายังไงดีล่ะ พวกเราแกล้งมันคืนยังไงได้บ้าง? ” ไทม์เริ่มคิดไปไกลแล้ว เขาอยากให้มันได้จัดในร้านนี้จริงๆ แต่ก็อยากให้คนอยากจัดเป็นคนจ่ายเงินทั้งหมดเองด้วย!

“ คิดไม่ออกว่ะ สั่งอาหารมากินกันก่อนเถอะ วันนี้กูเองก็เหนื่อยมาทั้งวัน ” เขาอมยิ้มก่อนเปลี่ยนอารมณ์ไปเรียกพนักงาน บริกรรีบเดินเข้ามาทันที

“ รับอะไรดีครับท่าน ” 

ไทม์เปิดเมนูอีกครั้งก่อนยิ้มบางให้ แม้เขาจะบ่นเรื่องเงิน แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าตัวเขาจะขาดเงินแม้แต่น้อย..

“ เอาสเต๊กเนื้อวากิวออสเตรเลีย เกรด MB9+ สองที่ ”

“ เพิ่มแคนาดาล็อบสเตอร์อบซอสเทอร์มิดอร์อีกสองที่ ”

“ ฟัวกราส์ ”

“ ทรัฟเฟิลรีซอตโต ”

“ คาเวียร์ออสเซียตรา ” เป็นครั้งแรกในร้านนี้ ที่บริกรแทบจดเมนูไม่ทัน