บทที่ 11/1 : ไปเล่นงานนางเอก!!
บทที่ 11/1 : ไปเล่นงานนางเอก!!
รุ่งเช้าวันถัดมา ฉินเนี่ยนตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ทว่านางหาได้ลุกขึ้นมาออกกำลังกายเช่นทุกวันไม่ หญิงสาวรีบเร่งล้างหน้าล้างตา ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ แล้วพาจื่ออิงกับจื่อเยว่ออกจากจวนเจิ้งกั๋วกง มุ่งตรงไปยังตลาดตะวันออกตามแผนการที่วางหมากเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนนี้
ตลาดตะวันออกอยู่ห่างจากจวนเจิ้งกั๋วกงไปคนละฟากของเมืองหลวง กว่ารถม้าจะแล่นฝ่าถนนหลายสายมาถึง ท้องฟ้าก็สว่างขึ้นแล้ว
แสงอรุณสีอ่อนทอดลงเหนือหลังคาเรือนและแผงร้านค้าสองฝั่งถนน ย่านการค้าเก่าแก่แห่งนี้ขึ้นชื่อว่ามีพ่อค้าจากต่างเมืองนำของหายากเข้ามาวางขายอยู่เสมอ ยิ่งในยามเช้าเช่นนี้ยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ พ่อค้าหาบเร่ทยอยยกของลงจากเกวียน ร้านอาหารเปิดเตาตั้งหม้อนึ่ง ควันสีขาวลอยคลุ้งเคล้ากลิ่นหอมของอาหารร้อนๆ เสียงแม่ค้าเรียกลูกค้า ดังประสานกับเสียงล้อรถม้าและเสียงผู้คนต่อรองราคาจนทั่วทั้งถนนเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
จื่อเยว่ที่เดินตามผู้เป็นนายต้อยๆ อ้าปากหาวเสียจนดวงตาแทบปิด “คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดพวกเราต้องมาเช้านักด้วยเจ้าคะ เมื่อคืนกว่าบ่าวจะได้นอน...”
“ก็เพราะหากมาสาย หนังสือของท่านกั๋วกงก็อาจถูกผู้อื่นซื้อไปก่อนอย่างไรเล่า” จื่ออิงตอบแทน พลางส่ายศีรษะมองสหายบ่าวอย่างระอา ก่อนหันไปหาผู้เป็นนายที่ยามนี้กลับเดินฉับๆ อยู่เบื้องหน้าอย่างกระฉับกระเฉง
“คุณหนูวางใจเถิด เมื่อคืนบ่าวกำชับหลงจู๊ไว้แล้วเจ้าค่ะ”
ฉินเนี่ยนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แต่ไม่ชะลอฝีเท้าแม้แต่น้อย
เมื่อคืนหลังจากส่งจี้ไป๋กลับไปแล้ว เซี่ยซินหรานก็นึกขึ้นได้ว่า ในนิยายต้นฉบับเคยกล่าวถึงหนังสือหายากนามว่า บันทึกยอดสตรีแห่งต้าจิ่ง ซึ่งรวบรวมชีวประวัติของสตรีผู้มีชื่อเสียงในอดีต หนังสือเล่มนี้เป็นฉบับเก่าที่หาได้ยากยิ่ง และซูชิงชิงก็ชื่นชอบจนตามหามานานหลายปี บังเอิญมันกลับมีเก็บอยู่ในคลังหนังสือหายากของฉินอี้พอดี มิหนำซ้ำตามเส้นเรื่องเดิม จี้ไป๋ยังเคยเอ่ยปากขอหนังสือเล่มนี้จากฉินเนี่ยน เพื่อนำไปมอบให้ซูชิงชิงเป็นของขวัญวันเกิดอีกด้วย
เมื่อมีของดีอยู่ในมือแล้ว จะปล่อยให้เสียเปล่าได้อย่างไร
เมื่อคืนฉินเนี่ยนจึงไปออดอ้อนบิดาอยู่พักใหญ่ อ้างว่าอยากยืมหนังสือเล่มนั้นมาอ่าน ฉินอี้ได้ยินว่าบุตรสาวสนใจตำราก็ยินดียิ่งนัก รีบให้คนเปิดคลังนำออกมาให้โดยไม่ถามแม้แต่ครึ่งคำ
โดยหารู้ไม่ว่าหนังสือหายากที่เพิ่งออกจากคลังมาได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็ถูกบุตรสาวตัวดี สั่งให้จื่ออิงนำไปฝากขายไว้ที่ร้านหนังสือเก่าแห่งหนึ่งในตลาดตะวันออกเสียแล้ว โดยมิให้ผู้ใดรู้ว่ามาจากที่ใด และกำชับให้หลงจู๊นำหนังสือออกวางขายในเช้าวันนี้
อีกด้านหนึ่ง จื่อเยว่ก็ถูกส่งไปปล่อยข่าวให้เรื่องนี้เล็ดลอดไปถึงคนของซูชิงชิงอย่างแนบเนียน ซูชิงชิงที่ตามหาหนังสือเล่มนี้มานาน มีหรือได้ข่าวแล้วจะไม่มาที่นี่
และเหตุผลสำคัญที่สุด ที่ฉินเนี่ยนต้องหอบสังขารออกมาจากจวนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก็คือยามนี้จี้ไป๋ยังอยู่ในท้องพระโรง!
เมื่อวานเขาเพิ่งมาขัดแผนการของนางเสียจนหมดวัน วันนี้นางย่อมต้องลงมือก่อนที่พ่อยมทูตผู้นั้นจะเลิกเข้าเฝ้า มิเช่นนั้นไม่แน่ว่า เขาจะโผล่มาขัดแข้งขัดขานางอีกเมื่อใดก็ไม่อาจรู้
จื่อเยว่ฟังจื่ออิงอธิบายจนเข้าใจแล้วก็พยักหน้าหงึกๆ จากนั้นจึงมองแผ่นหลังเล็กที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของผู้เป็นนาย นับตั้งแต่คราวหัวฟาดพื้นแล้วฟื้นขึ้นมา คุณหนูทั้งแต่งตัวเรียบง่ายขึ้น อารมณ์ก็ดีขึ้น กระทั่งเวลาถูกขัดใจก็ไม่ค่อยอาละวาดเหมือนแต่ก่อน ยามนี้พอเห็นคุณหนูตั้งอกตั้งใจตื่นแต่เช้ามาวางแผนเล่นงานผู้อื่น จื่อเยว่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
พอพวกนางเดินมาถึงไม่ไกลจากร้านหนังสือ กลิ่นหอมของแป้งทอดใหม่ๆ จากแผงริมทางก็ลอยมาตามลม จื่อเยว่ที่ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่ตื่นพลันชะงักฝีเท้า ก่อนเสียงท้องร้องเบาๆ จะดังขึ้นอย่างไม่ไว้หน้าเจ้าของ
จื่ออิงหันขวับมามองทันที
จื่อเยว่หน้าแดงเรื่อ รีบเอามือกุมท้อง “มัน... มันร้องเองนะ”
ฉินเนี่ยนหลุดหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ท้องของตนเองก็เริ่มประท้วงขึ้นมาไม่ต่างกัน “เอาเถอะ พวกเราตื่นกันมาตั้งแต่เช้ามืด ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย เจ้าไปซื้อแป้งทอดมาสักหน่อยเถอะ ซื้อมาเผื่อพวกเจ้าด้วย”
ดวงตาจื่อเยว่สว่างวาบ “เจ้าค่ะ!” นางรับเงินจากจื่ออิง แล้วรีบวิ่งไปอย่างร่าเริงเสียจนความง่วงเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง
ไม่นานนัก จื่อเยว่ก็กลับมาพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ ด้านในมีแป้งทอดสีเหลืองทองยังร้อนกรุ่นอยู่ ฉินเนี่ยนรับมาชิ้นหนึ่ง กัดไปได้เพียงสองสามคำ รถม้าที่มีตราสกุลซูก็เคลื่อนเข้ามาจอดเทียบอยู่ไม่ไกล
สามนายบ่าวคาบแป้งในปากชะงักพร้อมกัน ดวงตากลมโตสามคู่จับจ้องรถม้าคันนั้น ราวกับแม่ทัพเห็นกองทัพข้าศึกปรากฏตรงหน้า
จื่อเยว่กระซิบ “มาแล้วเจ้าค่ะ!”
ฉินเนี่ยนพยักหน้าหงึกหงัก “ข้าเห็นแล้ว”
ไม่นานม่านรถม้าก็ถูกเลิกขึ้น ก่อนหญิงสาวในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนจะก้าวลงมา โดยมีสาวใช้นางหนึ่งคอยช่วยประคองอยู่ด้านข้าง จากนั้นสองนายบ่าวก็เดินตรงเข้าไปในร้านหนังสือตรงหัวมุม
ฉินเนี่ยนรีบยัดแป้งทอดที่เหลืออยู่เข้าปากอย่างรวดเร็ว แก้มสองข้างพองเล็กน้อยเพราะยังเคี้ยวไม่หมดจนแทบสำลัก แต่นางกลับรีบยกมือปัดเศษแป้งตรงมุมปาก จัดชายแขนเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก
จื่อเยว่เห็นดังนั้นก็รีบยัดตามผู้เป็นนาย ในขณะที่จื่ออิงมองคนที่เมื่อครู่ยังเคี้ยวขนมแก้มตุ่ยราวกับกระต่าย แต่พริบตาเดียวกลับยืดหลังเชิดคาง กลายเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ขึ้นมาทันตา ก็อดถอนหายใจไม่ได้
แต่ฉินเนี่ยนหาได้สนใจไม่ นางรวบรวมสีหน้าแล้วคิดอย่างฮึกเหิม
‘เอาละ วันนี้แม่จะป่วนให้ราบเลย ถือว่าล้างแค้นกู้ซือหนิงไปด้วยก็แล้วกัน!’
จากนั้นจึงก้าวนำสาวใช้ทั้งสองเข้าไปในร้านหนังสืออย่างสง่างาม ราวกับเมื่อครู่คนที่เกือบสำลักแป้งทอดหาใช่นางไม่
ยามนี้ภายในร้านหนังสือเงียบกว่าด้านนอกมาก กลิ่นกระดาษเก่ากับหมึกจางๆ ลอยอบอวลในอากาศ มีชั้นไม้สูงเรียงรายเต็มสองด้านของห้อง ภายในวางทั้งตำราเก่า หนังสือคัดลอกและม้วนภาพหลายชนิด ส่วนด้านในสุดมีโต๊ะไม้ตัวหนึ่งสำหรับวางหนังสือหายากโดยเฉพาะ
ยามนี้หลงจู๊ชรากำลังประคองบันทึกยอดสตรีแห่งต้าจิ่งออกจากกล่องไม้ ก่อนวางลงตรงหน้าซูชิงชิงอย่างระมัดระวัง
“นี่คือเล่มที่คุณหนูซูถามถึง เพิ่งมีคนนำมาฝากขายเมื่อคืนนี้เอง”
ดวงตาของซูชิงชิงสว่างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นางเพิ่งยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสปกหนังสือ เสียงหวานของสตรีอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“หลงจู๊ หนังสือเล่มนี้ข้าเอา”
มือของซูชิงชิงชะงักกลางอากาศ นางหันกลับไปมองที่ต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นฉินเนี่ยนที่ยืนอยู่ตรงประตู คิ้วเรียวงามก็ขมวดเข้าหากันชั่วขณะ ก่อนจะรีบเก็บสีหน้าแล้วเอ่ยอย่างสุภาพ
“คุณหนูฉิน... หนังสือเล่มนี้ข้าเป็นผู้มาถึงก่อน และกำลังตกลงกับหลงจู๊อยู่ ไม่ทราบว่าคุณหนูฉินพอจะดูเล่มอื่นก่อนได้หรือไม่”
“ไม่ได้” ฉินเนี่ยนตอบอย่างง่ายดาย ก่อนเดินเข้าไปใกล้ แล้วปรายตามองหนังสือของบิดาตนเองราวกับเพิ่งเคยเห็นมันเป็นครั้งแรก
“ข้าชอบเล่มนี้ ข้าจะเอา!”
ซูชิงชิง “แต่ข้าตามหาหนังสือเล่มนี้มานานแล้ว”
“เช่นนั้นหรือ?” ฉินเนี่ยนคลี่ยิ้มอ่อน “บังเอิญเสียจริง ข้าเองก็เพิ่งชอบมันขึ้นมาเมื่อครู่นี้เอง”
จื่ออิงหลุบตาลงทันที ส่วนจื่อเยว่เกือบหลุดหัวเราะ แต่ต้องรีบก้มหน้าหลบอยู่ด้านหลัง
นี่ล่ะ… คุณหนูที่คุ้นเคยของจื่อเยว่
ใครไม่อยากรอ... อ่านต่อรวดเดียวจบใน E-book ได้เลยยยย