คางคกขึ้นวอ
คางคกขึ้นวอ
ไทม์จัดปลายแขนเสื้อเพียงเล็กน้อย แต่แค่นั้นใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูสบายๆในชุดพนักงาน ก็กลับกลายเป็นเหมือนคุณชายใหญ่จากตระกูลมหาเศรษฐี!!
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายหนุ่มที่เพิ่งเดินออกมาจากลิฟต์ ความแพงของไทม์ไม่ใช่ความแพงแบบคนอยากอวด แต่เป็นความแพงแบบคนที่มีเยอะจนมันล้นออกมาว่ารวย!
“ .. ”
“ นั่นไทม์เหรอวะ? ”
“ เฮ้ย! ใช่คนเดียวกับที่ใส่เสื้อตัวเดิมซ้ำๆวนไปวนมาตลอดปีแน่เหรอ? ”
“ ฉันนึกว่าท่านประธานจากบริษัทคู่ค้ามาซะอีก.. ”
“ ยินดีต้อนรับค่ะท่าน เชิญด้านในได้เลย ” แม้แต่พนักงานต้อนรับของร้านเอง ก็ยังรีบก้มศีรษะให้ด้วยความสุภาพ
ลินินที่กำลังคุยกับชาญชัยอยู่ เผลอหันมาตามเสียงฮือฮา วินาทีที่เห็นไทม์ ดวงตาคู่สวยของเธอก็หยุดนิ่ง..
“ .. ” ถึงจะเป็นคนที่ไม่ค่อยชมใคร แต่ในใจของเธอก็อดยอมรับไม่ได้ว่า วันนี้ไทม์หล่อมากจริงๆ ไม่ใช่หล่อแบบดารา แต่เป็นหล่อแบบนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่เพิ่งลงมาจากรถยุโรปราคาหลายสิบล้าน!
“ ไอ้บ้านี่มันอะไรกัน.. ตอนอยู่บริษัทแต่งตัวเหมือนคนขี้เกียจ แต่พอออกงานกลับแต่งซะเหมือนเป็ฺนประธาน.. หรือว่ามันจะรู้.. ” ลินินเผลอคิดว่าอีกฝ่ายคงรู้ข่าวที่เธอจะเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วย ก็เลยแต่งตัวมาแบบนั้น..
หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นก่อนรีบหันหน้าหนี ด้วยกลัวว่าคนอื่นจะจับได้ที่แอบมองนานเกินไป..
ทว่าท่ามกลางผู้คนที่แปลกใจนั้น คนที่สีหน้าเปลี่ยนไปที่สุดกลับเป็นชาญชัยประธานของงาน! รอยยิ้มบนใบหน้าเขาค่อยๆแข็งค้าง ชายวัยกลางคนไม่คิดเชื่อว่าตัวดีแบบไทม์จะกล้ามา!
“ ไอ้เวร.. มึงมาทำไมวะ! ” เขากัดฟันแน่นก่อนเดินตรงเข้าไปหา สายตาแค่มองดูการแต่งตัวก็เข้าใจแล้ว อีกฝ่ายอยากยั่วยุเขาด้วยการแต่งตัวให้โดดเด่นกว่า! คนจะได้เข้าใจผิดว่าไทม์คือเจ้าภาพ!
“ ไทม์! ” เสียงเรียกดังจนหลายคนหันมอง
“ แกมาที่นี่ได้ยังไง? คนที่ถูกสั่งย้ายไปแล้วไม่มีสิทธิ์เข้าร่วม! ”
“ ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ชื่อผมยังอยู่ในแผนกการตลาดอยู่เลย ไม่ได้มีประกาศใดๆออกมาซะหน่อยในตอนนี้ ” ไทม์ยักไหล่เบาๆด้วยรอยยิ้ม
“ แล้วอีกอย่าง.. คืนนี้ก็ต้องหารค่าใช้จ่ายกันไม่ใช่เหรอ ” เขาหันไปมองพนักงานหลายคนที่ยืนอยู่
“ ผมก็มาช่วยหารเงิน จะไล่คนจ่ายเงินกลับไปทำไม ฮ่าๆๆ ”
“ .. ” ประโยคนั้นทำเอาหลายคนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
“ ก็จริงนะ.. รายชื่อมันก็ยังอยู่จริงๆ ถ้ามาช่วยหารเงินก็นับเป็นเรื่องดี.. ”
ชาญชัยอ้าปากจะเถียง แต่กลับหาเหตุผลไม่ได้เพราะไม่อยากขัดใจลูกน้องด้วยเรื่องเงิน..
“ ช่างมัน.. เดี๋ยวก็รู้เองว่าคนระดับแกควรยืนอยู่ตรงไหน ” สุดท้ายจึงทำได้เพียงส่งเสียงหึเบาๆแล้วหันหลังกลับ วันนี้เขาไม่อยากเสียเวลาเถียงกับไทม์อีกแล้ว นี่คือคืนแห่งชัยชนะของเขา!
“ ตรงไหน ตรงนั้นหรือเปล่า? ฮ่าๆๆ ” ไทม์พูดแซวขณะแอบมองเวทีที่ทางร้านเตรียมให้ ใช้เวลาไม่นานงานเลี้ยงก็เริ่มต้นขึ้น อาหารและเครื่องดื่มถูกนำออกมาแบบไม่จำกัด! ตามราคาที่ไทม์เสนอจ่ายไปก่อนหน้านี้
พิธีกรของงานเดินขึ้นเวทีท่ามกลางแขกทั้งหมดที่กำลังเปี่ยมสุขกับอาหาร
“ เรียนทุกท่าน ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาร่วมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ ” เป็นพิธีกรของบริษัทที่เอ่ยทักทายอย่างคุ้นชิน
“ งานในวันนี้จัดขึ้นเพื่อแสดงความยินดีกับอดีตหัวหน้าฝ่ายของพวกเรา ที่จะเกษียณอายุงานในเดือนนี้.. ” เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง ชายวัยหกสิบปีผู้เป็นหัวหน้าฝ่ายคนเดิมเดินขึ้นเวทีพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
หลายคนรีบลุกขึ้นปรบมือให้ด้วยความเคารพ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ชายคนนี้เป็นผู้ใหญ่ที่ลูกน้องหลายคนนับถือจริงๆ เขารับไมโครโฟนมาก่อนกล่าวขอบคุณทุกคนอย่างเรียบง่าย
“ ผมคงพูดไม่มาก แค่อยากขอบคุณทุกคนที่ร่วมงานกันมาโดยตลอด ถ้าผมเคยทำอะไรผิดพลาดไป ก็ต้องขออภัยไว้ตรงนี้ด้วย ต่อจากนี้ก็ขอให้ทุกคนประสบพบเจอแต่ความสำเร็จ.. ” บรรยากาศเต็มไปด้วยความยินดี ก่อนที่เขาจะยิ้มแล้วพูดต่อด้วยประโยคสำคัญ
“ ส่วนตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายคนใหม่.. ผมได้รับแจ้งจากฝ่ายบริหารแล้วว่าจะเป็นคุณชาญชัยอย่างแน่นอน! ” เขามองตรงไปยังอีกฝ่าย ที่ก็เป็นลูกน้องคนสนิทซึ่งทำงานให้เขามานับสิบปี
เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง ชาญชัยแทบกระโดดขึ้นเวทีอย่างรวดเร็ว!
“ ขอบคุณครับหัวหน้า! ” เขารีบเดินเข้าไปจับมือ แต่แทนที่จะยืนเคียงข้างผู้ใหญ่ เขากลับขยับมายืนด้านหน้าเสียอย่างนั้น
จากมุมมองของผู้ร่วมงาน กลายเป็นว่าคนที่ควรเป็นตัวเอกของงานอำลา กลับถูกชาญชัยยืนบังจนแทบมองไม่เห็น
“ ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณหัวหน้าสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา! ” ชาญชัยคว้าไมโครโฟนมาพูด โดยไม่คิดจะให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรต่ออีกแล้ว..
“ ต่อจากนี้.. ผมจะพาฝ่ายการตลาดของเราก้าวไปสู่ระดับที่สูงกว่าเดิม! ” น้ำเสียงเขาหนักแน่น ราวกับงานเลี้ยงคืนนี้จัดขึ้นเพื่อต้อนรับตัวเขาเพียงคนเดียว
หัวหน้าฝ่ายคนเดิมได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนค่อยๆถอยออกไปด้านหลังเวทีอย่างช้าๆ.. ภาพนั้นทำให้พนักงานรุ่นเก่าหลายคนต้องขมวดคิ้ว
“ รีบแย่งซีนเกินไปมั้ย.. ”
“ หัวหน้ายังพูดไม่ทันจบเลย.. ”
“ อย่างน้อยก็น่าจะให้เกียรติคนกำลังจะเกษียณหน่อย.. ”
“ แม่ง.. เห็นแก่ตัวตั้งแต่วินาทีแรกเลย ไอ้คางคกขึ้นวอ! ” เมย์เองก็เบะปากด่า
“ พูดจาให้สุภาพหน่อยครับคุณเมย์ คืนนี้คุณเป็นคนสวยนะ ฮ่าๆๆ ” ไทม์พูดแซวขณะยืนจิบไวน์ราคาแพงที่พนักงานนำมาเสิร์ฟให้
“ คนสวยก็มีสิทธิ์ด่าไอ้คนเฮงซวยได้ปะ? ” เมย์กลอกตาใส่ทันที
“ ได้ครับ แต่เดี๋ยวเสียภาพลักษณ์หมด ”
“ ช่างแม่ง! ” ทั้งคู่หัวเราะเบาๆ ก่อนหันกลับไปมองบนเวที
ผ่านไปเพียงไม่นาน เมื่อพิธีการสั้นๆในคืนนี้จบลง บรรยากาศของงานก็เริ่มเปลี่ยนเป็นงานเลี้ยงเต็มรูปแบบ
ไวน์แดง ไวน์ขาว แชมเปญ และเครื่องดื่มนานาชนิดถูกเปิดขวดต่อเนื่องไม่หยุด เสียงดนตรีแจ๊สเปลี่ยนเป็นเพลงสากลจังหวะสนุก หลายคนเริ่มยกแก้วชนกัน
“ ชนครับ! ยินดีด้วยกับหัวหน้าฝ่ายคนใหม่ของพวกเรา! ”
“ คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ! ” ชาญชัยที่เดิมก็เป็นคนชอบเข้าสังคมอยู่แล้ว ยิ่งถูกคนเข้ามาชนแก้วแสดงความยินดีไม่ขาดสาย ก็ยิ่งดื่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ใบหน้าของเขาเริ่มแดงก่ำ ส่วนเสียงก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆอย่างคนมีอำนาจ!
“ ฮ่าๆๆ! จากวันนี้ไปพวกเราก็คือคนของฝ่ายการตลาดยุคใหม่แล้ว! ” เขาตบไหล่หัวหน้าทีมคนหนึ่งเต็มแรง
“ จำไว้นะ ใครอยู่กับกู! กูไม่เคยปล่อยให้อด! ”
“ แต่ถ้าใครคิดแข็งข้อ.. กูก็ทำให้มันหายไปจากแผนกได้เหมือนกัน! ” เขาหัวเราะเสียงดัง หัวหน้าทีมหลายคนรีบหัวเราะตาม แม้ในใจจะรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อย
“ ฮ่าๆๆ หัวหน้าพูดถูกครับ ”
“ พวกผมตามหัวหน้าอยู่แล้ว! ” ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งได้ใจ เขาเดินถือแก้วไวน์วนไปทั่วงาน ราวกับตัวเองเป็นเจ้าของบริษัทในตอนนี้
“ เฮ้ย! โต๊ะนั้น! ” เขาชี้ไปยังพนักงานรุ่นน้องที่กำลังนั่งกินของหวาน
“ ยกแก้วขึ้นสิวะ! กูบอกแล้วไงว่าไม่เมาห้ามกลับ! ”
“ หัวหน้าฝ่ายเดินมาเองทั้งที จะนั่งกินอย่างเดียวเหรอ! ” เขาพูดไม่หยุดจนพนักงานสาวรุ่นน้องต้องสะดุ้ง ทั้งหมดรีบลุกขึ้นชนแก้วทันที
“ พวกหนูดื่มไม่เก่ง.. เอ่อ.. ได้ค่ะหัวหน้าฝ่าย ”
“ ต้องให้มันได้แบบนี้! ” ชาญชัยหัวเราะลั่นขณะจ้องมองหน้าอกของสาวๆในชุดสวย.. ชัดเจนว่าพวกเธออึดอัด แต่การจะต่อว่าหรือหลบไปก็ทำไม่ได้..
เมื่อสนุกจนพอใจ ตัวเขาก็เดินต่อไปหาหัวหน้าแผนกบัญชีที่มาร่วมงานด้วย..
“ ต่อไปถ้าจะอนุมัติงบฝ่ายการตลาด.. โทรหาผมคนเดียว คนอื่นไม่ต้อง! เข้าใจมั้ย!? ” เขาชี้หน้าหัวหน้าแผนกที่ดูแลส่วนนี้
“ ครับ.. หัวหน้าฝ่าย.. ” คนฟังได้แต่ยิ้มแห้ง ยุคสมัยที่เลวร้ายอาจมาถึงแล้ว..
แม้แต่หัวหน้าแผนกคนอื่นๆที่อายุมากกว่า ชาญชัยก็ยังเดินเข้าไปชนแก้วด้วยท่าทีเหมือนคนเสมอกัน ไม่สิ.. วันนี้เขาคือหัวหน้าฝ่ายที่ใหญ่โตกว่าแล้ว!
หลายคนที่เคยเป็นรุ่นพี่ได้แต่ยิ้มรับตามมารยาท กับสันดานของชาญชัยที่ออกลายทันทีหลังได้รับตำแหน่งมาครอบครอง!
“ เป็นยังไงครับคุณหนู วันนี้ยืนเงียบจนน่าแปลกใจเลยนะ ” ไทม์ถือแก้วไวน์เดินเข้าไปทัก ขณะที่ยัยเมย์ถูกกลุ่มเพื่อนสาวลากไปคุยด้วย
“ ก็งานมันไม่ได้มีอะไร ฉันเองก็แค่อยากดื่มแล้วก็ฟังเพลง.. ” เธอตอบอย่างลืมตัว ด้วยเพิ่งจะรู้ว่าคนที่เข้ามาหาคือไทม์คนนั้น..
“ วันนี้แต่งตัวซะสวยเชียว ” เขาแซวเบาๆอย่างไม่ได้คิดอะไร ยัยคุณหนูนี่ไม่อาจชื่นชมที่ภายนอกได้เลย..
“ ไม่ต้องพูด! นี่แกคิดจะเด็ดดอกฟ้าอย่างนั้นเหรอ! ” เธอสวนกลับได้สมกับเป็นลินิน
“ ดอกฟ้า? ดอกฟ้าอะไรกันครับ พูดคำซะโบราณเชียว ฮ่าๆๆ ” ไทม์ถึงกับหลุดขำไปเลย นี่ยัยคุณหนูนี่กำลังคิดว่าเขาจีบเธอ? จริงอยู่ที่เธอนั้นสวยมาก แต่ถ้าจะให้เอาคนแบบนี้เป็นแฟน สู้อยู่คนเดียวแล้วใช้มือจะดีกว่า..
“ สวยแต่รูปจูบไม่หอม คำนี้เคยได้ยินมั้ยครับ ”
“ แกว่าฉัน!? ” เธอหันมาอย่างเอาเรื่อง ก่อนเสียงหนึ่งจะดังแทรกขึ้นจากไกลๆ..
เวลาประมาณห้าทุ่มเข้าไปแล้ว.. อาหารบนไลน์บุฟเฟต์เริ่มเหลือน้อยลง เครื่องดื่มถูกเปิดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเต็มงาน.. และนั่นมันก็เป็นช่วงเวลาที่ผู้จัดการร้านต้องการจะเคลียร์บิล..