งานเลี้ยงของชาญชัย

“ แหม่ๆ ก็ผมมีปัญญาสั่งแล้วพวกคุณจะทำไม? ผมนึกว่าร้านหรูระดับนี้จะไม่มีเสียงรบกวนลูกค้าซะอีก น่าเสียดายที่มีคนเอานิสัยจากที่ทำงานติดตัวมาด้วย พวกพนักงานก็แบบนี้แหละ ไม่ค่อยจะรู้มารยาทกันซักเท่าไร ฮ่าๆๆ ”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของชาญชัยแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆราวกับไม่ถือสาอะไร

“ ฮ่าๆๆๆ.. ” ชาญชัยวางช้อนลงก่อนหันมามองไทม์ด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ แกก็ยังเป็นแค่พนักงานระดับล่างเหมือนเดิมนั่นแหละ ถึงต้องคอยนับเวลาพักเที่ยงอยู่แบบนี้ ” เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย

“ คนระดับหัวหน้าแบบพวกเรา ไม่ต้องคอยมากังวลเรื่องเวลาแบบนั้นหรอก ” หัวหน้าทีมหลายคนพยักหน้าตาม แม้ในใจจะเริ่มกังวลไปบ้างแล้ว

“ อำนาจมันอยู่ที่พวกเรา เพราะงั้นจะกลับเข้าบริษัทตอนไหนก็ได้ ใครจะกล้าพูดอะไรล่ะ! ” ชาญชัยยิ้มกว้างกว่าเดิม เขามองออกว่าไทม์ต้องการจะสร้างปัญหา เพียงแต่ปัญหานั้นมันช่างเล็กน้อยจนเกินไป!

“ จะบ่ายโมง บ่ายโมงครึ่ง หรือบ่ายสองก็ยังได้ จริงมั้ยทุกคน? ”

“ ฮ่าๆ.. ก็ประมาณนั้นครับ ” หลายคนฝืนหัวเราะ

“ ใช่ครับหัวหน้า ” แม้จะตอบรับ แต่สีหน้าของแต่ละคนกลับไม่ค่อยมั่นใจนัก

“ อ๋อ.. ” ไทม์วางส้อมลงช้าๆ

“ เป็นแบบนั้นเองเหรอ ก็นึกว่ากฎของบริษัทจะใช้กับทุกคนเหมือนกันเสียอีก ” เขาพยักหน้าเหมือนเพิ่งได้รับความรู้ใหม่

เมย์เริ่มยิ้ม เธอรู้ทันทีว่าเพื่อชายกำลังจะเล่นเกมอะไรอีกแล้ว

“ ถ้าอย่างนั้น.. ” ไทม์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

“ ขอถามให้แน่ใจดีกว่า ”

ติ๊ด.. เขากดโทรออกทันที

“ จะโทรหาใคร? ” ชาญชัยเลิกคิ้ว

ไทม์ไม่ตอบ เขาเพียงกดเปิดลำโพงแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างโต๊ะ ไม่นานปลายสายก็กดรับ

“ สวัสดีค่ะ ฝ่ายทรัพยากรบุคคลค่ะ ” สิ้นคำนั้นรอยยิ้มของเหล่าหัวหน้าก็ชะงักไปเลย! นี่ไอ้หนุ่มตรงหน้ามันโทรหา HR อย่างนั้นเหรอ!

“ สวัสดีครับ รบกวนสอบถามเรื่องระเบียบบริษัทหน่อย ถ้าพนักงานหรือหัวหน้าแผนก ใช้เวลาพักเที่ยงเกินกำหนดอย่างตั้งใจแล้วกลับเข้าทำงานสาย บริษัทถือว่ามีความผิดมั้ยครับ? ” ไทม์ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ แตกต่างจากโต๊ะของชาญชัยที่เงียบกริบ หัวหน้าทีมทุกคนหันมองหน้ากัน..

“ ตามระเบียบบริษัท เวลาพักกลางวันเป็นเวลาที่กำหนดไว้เท่ากันทุกตำแหน่งค่ะ ” ปลายสายตอบอย่างเป็นทางการ

“ ไม่ว่าจะเป็นพนักงาน เจ้าหน้าที่ หัวหน้าทีม ผู้จัดการ หรือหัวหน้าแผนก หากกลับเข้าทำงานเกินเวลาที่กำหนด ก็จะถือว่าเข้าทำงานสาย เว้นแต่จะได้รับอนุมัติล่วงหน้าจากผู้บังคับบัญชาตามสายงาน แน่นอนว่าต้องมีเหตุผลจำเป็น ”

“ อ้าว.. แสดงว่าหัวหน้าแผนกก็ไม่มีสิทธิ์กำหนดเวลาเองงั้นเหรอครับ? ” ไทม์ถามต่อด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

“ ไม่มีค่ะ ” คำตอบสั้นๆแต่ชัดเจน

“ ระเบียบใช้เหมือนกันทุกระดับ เพื่อความเป็นธรรมของพนักงานทุกคน ”

มีคนถึงกับเงียบไปเลย สีหน้าของชาญชัยเริ่มซีด หัวหน้าทีมที่เมื่อครู่ยังพยักหน้าตามเริ่มหลบสายตากัน

“ ขอบคุณมากครับ งั้นผมขอถามอีกข้อครับ ”

“ ถ้าหัวหน้าแผนกเป็นคนชวนลูกทีมออกมาทานอาหาร จนทำให้ทุกคนกลับเข้าทำงานสาย แบบนี้มีปัญหามั้ยครับ? ”

“ หากเป็นการรับประทานอาหารตามปกติ บริษัทคงพิจารณาตามข้อเท็จจริงค่ะ แต่โดยหลักแล้ว พนักงานทุกคนมีหน้าที่บริหารเวลาให้สามารถกลับมาปฏิบัติงานได้ตามเวลาที่กำหนด และผู้บังคับบัญชาควรเป็นตัวอย่างที่ดีในการปฏิบัติตามระเบียบของบริษัท.. ”

เพียงประโยคเดียว.. สีหน้าชาญชัยก็ดำคล้ำลงทันที ผู้บังคับบัญชาควรเป็นตัวอย่างที่ดี นี่มันเหมือนโดนตบหน้ากลางร้าน!

“ อุ๊ยตายจริง! ดูเหมือนถ้าผมเอาเรื่องนี้ไปแจ้ง ตำแหน่งหัวหน้าแผนกในคลังเอกสารใต้ดินอาจมีคนรับช่วงต่อ ไม่สิ.. อาจได้เป็นหัวหน้าฝ่ายคลังเอกสารใต้ดินเลยก็ได้นะ ฮ่าๆๆ ” ไทม์หัวเราะแซวอย่างชอบใจ

จังหวะนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟหลายคนก็รีบเดินออกมาจากครัว

“ ขออภัยที่ให้รอนะคะ ซุปเห็ดทรัฟเฟิลกับสเต๊กค่ะ ” อาหารของโต๊ะชาญชัยเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ แต่ทุกคนกลับไม่มีรอยยิ้มเหมือนตอนแรกอีกแล้ว..

หัวหน้าทีมคนหนึ่งเหลือบมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบนาทีก่อนหมดเวลาพักเที่ยง! แค่เดินกลับก็เกือบไม่ทัน!

“ รีบกินสิวะ! ” คนทั้งหมดรีบยัดทุกอย่างใส่ปากในทันที โดยไม่คิดสนใจอีกแล้วว่ามีคุณหนูร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

“ จะรีบกันไปทำไม เราพาคุณหนูมาด้วยนะ! ” ชาญชัยพยายามหาข้อได้เปรียบ

“ ช่วงนี้พ่อฉันจริงจังเรื่องการฝึกงานมาก ถ้ารู้ว่าฉันมาสายหรือขาดการเข้างาน ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่.. ” กลับเป็นลินินที่พูดขึ้นจนชาญชัยต้องเสียขวัญ.. แล้วทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้ล่ะอีนังคุณหนู..! เขาทำได้แค่คิดก่อนเร่งตักอาหารราคาแพงเข้าปาก!

ระหว่างทางกลับบริษัทไม่มีใครพูดเรื่องอาหารอีกเลย กลุ่มหัวหน้าแผนกเดินเร็วจนแทบจะกลายเป็นวิ่ง! พวกเขาไม่ยอมพลาดท่าถูกไทม์เล่นงานอย่างแน่นอน!

“ จุกฉิบหายเลย! ” ชาญชัยพูดอย่างไม่คิดจะยอมเสียหน้า เขาต้องกินให้หมดแล้วกลับมาทำงานให้ทัน!

เมื่อกลับมาถึงบริษัท ทุกคนต่างรีบแยกย้ายเข้าประจำโต๊ะ ชาญชัยเดินเข้าห้องทำงานด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ก่อนโยนแฟ้มลงบนโต๊ะดังปัง!

“ ไอ้ไทม์! ” เขากัดฟันแน่น ด้วยไม่คิดเลยว่าไอ้บ้านี่จะกล้ากัดเขาแบบซึ่งหน้า!

“ กูใจดีไปสินะ ได้! หลังจากนี้ไปกูจะเอามึงให้ตาย! ” หัวหน้าทีมหลายคนมองหน้ากัน เพราะสำหรับพวกเขาแล้วเรื่องนี้มันไม่คุ้มเลย

“ ใจเย็นเถอะครับหัวหน้า ไทม์มันก็แค่พนักงานที่ถูกแช่แข็งไปแล้ว ชีวิตมันก็เหมือนหมาที่ทำได้แค่แว้งกัด ไม่อาจเติบโตไปไหนได้อีก.. ”

“ ใช่ครับ.. ยังไงวันนี้พวกเราก็กลับมาทันเวลา ถือว่าโชคดีแล้ว ”

“ อย่าเอาอารมณ์ไปเสียกับคนแบบมันเลยครับ คืนนี้ต่างหากคือเรื่องสำคัญ! ”

“ คือนี้มีทั้งระดับหัวหน้าแผนกคนอื่นๆ รวมถึงยังมีคุณหนูลินินไปด้วย หากมันออกมาดี ทุกคนจะต้องชื่นชมและให้การยอมรับหัวหน้าฝ่ายคนใหม่อย่างแน่นอน! ” คำพูดนั้นทำให้ชาญชัยค่อยๆสูดลมหายใจลึก

จริงด้วย.. วันนี้คือวันของเขา เพราะงั้นจะเสียสมาธิเพราะไอ้พนักงานตกกระป๋องคนนึงไม่ได้!

“ ถูกต้อง คืนนี้ต่างหากคือเวทีของกู! ”

“ ปล่อยให้มันนั่งเฝ้ากองเอกสารใต้ดินต่อไป ส่วนพวกเราก็กำลังจะก้าวขึ้นไปอีกระดับ พวกมึงติดตามกู เพราะงั้นตำแหน่งหัวหน้าแผนกก็ต้องยกต่อให้พวกมึงซักคนนึงนี่แหละ! ฮ่าๆๆ ”

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานตอนหกโมงเย็น ลานจอดรถของบริษัทค่อยๆว่างลงทีละคัน หลายคนรีบกลับบ้านเพื่ออาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ 

โดยเฉพาะพนักงานแผนกการตลาด ที่ทุกคนได้รับข้อความย้ำในกลุ่มไลน์ตั้งแต่ช่วงบ่าย แน่นอนว่าพวกเขาต้องไป กับงานนี้ที่สุดท้ายก็ต้องจ่ายเงินด้วยกัน..

“ เฮ้อ.. ต้องกลับไปเปลี่ยนชุดอีก ” เมย์ปิดคอมพิวเตอร์ก่อนหันไปมองโทรศัพท์

[ เดี๋ยวคืนนี้กูไปด้วย ยังไงซะรายชื่อกูก็ยังอยู่ในแผนก ทุกคนยินดีอยู่แล้วกับตัวหาร ] เป็นไทม์ที่ส่งข้อความเข้ามา..

. . .

เวลาสองทุ่มตรง หน้าทางเข้า Sky Imperial Rooftop

แสงไฟสีทองทอดยาวไปตามทางเดินหินอ่อน เสียงดนตรีแจ๊สจากวงดนตรีสดบรรเลงคลอเบาๆ ผสานกับวิวเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพยามค่ำคืนที่ส่องประกาย

คืนนี้ทั้งร้านถูกตกแต่งไว้สำหรับงานเลี้ยงโดยเฉพาะ หน้าประตูมีป้ายขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า Congratulations to the New Division Manager!

พนักงานยืนเรียงแถวคอยต้อนรับแขกทุกคนด้วยรอยยิ้ม ความหรูหรานี้ช่างสมกับเงินห้าล้านอย่างแท้จริง!

พนักงานของแผนกการตลาดทยอยเดินทางมาถึงทีละคน ผู้ชายเปลี่ยนจากเสื้อเชิ้ตทำงานเป็นสูทสีเข้ม ผู้หญิงแต่งหน้าทำผมสวมเดรสยาวตัวสวย ทุกคนราวกับมาร่วมงานเลี้ยงระดับผู้บริหาร แม้ในความเป็นจริงจะมีเพียงคนระดับหัวหน้าก็ตามที..

“ โอ้โห.. วิวสวยกว่าที่คิดอีก ” หลายคนถึงกับอุทานเมื่อเห็นสถานที่จริง

“ ร้านนี้ราคาแพงจริงๆสินะ ”

“ แค่เดินเข้ามาก็รู้แล้วว่าคืนนี้ต้องแพงมากแน่.. คนละสามพันจะพอมั้ยนะ ” ทุกคนทยอยลงทะเบียนก่อนเดินเข้าไปภายใน 

ไม่กี่นาทีต่อมา ลิฟต์ส่วนตัวที่ใช้เฉพาะแขกของร้านนี้ก็เปิดออก.. ก้าวแรกที่เดินออกมา สายตาแทบทุกคู่ก็ต่างหยุดนิ่ง

ลินิน.. เธอปรากฏตัวในชุดเดรสยาวสีดำกำมะหยี่ เปิดไหล่เล็กน้อย ดีไซน์เรียบหรูแต่สง่างาม

ต่างหูเพชรเม็ดเล็กของเธอสะท้อนกับแสงไฟระยิบระยับ เส้นผมยาวถูกมัดรวบครึ่งศีรษะ เผยให้เห็นลำคอขาวเนียน รองเท้าส้นสูงสีเงินยิ่งขับให้รูปร่างของเธอดูสูงเพรียวกว่าเดิมไปมาก

เครื่องประดับทุกชิ้นมีเพียงเล็กน้อย แต่กลับลงตัวจนไม่จำเป็นต้องเพิ่มอะไร.. นี่คือรสนิยมของคนที่เกิดมาก็รวยเลย! ความแพงของเธอมันไม่ต้องพยายาม!

“ .. ” หลายคนเผลอกลั้นหายใจ คุณหนูก็ยังเป็นคุณหนูสมฐานะ

“ สวยมากเลย.. เหมือนดาราเดินพรมแดงเลยนะ ” แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันก็อดมองไม่ได้ ลินินเพียงยิ้มบางก่อนเดินผ่านทุกคนเข้ามา ชาญชัยที่มาถึงก่อนแล้วรีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที!

“ คุณหนูลินินครับ เชิญด้านในเลยครับ ทุกคนรออยู่แล้ว ”

“ จัดงานได้หรูจริงๆ ดูเหมือนทางร้านจะตกแต่งเพิ่มเติมด้วยสินะ หัวหน้าฝ่ายคนใหม่ดูจะทำงานได้ดีจริงๆ ” เธอพูดชมเอาใจเล็กน้อย ซึ่งนั่นก็ทำให้ชาญชัยตัวลอยได้

“ คำสั่งแต่งตั้งอย่างเป็นทางการยังไม่ออกเลยครับคุณหนู ฮ่าๆๆ ” เขาอมยิ้มก่อนพาคุณหนูเข้าสู่ใจกลางงาน

ผ่านไปอีกประมาณสิบนาที คนทั้งร้านก็ต้องเงียบลงอีกครั้ง กับหญิงสาวอีกคนที่มาในลุคแปลกตา!

เมย์.. เธออยู่ในเดรสยาวสีครีมเรียบหรูเข้ารูป แต่งหน้าอ่อนๆให้ดูเป็นธรรมชาติ ความโดดเด่นของเธอในวันนี้คือด้านตรงข้ามของคุณหนูลินิน หากอีกฝ่ายเป็นความสวย ตัวเมย์ก็คือความหวาน!

“ เมย์..? ”

“ นั่นเมย์จริงเหรอ? ”

“ สวยขนาดนี้เลย? ตามปกติกูนึกว่ามันเป็นทอมซะอีก! ” เพื่อนร่วมแผนกชายหลายคนแทบจำไม่ได้

“ มองเชี่ยอะไรกันวะ! ” แต่เมย์ก็ยังเป็นเมย์เหมือนเดิม แม้จะโดนไทม์จับแต่งตัวจนเป็นแบบนี้

“ ฮ่าๆๆ จะปล่อยให้มึงใส่เสื้อทำงานมาร้านแบบนี้ได้ยังไง วันนี้วันดีของท่านหัวหน้าแผนกผู้ยิ่งใหญ่เลยนะ ไม่สิ.. ท่านว่าที่หัวหน้าฝ่ายต่างหาก! ” สิ้นเสียงนั้น รองเท้าหนังสีดำขัดเงาคู่หนึ่งก็เดินตามออกมา 

ชายหนุ่มในสูทสีกรมเข้มคุณภาพสูง ด้านในเป็นเชิ้ตสีขาวราคาแพง เนกไทสีเข้มเรียบหรู นาฬิกาข้อมือเรือนบางสะท้อนแสงเพียงเล็กน้อย แต่ก็บ่งบอกได้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา

ทุกอย่างบนตัวไทม์ไม่มีโลโก้ใหญ่ ไม่มีลวดลายโอ้อวด แต่กลับให้ความรู้สึกแพงอย่างอธิบายไม่ได้!

ไทม์จัดปลายแขนเสื้อเพียงเล็กน้อย แต่แค่นั้นใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูสบายๆในชุดพนักงาน ก็กลับกลายเป็นเหมือนคุณชายใหญ่จากตระกูลมหาเศรษฐี!!