สุนัขที่เชื่อฟัง
สุนัขที่เชื่อฟัง
“ เอาเงินสดทั้งชีวิตของพวกเรามารวมกัน ให้ตายยังไงก็ไม่ถึงห้าล้านบาทหรอกครับ.. ” อีกฝ่ายตอบอย่างไม่คิดจะโอนให้ ใครมันจะบ้าเสียเงินหลักล้านเพื่องานเลี้ยงแบบนี้!
และในจังหวะที่ทั้งงานตกอยู่ในความเงียบ เสียงปรบมือจากด้านหลังก็ดังขึ้นเบาๆ
แปะ.. แปะ.. แปะ.. ทุกสายตาหันไปพร้อมกัน เป็นไทม์ที่ค่อยๆวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ก่อนตัวเขาจะเดินเข้ามาหาชาญชัยช้าๆด้วยรอยยิ้ม!
“ หัวหน้าแผนก.. โอ้! ต้องเรียกว่าท่านหัวหน้าฝ่ายผู้ยิ่งใหญ่สิ ดูท่าวันนี้ตัวคุณจะลำบากแล้วนะ ”
“ .. ” คำพูดนั้นทำเอาชาญชัยต้องหันมอง ไอ้บ้านี่มันคิดจะทำอะไรอีก!
“ ถ้าคุณไม่มีเงินจริงๆ.. ผมช่วยออกให้ก็ได้นะ ” ไทม์ล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆราวกับกำลังชวนคุยเรื่องทั่วไป
“ ห้ะ! ” คนทั้งงานหันมองทันที
“ ก็แค่ห้าล้านบาทเองไม่ใช่เหรอ นี่คุณไม่มีปัญญาจ่ายเงินแค่นี้เหรอครับ? ”
“ บ้าน่า! คนระดับท่านหัวหน้าฝ่ายผู้ยิ่งใหญ่ จะไม่มีเงินแค่ห้าล้านบาทได้ยังไงกัน นั่นมันเป็นไปไม่ได้หรอก ฮ่าๆๆๆ ” คำพูดนั้นทำให้แม้แต่ลินินก็ยังหรี่ตา แตกต่างจากชาญชัยที่แทบระเบิดอารมณ์ออก!
“ มึงไปไกลๆเลยไอ้กระจอกไทม์ ตอนนี้กูไม่ว่างจะเล่นกับมึง! ”
“ จุ๊ๆๆ ไร้มารยาทจริงๆเลยนะครับคุณพนักงานเงินเดือน ผมยังพูดไม่จบเลยแท้ๆ ทำไมถึงชอบพูดขัดกันอยู่ได้ ” ไทม์ยิ้มกว้างอย่างคิดว่าถึงเวลาตอกตะปูปิดฝาโลงแล้ว!
“ ผมจ่ายเศษเงินห้าล้านบาทให้คุณได้แน่นอน.. เพียงแต่ในโลกใบนี้.. มันก็ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆหรอกนะครับ ” เขาพูดก่อนค่อยๆก้มลงมองรองเท้าหนังของตนเอง
“ แต่ถ้าท่านหัวหน้าฝ่ายชาญชัยผู้ยิ่งใหญ่ คลานสี่ขาแล้วเห่าดังๆไปรอบงาน หลังจากนั้นก็แล้วกลับมาที่นี่ แล้วใช้ลิ้นเลียรองเท้าผมจนสะอาด! ตัวผมก็อาจจะพิจารณาช่วยจ่ายเงิน.. ” สิ้นคำนั้นผู้คนทั้งงานก็นิ่งเงียบไปเลย ตั้งแต่ทำงานกันมาหลายปี ไม่มีเลยซักคนที่จะกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าชาญชัย! ยิ่งไม่ต้องคิดต่อว่าคนๆนั้นคือไทม์!
“ ง่ายใช่มั้ยล่ะครับ ทำแค่นี้ก็มีคนช่วยจ่ายเงินแล้ว! เร็วเข้าสิ เกิดผมเปลี่ยนใจขึ้นมา คุณอาจจะได้ไปนอนคุกเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าจัดงานก็ได้นะ ฮ่าๆๆๆ ” เขาหัวเราะเสียงดังลั่น ก่อนตอกย้ำว่าถ้าจนก็หัดเจียมตัว ไม่ใช่จัดงานซะหรูหราเกินรายได้ขนาดนี้!!
ชาญชัยกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ใบหน้าแดงก่ำจากทั้งฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และความโกรธ
“ ไอ้เวร!! มึงคิดว่ากูจะยอมทำเรื่องน่าอับอายแบบนั้นเหรอ!! ชีวิตนี้กูไม่มีวันคลานเป็นหมาให้มึงเด็ดขาด! ” เขาตะโกนเสียงดัง หลายคนสะดุ้งแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร อาจเพราะทุกคนกำลังรอดูจุดจบของเรื่องนี้..
“ งั้นก็ไม่เป็นไรครับ ผมก็แค่ยื่นข้อเสนอ จะรับหรือไม่รับก็เป็นสิทธิ์ของคุณ ” ไทม์เพียงยักไหล่
“ เชิญดำเนินการตามระเบียบของทางร้านได้เลยครับ ” เขาหันไปยิ้มให้ผู้จัดการร้าน
“ .. ” ผู้จัดการร้านสูดหายใจลึกก่อนเดินเข้ามาอีกครั้ง ดูเหมือนงานนี้จะไม่ง่ายแล้ว..
“ คุณชาญชัยคะ ทางร้านต้องขอเรียนอีกครั้งว่าหากยังไม่สามารถชำระเงินได้ เราจำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอนที่ระบุไว้ในสัญญา ” เธอพูดเสียงเย็น
“ เวลานี้อาจต้องติดต่อฝ่ายกฎหมายของบริษัท เพื่อดำเนินการเรียกชำระหนี้ตามสัญญาในทันที.. ซึ่งนั่นอาจทำให้คุณเกิดปัญหาได้ ”
คำพูดนั้นทำเอาชาญชัยถึงกับมือสั่น อยู่ดีๆงานเลี้ยงนี้ก็จะทำให้เขาติดคุกเสียแล้ว!
ไทม์ยืนมองอยู่เงียบๆเพื่อดูอีกฝ่ายดิ้นรน แม้ชาญชัยจะโทรหาคนเยอะแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครคิดจะให้เขายืมเงินมาก่อนได้เลย..
ชายวัยกลางคนกำโทรศัพท์แน่น เวลาที่ทางร้านให้เขากำลังจะหมดลงแล้ว ชัดเจนว่าเขาไม่มีทางหาเงินห้าล้านได้ทัน!
ทั้งงานเลี้ยงตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนไม่เพียงแต่หนักใจแต่ยังต้องรู้สึกอับอายไปตามกัน แน่ล่ะ พวกเขากำลังเปลี่ยนสถานะจากแขกเป็นคนกินฟรีที่ไม่มีเงินจ่าย
“ คุณชาญชัยคะ สรุปแล้วเรื่องเงินคือยังไง.. ” ผู้จัดการพูดเร่งเป็นครั้งสุดท้าย แรงกดดันนั้นทำเอาชาญชัยแทบปากสั่น.. เขาค่อยๆหันศีรษะไปทางไทม์ในท้ายที่สุด!
สายตาของหัวหน้าฝ่ายคนใหม่เต็มไปด้วยความแค้น ความอับอายมหาศาลปรากฏอยู่บนใบหน้า ทว่าเงินห้าล้านกับคดีมันก็ร้ายแรงเกินไป..
นี่แหละคือคนจนตรอก แบบเดียวกับที่ไทม์เคยรู้สึกในวันที่ถูกสั่งพักงาน และถ้าเขาไม่ได้รับพลังมา เกรงว่าตอนนี้ตัวไทม์ก็ยังไม่อาจมองหาทางออกได้!
อีกฝ่ายจ้องหน้าไทม์อยู่หลายวินาที ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ราวกับกำลังต่อสู้กับศักดิ์ศรีของตัวเองอย่างหนักที่สุดในชีวิต..
“ ถ้า.. ” เขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่า
“ ถ้ากูทำ.. มึงจะจ่ายจริงใช่มั้ย? ”
“ ฮ่าๆๆๆ ” ไทม์หัวเราะเบาๆอย่างคิดเอาไว้แล้ว
“ ในที่สุดท่านหัวหน้าฝ่ายผู้ยิ่งใหญ่ ก็เริ่มพูดจาภาษาคนได้แล้วสินะครับ ” เขามองชาญชัยด้วยรอยยิ้มสบายๆ ไม่มีความโกรธแค้น จะมีก็แค่รอยยิ้มแห่งชัยชนะ
“ คุณถามว่าผมจะจ่ายเงินจริงมั้ย? ตอบเลยครับว่าจ่าย จ่ายทันทีไม่มีผ่อน ทำเสร็จเมื่อไรผมโอนเงินให้ทางร้านตรงนี้เลย ”
ทั้งงานถึงกับสูดหายใจพร้อมกัน ใครจะคิดว่าไทม์มีเงินมากมายขนาดนี้ หรือว่าข่าวลือในอดีตที่หลายคนพูดกัน.. เขาคนนี้คือคุณชายปลอมตัวมาจริงๆ!
“ เอาจริงดิ ไทม์คิดจะจ่ายเงินห้าล้านแลกกับเรื่องแค่นี้? ”
“ ห้าล้านนะเว้ย ไม่ใช่ห้าหมื่น! ”
“ มึง.. ” ชาญชัยเองก็เริ่มใจสั่น
“ มึงมีเงินห้าล้านจริงเหรอ.. ”
“ แค่ห้าล้านเอง ผมไม่จำเป็นต้องโกหกหมาจนตรอกหรอกครับ เลือกเอาได้เลย จะเป็นหมาของผมหรือจะไปสู้คดีความ! ” ไทม์พูดเป็นครั้งสุดท้ายกับเรื่องนี้
ทั้งงานตกอยู่ในความเงียบสนิท ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชาญชัยเพียงคนเดียว นี่คือคนที่เมื่อสองชั่วโมงก่อนยังยืนประกาศว่าใครแข็งข้อก็จะไล่ออกจากแผนก! น่าเสียดายที่อำนาจนั้นไม่อาจหาเงินห้าล้านบาทมาได้!
ชาญชัยกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ลมหายใจเขาหนักขึ้นทุกวินาที
ศักดิ์ศรีกับหนี้ห้าล้านบาท ชัดเจนว่าเขาไม่เหลือทางเลือกมากนัก!
“ ได้.. ” เสียงนั้นเบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน
“ ดังหน่อยสิครับ ผมฟังไม่ถนัด ” ไทม์ยิ้มกว้างอย่างตัวร้าย
“ กู.. ยอม.. ถ้ามึงไม่จ่ายนะ! กูฆ่ามึงแน่! ”
ทันทีที่ได้ยินทุกคนก็ถึงกับอ้าปากค้าง
ชาญชัยหลับตาแน่น ก่อนทรุดตัวลงไปในท่าคลานสี่ขา..
“ โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!! ” เขากัดฟันคลานไปทั่วร้านพร้อมส่งเสียงเห่าออกมา วินาทีนั้นทุกคนที่เห็นก็ต่างอมยิ้มกลั้นขำกันในทันที คนเกินครึ่งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายไว้ กับภาพแบบนี้ที่คงไม่ได้เห็นกันอยู่บ่อยๆ!
“ คลานไปให้ทั่ว หลังจากนั้นก็มาตรงนี้! ” ไทม์ออกคำสั่งกับสุนัขของตนเอง!
“ โฮ่ง!! ” ชาญชัยแทบจะอยากตายไปแล้ว เพียงแต่เพื่อเงินห้าล้าน ความอับอายนี้มันก็คุ้มค่า!
“ กูจะเลียรองเท้ามึงแค่ครั้งเดียว! ” เขาพูดอย่างเต็มไปด้วยความแค้น ลิ้นถูกแลบออกมาด้านหน้าของรองเท้าหนังราคาแพง!
“ พอ! ” ก่อนที่ลิ้นของชาญชัยจะได้สัมผัส ตัวไทม์ก็พูดสั่งให้หยุดก่อนยกรองเท้าหนี ความเป็นคนดีของเขามันมากพอที่จะไม่ลดเกียรติผู้อื่นขนาดนั้น! การสั่งให้คนเลียรองเท้ามันไม่ใช่นิสัยของไทม์เลย
ชาญชัยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยทั้งความอับอายและความสับสน
“ อะ.. อะไรอีก? ”
“ ผมเปลี่ยนใจ ” ไทม์ยกปลายรองเท้าถอยหลังหนึ่งก้าว
“ แค่ให้คุณคลานกับเห่าไปทั่วร้านก็พอแล้ว ส่วนเรื่องเลียรองเท้า.. ช่างมันเถอะ ”
“ ถึงคุณจะไม่เคยมีศักดิ์ศรี แต่ผมยังมีความเป็นคน ” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่คมซะยิ่งกว่าการด่าทอ มันแรงพอจนทำให้ชาญชัยจุกอก!
“ เมื่อกี้ถ่ายทันมั้ย? ”
“ ทันดิ! ชัดทุกช็อต! ”
“ ไอ้คนที่วางอำนาจใส่พวกเรามาตลอด ตอนนี้กลายเป็นหมาไปแล้วว่ะ! ” หลายสิบคนยังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ พนักงานทุกคนเห็นตรงกันว่าสมควรแล้ว คลิปเมื่อครู่ถูกส่งเข้าแชทกลุ่มของบริษัทแทบจะทันที..
“ ผู้จัดการครับ ผมจะชำระเงิน ” ไทม์หันไปหาผู้จัดการร้าน
“ ได้ค่ะ! ”
ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องรับชำระเงินดังขึ้น ผู้จัดการร้านก้มลงมองหน้าจอก่อนอ่านยอดเงินออกมา
“ ได้รับเงิน.. หนึ่งหมื่นห้าพันบาท ”
“ ..? ” ผู้จัดการร้านกะพริบตาปริบๆ ชาญชัยเองก็ชะงักไปเช่นกัน
“ เรียบร้อยครับ ผมจ่ายให้แล้ว ” ไทม์เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ก่อนยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“ ห.. หา? ทำไมแค่นั้น ”
“ ก็ส่วนของผมไง หนึ่งหมื่นห้าพันบาท ” ทั้งห้องจัดเลี้ยงอ้าปากค้างไปตามกัน ไม่มีใครคาดคิดว่าไทม์จะเล่นแบบนี้..
“ มึง.. มึงหมายความว่ายังไง! ” ชาญชัยเบิกตากว้าง
“ ก็หมายความตามนั้นไงครับ ผมบอกว่าจะช่วยจ่าย ตอนนี้ผมก็จ่ายแล้ว ” รอยยิ้มนั้นทำเอาชาญชัยต้องหวาดกลัวไปเลย ไทม์ไม่ใช่คนเดิมที่เป็นพนักงานแสนดีอีกแล้ว..
“ ผมไม่เคยพูดนะครับ ว่าจะจ่ายให้ทั้งหมด ”
ชั่ววินาทีนั้นสีหน้าของชาญชัยก็ราวกับถูกฟ้าผ่า!!
“ มะ.. มึงหลอกกู!! ไอ้เหี้ยไทม์!! ” เขาคำรามออกมาเสียงดังลั่น ก่อนหันไปคว้าขวดไวน์ขนาดพอดีมือมาถือไว้แน่น! เจตนาของเขามันชัดเจนแล้วว่าคืออะไร!!