ตำแหน่งใหม่ในชั้นใต้ดิน

“ ขอให้เจอสาเหตุทีเถอะ.. ” ชายหนุ่มลุกขึ้นอาบน้ำ เขาแต่งตัวด้วยชุดสุภาพสบายๆ ก่อนคว้ากุญแจรถแล้วลงลิฟต์ไปทันที จุดหมายแรกของวันนี้คือโรงพยาบาลมหานคร!

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถก็แล่นเข้าประตูโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบยืนตรงเรียงแถวแสดงความเคารพในทันที!

“ สวัสดีครับท่านประธาน! ”

“ อรุณสวัสดิ์ครับ ” ไทม์พยักหน้าตอบอย่างไม่คิดถือตัว ก่อนเดินตรงขึ้นไปยังอาคารห้องปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนทุกคนจะรู้ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะมา เพราะทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ผู้อำนวยการโรงพยาบาล หัวหน้าภาควิชาพยาธิวิทยา และหัวหน้าห้องปฏิบัติการ ต่างก็ยืนรออยู่หน้าห้องประชุม ในมือพวกเขามีแฟ้มรายงานหลายชนิด

“ ท่านประธานครับ ผลตรวจเบื้องต้นออกเกือบทั้งหมดแล้วครับ ”

“ จริงๆให้พวกเราไปรายงานที่บ้านท่านเลยก็ได้.. ”

“ เชิญนั่งก่อนครับ ” ทุกคนต่างพูดเอาใจเขาทันที

“ สรุปให้ผมฟังเลย ร้ายแรงแค่ไหน ” ไทม์ถามทันทีที่นั่งลง

“ เราเริ่มจากการตรวจเลือดก่อนครับ ” หัวหน้าห้องแล็บเปิดแฟ้มหน้าแรก

“ ผลที่ออกมา.. ผิดปกติหลายค่า ฮีโมโกลบินต่ำมาก เม็ดเลือดแดงต่ำ ฮีมาโตคริตต่ำ ”

“ ลักษณะเม็ดเลือดแดงมีขนาดเล็กและซีดกว่าปกติ สอดคล้องกับภาวะโลหิตจางค่อนข้างรุนแรงครับ ”

“ ขาดธาตุเหล็ก? ” ไทม์ขมวดคิ้ว

“ ตอนแรกพวกเราก็คิดแบบนั้นครับ ” หัวหน้าห้องแล็บส่ายหน้า

“ แต่พอตรวจเพิ่มเติม มันกลับไม่ใช่แค่เรื่องธาตุเหล็ก ” แฟ้มหน้าถัดไปถูกเปิดออก

“ ผู้ป่วยมีค่าเม็ดเลือดขาวสูงกว่าปกติเล็กน้อย มีการอักเสบเรื้อรังอยู่ในร่างกาย แต่ไม่ใช่การติดเชื้อเฉียบพลัน เกล็ดเลือดยังอยู่ในเกณฑ์พอใช้ ”

“ เราส่งตรวจการทำงานของตับ ไต เกลือแร่ และฮอร์โมนพื้นฐานเพิ่มเติมเมื่อคืน ” ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพูดต่อ

“ ตับกับไตยังถือว่าปกติ น้ำตาลปกติ ฮอร์โมนไทรอยด์ก็ไม่ใช่ปัญหา.. ”

“ แสดงว่าเริ่มตัดโรคออกไปได้หลายอย่างแล้ว ” ไทม์พยักหน้าช้าๆ

“ ใช่ครับ ” หัวหน้าพยาธิวิทยาเลื่อนแฟ้มอีกชุดหนึ่งมา

“ แต่.. ” คำว่าแต่ทำให้ทั้งห้องเงียบลง

“ มีผลอยู่หนึ่งตัวที่ทำให้พวกเราสนใจมาก ค่าโปรตีนที่ทำหน้าที่เก็บสะสมธาตุเหล็กในร่างกาย รวมถึงตัวบ่งชี้การอักเสบบางตัวผิดปกติครับ ” ไทม์หันมองทันที ว่าแต่ค่าพวกนี้มันคืออะไรกันล่ะ..

“ ประกอบกับอาการไข้เป็นๆหายๆ น้ำหนักลด เบื่ออาหาร ซีด และป่วยมานานเกือบสองปี.. ”

“ ตอนนี้ทีมแพทย์กำลังให้น้ำหนักกับโรคอยู่สามกลุ่ม.. ”

“ อะไรบ้าง? ” หัวใจของไทม์เริ่มเต้นแรง

“ หนึ่ง.. การติดเชื้อเรื้อรังบางชนิด ” แพทย์อาวุโสเปิดหน้าสุดท้ายของรายงาน

“ สอง.. โรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเอง ”

“ และ.. ” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ สาม.. โรคของระบบเลือดหรือไขกระดูก ” ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบ

“ หมายความว่า.. ” ไทม์กำมือแน่น

“ ใช่ครับ ” หัวหน้าพยาธิวิทยาพยักหน้า

“ ตอนนี้.. พวกเรายังไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ของโรคทางไขกระดูก หรือมะเร็งเม็ดเลือดบางชนิดออกไปได้ ” แม้คำตอบจะยังไม่ใช่การวินิจฉัยสุดท้าย แต่มันก็ทำให้ไทม์รู้ว่า ทิศทางของการรักษาเริ่มแคบลงเรื่อยๆ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เดินอยู่ในความมืดอีกต่อไป

“ แล้วขั้นต่อไปล่ะครับ? ”

“ ตอนนี้เราส่งตรวจเพิ่มเติมทั้งหมดแล้วครับ ” ผู้อำนวยการโรงพยาบาลสูดหายใจเข้าลึก

“ ทั้งการตรวจธาตุเหล็ก วิตามิน การติดเชื้อบางชนิด รวมถึงตัวบ่งชี้โรคทางภูมิคุ้มกัน ถ้าจำเป็น.. เราอาจต้องตรวจระดับโมเลกุลและพันธุกรรมของเซลล์เม็ดเลือดเพิ่มเติมด้วย ”

“ คิดว่าพรุ่งนี้เช้าจะได้คำตอบอย่างชัดเจนพร้อมวิธีการรักษาครับ! ” นี่คือเร็วที่สุดแล้วเท่าที่ตัวเขาจะทำได้

“ ต้องรออีกวันสินะ.. เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณพวกคุณทุกคนมากที่เหนื่อยกัน ภาวนาให้เป็นโรคที่ฉีดยาหรือทานยาแล้วหายได้ทีเถอะ.. ” เขาสรุปอย่างไม่คิดเร่งรีบจนเกินไป แค่นี้ทีมแพทย์ของเขาก็ทำงานกันหนักมากแล้ว ผลการตรวจสอบจึงออกมาเร็วแบบนี้ได้

ไทม์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ประชุม ก่อนจับมือกับทีมแพทย์ทีละคน

“ ฝากด้วยนะครับ ไม่ว่าจะต้องใช้เครื่องมือหรือผู้เชี่ยวชาญจากที่ไหน ถ้าจำเป็นก็บอกผมได้เลย ค่าใช้จ่ายไม่ใช่ปัญหา สิ่งที่ผมต้องการคือคำตอบที่ถูกต้องที่สุด ” เขาเป็นประธานที่ใจป๋าพอ เหล่าแพทย์ที่ต้องทำงานล่วงเวลาเพราะคำสั่งนี้ จะต้องได้รับค่าตอบแทนอย่างถูกต้องทุกคน!

. . .

รถเบนซ์สีดำแล่นออกจากโรงพยาบาลมหานคร ก่อนมุ่งหน้าไปยังย่านธุรกิจใจกลางกรุงเทพ จุดหมายคือบริษัทอิมพีเรียมโลจิสติกส์กรุ๊ป สำนักงานขนาดใหญ่ที่เขาเคยทำงานมาหลายปี น่าเสียดายที่วันนี้คงไม่ได้ทำงานที่แผนกเดิม..

ลานจอดรถของบริษัทเต็มไปด้วยรถพนักงานเหมือนเช่นทุกวัน ไทม์จอดรถเบนซ์ไว้ที่มุมเดิม ก่อนลงจากรถพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็ก

“ วันนี้ต้องเล่นบทคนจนต่อสินะ.. ห้องเอกสารชั้นใต้ดิน ที่แบบนั้นมันมีคนทำงานด้วยเหรอ ” เขาหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ใครจะเชื่อว่าเจ้าของเครือโรงพยาบาลมูลค่าสามแสนล้านบาท จะต้องมาทำงานในห้องชั้นใต้ดินแบบนี้..

ชายหนุ่มเดินเข้าอาคารด้วยบัตรพนักงานใบเดิม

“ อ้าวไทม์! ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นพี่ยามคนสนิทที่เขาทักทายอยู่บ่อยๆ

“ ได้ข่าวว่าโดนย้ายลงห้องเอกสารจริงเหรอ? นั่นโคตรแย่เลย.. ” น้ำเสียงนั้นดูเป็นห่วง

“ ไม่เป็นไรครับพี่ ว่างๆพี่ก็ไปเยี่ยมผมด้วยนะ ดูท่าแล้วจะได้นั่งเล่นเกมทั้งวัน ฮ่าๆๆ ”

“ ฮ่าๆๆๆ! เออๆเดี๋ยวพี่ไปหาถ้ามีโอกาส ” พนักงานหลายคนตรงนั้นพอจะยิ้มได้ ดูเหมือนสภาพจิตใจของไทม์จะไม่ได้ย่ำแย่

ติ๊ง.. ลิฟต์เปิดออกที่ชั้น B2 

ชั้นใต้ดินแตกต่างจากชั้นบนที่ตกแต่งหรูหรา ที่นี่เงียบกว่ามาก..

แสงไฟสีขาวส่องสลัว สองข้างทางเต็มไปด้วยห้องเก็บแฟ้ม เอกสารเก่า และคลังพัสดุ ปลายทางสุดของทางเดินมีป้ายเหล็กเก่าๆเขียนไว้ว่า แผนกจัดเก็บเอกสารเก่า..

แกร๊ก.. ไทม์ผลักประตูเข้าไป ห้องกว้างพอสมควรแต่เต็มไปด้วยตู้เหล็กเรียงกันนับร้อยตู้ กล่องเอกสารถูกวางซ้อนกันแทบชนเพดาน กลิ่นกระดาษเก่าโชยมาแตะจมูก

“ ยินดีต้อนรับครับน้องใหม่ ” ชายวัยประมาณหกสิบปีในชุดพนักงานยิ้มออกมา

“ พี่ชื่อสมชาย ดูแลห้องนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว ”

“ ฝากตัวด้วยครับพี่ ” ไทม์ยกมือไหว้อย่างสุภาพ

“ ได้ข่าวว่าโดนย้ายมาเพราะไปมีเรื่องกับลูกสาวท่านประธาน? ”

“ ประมาณนั้นครับ ”

“ เฮ้อ.. ” สมชายถอนหายใจ

“ ไม่ใช่คนแรกหรอกที่โดนส่งมาที่นี่ ห้องนี้เขาเรียกกันว่าสุสานพนักงาน ”

“ สุสาน? ” ไทม์เลิกคิ้ว

“ ใช่ ” ชายชราหัวเราะขมขื่น

“ ใครถูกส่งลงมาก็แทบไม่มีโอกาสกลับขึ้นไปอีก งานไม่มีความก้าวหน้า โบนัสน้อย คนข้างบนก็ค่อยๆลืมชื่อเราไป.. หลายคนสุดท้ายก็ลาออกไปเอง ”

ไทม์พยักหน้าช้าๆ ท่านประธานก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกัน ถึงได้ส่งเขาลงมาเพื่อรอคอยความตายอยู่ที่นี่

น่าเสียดายที่คนกำลังจะตายกลับไม่ใช่เขา..

“ ว่าแต่ที่นี่มีงานอะไรให้ทำบ้างครับ.. ” ไทม์ถามอย่างสนใจ เพราะดูเหมือนในห้องแห่งนี้จะมีแค่พี่สมชายคนเดียวจริงๆ

“ ไม่มีเลย นานๆทีจะมีเอกสารลงมาให้เก็บ พวกเราก็แค่นำมันไปเก็บตามหมวดหมู่และปีที่ได้รับมา.. ” เขาตอบเพียงเท่านั้นก่อนชี้ไปยังโต๊ะตัวเล็กๆที่ว่างอยู่

“ ตามสบายเลยนะน้องชาย จะดูหนังฟังเพลงหรือนอนเล่นก็ได้ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก ฮ่าๆๆ ”

“ นี่มันงานในฝันของอินโทรเวิร์ตชัดๆเลยไม่ใช่เหรอ.. ” ไทม์คิดกับงานนี้ที่เริ่มจะถูกใจแล้ว จะติดก็แค่ห้องนี้มันไม่ค่อยสบายเหมือนด้านบน แถมแอร์ก็ไม่ค่อยเย็นซักเท่าไร..

“ ว่าแต่พี่สมชายครับ ทำไมพี่ถึงยังทำงานอยู่ที่นี่ล่ะ.. ” เมื่อวางของลงโต๊ะพร้อมจัดเก้าอี้ให้เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็หันไปถามต่อกับสิ่งที่เขาสนใจ

“ เพราะ.. พี่ตายที่นี่น่ะสิ วิญญาณก็เลยยังอยู่ตรงนี้ไปไหนไม่ได้.. ” เขาตอบเสียงเย็นก่อนเงยหน้าขึ้นมองไทม์..

“ ฮ่าๆๆ ล้อเล่นโว้ย ที่พี่ยังทำงานนี้อยู่ก็เพราะมันสบายไง รายได้น้อยไม่ใช่ปัญหา ขอแค่มันมีไฟฟรีเน็ตฟรีให้พี่ใช้งานได้ก็พอแล้ว! ” เขาพูดก่อนหันหน้าจอคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่มาให้ไทม์เห็น เจ้านี่น่าจะเป็นของใช้ส่วนตัวที่เขานำมา..

“ พี่นั่งเทรดทองเป็นอาชีพหลักน่ะ รายได้พี่เดือนนึงหลักแสนเลยนะ ฮ่าๆๆ ” เขาแสดงกราฟให้เห็น กับรายได้ของคนๆนี้ที่เผลอๆจะมากกว่าระดับหัวหน้าไปเสียอีก!

“ เชี่ย.. นี่มันยอดฝีมือในชั้นใต้ดินชัดๆ ฮ่าๆๆ ” ชายหนุ่มยกนิ้วให้เลย พี่สมชายคนนี้คือของจริงที่เอาชนะบทลงโทษสุดโหดของบริษัทได้!

. . .

ขณะเดียวกันในชั้นบนของตัวอาคาร ห้องประชุมแผนกการตลาด ชาญชัยเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้ายด้วยสีหน้าอารมณ์ดี

“ ทุกคน! ” เขาตบโต๊ะเสียงดัง

“ วันนี้เตรียมตัวกันแล้วใช่มั้ย งานเลี้ยงส่งหัวหน้าฝ่ายจะต้องยอดเยี่ยม! ” เขาพูดเสียงดังขณะที่หลายคนแอบถอนหายใจ แค่นึกถึงค่าใช้จ่ายก็ปวดหัวแล้ว

“ รับรองว่ามันต้องหรูหรา สมกับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายคนใหม่ของผมแน่นอน! ”

คำพูดนั้นทำให้หลายคนแอบเบ้ปาก ตำแหน่งนี้รับได้แค่คนเดียวไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมพวกเขาต้องไปจ่ายเงินด้วยล่ะ..

ตื๊ดด.. เป็นเสียงโทรศัพท์ที่ติดต่อเข้ามาพอดี..

“ สวัสดีครับ ” ชาญชัยพูดหลังรับสาย

“ สวัสดีค่ะ ดิฉันโทรมาจาก Sky Imperial Rooftop นะคะ นี่คือการคอนเฟิร์มครั้งสุดท้ายก่อนทางเราจะเริ่มเตรียมงานสำหรับคืนนี้ ไม่ทราบว่าคุณชาญชัยพอจะช่วยยืนยันในฐานะประธานของงานและคู่สัญญา..  ” เพียงได้ยินชื่อร้าน ชาญชัยก็ยิ้มกว้างทันที

“ แน่นอนอยู่แล้วครับ ผมชาญชัยหัวหน้าแผนกการตลาด และว่าที่หัวหน้าฝ่ายคนต่อไปของบริษัทอิมพีเรียมโลจิสติกส์กรุ๊ป ขอยืนยันเกี่ยวกับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้! ”

เมย์ที่นั่งอยู่มุมห้องเร่งซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ทันที คำพูดนั้นของชาญชัยคือการผูกมัดตัวเองเข้ากับสัญญาแล้ว!

มาแล้ว เหยื่อติดเบ็ดในที่สุด หัวหน้าแบบชาญชัยโง่พอจะไม่ตรวจสอบเอกสารซะด้วยซ้ำ! แถมยังลืมคิดไปว่าการโทรมายืนยันแบบนี้ มันต้องมีการบันทึกเสียงเก็บไว้เพื่อเป็นหลักฐาน!